ΤΟ ΚΟΥΤΟΥΚΙ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ

Κατηγορία Ταβέρνες
Διεύθυνση Αργυροκάστρου 26-28, Πειραιάς [Χάρτης]
Τηλέφωνο 210 4924338

2.8
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_3 Tomato_50_20130405_0
προκύπτει από
( 6 κριτικές )
Ποιότ. Φαγητού
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_2 Tomato_50_20130405_0
2.5
Εξυπηρέτηση
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_2 Tomato_50_20130405_0
2.5
Χώρος/Ατμόσφ.
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_1
3.2
Value for money
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0
3.0
Ευρώ/Άτομο
11-18


Φίλτρα:
Δες τα κατά:
Ημερομηνία Δημοτικότητα

OANNHSEA
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_3 Tomato_50_20130405_0
2.8
+/-
Έχει γράψει Κριτικές
12
Τον εμπιστεύονται
4
Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ποιότ. Φαγητού
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0 Tomato_50_20130405_0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0
3
Χώρος/Ατμόσφ.
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0
3
Value for money
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0
3
Ευρώ/Άτομο
17-25

Στο μαγαζί πηγαίνουμε εδώ και δύο χρόνια η παρέα, κυρίως τα Σάββατα.
Δεν μπορεί να το πει κάποιος κουτούκι - καπηλείο ταιριάζει καλύτερα.

Χώρος:
Μία παλιά μονοκατοικία του 1930, στην οποία έχουν κλείσει και την αυλή για να μπορούν να σερβίρουν και εκεί. Για την ακρίβεια έχουν δημιουργηθεί τέσσερα διαφορετικά ντεκόρ, τέσσερις διαφορετικοί χώροι!!! Δύο έξω στην αυλή και δύο μέσα, οι οποίοι ναι μεν δεν διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, αλλά δημιουργούν ένα άλλο συναίσθημα ο κάθε ένας...

Στους τοίχους του εσωτερικού χώρου γίνεται ο χαμός από κάθε είδους παλαιό πίνακα, καθρέπτη ή οτιδήποτε άλλο αντικείμενο του παρελθόντος π.χ. μπακίρια.
Στις άκρες υπάρχουν πατάρια με βαρέλες κρασί. Μην ανησυχείτε όμως: μόνο τα βαρέλια στο μεταλλικό πατάρι είναι γεμάτα.

Τα δε τραπέζια είναι ένας αχταρμάς με ότι τραπέζι μπορεί να βρεθεί διαθέσιμο - μέχρι ενός σημείου και οι καρέκλες. Για την ακρίβεια υπάρχουν ακόμα και ντιβάνια....
Στην αυλή ο χώρος είναι περίπου ο ίδιος διαμορφωμένος - μόνο που υπάρχουν μέχρι και αγάλματα.

Ακόμα και οι τουαλέτες του μαγαζιού είναι στο σημείο που υπήρχαν στην μονοκατοικία! και ήταν πάντα καθαρές τις φορές που τις επισκεφτήκαμε.

Φαγητό:
Το μεγάλο μείον είναι ότι δεν υπάρχει κατάλογος και δη με τιμές.
Παραγγελίες παίρνει ο ίδιος ο ιδιοκτήτης και κάθε φορά εκτός από τα συνηθισμένα έχει και κάποια πιάτα ημέρας, τα οποία τα έχει γραμμένα στο πίσω μέρος από το μπλοκάκι στο οποίο γράφει την παραγγελία.

Το φαγητό δεν λέει πολλά, ούτε έχει κάτι το εξαίσιο ή το περίεργο. Είναι καλομαγειρεμένο και νόστιμο, αλλά μέχρι εκεί.
Εμείς παίρνουμε πάντα κρεατικά για συνοδεία με το κρασί, αλλά έχει σε μόνιμη βάση και ψαρικά.

Το χύμα κρασί του είναι καλό.
Για φρούτο και γλυκό, μην το ψάχνετε... Φρούτο κάνα μηλαράκι και γλυκό σιμιγδαλένιος χαλβάς.

Εξυπηρέτηση:
Τόσες φορές δεν είχαμε κανένα πρόβλημα.
Τις παραγγελίες τις παίρνει ο ίδιος ο ιδιοκτήτης και υπάρχουν δύο σερβιτόροι. Όταν έχει πολύ δουλειά αργεί. Εμάς όμως δεν μας νοιάζει αυτό γιατί ξέρουμε ότι δεν έχουμε επισκεφτεί ταχυφαγίο.

Να παρατηρήσω ότι πάντα μας φέρνει νερό από κανάτα και ότι έρχεται άμεσα με το που θα καθίσουμε μαζί με τον άρτο και τα πιάτα. Μετά έρχεται η παραγγελία των ποτών και μετά έρχεται ο ιδιοκτήτης να πάρει παραγγελία.

Γιατί πάμε εμείς εκεί;
Για το ότι είναι καπηλείο!!!
Με καλό κρασί, καλή μουσική (την τελευταία φορά είχε βάλει ρεμπέτικα από παλιούς δίσκους του 30), περίεργη προς αρκετά καλή ατμόσφαιρα και καλούς μεζέδες, νιώθεις ότι φεύγεις από το τώρα, ότι πηγαίνεις για λίγο κάποια χρόνια πίσω.

Futofagos Lukos
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_1
3.3
+/-
Έχει γράψει Κριτικές
12
Τον εμπιστεύονται
17
Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ποιότ. Φαγητού
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0
3
Χώρος/Ατμόσφ.
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0
3
Value for money
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4
4
Ευρώ/Άτομο
10-16

Μια φορά και έναν καιρό στη γειτονιά μου ήταν μια ταβερνούλα (το υποκοριστικό εδώ δε χρησιμοποιείται καταχρηστικά), η "Μυρτιά". Η εν λόγω ταβερνούλα ήταν η έξοδος των γονιών μου, τις καθημερινές τα βράδια. Ήταν σε ένα παλιό σπίτι, με βαρέλια στους τοίχους και εκείνες τις εικονογραφήσεις των μεθυσμένων που κρατιούνταν από τα φανάρια. Εκείνων, ντε, με τις κόκκινες μύτες και το μόρτικο καπέλο. Στη "Μυρτιά", λοιπόν, πήγαινες για τον μπακαλιάρο σκορδαλιά και τη φάβα. Τόσο απλά. Ο καιρός όμως πέρασε και μια πολυκατοικία ήρθε να αλώσει την έξοδο των παιδικών μου χρόνων.

Την "Μυρτιά" θυμήθηκα προχθές, το πρώτο βροχερό βράδυ του φθινοπώρου, μπαίνοντας στο "Κουτούκι του Αντώνη". Δεν το ξέραμε, μας το σύστησαν ως μια τίμια ταβέρνα. Βάλαμε και GPS και φτάσαμε σε ένα στενό στην Παλιά Κοκκινιά, μέσα σε σπίτια, άλλοτε χαμηλά και άλλοτε τρίπατα. Και είδαμε και ένα σπιτάκι, χωρίς ταμπέλα και φανφάρες, που ίσως και να το προσπερνάγαμε ως κλειστό. Και μπήκαμε. Και καθίσαμε. Και αρχίσαμε να χαζεύουμε. Τους τοίχους.

Και τι δε βρίσκεις σε αυτούς τους τοίχους. Από επαγγελματικές κάρτες μέχρι μπαλόνια, καπέλα, μια παλιά βρύση και ό,τι άλλο έχει πέσει στα χέρια του ιδιοκτήτη τα τελευταία χρόνια. Η αυλή του παλιού σπιτιού έχει διατηρηθεί, με εκείνο το ωραίο πλακάκι που είχαν κάποτε τα σπίτια της παλιάς Αθήνας, μια συκιά στη μέση και μια τεράστια στάμνα. Απαραίτητο "αξεσουάρ" και τα ξύλινα βαρέλια σε μια γωνιά. Κάθε τραπέζι παράταιρο, το ίδιο και οι καρέκλες.

Προσωπικά οι δικές μου μνήμες λειτούργησαν και όλο αυτό το αλλοπρόσαλο δε με ενόχλησε. Δε το βρήκα βλαχο-μπαρόκ, ούτε κιτς. Για άλλους μπορεί να μην ισχύσει το ίδιο. Με το που καθόμαστε, λοιπόν, να' σου και ο κυρ Αντώνης. Με ένα μπλοκάκι, άρχισε να "απαγγέλει" τον κατάλογο. Γιατί κατάλογος, πουθενά. Όσο και αν τον συμπαθείς, δε μπορείς να μη του χρεώσεις το γεγονός ότι μπορεί να σε χρεώσει ό,τι θέλει.

Αφού κάναμε μια ψιλοκουβεντούλα περί οικονομικής κρίσης και περιορισμού των εξόδων, μάθαμε ότι το μαγαζί δε χρησιμοποιεί φριτέζες, εξού και οι μερίδες των κρεατικών έρχονται χωρίς τη σχετική γαρνιτούρα, των σχετικών ταβερνείων. Ωραία, λέμε, και παραγγέλνουμε χόρτα, τυροκαυτερή σπιτική, πατάτες τηγανητές, μια χοιρινή μπριζόλα και ένα κοτόπουλο φιλέτο. Κρασί χύμα, λευκό.

Παραγγελία, ύφος και ατμόσφαιρα παραδοσιακής ελληνικής ταβέρνας. Μέχρι και ο ράθυμος νεαρός που εξυπηρετούσε συνολικά τέσσερα τραπέζια εκείνο το βράδυ, ήταν ένα τυπικό δείγμα. Το φαγητό ήρθε σε ρυθμούς χαλαρούς, πράγμα που σε κάνει να αναρωτιέσαι τι γίνεται σε περίπτωση που το μαγαζί είναι γεμάτο. Και γεμίζει. Έτσι μας είπε ο κυρ Αντώνης.

Βρήκαμε εκείνο το βράδυ τη πεμπτουσία της γεύσης; Δε νομίζω. Βρήκαμε όμως τίμιο και νόστιμο φαγητό. Καλοψημένα κρέατα, καλοβρασμένα χόρτα, πατάτες κομμένς στο χέρι και καλό λάδι. Από την Καλαμάτα, από το χωριό του ιδιοκτήτη όπως μάθαμε. Και αυτό ήταν που αναζητούσαμε και περιμέναμε. Έτσι, φεύγοντας με 28 ευρώ λιγότερα στην τσέπη, δεν τα κλάψαμε. Ούτε αυτά, ούτε τη βενζίνη που κάψαμε για να πάμε μέχρι την Κοκκινιά. Και επειδή το είδα στα σχόλια, απόδειξη μας έφερε κανονικά.

Σε έναν σύντομο κατάλογο "συν και πλην", το (+) πηγαίνει στο φαγητό, στις πρώτες ύλες και στην όλη ατμόσφαιρα που εμένα, το τονίζω, εξού και ο πρόλογος, με κάνει να νιώθω καλά.
Στα (-) θα έβαζα την απουσία τιμών προτού παραγγείλεις, ίσως καμιά φορά τον κυρ Αντώνη που αν δεν έχεις πολύ όρεξη δεν τον ξεφορτώνεσαι εύκολα. Στα (-) και το σέρβις. Διότι όταν ρωτήσαμε αν είχε ένα φρούτο για το τέλος ώστε να πιούμε το υπόλοιπο κρασί μας, μόνο τότε ήρθε κερασμένη μουσταλευριά καθ΄ότι φρούτο δεν υπήρχε.

Αν θα ξαναπάω; Μάλλον ναι. Θα ήθελα να κάτσω μέσα, κοντά στο τζάκι. Ωστόσο είναι σίγουρο ότι η επόμενη επίσκεψη θα είναι πάλι βράδυ καθημερινής. Ψυχανεμίζομαι ότι όταν το μαγαζί είναι γεμάτο, οι εντυπώσεις δεν θα είναι οι ίδιες.

Info για το τέλος (ή ρεπορτάζ, δείτε το όπως θέλετε): το συγκεκριμένο μαγαζί συμπληρώνει σχεδόν 100 χρόνια λειτουργίας. Ανήκε στα πεθερικά του κυρ Αντώνη και ο ίδιος το ανέλαβε στα μέσα της δεκαετίας του '70.