ΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

Ποιότητα φαγητού : Το επισκέφθηκα πριν ένα μήνα περίπου. Ένιωσα έκπληξη από τον κατάλογο που μας προσφέρθηκε αφού είχε μέγεθος μικρού βιβλίου. Ωχ είπα, θα ψάχνουμε με τις ώρες τι θα παραγγείλουμε. Αμ δε.

Το βιβλίο/κατάλογος ήταν εντελώς παραπλανητικό αφού περιείχε κείμενα/ποιηματάκια/φωτογραφίες. Ο δε κατάλογος των φαγητών ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτος αφού τα μόνα που προσφέρονταν ήταν κάποιες ομελέτες, ποικιλία, και δύο τρία ακόμα πράγματα τύπου ντάκος, ελιές με παξιμάδι, μυζυθροπιτάκια κ.λ.π. Δηλαδή δεν υπήρχε κανένα μαγειρευτό φαγητό ή μεζές. Μου προξένησε ιδιαίτερα κακή εντύπωση ότι στην ποικιλία είχε ντολμαδάκια κονσέρβας.

Εξυπηρέτηση : Κατά την παραμονή μας, μας εξυπηρέτησε με προθυμία μια νεαρή ευγενική κοπέλα.

Χώρος / ατμοσφαίρα : Καλούτσικος χώρος σε στυλ νεο μεζεδοπωλείου, με παλ χρώματα, λευκά τραπεζάκια κ.λ.π

Τιμή / ποιότητα : Αν υπολογίσετε ότι μια για παράδειγμα μια ταπεινή Άμστελ κάνει 4 ευρώπουλα, το χύμα κρασί 12 και μια ποικιλία κοστίζει 20 με πολύ ντομάτα,αγγούρι, πατατοσαλάτα (που 'ναι και φθηνά), αλλά με λίγα κομματάκια σαλάμι, και τυράκι (που όσο να 'ναι τους στοιχίζουν και παραπάνω) δεν το λες και φτηνό.

Δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ μαζί με το ούζο/τσίπουρο/κρασί/μπύρα, συνηθίζω να τρώω και κάτι. Δεν μπορώ να καταλάβω τι είδους μεζεδοπωλείο χωρίς κουζίνα είναι αυτό, και σε τι εξυπηρετεί η ύπαρξη τέτοιου είδους μαγαζιού. Τέλος πάντων επειδή έχει αρχίσει να με εκνευρίζει η λογική του τύπου σερβίρουμε κανά ουζοτσίπουρο και καμιά ποικιλία, τσιμπάμε το σαραντάρι και δεν μπλέκουμε με τηγάνια – κατσαρόλες, έχω να πω πως αν βαριούνται να μαγειρέψουν δεν είναι ανάγκη να το λένε μεζεδοπωλείο.

Μπορούν να το πουν καφενέ ή καφετέρια. Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι ακόμα και στις καφετέριες μπορείς να φας ένα τοστ. Στου Στράτου πάλι όχι. Και κάτι ακόμα: Τις μπύρες τις φέρνει ξεροσφύρι. Το κρασί πάλι το συνοδεύει με ..... πατατάκια !!!!!!!

Το καφενείο του Στράτου είναι σημείο ψυχικής ανάπαυσης και πνευματικής ενασχόλησης υπο τους ήχους διακριτικής μουσικής.

Δεν είναι τυπικό φαγάδικο,δεν έχει βαβούρα ,δεν είναι κιτς, είναι πρόταση ηρεμίας και νοητικής επανασύνταξης, είναι αφετηρία επαναπροσδιορισμού της πολύπαθης παλιάς Αθήνας.

Χωρίς να το δηλώνει κραυγαλέα κουβαλάει την αύρα του μικρού αιγαιοπελαγίτικου νησιού, της αγαπημένης Σερίφου,είναι αυτό το μέτρο που μας λείπει.

Το ρακομελλο ηταν μπομπα...πολυ καλο καμια σχεση με αυτα που εχω πιει στο Μοναστηρακι.

Τωρα απο θεμα φαγητου μια σφακιανη με μελι και μυζηθροπιτακια που πηραμε δεν ηταν και τιποτα το ιδιαιτερο οχι οτι δεν θα ξαναπηγαινα κιολας ομως....απο θεμα τιμης 2 μπουκαλακια ρακομελλο,2 μεριδες μυζηθροπιτακια και μια σφακιανη 35ευρω...

Καθαρό 4 γι' αυτό ακριβώς που είναι: Ένας ζεστός, φωτεινός, συμπαθητικός χώρος, για να πιεις ένα καφέ ή κάτι πιο βαρύ ή για να τσιμπήσεις κάτι μέχρι αργά το βράδυ.

Το μαγαζί είναι καινούριο, εγώ έπεσα τυχαία πάνω του κάνοντας μια βόλτα πριν από το θέατρο. Μου παραξενοφάνηκε μάλιστα που ένας τέτοιος χώρος, προερχόμενος όπως έμαθα από τη Χώρα της Σερίφου, διάλεξε να εγκατασταθεί σε μια αρκετά multi kulti γειτονιά της Αθήνας - και όχι π.χ. στο Γκάζι.

Η διαρρύθμιση είναι απλή, σε κρεμ αποχρώσεις, με μπάρα στο βάθος και ένα μικρό πατάρι. Ο κατάλογος δίνει έμφαση κυρίως στα ποτά, που δείχνει να αποτελούν το βαρύ πυροβολικό (μια ολόκληρη σελίδα είναι αφιερωμένη σε κοκτέηλ με ούζο!), ενώ τα σνακ στηρίζονται κατά πολύ στα αυγά (!), μάτια ή ομελέτα.

Λίγες απλές σαλατίτσες, λίγα μεζεδάκια και τέλος. Είναι σαφές ότι εδώ δεν θα έρθεις για γκουρμέ εμπειρίες. Όμως θα περάσεις χαλαρά, θα ακούσεις καλοδιαλεγμένη μουσική στη σωστή ένταση, και θα φύγεις ελαφρύτερος κατά 15 ευρώ - στη χειρότερη περίπτωση.
Από τις προσπάθειες εκτός κέντρου που αξίζουν κάθε υποστήριξη.