Κριτικές εστιατορίων από τον καλοφαγά: fratello
| 134 αποτελέσματα - εμφάνιση από 1 έως 30 | 1 2 3 4 5 |
| Αποτελέσματα ανά σελίδα: |
Κίνα
|
Ο ΤΣΑΝΓΚ είναι ένα από τα μακροβιότερα κινέζικα της πρωτεύουσας, λειτουργεί εδώ και 20 ή και παραπάνω χρόνια. Όταν πρωτοξεκίνησε, τραβούσε κόσμο απ' όλη την Αθήνα. Διακόσμηση σε χρυσό και κόκκινο, μουσική υπόκρουση στο βάθος, κυρίως όμως ποικιλία νόστιμων πιάτων πέρα από τα σπρίνγκρολς και το τηγανιτό ρύζι φρόντιζαν να είναι κάθε μέρα γεμάτος. Για ντελίβερι ούτε σκέψη. Τα χρόνια όμως πέρασαν, το μαγαζί δεν έκανε καμιά προσπάθεια ανακαίνισης / ανανέωσης, πρόσθεσε μόνο το ντελίβερι. Η κουζίνα του παραμένει ωστόσο αρκετά καλή (μοσχαράκι με πιπεριές, τηγανιτά γουόντον, γαρίδες γλυκόξινες, βραστά ντάμπλινγκ), όμως το περιβάλλον είναι παρακμιακό και οι τιμές του φαντάζουν υψηλές. Αν μένετε εκεί κοντά, δοκιμάστε το. |
|
Στη σχάρα
|
Αν σας φέρει ο δρόμος κατά τη Δροσιά και θέλετε να φάτε καλούτσικα και χωρίς να σας πιάσουν ξέρετε τι, συνιστάται ανεπιφύλακτα. Ακριβώς απέναντι από τον ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗ, πολύ καθαρό, χωρίς δηθενιές, ξεχωρίζει από τα συνηθισμένα σουβλατζίδικα. Υπάρχει αρκετή ποικιλία και κάποιες πρωτοτυπίες, όπως η πίττα φλαμπέ - που είναι απλώς ελαφρά καυτερή αλλά νόστιμη. Οι μερίδες χωρίς υπερβολή διπλές από το σύνηθες, γι' αυτό προσέξτε πόσα θα παραγγείλετε. Όσο για την ποιότητα, αν δεν μας τα είχε χαλάσει το ανεκδιήγητο εξοχικό που παραγγείλαμε θα έβαζα 3 - ένα πόντο κόβω πάντα για τις προτηγανισμένες πατάτες. Δύο άτομα τρώνε του σκασμού με γύρω στα 35 ευρώ. |
|
Ψαροταβέρνες
|
Σαν πολλές ψαροταβέρνες που είναι απόλυτα προσωποκεντρικές, αντικατοπτρίζουν δηλαδή την ψυχοσύνθεση του ιδιοκτήτη που θέλει να σερβίρει αυτό που του αρέσει να τρώει, έτσι και τα ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ ταυτίζονται με το Νίκο, που επένδυσε χρόνο, χρήμα και μεράκι για να σερβίρει θαλασσινά και ψαρομεζέδες σ' ένα απόμερο κομμάτι του Κεραμεικού στα σύνορα προς την αθηναϊκή Τσάιναταουν. Είναι ήσυχο λοιπόν το μαγαζί, με πάρα πολύ πράσινο στο στενό όπου βγάζει τραπέζια το καλοκαίρι. Χθες βράδυ το τοπίο ήταν σχεδόν ειδυλλιακό με τους δύο οργανοπαίκτες να γλυκαίνουν, χωρίς μικρόφωνα και μεγάφωνα, την ατμόσφαιρα, έτσι πρέπει να ήταν η παλιά Αθήνα. Για το μέσα χώρο δεν έχω να πω τίποτε, με 38 βαθμούς χαιρόμουν που τον έβλεπα απ' έξω. Βάζω 3 επειδή στα πέριξ υπάρχουν αρκετά μισοπαρατημένα ή μισοφτιαγμένα κτήρια. Η εξυπηρέτηση είναι άψογη. Μολονότι όταν πήγαμε το μαγαζί ήταν φίσκα, προθυμοποιήθηκαν αμέσως να μας βάλουν ένα έξτρα τραπέζι. Για δύο μόνο άτομα δεν το κάνουν όλοι. Κέρασμα στην αρχή (τσικουδιά) και στο τέλος (καρπουζάκι), νερό κρύο σε καράφα, καθαρά τραπεζομάντηλα, προθυμία να πει και το αφεντικό τη γνώμη του, χωρίς να θέλει να την επιβάλει, μακάρι να ήταν παντού τόσο άμεσο και προσωπικό το σέρβις. Στο φαγητό περιοριστήκαμε στα θαλασσινά, το βαρύ πυροβολικό. Ο παστουρμάς ψαριού, απλός στη σύλληψη και εξαιρετικός στην έκτέλεση, αρκεί από μόνος του για να επισκεφθεί κανείς τα ΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΠΛΩΡΗΣ. Μεζές επιπέδου Θεσσαλονίκης ή Βόλου. Το συμιακό γαριδάκι πολύ καλά τηγανισμένο (= ελαφρά αλευρωμένο), τα μύδια αχνιστά απλώς μια ιδέα πιο αλμυρά από όσο πρέπει, η αχινοσαλάτα μύριζε ιώδιο (χαλάλι τα 12,50 €), τα κολοκυθάκια επίσης σωστά τηγανισμένα, και μόνο η σκορδαλιά που πήραμε για να συνοδεύσουμε σφυρίχθηκε σε θέση off side, γιατί της έλειπε το βασικό υλικό, δηλαδή το σκόρδο. Για όλα αυτά και το ούζο που επιλέξαμε να πιούμε πληρώσαμε λίγο πάνω από 50 ευρώ, τιμή λογική έως μάλλον φθηνή για το είδος του μαγαζιού. Το συστήνω ανεπιφύλακτα, ακούστε όμως και τις οδηγίες του Νίκου. Το πάρκινγκ την περίοδο που δε λειτουργούν οι γειτονικές μπουζουκερί είναι παιχνιδάκι. |
|
Μεζεδοπωλεία
|
Κλασσική χαλανδριώτικη ταβέρνα, αν σας φέρει ο δρόμος προς τα εκεί, μπείτε μέσα άφοβα. Μεγάλο ατού το καλοκαίρι η ευρύχωρη αυλή σκεπασμένη με κληματαριές και τα τραπέζια τοποθετημένα σχετικά αραιά. Μικρή ανορθογραφία η μπάρα για τις μπύρες και το ψυγείο για τα αναψυκτικά, που θα 'πρεπε να είναι κάπως κρυμένα. Για τους χειμωνιάτικους χώρους δεν μπορώ να πω τίποτε, είναι υπερυψωμένοι σε σχέση με την αυλή. Το κοινό ανάμεικτο, κατά πλειοψηφία από τη γειτονιά, νεολαία και προχωρημένοι. Το σέρβις αρχικά μου φάνηκε αργό και ασυντόνιστο, στην πορεία της βραδιάς όμως έστρωσε. Μου άρεσε που τα έξι πιάτα που πήραμε δεν έφθασαν όλα μαζί, αλλά ένα ένα και με ρέγουλα, όπως ταιριάζει σ' ένα μεζεδοπωλείο. Στα συν το νερό σε κανάτα. Και μια και αναφέρθηκα στα ποτά, το χύμα ροζέ που προτιμήσαμε ήταν αρκετά καλό. Στην ποιότητα φαγητού θα έβαζα 4, αν δεν είχαμε παραγγείλει τη μελιτζάνα "περί ουσίας", η οποία ήρθε κρύα και ήταν παράξενα άγευστη, δοκιμάσαμε από μία μπουκιά και την αφήσαμε. Τα υπόλοιπα όμως ήταν εξαιρετικά. Χειροποίητη τυροκαυτερή (κοκκινωπή, με χοντροκοπανισμένο πιπέρι αντί πιπεριά, αν μη τι άλλο πρωτότυπη ιδέα), παστουρμαδοπιτάκια (σωστά στις αναλογίες υλικών και καλοτηγανισμένα), μπιφτεκάκια (με αγνό κιμά, όμως λίγο ανάλατα και γενικά εμφάνιση πιάτου διαίτης), μπριζολάκια (εξαιρετικά, πολύ καλά μαριναρισμένα και καλοψημένα) και καγιανάς (με προσθήκη σύγλινου, καλή ιδέα). Οι μερίδες όλες μάλλον γενναίες για το είδος του μαγαζιού. Φάουλ, και μάλιστα από τα πιο ανόητα, το ότι αλλού σέρβιραν στο τέλος καρπούζι και αλλού όχι. Η χειρονομία μετράει, παιδιά! Άλλωστε με 15 € το άτομο που χρειάζονται για να καλοχορτάσει κανείς ο λογαριασμός λειτουργεί θετικότατα υπέρ του να ξαναπάει κανείς στο ΠΕΡΙ ΟΥΣΙΑΣ. Όπως έγραψαν και άλλοι χρήστες, έχει και μια πλήρη σελίδα με θαλασσινούς μεζέδες, που είμαι περίεργος να δοκιμάσω. |
|
Μοντέρνες ταβέρνες
|
Χθες το βράδυ, όταν επισκεφθήκαμε το ΣΟΥΣΑΜΙ, έβραζε κυριολεκτικά ο τόπος. Το μαγαζί ήταν λοιπόν ανοιχτό από όλες τις πλευρές, σαν να πρόσταξε κάποιος "Σουσάμι, άνοιξε!", έτσι δυσκολεύομαι να πω κάτι πιο συγκεκριμένο για το χώρο, πέρα από το ότι προσπαθεί κι' αυτό να μιμηθεί παλιό μπακάλικο - όχι με απόλυτη επιτυχία. Πάντως τα τραπέζια είναι αραιά τοποθετημένα και ο χώρος πεντακάθαρος. Η εξυπηρέτηση γρήγορη, ευγενική χωρίς "δήθεν". Στα συν το κρύο νερό σε καράφες. Ο κατάλογος σαφής και με επαρκείς επιλογές με έμφαση στο κρέας, υπήρχαν και τρία πιάτα ημέρας. Ιδιαίτερα καλές, φρέσκες και μεγαλοπρεπείς, οι σαλάτες, συνοδεύονται από φρέσκα τραγανά ψωμάκια. Στα πρώτα μάλλον κάναμε ατυχείς επιλογές: τα ρολλάκια με προσούτο και τυρί μετσοβόνε ήταν απλώς αλμυρούτσικα, το μιλφέιγ λαχανικών εμφανίσιμο αλλά κρύο. Τα κυρίως πιάτα μάς αποζημίωσαν όμως με το παραπάνω. Ιδίως το κριθαρότο με μοσχάρι ήταν σωστά μαγειρεμένο και χωρίς υπερβολή στα καρυκεύματα. Εξαιρετικές και οι μακαρούνες, καλό το σαντοριναίϊκο ψαρονέφρι με ντοματάκια και τα "χαμένα" μπιφτεκάκια με σάλτσα γιαουρτιού. Όλες οι μερίδες πραγματικά γενναίες. Συνοδεύσαμε το φαγητό μας με ωραίο χύμα λευκό και κόκκινο κρασί και κλείσαμε με σοκολατόπιτα και πανακότα. Το κέρασμα, παγωμένο λικέρ μαστίχα, ό,τι καταλληλότερο για τις επικρατούσες συνθήκες. Για όλα αυτά πληρώσαμε (4 άτομα) 84 ευρώ, ποσό λογικό. Θα ξαναπήγαινα ευχαρίστως με μεγαλύτερη παρέα και μικρότερη θερμοκρασία. |
|
Μοντέρνες ταβέρνες
|
Επειδή το καλοκαίρι η πόλη τραβά τα "δίδυμα", θα σας προτείνω πρώτα σινεμαδάκι στη δροσερή ταράτσα του ΛΑΪΣ, γωνία Ιεράς Οδού και Μεγάλου Αλεξάνδρου, και κατόπιν άραγμα στο ΒΑΤΡΑΧΟ, που δεν απέχει ούτε 100 μέτρα. Μου δημιουργήθηκε βέβαια η αίσθηση, που επιβεβαιώνεται βλέποντας τις ημερομηνίες των σχόλιων που προϋπάρχουν, ότι ο ΒΑΤΡΑΧΟΣ είναι μάλλον χειμωνιάτικη κατάσταση, με μια ωραία αίθουσα σε γήινα χρώματα, η οποία διαθέτει μάλιστα και πατάρι. Καθήσαμε πάντως σε μια μικρή, κάπως κρυμμένη αυλίτσα στο βάθος, κάτω από μπουκαμβίλιες, όπου η μουσική - τέλεια στις επιλογές - ακουγόταν χωρίς να ενοχλεί καθόλου. Το σέρβις, στην επίσκεψή μας από τον ίδιο τον ιδιοκτήτη, άψογο, φιλικό και καθόλου πιεστικό. Τα υλικά σε όλα τα φαγητά είναι όντως φρέσκα και καλής ποιότητας. Ο κατάλογος σχετικά μικρός και σαφής, η εκτέλεση των εδεσμάτων όπως πρέπει και χωρίς πειραματισμούς. Από τη νεαρή μαγείρισσα θα περίμενα μάλλον κάτι πιο τολμηρό, ίσως όμως η περιοχή και η συνήθης (πολύ νεαρή;) πελατεία να μην προσφέρονται. Φάγαμε μια εξαιρετική σαλάτα με ρόκα και μπόλικο φουντούκι κοπανισμένο που έδενε εξαιρετικά με το μπαλσάμικο, φάβα παντρεμένη, σπιτικά κεφτεδάκια ελαφρά πικάντικα συνοδευόμενα από σως γιαουρτιού, εξαιρετικά ντολμαδάκια με κιμά που βγήκαν εκείνη την ώρα και φιλετάκια από ψαρονέφρι με πουρέ πατάτας και σως μαυροδάφνης. Ήπιαμε ένα από τα καλύτερα λευκά χύμα που έχω πιει σε ταβέρνα και κλείσαμε με αμοργιανό ρακόμελο κέρασμα του μαγαζιού. Πληρώσαμε 45 ευρώ και έδωσα μέσα μου ραντεβού σε έξι μήνες. |
|
Τοπική ελλ. κουζίνα
|
Σαββατόβραδο με ξαφνική ζέστη, οπότε μετά το σινεμαδάκι στην "ΟΑΣΗ" της οδού Πρατίνου μια επίσκεψη στο ΜΕΪΝΤΑΝΙ είναι ό,τι πιο κοντινό μπορεί να σκεφθεί κανείς. Και δεν θα απογοητευθεί. Τον περιμένει μια φωτεινή νεοταβέρνα με κρητική κουζίνα, πάρα πολύ φιλική εξυπηρέτηση, ένας μικρός, αλλά περιεκτικός κατάλογος που καλύπτει όλα τα γούστα, και τιμές που δεν σε τρομάζουν. Προτιμήσαμε ένα τραπέζι έξω, έτσι η μουσική ίσα που ακουγόταν. Η κοπέλα στην οποία αναφέρθηκαν κολακευτικά (σωστά!) οι προλαλήσαντες μας απήγγειλε τα πιάτα ημέρας και σχεδόν περιοριστήκαμε σ' αυτά, αφού πήραμε ένα μπιφτέκι με πράσο (ασυνήθιστο, καθότι όχι της σχάρας, αλλά ελαφρά κοκκινιστό σε κατσαρόλα, με τα πράσα να δένουν τέλεια), μια σαλάτα με πληγούρι και κύβους ντομάτας (δροσερή, με ντρέσινγκ από καλό ξύδι και υποψία μουστάρδας) και ένα χανιώτικο κολοκυθομπούρεκο (κατά την ταπεινή μου γνώμη σωστά υλικά σε λάθος εκτέλεση που έκανε το σύνολο - ζεσταμένο δυστυχώς στα μικροκύματα - πολύ βαρύ). Από τον κύριο κατάλογο πήραμε μια τηγανιά (καθαρό κρέας, καλομαγειρεμένο, ήθελε λίγο κρασί ακόμα στη σάλτσα). Συνοδέψαμε το φαγητό με τις γνωστές ρεθυμνιακές μπύρες, ό,τι χρειάζεται για τη θερμοκρασία που επικρατούσε. Στο τέλος κέρασμα γιαούρτι με μέλι και γλυκό του κουταλιού (κολοκύθα). Λογαριασμός: 45 ευρώ. Σε συνδυασμό με την "ΟΑΣΗ", που όσοι δεν έχετε πάει θα νιώσετε μια ευχάριστη έκπληξη (περισσότερα δεν λέω), ένα πολύ καλό ελληνικό δίδυμο - όλο χαμόγελο. |
|
Μέση Ανατολή
|
Προσθέτω την κριτική μου στην πρώτη που γράφτηκε για το FAR EAST PACK κι ας μην εξυπηρετήθηκα από το υποκατάστημα των Βριλησσίων (αλλά από κάποιο των νοτίων προαστίων), γιατί αν αρχίσουμε να γράφουμε όλοι τα ίδια ή παραπλήσια για τα δεκαπέντε υποκαταστήματα, που όλα λίγο πολύ ζούνε από το ντελίβερι, δύσκολα θα βγάλουμε συμπέρασμα. Δυάρι λοιπόν στο χώρο γιατί δεν έχω τι να κρίνω και ο άσσος μου φαίνεται κάπως κρύος και άδικος. Τεσσάρι στην εξυπηρέτηση γιατί η παραγγελία ήρθε γρήγορα, ζεστή και καλοσυσκευασμένη. Το τριάρι στην ποιότητα σημαίνει για ντελιβεράδικο πολύ καλή ποιότητα. Τα σπρίνγκρολς πολύ καλά, τα γουόντον επίσης, το χοιρινό με μια παράξενη σάλτσα εξαιρετικό, το τηγανιτό ρύζι πάνω από το αναμενόμενο. Εξαιρετικές, αλλά λίγες, οι δύο σάλτσες (γλυκόξινη και καυτερή) που τα συνόδευαν. Το δυάρι στην τιμή λογική συνέπεια, αφού και το κεντρικό μαγαζί τσούζει. Παρ' όλ' αυτά θα ξαναπαραγγείλω, πρόκειται κατά τη γνώμη μου για το με διαφορά ποιοτικότερο κινέζικο ντελίβερι. |
|
Στη σχάρα
|
One-man-show η ΚΙΒΩΤΟΣ του Γιάννη, που όντως είναι η ψυχή του μαγαζιού. Όλους τους γνωρίζει ή γίνεται αμέσως γνωστός, πάντα με το χαμόγελο και απροσποίητα, μπράβο του, γιατί φέρεται σωστά σε καιρούς δύσκολους. Χθες το μεσημέρι, που μόλις είχαμε φάει την κρυάδα των μέτρων ΔΝΤ-ΕΕ, είχε μέχρι τις 4 το απόγευμα πελάτες που περίμεναν υπομονετικά να αδειάσει κάποιο τραπέζι. Ο χώρος, σε ένα απόμερο σημείο λίγο πριν η Κηφισιά καταλήξει στην Εθνική, καθαρός και περιποιημένος, με πολύ άνετο παρκάρισμα, αλλά και σχετική ενόχληση από τους διερχόμενους ΙΧδες. Για τη χειμωνιάτικη αίθουσα δεν έχω άποψη, ήταν τελείως άδεια. Φάγαμε και μέτρια πράγματα (τζατζίκι και παντζαροσαλάτα του κιλού, σαλάτα πράσινη χωρίς έμπνευση) και πολύ νόστιμα (τυρόπιττα χειροποίητη διπλωμένη, μπριζόλα στη σούβλα, πατατούλες). Τρία άτομα ξεπεράσαμε, με μπύρες και Coca, τα 80 ευρώ, για Β.Π. μάλλον εντάξει. |
|
Ελληνική κουζίνα
|
Αποκάλυψη! Από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει κανείς. Ο χώρος πραγματικός μαγνήτης για το μάτι, όπου κι αν κοιτάξεις. Θα επισημάνω ιδιαίτερα το ασυνήθιστα ωραίο δάπεδο-μωσαϊκό (παρατηρήστε το και θα καταλάβετε). Η πελατεία ήλικιακά μεικτή, σε σημαντικό ποσοστό γνωστοί του (μικρού) καταστήματος. Η μουσική υπόκρουση καλή και σε ποιότητα επιλογής και σε ένταση. Το κάπνισμα ναι μεν επιτρέπεται, αλλά έχει τόσο καλό εξαερισμό που δεν καταλαβαίνεις τίποτα - και οι καπνιστές χαίρονται που δεν πρέπει να βγουν έξω σαν τιμωρημένοι άτακτοι μαθητές. Στα φαγητά θα επαινέσω ιδιαίτερα τις ταπεινές αλοιφές, γιατί στης ΝΑΓΙΑΣ έφαγα μελιτζανοσαλάτα (με χοντροκομμένο καρύδι) και τυροκαυτερή (που θα μπορούσε να καίει ακόμα λίγο) επιπέδου Θεσσαλονίκης. Αλλά και η πολίτικη σαλάτα με την προσθήκη παντζαριού απέπνεε φροντίδα, καταλάβαινες ότι η μαγείρισσα δεν αρκέστηκε να ρίξει τα υλικά μαζί και να τα αφήσει να μαραθούν με το ξύδι, είχε βάλει το χεράκι της. Αυτό ακριβώς είναι η βάση της μαγειρικής σ' αυτό το μαγαζί, νιώθεις το χέρι που έχει μπει στο φαγητό (σαν του Μαραντόνα, καλή του ώρα, εγώ όμως μετά συγχωρήσεως προτιμώ της Νάγιας, και θα 'πρεπε ο Ρεχάγκελ να της δώσει μια ευκαιρία στο μουντιάλ, θα τους πιάναμε όλους στον ύπνο), νιώθεις τη φροντίδα να βγει νόστιμο. Γενικά ό,τι φάγαμε ήταν τόσο ωραίο, ώστε ανυπομονώ να ξαναπάω, για να συνεχίσω με τα υπόλοιπα. Όσον αφορά το σέρβις, μια λέξη μόνο το χαρακτηρίζει: υποδειγματικό! Οι δύο νεαροί είναι οι τέλειοι κρίκοι ανάμεσα στην κουζίνα και στους πελάτες, με γνώση, χαμόγελο, ευχάριστη διάθεση. Σου δίνουν την αίσθηση ότι αποτελούν κομμάτι του μαγαζιού. Παρεμπιπτόντως, η κυρία Νάγια καληνύχτισε και έφυγε κατά τις 12, αφήνοντας το μαγαζί στα χέρια τους/μας. Οι τιμές είναι εξαιρετικές, αντίστοιχες προς την ποιότητα των υλικών, και να μην ξεχνάμε ότι δεν πρόκειται ουσιαστικά για χώρο μαζικής εστίασης, 7 με 8 τραπέζια όλο όλο. Οι τιμές στη λίστα κρασιών μοιάζουν με (ικαριώτικο;) ανέκδοτο, 11 με 17 ευρώ το μπουκάλι. Τέσσερα άτομα πληρώσαμε 80 ευρώ τρώγοντας και πίνοντας (εξαιρετικόν λευκόν τε και ερυθρόν οίνον χύμα) σαν άρχοντες. Κυρία Νάγια, μείνετε όπως είστε! |
|
Ταβέρνες
|
Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση στον ΟΙΝΕΑ είναι η σύνθεση της πελατείας. Σε τέτοιο μέρος και να βλέπεις κατά πλειοψηφία παρέες από 35 και πάνω, είναι το λιγότερο ασυνήθιστο. Πάντως Σάββατο βράδυ το μαγαζί ήταν σχεδόν γεμάτο, ενώ κάποια κοντινά μεζεδοπωλεία χτύπαγαν μύγες. Σίγουρα παίζει ρόλο η φήμη από το "50:50" (εγώ δεν το ήξερα, μου το αποκάλυψε η γυναίκα μου αφού καθήσαμε και είπα πόσο ωραίο βρίσκω το ρετρό ντεκόρ στο μέσα μέρος), αλλά και η αρκετά καλή κουζίνα έχει το μερτικό της. Στο χώρο θα έβαζα 4, αλλά καθήσαμε έξω, όπου το διαρκές πήγαινε-έλα των περαστικών στο τέλος καταντά ενοχλητικό. Αν δεν είχε τιμές Ψυρρή, δηλαδή 25 ευρώ το κεφάλι (μοιραία η σύγκριση με την πατρίδα Θεσσαλονίκη, όπου πριν μια εβδομάδα έφαγα δύο φορές σε παρεμφερούς τύπου μαγαζιά πολύ φθηνότερα (15 ευρώ το κεφάλι) και πολύ καλύτερα βέβαια), θα το έκρινα άξιο για συχνότερες επισκέψεις. Τώρα, και με βάση το σχετικά περιορισμένο κατάλογο, που δεν είναι υποχρεωτικά μειονέκτημα, θα ξαναπάω απλά όταν με φέρει ο δρόμος. Φάγαμε μια συμπαθητική σαλάτα με ρόκα και καρύδια, κάτι καλούτσικα ρολά με κιμά και πλιγούρι (που συνοδεύονταν από ένα χλωμό ντιπ), μια ασυνήθιστη μελιτζανόπιτα με παστουρμά (πολύ αλμυρή) και πανσέτα με πατάτες φρέσκες. Μου άρεσε που τα πιάτα δεν ήρθαν όλα μαζί, δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο. Για Αθήνα καλά. Το σέρβις γρήγορο και χωρίς λάθη, στα μείον ότι δεν κερνάνε ούτε λουκουμάκι. |
|
Μοντέρνα κουζίνα
|
Εστιατόριο με δύο πρόσωπα: Πολύ ωραίος χώρος, πολύ ωραίο concept όσον αφορά την εναλλαγή υλικών και φαγητών στον κατάλογο, εξαιρετική η λίστα κρασιών, πλην όμως αγενέστατη συμπεριφορά (δεν νοείται ανθρώπους που έκαναν από Τετάρτη κράτηση για Σάββατο βράδυ να τους τοποθετείς στο όριο μεταξύ του μέσα και έξω χώρου και, όταν ζητούν αλλαγή λόγω βραδινής ψύχρας, να φέρεσαι σαν να είσαι το ΔΝΤ και έχεις να λύσεις το ελληνικό πρόβλημα) και αδικαιολόγητα υψηλές τιμές στα φαγητά. Αν ένα πράγμα έπρεπε να εγγυάται η cucina povera, αυτό είναι λογικές τιμές. Με κόστος 30 plus το άτομο αυτό όμως δεν συμβαίνει. Υψηλές τιμές και στα πρώτα και στα κύρια. Δυστυχώς έχω την αίσθηση ότι (και) εδώ ακολουθείται η λογική του "τώρα που πιάσαμε, ας τα πιάσουμε". Ας όψεται η σταθερά καλή έως πολύ καλή ποιότητα της κουζίνας, όπου ό,τι πάρεις τρως καλά (συστήνω το κότσι, αλλά και τις κουτσομούρες, όπως και το μιλφέιγ λαχανικών) και η μεγάλη ποικιλία κρασιών (που παραδόξως δεν είναι υπερτιμολογημένα, ούτε όμως και φθηνά), αλλιώς σε περίοδο κρίσης θα καταλάβαιναν γρήγορα το λάθος τους. Παραδείγματα εστιατορίων που μεσουράνησαν για ένα δύο χρόνια και ξαφνικά τα βρίσκεις κλειστά υπάρχουν ουκ ολίγα. |
|
Μέση Ανατολή
|
Έχοντας μείνει με τις καλύτερες των εντυπώσεων από την επίσκεψη στο ΑΝΑΧΙΤΑ, τόλμησα Σάββατο βράδυ να διασχίσω το Kreuzberg της Αθήνας (Omonoia-Platz),αποφεύγοντας με επιδέξιους ελιγμούς κλεφτρόνια και πρεζόνια, ακούγοντας τη δικαιολογημένη μουρμούρα της γυναίκας μου, να μπω σε μια θεοσκότεινη στοά δίπλα στο ξενοδοχείο Acropole και, επιστρατεύοντας όλο το ντετεκτιβίστικο ταλέντο μου, να βρεθώ τελικά μπροστά σε μια κλειστή σκοτεινή αίθουσα, όπου δύο επιγραφές κολλημένες στο τζάμι γραμμένες στα περσικά (!) μάλλον πληροφορούν την τολμηρή πελατεία ότι το κατάστημα πρόκειται να μεταφερθεί σε πιο ήσυχη περιοχή, γιατί αλλιώς ... Αν κάποιος γνωρίζει σχετικά, ας γράψει, γιατί έχω μείνει με την απορία. Κρίμα πάντως, γιατί ο χώρος, από όσο μπόρεσα να διακρίνω, είναι αρκετά φροντισμένος. Προφανώς δελεάστηκε ο καταστηματάρχης από το χαμηλό ενοίκιο, μπορεί να του το έδωσαν και δωρεάν, και την πάτησε. |
|
Στη σχάρα
|
Θυμάμαι μια φορά στον ΤΕΛΗ να συνοδεύω πρωί μια ομάδα Γερμανών μαθητών που μόλις είχαν επισκεφθεί τη Μονή Πεντέλης. Έφαγαν μόνο σπανακόπιτα, δύο έως τρία κομμάτια ο καθένας. Ελπίζω ύστερα από αυτή τη συνταρακτική για τους γενικά φοβικούς σε θέματα ξένης κουζίνας Γοτθους τώρα που μεγάλωσαν να μην είναι ανάμεσα σ' αυτούς που μας ζητούν να σφίξουμε το ζωνάρι. Στον ΤΕΛΗ αυτοί το είχαν λύσει. Στον ΤΕΛΗ σε τραβά να σταματήσεις και να δοκιμάσεις την κουζίνα του το περιβάλλον. Από άνοιξη μέχρι φθινόπωρο είναι χαρά θεού. Ένα καταπράσινο κομμάτι της Πεντέλης που δεν έχει καεί ακόμα! Η χειμωνιάτικη σάλα υστερεί. Βέβαια η μεγάλη άπλα δημιουργεί αισθητή καθυστέρηση στο σέρβις. Πολύ χρόνο θα χρειαστείτε όμως και σεις, μέχρι να καταλήξετε στο τι θα παραγγείλετε. Ο κατάλογός του είναι εκτενέστατος, με αποτέλεσμα τίποτε να μην είναι τέλειο. Καλύτερα να αποφύγετε την Κυριακή μεσημέρι. Σάββατο σούρουπο είναι ο χρόνος που συνιστώ για μια επίσκεψη, κατά προτίμηση με μεγάλη παρέα. Η σπανακόπιτα είναι λοιπόν καλή, τα κολοκυθάκια καλούτσικα, το τζατζίκι καλύτερο, και περνάμε στις σπεσιαλιτέ, όπου ξεχωρίζει το στιφάδο και οι ντομάτες με κιμά και αυγολέμονο. Το χύμα κρασί αξιοπρεπές, προτιμήστε όμως τη μπύρα, ταιριάζει πιο πολύ στις γεύσεις του. Το άτομο γύρω στα 20 με 25 ευρώ για ένα πλήρες γεύμα. |
|
Ψαροταβέρνες
|
Ψαροεστιατόριο ναι, ψαροταβέρνα όχι. Ίσως το πολυτελέστερο σε στήσιμο μαγαζί της Πειραϊκής, γι' αυτό και (δυσ)ανάλογα ακριβό. Συνήθως όμως Κυριακές μεσημέρι είναι γεμάτο. Έχει βέβαια φοβερή θέση, αμφιθεατρικά πάνω από το δρόμο (προσέξτε μην πατήσετε κανένα κράχτη-παρκαδόρο!). Πολύ φωτεινό, λίγο κιτς στο κομμάτι της εισόδου, όμως με άνετα τραπέζια με άσπρα τραπεζομάντηλα. Πολύ καλό σέρβις, όπως ταιριάζει σ' ένα μαγαζί με παράδοση. Μεγάλη, αλλά ακριβή ποικιλία σε μεγάλα ψάρια, τα μεριδιάρικα σπανίζουν. Ωραιότατο το καλαμάρι στα κάρβουνα. Καλοί έως πολύ καλοί οι ψαρομεζέδες, με κορυφαία τα διάφορα σαγανάκια. Του ιδίου επιπέδου και η πολύχρωμη φρέσκια σαλάτα του. Πλούσια ποικιλία αποσταγμάτων. |
|
Ψαροταβέρνες
| Στην σειρά των μεζεδοτσιπουράδικων της πειραϊκής ακτογραμμής ξεχωρίζει σαν πιο κυριλέ κατάσταση. Εξαιρετική θέση, που βελτιώνεται με την αμφιθεατρική διάταξη των τραπεζιών. Στον κατάλογο δεν θα βρείτε τίποτε ασυνήθιστο, όμως ό,τι δοκίμασα ήταν πάνω από το μέτριο. Αν σας φέρει ο δρόμος, μπείτε για ένα ουζάκι και δεν θα το μετανιώσετε. |
|
Τοπική ελλ. κουζίνα
| Η ονομασία και η (κιτς) εμφάνιση σε προδιαθέτουν για κρητική κουζίνα. Η ευρύχωρη αυλή είναι πολύ τραβηχτική το καλοκαίρι, το πάρκινγκ εύκολο. Όμως μέχρι εκεί. Για την κουζίνα ισχύουν 100% όσα γράφει η frapedia πιο κάτω. Αδιάφορη. Ούτε ένα πιάτο να σου μείνει σαν ευχάριστη ανάμνηση. Σχετικά φθηνό. Αν πάτε, μόνο καλοκαίρι για ένα κρασάκι. |
|
Ιταλία
|
Μια κάπως ιδιάζουσα περίπτωση. Ομολογώ ότι περνώντας σχεδόν καθημερινά μπροστά από το μαγαζί έβλεπα μια γουστόζικη είσοδο (για την περιοχή όπου βρίσκεται), μια μικρή άδεια αίθουσα, θυμόμουν το υμνητικό σχόλιο του Cornelius (ακριβώς από κάτω) και κουνούσα το κεφάλι μου. Χθες λοιπόν είπα να δοκιμάσω το delivery του. Μια ευχάριστη έκπληξη! Η πίτσα πεπερόνι καλοψημένη και πλούσια (θα ήθελε ίσως λιγότερο τυρί και περισσότερη σάλτσα). Η καρμπονάρα με ταλιατέλες (γιατί όχι), μπέικον (σωστό) και κρέμα γάλακτος (σύνηθες λάθος) καλοφτιαγμένη, της ώρας. Το δε UFO (σπεσιαλιτέ του μαγαζιού) η χαρά του πεινασμένου: Φρεσκοψημένο ψωμί χωριάτικο σε μέγεθος δίσκου φρίσμπυ με γέμιση μπιφτέκι (αληθινό), μανιτάρια, κρεμύδια και πιπεριές. Με 8 ευρώ χορταίνουν άνετα δύο άτομα. Οι τιμές γενικά πολύ λογικές. Για να μη μείνω με την απορία, έψαξα λίγο στο Ίντερνετ και βρήκα φωτογραφίες του UNO. Λοιπόν, πίσω από το χώρο της πρόσοψης, που μάλλον είναι για καπνιστές, υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη, φωτεινή και καλοεπιπλωμένη σάλα, που δεν τη φαντάζεσαι με τίποτε. Την έβαλα στα υπόψη, μια και μένω κοντά. Φοβάμαι όμως ότι έχει γίνει λάθος επιλογή θέσης. Ελπίζω το UNO να αντέξει, μέχρι να γίνει ευρύτερα γνωστό. Με αυτή την ποικιλία και αυτές τις τιμές, θα ήταν κρίμα να κλείσει. |
|
Μεζεδοπωλεία
|
Η ΒΟΥΡΛΙΩΤΙΝΑ στεγάζεται σ' ένα μικρό προσφυγικό σπιτάκι, ίσα ίσα δύο μικρά δωμάτια. Περιποιημένος διάκοσμος, ζωγραφιές σε τοίχους και ταβάνια, πεντακάθαρο. Το καλοκαίρι στήνει τραπέζια σ' ένα μικρό ακάλυπτο χώρο ακριβώς απέναντι. Η θέση της κάτω από την Υμηττού είναι λίγο απόμερη, έτσι θα βρείτε σχεδόν πάντα τραπέζι, μολονότι είναι μια σταλιά. Η κουζίνα ειδικεύεται στις μικρασιατικές γεύσεις με μπόλικα καρυκεύματα. Στα ορεκτικά θα βρείτε όλων των ειδών τους κεφτέδες (συνιστώ τους πατατοκεφτέδες), τις πίτες (συνιστώ πρασόπιτα και μελιτζανόπιτα) και τις κροκέτες. Από τα κυρίως πιάτα θυμάμαι τα "φεσάκια", ένα είδος κοκκινιστών μπιφτεκοκεφτέδων πάνω σε μελιτζάνα, πολύ νόστιμα. Καλά επίσης και τα σουτζουκάκια, όπως και η τηγανιά και το εξοχικό. Μέτριο αντιθέτως το χουνκιάρ μπεγεντί (μοσχαράκι κοκκινιστό με πουρέ μελιτζάνας). Έχουν καλό δικό τους κόκκινο κρασί, αλλά και πολλά ούζα και τσίπουρα. Το σέρβις ευγενικό και ταχύτατο, άλλωστε με το ζόρι χωράνε 30 άτομα. Ανά κεφαλή δαπάνη γύρω στα 20 ευρώ. Προσέξτε μην παραγγείλετε εξαρχής πολλά πιάτα, οι μερίδες είναι καλές και βαραίνουν εύκολα το στομάχι. |
|
Ψαροταβέρνες
|
Ίσως την κρίνω άδικα, επειδή πήγα Κυριακή των Βαϊων μεσημέρι όπου γινόταν το έλα να δεις στην ευρύτερη ψαροταβερνική περιοχή από Μάτι μέχρι Σχινιά. Πάντως μετά τη χθεσινή εμπειρία δεν νομίζω ότι θα δώσω στην ΑΥΡΑ δεύτερη ευκαιρία, ίσως σε μια γειτονική της ταβέρνα. Το πιο θετικό που έχω να σημειώσω είναι ότι διαθέτει άνετο χώρο πάρκινγκ, πράγμα που στην εν λόγω περιοχή είναι πολύ, πολύ δύσκολο. Από εκεί και πέρα αφροντισιά και πλήρης έλλειψη στοιχειώδους γούστου. Έχουν ένα ωραιότατο φιλέτο γης στενόμακρο δίπλα στο κύμα και το μαγειρεύουν κοκκινιστό. Όσο για τα φαγητά, πιο πολύ μου άρεσε το θανατηφόρο, τουλάχιστον όμως σπιτικό τζατζίκι τους. Τα κολοκυθάκια και οι πατάτες που το συνόδευαν τραγικά μέτρια. Τα παντζάρια παραβρασμένα, το ψητό χταπόδι είχε υποστεί τη γνωστή διαδικασία "βράσε - ψήσε". Ακόμα και η δίκιλη σφυρίδα που πήραμε ήταν παραψημένη. Γύρω στα 35 ευρώ το άτομο. Το σέρβις φιλότιμο, αλλά ανεπαρκές. Δεν το συνιστώ. |
|
Μεζεδοπωλεία
|
Θυμάμαι τον μακαρίτη τον πατέρα μου που κάποτε με πήγε στο παλιό ΑΘΗΝΑΪΚΟ, στην οδό Σανταρόζα, αν θυμάμαι καλά, για να φάμε μύδια, που σαν Σαλονικιούς μας έλειπαν στη γαστριμαργική έρημο της Αθήνας του '60. Από τότε ο χαρακτήρας του μαγαζιού δεν έχει αλλάξει, τυπικό μεζεδοπωλείο, ούτε η πελατεία του, μάλλον πάνω από τα δεύτερα -άντα. Είναι σταθερά γεμάτο, ακόμα και τα βράδυα, αλλά η κουζίνα του έπεσε θύμα της διεύρυνσης του καταλόγου. Πολλά από αυτά που προσφέρει από το φούρνο μικροκυμάτων καλύτερα θα ήταν να τα απέσυρε, για να αναδειχθούν τα γερά χαρτιά του. Το πλεονέκτημα βέβαια από την άλλη μεριά είναι ότι μπορεί κανείς χωρίς δυσκολία και χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις, να συνθέσει ένα μενού που να ταιριάζει εντελώς με μπύρα ή κρασί ή ούζο. Εγώ προσωπικά θεωρώ καλύτερη πλευρά του τη θαλασσινή με ουζάκι, μέτρια την κρεατινή και αδύνατη τις σαλάτες και τις αλοιφές. Δύο άτομα τρώνε καλά με 40 ευρώ. |
|
Cafe + Bar Rest.
|
Ξεχωρίζει σαν την μύγα μες στο γάλα στον πεζόδρομο της Βαλαωρίτου, γιατί είναι το μόνο μαγαζί που προσφέρει εκτός από καφέδες και τα συναφή και αξιοπρεπές φαγητό σε λογικές τιμές. Ο χώρος του εστιατορίου βρίσκεται στο πίσω μέρος, έτσι είναι μεν πραγματικά πολύ ήσυχος, κατάλληλος για χαλάρωμα και κουβέντα, αλλά και κάπως βαρετός. Μεγάλα, σκούρα τραπέζια, άνετες καρέκλες, και κάθε είδους πελατεία, από (ημι)επώνυμους για (ημι)επαγγελματικά ραντεβού μέχρι κυρίες που συναντιώνται πριν ή μετά τα ψώνια τους. Η νεολαία προτιμά τα αναρίθμητα σνακ-καφέ μπαρ που έχουν καταλάβει αυτό το δρόμο. Ο κατάλογος είναι σχετικά μικρός αλλά με όση ποικιλία χρειάζεται, πράγμα που βρίσκω θετικό, και περιέχει πάντα προσεγμένα πιάτα ημέρας, τα οποία και προτιμώ. Επειδή συνήθως μαζεύει κόσμο τις μεσημεριανές ώρες, δίνεται έμφαση στα απλά πιάτα: ψητά, πάστα, πίτες, αλλά και σούπες. Ιδιαίτερα μου αρέσουν τα κριτσίνια που σερβίρουν. Δύο άτομα θα φάνε μια χαρά με όχι πάνω από 50 ευρώ. |
|
Multi Ethnic
|
Έχω φάει τρεις φορές στα ALTAMIRA (δύο στο Μαρούσι και μία στο Κολωνάκι, και τις τρεις με πήγαν, δεν το επέλεξα εγώ), ουδέποτε όμως έφυγα απόλυτα ικανοποιημένος. Σαφώς με ενοχλούν οι αδικαιολόγητα υψηλές τιμές, περισσότερο όμως με μπερδεύει αυτός ο fusion κατάλογος, που σε πάει από τον Άννα στον Καϊάφα μετ' επιστροφής. Πόσο λεπτό (ή μήπως εντελώς αδιάφορο;) ουρανίσκο πρέπει να έχει κανείς, για να παραγγείλει ορεκτικό μεξικάνικο, κύριο πιάτο ινδικό και επιδόρπιο σινοϊαπωνικό; Γιατί μη μου πείτε ότι στην κουζίνα λειτουργούν παράλληλα τέσσερις σεφ. Το μόνο που θυμάμαι σαν πετυχημένο είναι η τούρτα μεξικάνα. Ο σοφός λαός λέει σχετικά "Ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς", θέλεις δηλαδή μεξικάνικο, τότε τράβα στους καμπαλεροαμίγκος, θέλεις κινέζικο, ίδού η τσαϊνασουσιτάουν, μην τα μπερδεύεις. Πολύ καλό βαθμό παίρνει όμως το ΑΛΤΑΜΙΡΑ ως προς το μάρκετινγκ, έχει καταφέρει να γίνει πολύ γνωστό για την παραξενιά του, χωρίς να γίνεται συζήτηση για το κατά βάση τουρλού concept του. Ο χώρος στο Μαρούσι είναι πολύ στριμωγμένος, στο Κολωνάκι τα πράγματα είναι πολύ πιο ανθρώπινα. Το ίδιο ισχύει και για την ευγένεια και ταχύτητα του σέρβις. |
|
Μεζεδοπωλεία
|
Καθαρό 4 γι' αυτό ακριβώς που είναι: Ένας ζεστός, φωτεινός, συμπαθητικός χώρος, για να πιεις ένα καφέ ή κάτι πιο βαρύ ή για να τσιμπήσεις κάτι μέχρι αργά το βράδυ. Το μαγαζί είναι καινούριο, εγώ έπεσα τυχαία πάνω του κάνοντας μια βόλτα πριν από το θέατρο. Μου παραξενοφάνηκε μάλιστα που ένας τέτοιος χώρος, προερχόμενος όπως έμαθα από τη Χώρα της Σερίφου, διάλεξε να εγκατασταθεί σε μια αρκετά multi kulti γειτονιά της Αθήνας - και όχι π.χ. στο Γκάζι. Η διαρρύθμιση είναι απλή, σε κρεμ αποχρώσεις, με μπάρα στο βάθος και ένα μικρό πατάρι. Ο κατάλογος δίνει έμφαση κυρίως στα ποτά, που δείχνει να αποτελούν το βαρύ πυροβολικό (μια ολόκληρη σελίδα είναι αφιερωμένη σε κοκτέηλ με ούζο!), ενώ τα σνακ στηρίζονται κατά πολύ στα αυγά (!), μάτια ή ομελέτα. Λίγες απλές σαλατίτσες, λίγα μεζεδάκια και τέλος. Είναι σαφές ότι εδώ δεν θα έρθεις για γκουρμέ εμπειρίες. Όμως θα περάσεις χαλαρά, θα ακούσεις καλοδιαλεγμένη μουσική στη σωστή ένταση, και θα φύγεις ελαφρύτερος κατά 15 ευρώ - στη χειρότερη περίπτωση. Από τις προσπάθειες εκτός κέντρου που αξίζουν κάθε υποστήριξη. |
|
Λατινική Αμερική
|
Φεύγοντας από τον ΚΙΤΡΙΝΟ ΣΚΙΟΥΡΟ δεν κλαις τα λεφτά που έδωσες, ούτε νιώθεις όμως την ανάγκη να ξαναπάς. Εγώ τον επισκέφθηκα καλοκαίρι, οπότε καθήσαμε έξω, ήσυχα και ρομαντικά. Από το μέσα χώρο έχω αμυδρή εντύπωση, τον θυμάμαι πολύχρωμο και ζωηρό, με τη μουσική φαντάζομαι θα είναι ακόμα πιο ελκυστικός. Στο μενού μεγάλο μειονέκτημα ο μικρός κατάλογος. Φαντασθείτε ελληνικό εστιατόριο στο εξωτερικό με σουβλάκι, μουσακά και γεμιστά μόνο. Ίσως πάλι αυτό να είναι πιο τίμιο, αν η κουζίνα δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με περισσότερα πιάτα. Δοκιμάσαμε την σχεδόν υποχρεωτική φαζοάντα, κάτι σαν παέγια αλά μπραζίλ, τίποτε το ιδιαίτερο. Η σαλάτα μέτρια επίσης, το γλυκό καλό, ακόμα καλύτερος ο καφές που το συνόδευσε. Το σέρβις πολύ φιλικό και σχετικά ταχύ, οι τιμές γι' αυτό που προσφέρεται σαφώς υψηλότερες του δέοντος. Τελικό συμπέρασμα: Μια φορά φθάνει. |
|
Τοπική ελλ. κουζίνα
|
Είτε θεωρήσεις την ΑΝΥΦΑΝΤΟΥ κρητική ταβέρνα με επιρροές χασαποταβέρνας είτε χασαποταβέρνα με επιρροές κρητικής κουζίνας, το αποτέλεσμα είναι ένα και το αυτό: Εδώ προσφέρεται μεγάλη ποικιλία φαγητών σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές. Βάλτε λοιπόν το GPS και ξεκινήστε για τα Δυτικά Προάστεια. Αστειεύομαι, δεν είναι τόσο δύσκολο να βρείτε την κάθετο στη λεωφόρο Χασιάς, όπου στεγάζεται το μαγαζί αυτό, και το πάρκινγκ δεν αποτελεί πρόβλημα. Σίγουρα η καλύτερη εποχή για μια επίσκεψη στην ΑΝΥΦΑΝΤΟΥ είναι όταν έχει καλοκαιριάσει και λειτουργεί ο ωραίος σκιερός κήπος με τους φοίνικες (!). Η χειμωνιάτικη σάλα, ιδίως αν την πετύχεις Κυριακή μεσημέρι με τον πανζουρλισμό που γίνεται από μεγάλες παρέες με γυναικόπαιδα, πραγματικά δεν είναι για πάνω από 2 στη βαθμολογία. Το 4 όμως στο σέρβις το βάζω με όλη μου την καρδιά, γιατί οι παραγγελίες εκτελούνται σωστά και γρήγορα. Ό,τι δοκιμάσαμε ήταν πάνω από το απλώς καλό. Σαλάτα σταμναγκάθι που "κράταγε" όσο έπρεπε, μαραθόπιτα της ώρας αρωματικότατη, θεσπέσιοι κολοκυθοκορφάδες γεμιστοί με ρύζι τη συνοδεία γιαουρτιού για κόντρα στη γεύση, κοντοσούβλι και το σπανιότατο στην Αθήνα φρυγαδέλι (τουτέστι συκώτι ψητό τυλιγμένο σε μπόλια) μαζί με πατατούλες φρέσκες, σε γενναίες μερίδες, κρασί ροζέ χύμα απλώς καλό, ψωμάκι ψητό με λαδάκι και ρίγανη, και όλα αυτά για ούτε 40 ευρώ. Νομίζω ότι αξίζει μια επίσκεψη και με το παραπάνω. Είναι άλλωστε κοντά στο Πάρκο Αντώνη Τρίτση, οπότε μπορείτε να το συνδυάσετε με έναν ωραίο περίπατο, μίας ώρας για να σας ανοίξει η όρεξη και δύο ωρών για να χωνέψετε. |
|
Ιταλία
|
Το ορίτζιναλ σχόλιό μου απεσύρθη, όποιος πρόλαβε να το διαβάσει το διάβασε. Τα παιδιά του site ήταν αρκετά ευγενικά να μου εξηγήσουν το γιατί, οπότε μηδέν παρεξήγηση. Ας το ξεχάσουμε, είπα, ας μη το ξαναγράψω νερωμένο. Αφού το σκέφθηκα όμως για δεύτερη φορά και διάβασα τα σχόλια για το αδελφάκι του A MODO MIO της Κυψέλης (που είχα την ατυχή έμπνευση να επισκεφθώ το περασμένο Σάββατο το βράδυ) στη Φιλοθέη, δεν κρατήθηκα και καταθέτω το παρακάτω σχόλιο για να στιγματίσω με τη βαθμολογία μου τον κακό επαγγελματισμό. 1 λοιπόν στο φαγητό, γιατί δεν είναι το πιο καθαρό και η πίτσα ψήνεται σε φούρνο υγραερίου. 1 στην εξυπηρέτηση, γιατί η μόνη φροντίδα για τους πελάτες είναι να τους πλασάρουμε ότι δεν φεύγει στην κουζίνα. 1 στο χώρο, γιατί δεν είχα μαζί τον παππού μου που θα του έβαζε 4 (ήταν της δεκαετίας των σιξτις). 1 στην τιμή/ποιότητα, γιατί και 10 ευρώ το άτομο γι' αυτό που προσφέρει αυτό το παρακμασμένο, κακό εστιατόριο είναι πάρα πάρα πολλά. ΜΑΚΡΥΑ, για το καλό σας! |
|
Κλασική κουζίνα
|
Ό,τι πιο κοντά σε μπιστρό έχει να επιδείξει η Αθήνα. Πολύ ατμοσφαιρικό, καλοστημένο, χωρίς ίχνος υπερβολής. Μόνο μια ιδέα πιο μεγάλο από όσο χρειάζεται, κατάλοιπο από την εποχή όπου στεγαζόταν εκεί ο Απότσος, έτσι τα βράδια όντως είναι λίγο κρύα η ατμόσφαιρα. Από την άλλη μπορείς σχεδόν πάντα να βρεις τραπέζι. Ο κατάλογος είναι τόσο μεγάλος που αφενός δεν σου μένει κάτι σαν σπεσιαλιτέ must στο μυαλό (θυμάμαι και εγώ την πατατόσουπα με λουκάνικο, επειδή την έφαγα ένα πάρα πολύ κρύο βράδυ του Δεκέμβρη, όπου ταίριαζε απόλυτα), αφετέρου μπορείς κάθε φορά να παραγγείλεις ό,τι και όσο θέλεις. Η λίστα κρασιών πλήρης, αλλά μάλλον ακριβή, όπως και τα περισσότερα πιάτα. Το σέρβις είναι με δύο πρόσωπα, πάρα πολύ φιλικό προς τους μόνιμους πελάτες, περισσότερο διεκπεραιωτικό προς τους περαστικούς, οι οποίοι βέβαια υπερισχύουν. Πάντα όμως γρήγορο και εξυπηρετικό. Επιγραμματικά μια σίγουρη λύση, ειδικά βράδυ αν δεν έχετε κάνει κράτηση κάπου αλλού στο κέντρο. Από τα μαγαζιά που δεν τα βαριέσαι, αν τα αντέχει το πορτοφόλι σου. |
|
Μέση Ανατολή
|
Διαμαντάκι το μοναδικό εξ όσων γνωρίζω περσικό εστιατόριο εν Αθήναις. Πάρα πολύ καλό, πραγματικά σπιτικό φαγητό, σε πάρα πολύ καλές τιμές. Για να το βρεις βέβαια, αλλά και για να βρεις το δρόμο της επιστροφής, αν δεν είσαι Χαλανδριώτης, μάλλον χρειάζεσαι GPS, όμως αξίζει τον κόπο το ταξίδι. Το περιβάλλον δεν είναι τίποτε σπουδαίο, έχει όμως ωραία μεγάλα τραπέζια, και όταν κάποια στιγμή έβαλαν και μουσική (περσική βεβαίως!) έπιασε να γλυκάνει το όλο πακέτο. Οι άνθρωποι που σε εξυπηρετούν τέλειοι. Φάγαμε για πρώτα ένα εκπληκτικό τυλιχτό λαχματζούν, ένα πρωτότυπο δροσερό μείγμα μελιτζάνας και γιαουρτιού, επίσης δροσερή και φρεσκότατη αγγουροντομάτα σε κύβους, σπιτικές πατάτες σε ροδέλες και το πολύ νόστιμο περσικό ψωμί. Στα κύρια βάλαμε στη μέση μια πιατέλα κρεατικών για 4 άτομα τη συνοδεία δύο διαφορετικών πιλαφιών, ένα με σαφράν(άριστα 10) και ένα με φακές (καλώς 8). Τα κρέατα πολύ καλοψημένα, ειδικά τα κεμπάπ. Στα επιδόρπια - καρυδόπιτα, εκμέκ και ραβανί - την παράσταση έκλεψε το σπιτικό παγωτό με σαφράν και φυστίκι, ένα πραγματικό ποίημα. Το χύμα Νεμέας που συνόδευσε το γεύμα μας επίσης πολύ καλό. Το νερό από κανάτα στα υπέρ. Για όλα αυτά πληρώσαμε 4 άτομα 78 ευρώ. Να πάτε, τέτοιες προσπάθειες χρειάζονται στήριξη. |
|
Ταβέρνες με τραγούδι
| Άλλο ένα μαγαζί που έχει χάσει το τρένο. Όταν πρωτοάνοιξε, και μολονότι δεν είναι σε πέρασμα, μάζευε πολύ κόσμο, γιατί είχε συμπαθητική ζωντανή μουσική. Γελαστό σέρβις, αλέγρα ατμόσφαιρα, δικαιολογούσε πραγματικά το όνομά του. Η κουζίνα σεμνή και χωρίς ιδιαιτερότητες. Κατόπιν βάρυναν όλα τα φαγητά, βάρυναν και τα αφεντικά και ανέβηκαν οι τιμές. Τελευταία φορά βρέθηκα εκεί λόγω γειτονιάς μια Τσικνοπέμπτη. Φεύγοντας το αποχαιρέτησα οριστικά. |
|
| ??? ???? ??! |
| 134 αποτελέσματα - εμφάνιση από 1 έως 30 | 1 2 3 4 5 |
| Αποτελέσματα ανά σελίδα: |
