ΟΙ ΝΟΣΤΙΜΙΕΣ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ

Κατηγορία Ελληνική κουζίνα
Διεύθυνση Υδρας 2, Κυψελη [Χάρτης]
Τηλέφωνο 210 8229239

2.7
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_3 Tomato_50_20130405_0
προκύπτει από
( 3 κριτικές )
Ποιότ. Φαγητού
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_1
3.3
Εξυπηρέτηση
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0
3.0
Χώρος/Ατμόσφ.
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_3 Tomato_50_20130405_0 Tomato_50_20130405_0
1.7
Value for money
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_3 Tomato_50_20130405_0
2.7
Ευρώ/Άτομο
-
Περιγραφή
Ελληνική παραδοσιακή κουζίνα. Ανοιχτά μέχρι τις πρωινές ώρες.


Φίλτρα:
Δες τα κατά:
Ημερομηνία Δημοτικότητα

ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_1 Tomato_50_20130405_0 Tomato_50_20130405_0
1.3
+/-
Έχει γράψει Κριτικές
105
Τον εμπιστεύονται
203
Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ποιότ. Φαγητού
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0 Tomato_50_20130405_0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0 Tomato_50_20130405_0 Tomato_50_20130405_0
1
Χώρος/Ατμόσφ.
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0 Tomato_50_20130405_0 Tomato_50_20130405_0
1
Value for money
Tomato_50_20130405_4 Tomato_50_20130405_0 Tomato_50_20130405_0 Tomato_50_20130405_0
1
Ευρώ/Άτομο
10-16

Τα πράγματα είναι απλά…
Τι ζητάμε εμείς τα πελατάκια για να είμαστε ικανοποιημένοι από την επίσκεψή μας σε ένα εστιατόριο? Έναν συμπαθητικό χώρο, ένα καλό service, ηρεμία (για να πηγαίνει και η μπουκιά κάτω βρε αδερφέ…) και προσεγμένο, καλομαγειρεμένο φαγητό.

Για τις Νοστιμιές της Μαίρης είχα ακούσει από φίλους μου διθυράμβους!!!
Να σου τα εκθειαστικά σχόλια για το λεμονάτο χοιρινό τους με τις πατατούλες και τα μπιφτέκια. Να σου τα εγκώμια για το μέγεθος των μερίδων τους. Το μοναδικό «κουσουράκι» που μου είχανε πει, ήταν ότι ο χώρος δεν «σε κρατάει» για να κάτσεις και πάρα πολύ.

Μετά απ’ όλα αυτά και όπως είναι φυσικό, πήγαμε με καλά ακονισμένα τα μαχαιροπήρουνά μας, έτοιμοι να ζήσουμε την γαστρονιμοκή εμπειρία της ζωής μας!! Είμαι της άποψης ότι σε κάτι τέτοια μικράκια, μπορείς να φας απίστευτα καλά.

Έτσι, με τη σιελόρροια να έχει χτυπήσει κόκκινο, περάσαμε το κατώφλι τους. Φυσικά, που και που, όλο και ακούγονταν μια φωνούλα από το πίσω αριστερά ημισφαίριο του εγκεφάλου μου που ψιθύριζε την γνωστή παροιμία με τα πολλά κεράσια και τα μικρά καλάθια…

Πρώτη εντύπωση για τον χώρο. Σίγουρα ήταν πολύ καλύτερος από αυτό που φανταζόμουνα και περίμενα. Προφανώς έχει πέσει μια σχετική ανακαίνιση κι αυτό φαινότανε από τα αντικείμενα του χώρου.

Με το που κάτσαμε, ήρθε στο τραπέζι μας το νεράκι μας σε κανάτα και άψογα φρυγανισμένο ψωμάκι. Μέχρι εδώ όλα καλά…
Όμως η συνέχεια μας έριξε τα χαστουκάκια της και μας προσγείωσε ανώμαλα…
Έρχεται η ιδιοκτήτρια, μάλλον, του εστιατορίου.
Δεν θα πω ότι δεν ήταν ευγενική. Θα πω απλώς ότι «δεν το έχει» στην εξυπηρέτηση.

Εντελώς αποστασιοποιημένη, αγέλαστη και ψυχρή. Η όλη αντιμετώπισή της, άγγιζε τα όρια της αδιαφορίας. Είμαι της άποψης ότι όταν κάποιος είναι επιχειρηματίας σε τέτοιο χώρο, αν μη τι άλλο, καταβάλει προσπάθειες να βελτιωθεί στον τομέα της εξυπηρέτησης των πελατών του. Αν δεν του βγαίνει, η πιο σοφή λύση είναι να αναθέσει την εξυπηρέτηση των πελατών σε άλλο άτομο που τα καταφέρνει καλύτερα.

Σε αντίθεση, ο γιος της που ήρθε αργότερα στο τραπέζι μας, ήταν ευγενέστατος και γλυκός.
Επειδή ήταν νωρίς, ήμασταν η μοναδική ακόμα παρέα.

Αυτό φυσικά δεν είναι λόγος να ανοίξεις μέσα στο καταχείμωνο και τις δύο πόρτες του χώρου για να τον αερίσεις. Από μία στιγμή και μετά είχαμε γίνει κόκκαλο στο κρύο. Δεν είναι υπερβολή αυτό γιατί από μία φάση και μετά, τρώγαμε φορώντας τα σκουφάκια μας!!!!! Σκεφτήκαμε ότι ίσως έτσι περάσει το μήνυμα ότι έχουμε γίνει αρχαίοι από το κρύο. Όμως μπα… καμιά αντίδραση ή ευαισθησία… Έτσι, μπλε από το κρύο και με τα σκουφάκια μας, περισσότερο παραπέμπαμε σε στρουμφοπαρέα!!

Επίσης, δεν είχαμε καμιά ανάγκη και όρεξη να ακούσουμε όλα τα ενδοοικογενειακά τους. Το να προσπαθώ να φάω την σουπίτσα μου και να ακούω ταυτόχρονα τους τσακωμούς της κας Μαίρης με τον δεύτερο γιο της για τα γκομενικά του, μόνο απαράδεκτο μπορώ να το χαρακτηρίσω. Στο SOS της Ανίτας μπορεί να έχει την πλάκα του, όταν όμως εκείνη την ώρα προσπαθείς να χαρείς το φαγάκι σου, δεν είναι και τόσο διασκεδαστικό…

Από ένα εστιατόριο, απαιτώ να σεβαστεί τη στιγμή και την ηρεμία που χρειάζομαι για να φάω το φαγητό μου. Το ότι δεν είχε άλλο κόσμο, δε σημαίνει ότι δεν έπρεπε να μας σεβαστούν και απλώς να συμπεριφέρονται σα να μην υπάρχουμε στον χώρο.

Κι έρχομαι τώρα στο φαγητό. Λόγω κρύου, επιλέξαμε και οι δύο σούπα. Μία ψαρόσουπα και μία κοτόσουπα.

Γενικώς μου αρέσει η ψαρόσουπα και όπου την βρίσκω, την προτιμώ και την παραγγέλνω.
Και οι δύο μερίδες ήταν μεγάλες.

Η ψαρόσουπα με τα λαχανικά της, μου σερβιρίστηκε σε ένα βαθύ πιάτο και ο μπακαλιάρος χωριστά σε άλλο πιατάκι.

Εκτός της μεγάλης μερίδας, όλα τα άλλα ήταν κατά. Ήταν εντελώς ανάλατη. Και να φανταστείτε ότι είμαι κάποιος ο οποίος προτιμά τα φαγητά με ελάχιστο αλάτι.

Επίσης, το ρύζι δεν είχε βράσει. Με την πείρα που έχουν, δεν μπορώ να φανταστώ ότι αυτό ήταν αστοχία ή ότι χρησιμοποίησαν λάθος ποικιλία ρυζιού. Αυτό που υποθέτω είναι ότι σταματήσανε να βράζουν τη σούπα αρκετά νωρίς ώστε μέχρι το βράδυ που υπολόγιζαν ότι θα τη σερβίρανε, να έχει φτάσει στο επιθυμείτο στάδιο. Το θέμα είναι ότι έτσι όπως μου την προσφέρανε, ήταν σα να τρώω «αλτέντε» πιλάφι μέσα σε σούπα… Ε, το να χρειάζεται να μασάς το ρύζι της σούπας λες και τρως μούσλι, δεν το λες κι ότι καλύτερο…

Αυτό που περίμενα ως μία γλυκιά εμπειρία, κατέληξε στο να μη βλέπουμε την ώρα να φύγουμε.

Το μόνο θετικό ήταν η σχετικά χαμηλή τιμή που πληρώσαμε.
Όμως είναι αρκετό μια χαμηλή τιμή να σε κάνει να ξαναπάς σε ένα μέρος? Δεν επισκεπτόμαστε ένα εστιατόριο γιατί λίγο πριν ήμασταν στα χωράφια και απλά θέλουμε να ικανοποιήσουμε το αίσθημα της πείνας μας. Πάμε κάπου γιατί έχουμε ανάγκη να περάσουμε καλά. Να μας «κανακέψουνε» και να μας περιποιηθούνε. Να φάμε κάτι πιο πετυχημένο από αυτό που θα φτιάχναμε μόνοι μας. Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, είναι από τις λίγες πολυτέλειες που επιτρέπουμε στον εαυτό μας. Σε αυτό το πεδίο, η επίσκεψή μας στις Νοστιμιές της Μαίρης απέτυχε παταγωδώς…