Κριτικές εστιατορίων από τον καλοφαγά: fratello
| 107 αποτελέσματα - εμφάνιση από 1 έως 20 | 1 2 3 4 5 6 |
| Αποτελέσματα ανά σελίδα: |
Μέση Ανατολή
|
Διαμαντάκι το μοναδικό εξ όσων γνωρίζω περσικό εστιατόριο εν Αθήναις. Πάρα πολύ καλό, πραγματικά σπιτικό φαγητό, σε πάρα πολύ καλές τιμές. Για να το βρεις βέβαια, αλλά και για να βρεις το δρόμο της επιστροφής, αν δεν είσαι Χαλανδριώτης, μάλλον χρειάζεσαι GPS, όμως αξίζει τον κόπο το ταξίδι. Το περιβάλλον δεν είναι τίποτε σπουδαίο, έχει όμως ωραία μεγάλα τραπέζια, και όταν κάποια στιγμή έβαλαν και μουσική (περσική βεβαίως!) έπιασε να γλυκάνει το όλο πακέτο. Οι άνθρωποι που σε εξυπηρετούν τέλειοι. Φάγαμε για πρώτα ένα εκπληκτικό τυλιχτό λαχματζούν, ένα πρωτότυπο δροσερό μείγμα μελιτζάνας και γιαουρτιού, επίσης δροσερή και φρεσκότατη αγγουροντομάτα σε κύβους, σπιτικές πατάτες σε ροδέλες και το πολύ νόστιμο περσικό ψωμί. Στα κύρια βάλαμε στη μέση μια πιατέλα κρεατικών για 4 άτομα τη συνοδεία δύο διαφορετικών πιλαφιών, ένα με σαφράν(άριστα 10) και ένα με φακές (καλώς 8). Τα κρέατα πολύ καλοψημένα, ειδικά τα κεμπάπ. Στα επιδόρπια - καρυδόπιτα, εκμέκ και ραβανί - την παράσταση έκλεψε το σπιτικό παγωτό με σαφράν και φυστίκι, ένα πραγματικό ποίημα. Το χύμα Νεμέας που συνόδευσε το γεύμα μας επίσης πολύ καλό. Το νερό από κανάτα στα υπέρ. Για όλα αυτά πληρώσαμε 4 άτομα 78 ευρώ. Να πάτε, τέτοιες προσπάθειες χρειάζονται στήριξη. |
|
Ταβέρνες με τραγούδι
| Άλλο ένα μαγαζί που έχει χάσει το τρένο. Όταν πρωτοάνοιξε, και μολονότι δεν είναι σε πέρασμα, μάζευε πολύ κόσμο, γιατί είχε συμπαθητική ζωντανή μουσική. Γελαστό σέρβις, αλέγρα ατμόσφαιρα, δικαιολογούσε πραγματικά το όνομά του. Η κουζίνα σεμνή και χωρίς ιδιαιτερότητες. Κατόπιν βάρυναν όλα τα φαγητά, βάρυναν και τα αφεντικά και ανέβηκαν οι τιμές. Τελευταία φορά βρέθηκα εκεί λόγω γειτονιάς μια Τσικνοπέμπτη. Φεύγοντας το αποχαιρέτησα οριστικά. |
|
Ταβέρνες
|
Δεν ξέρω πόσο μεγαλύτερος είμαι στην ηλικία από το Λιτοδίαιτο και τον Αρκάδιο, που έγραψαν τις πιο κάτω κριτικές, όμως θυμάμαι πως τότε που το ΚΟΥΤΟΥΚΙ βρισκόταν στα αριστερά του δρόμου ανεβαίνοντας για Νέα Ερυθραία, δηλαδή πριν πολλά χρόνια, ερχόταν κόσμος από όλη την Αθήνα, ανάμεσα σ' αυτούς κι εγώ που δεν μένω στα ΒΠ, για να δοκιμάσει τα μπιφτέκια του. Τίποτε άλλο δεν μου έχει μείνει στη μνήμη. Τυχαία ξαναπήγα πριν ένα δύο χρόνια, σχετικά αργά Σάββατο βράδυ. Το μαγαζί τώρα πια στα δεξιά του δρόμου, εμφανώς παρηκμασμένο στην εμφάνιση. Αντί να δω μια πιατέλα με μπιφτέκια σε κάθε τραπέζι, είδα διάφορα πιάτα με κλασσικούς μεζέδες ταβέρνας. Δυστυχώς ό,τι δοκιμάσαμε, και τα μπιφτέκια, ήταν επιεικώς μέτριο. Μερικές φορές είναι καλύτερα να μένεις με τις μνήμες. Για μπιφτέκια στη μπιφτεκούπολη στη Γλυφάδα. |
|
Beer Restaurants
|
Εύκολο να τη βρεις, δύσκολο να παρκάρεις, όμως η VILLA MARIETTA σε προδιαθέτει ήδη θετικά καθώς διασχίζεις την αυλή της και σκέπτεσαι πόσο ωραία θα είναι με τα τραπέζια έξω το καλοκαίρι. Και ο μέσα χώρος όμως, χωρισμένος σε δωμάτια που επικοινωνούν μεταξύ τους, είναι πολύ περιποιημένος και καλόγουστος, χωρίς υπερβολές. Φέρνει περισσότερο προς εστιατόρια παρά προς μπυραρία. Όχι ότι έχει σημασία, γιατί στη VILLA MARIETTA θα πας κυρίως για να ευχαριστηθείς τη μπυρίτσα (ή τις μπυρούκλες) σου. Καθήσαμε σε χώρο για καπνιστές με πολύ καλό εξαερισμό. Οι τουαλέτες πεντακάθαρες. Άριστα παίρνει και το σέρβις, ευγενικό, γρήγορο και με γνώση του αντικειμένου. Αυτό που μας ενόχλησε λίγο ήταν η ένταση της κατα τ' άλλα άριστα επιλεγμένης μουσικής: Πότε ανέβαινε και πότε κατέβαινε, με αποτέλεσμα να δυσκολεύει τη συζήτηση. Όσον αφορά τα υπόλοιπα, η μεν προσφορά σε μπύρες πλουσιώτατη ικανοποιεί όλα τα γούστα. Ήπια μια από τις καλύτερες μαύρες μπύρες που έχω δοκιμάσει, την Franziskaner Dunkel. Στο φαγητό, όπως συνηθίζεται σε τέτοια στέκια, το επίπεδο πέφτει. Το μόνο που μας άρεσε ως γεύση ήταν το πιάτο με λουκάνικο αγριογούρουνου, ελαφιού και κάποιου άλλου ζώου που μου διαφεύγει. Όμως 16 € για τρία λουκάνικα με λίγο ξινολάχανο, πάει πολύ. Το ίδιο υπερβολικό τα 27 € για την ποικιλία κρεατικών, η οποία ήταν μεν αρκετά πλούσια, αλλά και αρκετά στεγνή. Να προσθέσω ότι τα κρέατα έρχονται μπηγμένα σε ολόκληρο ανανά, τον οποίο η εξυπηρετικότατη σερβιτόρα, με το που είπαμε ότι κρίμα που πάει χαμένος, έδωσε στην κουζίνα για καθάρισμα! Τίποτε το ιδιαίτερο και οι τυροκροκέτες. Στο τέλος ίσα που είχαμε χώρο για το σέρρυ που μας κέρασαν. Τέσσερα άτομα πληρώσαμε 110 € και σίγουρα θα ξαναπάμε, το αργότερο το καλοκαίρι, απλά με διαφορετικό προσανατολισμό - περισσότερο ποτό και λιγότερο φαγητό. |
|
Ιταλία
|
Το LA BUSSOLA ήταν το δεύτερο, μετά το AL TARTUFO, ιταλικό εστιατόριο που άνοιξε στα τέλη της δεκαετίας του '70, αν θυμάμαι καλά, στην παραλιακή. Για αρκετά χρόνια μεσουράνησε, κατάφερε να κλείσει και έναν ανταγωνιστή που ήρθε και άνοιξε δίπλα του ... και μετά έγινε σαν τον Ολυμπιακό. Μαζεύει πελατεία αλλά δεν παίζει μπάλα. Σχετικά πρόσφατα έκανε ριζική ανακαίνιση, σαν να λέμε έκανε μεταγραφές, αλλά δεν άλλαξε το σύστημα που παίζει. Η κουζίνα του όμοια και απαράλλαχτη, χωρίς ίχνος ανανέωσης, μια γενιά πίσω. Απλώς αλλάζει τις τιμές κάθε χρόνο, γιατί φθηνό δεν είναι. Ό,τι αξίζει είναι η θέα από τον επάνω όροφο. Κατά τ' άλλα θα φάτε όπως και από ένα πολύ καλό ντελιβεράδικο. Εντάξει, λίγο αυστηρή η διατύπωση, καταλαβαίνετε τι εννοώ. Το επαγγελματικό σέρβις δεν αρκεί, για να δικαιολογήσει τις τιμές. Υπάρχουν πολύ καλύτερα και πιο προχωρημένα ιταλικά εστιατόρια σ' αυτή την πόλη. |
|
Ταβέρνες
|
Ομολογώ ότι ένας από τους λόγους που επισκέφθηκα το ΓΛΑΡΟ σήμερα ήταν η περιέργεια για τα δύο καθαρά 4ρια που είχε μέχρι τώρα στη βαθμολογία του. Λοιπόν, για 4 στα 4 κατά τη γνώμη μου δεν είναι, αλλά βρίσκεται πολύ κοντά στο άριστα. Χαλάλι ο κόπος. Πριν προχωρήσουμε σε λεπτομέρειες, να ξέρετε ότι, αν δεν γνωρίζετε καλά την περιοχή, θα δυσκολευτείτε να το βρείτε χωρίς GPS, ίσως χρειαστεί να φθάσετε από Πειραιά στο Πέραμα και μετά να κάνετε μεταβολή και πίσω, μια και η Λεωφόρος Δημοκρατίας έχει δύο χωριστές λωρίδες και πρέπει να ξέρεις πού να στρίψεις. Πάντως το παρκάρισμα δεν είναι πρόβλημα. Το κατάστημα απ' έξω όντως σε ξεγελάει, και η ταμπέλα "Καφενείον Ο ΓΛΑΡΟΣ" είναι μικρή και πολυκαιρισμένη, οπότε το νου σας μην το προσπεράσετε.΄ Μπαίνοντας στη χειμωνιάτικη σάλα, αφήνεις μέσα σου ένα επιφώνημα απορίας και θαυμασμού. Κάθεσαι και αρχίζεις να μελετάς το περιβάλλον γύρω σου. Συνδυασμός αντικερί και μικρού λαογραφικού μουσείου, μέχρι και πιάνο διαθέτει! Πάντως δεν σε ζαλίζει με το διάκοσμό του, ενώ η μουσική που συνοδεύει το φαγητό σου είναι επίσης απόλυτα ταιριαστή στο περιβάλλον και στη σωστή ένταση. Η παραφωνία, εξ ου και το 3 στη βαθμολογία, είναι ο μπροστινός χώρος προς τη μεριά του καρνάγιου, που δεν έχει καμιά σχέση με το γλυκύτατο εσωτερικό. Μια αυθαίρετη προέκταση με νάυλον γύρω γύρω, καταλαβαίνετε, το έχετε δει σίγουρα σε πάμπολλα άλλα μέρη. Φαντάζομαι ότι με καλοκαιρία θα ανοίγει και θα κάθεσαι στη λιακάδα, αλλά η αντίθεση με τη μέσα σάλα είναι τεράστια. Στο σέρβις θα έπρεπε να βάλω 5+. Μια κοπέλα μόνη της έπαιρνε παραγγελίες, ετοίμαζε (ναι!) τα φαγητά, έφερνε τους δίσκους, έκανε λογαριασμό, χωρίς ίχνος άγχους, όλα με το χαμόγελο και χωρίς καθυστέρηση. Ο κατάλογος είναι μικρός, πλην όμως επαρκής. Εμείς σήμερα επιλέξαμε ψαρομεζέδες για ουζάκι, μαζί με μια "πολύχρωμη" σαλάτα, που ήταν φρεσκοκομμένη και πραγματικά πολύχρωμη. Το καλύτερο από όσα πήραμε ήταν ο μαρινάτος γαύρος, άψογα φιλεταρισμένος. Πολύ καλά τα τηγανιτά καλαμαράκια, κομμένα σε μικρές ροδέλες και σωστά αλευρωμένα. Το ίδιο καλές οι γαρίδες σαχανάκι, γενναία μερίδα με πέντε μεγάλες γαρίδες για σκάρτα 10 ευρώ. Η παραφωνία ήταν τα αχνιστά μύδια, που σαν καταψυγμένα δεν είχαν τη γεύση που περιμένεις. Γλυκό του κουταλιού σπιτικό κερασμένο, και ο λογαριασμός στα 40 ευρώ. Τέλεια! |
|
Ελληνική κουζίνα
|
Μπαίνοντας μια βροχερή Παρασκευή βράδυ σε σχετικά προχωρημένη ώρα σ' ένα χώρο όπου βρίσκεται μόνο ένα ακόμα ζευγάρι, οι προσδοκίες περιορίζονται αρχικά σ' ένα "Τρώμε και φεύγουμε". Ευτυχώς όμως που η επίσκεψη στη ΣΕΡΑΛΙΑ υπήρξε κάθε άλλο παρά απογοητευτική, παρά τις εξωτερικές δυσμενείς συνθήκες. Το μαγαζί βρίσκεται σε ένα πάρα πολύ ήσυχο σημείο, στο παρκάκι πίσω από τον Άγιο Σώστη, και, ενώ έχεις θέα προς την πολύβουη Συγγρού, δεν υπάρχει καθόλου θόρυβος. Δεν είναι κανένα τεράστιο εστιατόριο, γι' αυτό εκτίμησα ιδιαίτερα το γεγονός ότι τα τραπέζια - κλασσικά ξύλινα κοκκινοκεραμιδί, όπως και οι καρέκλες, με μαρμάρινη επιφάνεια - δεν είναι στριμωγμένα. Το περιβάλλον είναι πολύ απλό, καθόλου (μα καθόλου;) φορτωμένο και πολύ καθαρό. Λίγη μουσικούλα θα την ήθελα. Μας εξυπηρέτησε ο κύριος που ακούει τα εξ αμάξης δύο κριτικές πιο κάτω. Ήταν χαμογελαστός, πρόθυμος να εξηγήσει και έτοιμος να ακούσει. Σε κάποιες τέτοιες περιπτώσεις πελάτες πρωτευουσιάνοι παρερμηνεύουν συχνά αυτή την πρόσχαρη συμπεριφορά θεωρώντας την επίπλαστη, εμένα δεν με χάλασε, μου άρεσε ο ενθουσιασμός με τον οποίο μίλησε για τη σιφνέικη κουζίνα (που ως γνωστόν είναι αυθεντική και νόστιμη). Υπακούοντας στο παραπάνω δόγμα ο κατάλογος δεν περιέχει παρά καμιά δεκαριά ορεκτικά, πέντε σαλάτες, πέντε κύρια και επιδόρπια. Τέλειο! Μπορείς να συνθέσεις εύκολα κατάσταση ανάλογα με τα κέφια και την όρεξή σου. Είπαμε λοιπόν να περιοριστούμε σε μεζεδάκια - και καλά κάναμε. Θα πρσπεράσω τη σιφνέικη ρεβιθάδα και την παντρεμένη φάβα, που μπορούν να θεωρηθούν πολύ απλές συνταγές, πήραν όμως αμφότερες 10 με τόνο, για να επαινέσω το λεγόμενο "ονειρομεζέ" (ψιλοκομμένο χοιρινό με κυβάκια γραβιέρας, πιπεριές και μια νοστιμότατη σάλτσα με κόκκινο κρασί) και ιδιαίτερα το στιφάδο μανιταριών, τέλεια μαγειρεμένο. Αν είστε φίλος των μανιταριών, μην το παραλείψετε! Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στο κρασί που σερβίρεται σε ποτήρι. Είναι του Αθανασιάδη και το λευκό που δοκιμάσαμε έσκιζε. Ωραίο άρωμα, σωστή θερμοκρασία. Για γλυκό μοιραστήκαμε μια σπιτική αμυγδαλόπιτα με παγωτό, και κλείσαμε με λικέρ φουντούκι (!) κερασμένο από το κατάστημα. Πληρώσαμε κάτι παραπάνω από 45 ευρώ. Ναι, οι τιμές θα μπορούσαν να είναι λίγο χαμηλότερες, σίγουρα όμως το όλο πακέτο σε προδιαθέτει για μια δεύτερη επίσκεψη. Θέλω να ζήσω το μαγαζί γεμάτο και να δοκιμάσω κάποια από τα κύρια πιάτα του. |
|
Beer Restaurants
|
Την πρώτη φορά που επισκεφθήκαμε το DIVER, ένα Σάββατο βράδυ, φάγαμε πόρτα, γιατί ήταν κάτι παραπάνω από φίσκα. Χθες είχα προνοήσει και είχα κάνει κράτηση. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, όταν φθάνοντας με σχεδόν 30 λεπτά καθυστέρηση βρήκαμε το τραπέζι μας να μας περιμένει. Μέχρι τα μεσάνυχτα που φύγαμε το μαγαζί ήταν γεμάτο μέχρι το τελευταίο τραπέζι. Και γιατί να μην είναι: Το σέρβις είναι ευγενέστατο και γρήγορο, η ατμόσφαιρα - κάτι ανάμεσα σε ιρλανδέζικο και βελγικό - ζεστή και παρεϊστικη, η ποικιλία σε μπύρες ικανοποιητικότατη, και το φαγητό απόλυτα εντάξει. Βάζω 3 στο χώρο, γιατί και εδώ έχουμε πολύ στριμωγμένα τραπέζια (φαίνεται πως πρέπει να δεχτούμε πια το φαινόμενο αυτό ως αντίτιμο για τη συγκράτηση των τιμών) και μια υπερβολικά φιλελεύθερη πολιτική αντιμετώπισης των καπνιστών (όποιος ήθελε κάπνιζε, αν και οφείλω να ομολογήσω ότι το σύστημα εξαερισμού λειτουργεί τέλεια). Στο θέμα του φαγητού θέλω να επαινέσω τον άψογο κατάλογο, που και περιγράφει όλα τα εδέσματα με ακρίβεια, και διευκολύνει την επιλογή της μπύρας χωρίζοντάς τες σε ομάδες. Φάγαμε ένα τσιγγάνικο σνίτσελ με πατάτες φούρνου (ανορθόδοξο στην παρασκευή και στη γαρνιτούρα του, με την καυτερή κόκκινη σάλτσα να το τυλίγει, αλλά νοστιμότατο) και φιλετάκια με άγρια μανιτάρια και σάλτσα κόκκινου κρασιού με πουρέ - πολύ νόστιμο επίσης. Οι μερίδες γενναίες, μαζί με δύο μαύρες μπύρες διπλής ζύμωσης ήταν ένα πλήρες και απολαυστικό δείπνο, που κόστισε σκάρτα 40 ευρώ. Θα ξαναπάω όχι μόνο επειδή είναι κοντά στη Νέα Σμύρνη όπου μένω, αλλά γιατί το όλο πακέτο δείχνει σεβασμό στον πελάτη. |
|
Ελληνική κουζίνα
|
Στο ΒΛΑΣΣΗ πρωτοπήγα πριν από 25 χρόνια, στο πρώτο μαγαζί, γωνιακό στην Αρματωλών και Κλεφτών. Πηγαίνοντας χθες στο τρίτο μαγαζί είχα την εντύπωση ότι όχι μόνο ο κύριος Βλάσσης δεν άλλαξε καθόλου, αλλά ούτε και η πελατεία του. Αστικός και ιντελεκτουέλ κόσμος, κατά πλειοψηφία στα -ήντα και πάνω. Πρώτα απ΄ όλα θα παρακαλούσα τους υπεύθυνους του blog να σβήσουν το ΒΛΑΣΣΗ από τους Αμπελόκηπους, όπου ήταν το δεύτερο μαγαζί, και να ενσωματώσουν τις κριτικές στο μαγαζί των Ιλισσίων, που όπως φαίνεται θα οδηγήσει τον κύριο Βλάσση μέχρι τη σύνταξη. Έτσι δεν θα πάει χαμένη και η εμπεριστατωμένη, αν και γραμμένη εν μέρει από λάθος οπτική γωνία, κριτική του αδελφού mihos. All time classic λοιπόν ο ΒΛΑΣΣΗΣ, και πώς να μην είναι. Θέλετε να αρχίσουμε από τις τιμές; Έξι άτομα με ισάριθμα πρώτα, δεύτερα και γλυκά, σαλάτες, κρασί κτλ. = 150 ευρώ και κάτι. 25 ευρώ για ένα λουκούλειο γεύμα σε παρακινούν να ξανάρθεις. Το περιβάλλον: Έβαλα 3, γιατί θεωρώ ότι τα τραπέζια είναι πολύ στριμωγμένα, πράγμα που δημιουργεί θόρυβο. Είχαμε δυσκολία να κάνουμε κουβέντα τρώγοντας. Ο χώρος καπνιστών που βρίσκεται στο πατάρι ναι μεν δεν μας ενόχλησε στην κάτω σάλα, αλλά αυξάνει τη βαβούρα. Καταργήστε τον! Το σέρβις: Αεικίνητο και αποτελεσματικό, όσο χρειάζεται φιλικό για να νιώθουν όλοι οι πελάτες, παλιοί και καινούριοι, άνετα. Άφησα τελευταία την ποιότητα του φαγητού, για να την επαινέσω με την ησυχία μου. Όλα ανεξαιρέτως όσα δοκιμάσαμε ήταν πρώτης ποιότητας, με μικρή εξαίρεση τις κάπως χλωμές σαλάτες, τις οποίες, εδώ που τα λέμε, δεν χρειάζεται να παραγγείλετε, θα σκάσετε με τα υπόλοιπα. Έχουμε και λέμε: Από το δίσκο με τα πρώτα που έφθασε στο τραπέζι δοκιμάσαμε παραδοσιακή ρεβιθάδα (σαν να ήμαστε στη Σίφνο), το signature dish μελιτζάνες με σάλτσα ντομάτα και γιαούρτι (όπως πάντα νοστιμότατο), ωραία καπνιστή μελιτζανοσαλάτα, πικάντικα μανιτάρια, και χειροποίητη σπανακόπιτα (ποίημα) και παστουρμαδόπιτα (ευτυχώς δεν την τίμησαν οι μισοί της παρέας και τη χαρήκαμε οι υπόλοιποι). Από κύρια, που τον κατάλογο μας απήγγειλε αδιαμαρτύρητα τρεις φορές η συμπαθέστατη μετρ, πήραμε μοσχάρι με μελιτζάνα πουρέ (πολύ καλό), χοιρινό φρικασέ (το καλύτερο όλων), μπιφτέκια, και αρνάκι φούρνου. Στα γλυκά την πρώτη θέση πήρε το πορτοκάλι γλυκό του κουταλιού, αλλά και το γαλακτομπούρεκο και το ψητό κυδώνι μας ικανοποίησαν απόλυτα. Το χύμα κόκκινο και λευκό κρασί πάνω από το μέσο όρο. Φύγαμε καταευχαριστημένοι. Αν θέλετε να πάτε, φροντίστε έγκαιρα για κράτηση. |
|
Στη σχάρα
|
Μια συμπτωματική ανακάλυψη, όπως όλες οι μεγάλες εφευρέσεις: Ανάμεσα στα διαφημιστικά που κατακλύζουν την είσοδο της πολυκατοικίας μας μου χτύπησε στο μάτι ένα έντυπο σε σχήμα δίσκου. Μου έκανε που λέτε "κλικ" το παράξενο όνομα, οπότε είπα να το δοκιμάσω. Και έπεσα σε διαμάντι, το οποίο συνιστώ ένθερμα σε όσους μένουν στην Καλλιθέα και τα πέριξ. Ότι φτιάχνουν τα συμπαθή ζωάκια είναι χειροποίητο, πεντανόστιμο, και φυσικά φθηνό. Έχουμε και λέμε: Χειροποίητο σουβλάκι χοιρινό (1.60) ή κοτόπουλο (1.80), μαριναρισμένο και σωστά καρυκευμένο, καμιά σχέση ως προς το μέγεθος και κυρίως τη γεύση με τα γνωστά καλαμάκια - Πατάτες φρέσκες κομμένες με το χέρι και τηγανισμένες σωστά (2,40) - Πιτάκια αφράτα ψημένα στα κάρβουνα (10 σεντς το ένα!) - Τζατζίκι δικό τους νοστιμότατο και καταπληκτική τυροκαυτερή (3,20) - Μπιφτέκια αφράτα φρεσκοζυμωμένα, μπριζολάκια χοιρινά, μπούτι κοτόπουλο (σε πλούσιες μερίδες, 7.80) - Χωριάτικο λουκάνικο (το μόνο αγοραστό, αλλά πρώτης ποιότητας, 3.20) - Σαλάτα φρεσκοκομμένη με κεφαλοτύρι και παξιμάδι (4.40). Λίγα πράγματα και καλά, πάρα πολύ καλά. Τα έχω δοκιμάσει όλα. Επειδή δεν έχω πάει στο μαγαζί, βάζω 2 στο χώρο, μάλλον όμως τους αδικώ, αν κρίνω από το concept που βγαίνει στο φαγητό τους. Ο μερακλής άνθρωπος φαίνεται. Σε πρώτη ευκαιρία θα το επισκεφθώ, να εισπράξω και τα ποσοστά μου, γιατί με τέτοια διαφήμιση που τους κάνω οι δουλειές τους θα αυξηθούν γεωμετρικά. Κοντολογής, τρως με λιγότερα από τα μισά λεφτά που θα έδινες π.χ. στα "Γουρουνάκια της Κηφισιάς" και γλύφεις τα δάχτυλά σου. Δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε. |
|
Ψαροταβέρνες
|
Αγαπητοί εν blog αδελφοί, γράφω αυτό το σχόλιο Γενάρη μήνα, για να προγραμματίσετε έγκαιρα την επίσκεψή σας σ' αυτή την cult ψαροταβέρνα μόλις φτιάξει ο καιρός και μπορεί κανείς να καθήσει έξω. Γιατί το έξω του ΞΥΠΟΛΗΤΟΥ βαθμολογείται με 6. Είναι κυριολεκτικά πάνω στο κύμα, όπως στις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες του '60, και έχει θέα αφενός τον Ευβοϊκό, αφετέρου - καιρού επιτρέποντος - τους αμέτρητους σέρφερ που βολτάρουν στο κύμα μπροστά σου, χωρίς ωστόσο να ενοχλούν. Το μέσα, μια κλασσική χειμωνιάτικη σάλα ψαροταβέρνας, παίρνει 2, οπότε προκύπτει μέσος όρος 3. Η διεύθυνση που αναφέρεται (Γ. Παπανδρέου 1) δεν θα σας βοηθήσει καθόλου να το βρείτε. Δεν είναι όμως δύσκολο: Φθάνοντας, ερχόμενοι από αεροδρόμιο, στη στροφή στην παραλία της Λούτσας (ή Αρτέμιδας, κατά το λογιότερον), στρίβετε αριστερά, διασχίζετε τη Λούτσα και ακολουθείτε τον παραλιακό δρόμο με κατεύθυνση τον Άγιο Νικόλαο. Λίγο πριν το τέλος του στρίβετε αριστερά στην οδό 25ης Μαρτίου. Στο τέρμα του δρόμου αριστερά στα βραχάκια είναι ο ΞΥΠΟΛΗΤΟΣ, που παλιά ήταν μια απλή παράγκα που κέρναγε πατάτες τηγανιτές στα πιτσιρίκια των λουομένων, από τότε όμως που έχει αναλάβει η δεύτερη γενιά (τα λεγόμενα Ξυπολητάκια) ανέβηκε σε ποικιλία και ποιότητα. Πάρκινγκ πανεύκολο. Ένα ακόμα πλεονέκτημα: Αφού περιδρομιάσετε, έχετε την ευκαιρία να κάνετε μια ωραιότατη βόλτα δίπλα στη θαλασσίτσα χωρίς την ενοχλητική παρουσία αυτοκινήτων. Θα φάτε καλά, ότι κι αν παραγγείλετε. Υπάρχουν όλων των ειδών οι σαλάτες, από τις οποίες ξεχωρίζει η βραστή, καλαμαράκια καλοτηγανισμένα, γαύρος ξυδάτος και ελαφρά πικάντικος και ξυδάτο χταπόδι, που δεν το ψήνουν μετά για να σου το χρεώσουν περισσότερο. Α, ξέχασα, υπάρχουν ως κατάλοιπο από την πρώτη εποχή και καλές πατάτες τηγανιτές. Πολύ καλό το χύμα λευκό κρασί. Από ψάρια τώρα: Ξεχάστε μαρίδες και λοιπά, εδώ θα βρείτε από μεριδιάρικα έως μεγάλα ψάρια των δύο και τριών κιλών. Χρέωση 50 ευρώ το κιλό, not bad. Ενδείκνυται συνεπώς για μεγάλες παρέες. Ψήσιμο μαστόρικο, αυτό πια εννοείται. Αν θέλετε, μπορείτε να παραγγείλετε τηλεφωνικά να σας έχουν έτοιμη ψαρόσουπα με σκορπίνες και τα συναφή. Με την ευκαιρία: Καλά θα κάνετε, πριν ξεκινήσετε και κάνετε μια ώρα δρόμο, να κρατήσετε τραπέζι, τα Σαββατοκύριακα με λιακάδα γίνεται το έλα να δεις. Το σέρβις θα έπαιρνε 4, γιατί είναι πράγματι γρήγορο και σωστό, αλλά χθες που πήγα χαλάστηκα λίγο, γιατί "ξέχασαν" (καιροί που είναι) να μου φέρουν την απόδειξη. Η οποία για τρία άτομα που έφαγαν τον περίδρομο, μεταξύ άλλων μια σφυρίδα του 1,5 κιλού, ανέγραφε το ποσό των 116 ευρώ, ποσό που θεωρώ λογικό και αναμενόμενο. Αν πάτε το καλοκαίρι, θα σας φανεί ακόμα φθηνότερο - λόγω θέας. |
|
Ταβέρνες
|
Μαγαζιά σαν το ΙΩΝΙΑ θα βρείτε τουλάχιστο δέκα σε κάθε γειτονιά της Αθήνας. Το συγκεκριμένο όπως είναι κάπως απόμερο σε μια γωνία μιας μάλλον σκοτεινής πλατείας υποθέτω ότι βγάζει τα προς το ζην περισσότερο από το ντελίβερι. Ο χώρος είναι όπως παντού, άχρωμος και άοσμος. Η πελατεία άνθρωποι από τα πέριξ που το ξέρουν. Το σέρβις αστραπιαίο και φιλικό. Πάντως ότι βγάζει η σχάρα του είναι πρώτης τάξεως, με εξαίρεση ίσως το κοκορέτσι, που μάλλον το πέτυχα σε κακή μέρα (ξαναζεσταμένο και σκληρούτσικο). Ίσως θα έπρεπε να κόψω άλλο ένα πόντο για τις προτηγανισμένες πατάτες, αλλά αυτές έχουν γίνει δυστυχώς καθεστώς. |
|
Μεζεδοπωλεία
|
Στου ΔΑΜΙΓΟΥ δεν πας ποτέ επί τούτου, απλά καθώς περνάς από μπροστά, με κίνδυνο να το προσπεράσεις, γιατί ό,τι βλέπεις είναι μια σκάλα που οδηγεί σ' ένα υπόγειο, σου κάνει κλικ και κατεβαίνεις. Είναι τόσο παλιό μαγαζί που αν είσαι στοιχειώδης γνώστης της αθηναϊκής γαστριμαργικής σκηνής πρέπει να το ξέρεις. Δεν πρόκειται να απογοητευτείς, εκτός κι αν έχεις βγει για πρώτο ραντεβού με κάποια αιθέρια ύπαρξη. Αυτή την έχασες. Το περιβάλλον είναι παραδοσιακού καπηλιού, καθαρό και χωρίς φιοριτούρες. Το σέρβις αντίστοιχο. Το κοινό συνήθως αντροπαρέες ή ζευγάρια από -ήντα και πάνω. Μη δοκιμάσετε τίποτε άλλο πέρα από μπακαλιάρο, σκορδαλιά, χόρτα και το χύμα λευκό. Θα φάτε απλά, καλά και φθηνά. Αν συνοδεύετε κάποιο ψαγμένο τουρίστα, πάτε τον, αφού έχετε κάνει τη σχετική ενημέρωση, σ' αυτή τη γωνιά, για να δει ότι στην Πλάκα διασώζεται κάτι αυθεντικά ελληνικό. |
|
Ταβέρνες
|
Η ΡΟΖΑΛΙΑ είναι το μέρος που προτιμούμε εδώ και χρόνια για ομαδικές συνευρέσεις το καλοκαίρι. Η αυλή της είναι δροσερή και αρκετά ήσυχη. Η χειμωνιάτικη σάλα, ή μάλλον άθροισμα δωματίων, αντίθετα δεν είναι ιδιαίτερα ελκυστική. Το σέρβις καλό και γρήγορο, άλλωστε δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις για να εξυπηρετήσεις τους πελάτες μιας κλασσικής ελληνικής ταβέρνας, οι οποίοι έρχονται και ξανάρχονται ξέροντας ότι θα φάνε καλά και θα πληρώσουν λίγα. Το μενού περιέχει τα πάντα, σε σταθερά καλή ποιότητα, αλλά χωρίς τα διαμαντάκια που θυμάσαι και τα παραγγέλνεις πάντα. Γι' αυτό ενδείκνυται για μεγάλες παρέες. Αρκετά καλό χύμα κρασί. |
|
Cafe + Bar Rest.
| Αν βγείτε αργά από κάποια αίθουσα του ODEON STARCITY της Συγγρού, βαριέστε να ψάξετε στα πέριξ και δεν έχετε αυξημένες απαιτήσεις, τότε μπείτε στο εστιατόριο αυτό, που βρίσκεται στο ισόγειο του συγκροτήματος. Αν μάλιστα έχετε φάει σε κάποιο άλλο εστιατόριο της ίδιας αλυσίδας, ξέρετε εκ των προτέρων και τι θα φάτε: ετοιματζήδικο φαγητό χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας. Όταν θεωρώ καλύτερο πιάτο από όσα - ουκ ολίγα - εχω δοκιμάσει το ψητό κοτόπουλο, που το αποφεύγω επειδή το είχα σιχαθεί ως φαντάρος, αυτό νομίζω τα λέει όλα. Πάντως δύο άτομα πληρώνουν για δύο κύρια και δύο μπυρίτσες 20 με 25 ευρώ, οπότε δεν βαριέσαι αδελφέ. Στο κάτω κάτω ας μη διάλεγες βραδινή προβολή. |
|
Πολίτικη κουζίνα
|
Το ΤΙΚΕ των νοτίων προαστείων άνοιξε στη Λεωφόρο Συγγρού, απέναντι από το Πάντειο, εκεί όπου για χρόνια βρισκόταν το ΕΞ ΑΝΑΤΟΛΗΣ. Ενδιαφέρον σίγουρα το πείραμα, είμαι περίεργος αν το πολυτεστέρο concept του καινούριου εστιατόριου θα αποδειχθεί πιο επιτυχημένο από το απλούστερο και φθηνότερο του προκατόχου. Σάββατο βράδυ στις 11 το μαγαζί ήταν πάντως σχεδόν γεμάτο. Μια εξήγηση που οφείλω για το 2 στο χώρο: Πιθανώς δεν έχουν τελειώσει ακόμα όλες οι εργασίες, όμως μας ενόχλησε φοβερά το υψηλό επίπεδο θορύβου, μολονότι τα τραπέζια δεν είναι πολύ κοντά το ένα στο άλλο και η σάλα δεν είναι τεραστίων διαστάσεων. Με δυσκολία άκουγες τον απέναντί σου. Κάνετε κάτι με την ηχομόνωση, παιδιά! Το σέρβις όμως ήταν πάρα πολύ καλό και οι τουαλέτες πεντακάθαρες. Ερχόμενοι τώρα στο φαγητό, σίγουρα υπάρχει μεγάλη ποικιλία ζεστών και κρύων ορεκτικών. Τα πιτάκια Καισάρειας σε λάιτ έκδοση (δηλαδή με λίγο παστουρμά) που δοκιμάσαμε πολύ καλοψημένα, ενώ η σαλάτα με ντρέσινγκ ροδιού ήταν πολύ γευστική. Από κύρια δοκιμάσαμε ένα άψογο λαχματζούν και αρνίσιο γύρο, που ναι μεν ήταν νόστιμος αλλά πολύ λεπτά κομμένος, έτσι που έχανε την ιδιαίτερη γεύση του. Το καλύτερο από όσα φάγαμε ήταν το κιουνεφέ, τραγανό και όσο χρειάζεται ξεροψημένο. Ο λογαριασμός για δύο πρώτα, δύο κύρια, ένα επιδόρπιο και δύο μπύρες ήταν 65 ευρώ. Συμπερασματικά ένα μαγαζί όπου μάλλον δεν ξεκινάς να πας, αν έχεις πιο κοντά ένα αξιοπρεπές κεμπαπτζήδικο. |
|
Fish Restaurants
|
Στον ΒΑΣΙΛΑΙΝΑ πήγα, ή μάλλον με πήγαν, για πρώτη φορά πριν πάνω από 30 χρόνια, την εποχή του μοναδικού ταμπλ ντ' οτ με τα 16 ή 18 πιάτα και πιατάκια με διάφορα μεζεκλίκια και φαγητούδια, για τα οποία συνέρρεε κόσμος από όλο το λεκανοπέδιο. Εμπειρία μοναδική, έχω ακόμα κρατημένο το χαρτάκι με τα όσα δοκίμασα. Κατόπιν, στην ενδιάμεση περίοδο, την ελαφρά παρακμιακή, με το παραλλαγμένο concept (λιγότερα πιατάκια, πιο συνηθισμένοι μεζέδες), πήγα μερικές φορές, πάντα έφυγα ευχαριστημένος. Χθες τον επισκέφθηκα για πρώτη φορά στην νέα του περίοδο και ομολογώ ότι έφυγα εντυπωσιασμένος. Συγχαρητήρια σε όποιον τον διευθύνει, γιατί καταφέρνει να ισορροπήσει αριστοτεχνικά ανάμεσα σε διάφορες καταστάσεις: Εστιατόριο γκουρμέ σε μια περιοχή εντελώς λαϊκή, σέρβις επαγγελματικό σε όλα τα μέτωπα (μέχρι και οι απαραίτητοι παρκαδόροι έχουν προστεθεί) χωρίς ίχνος έπαρσης ή φορτικότητας, μενού ανανεωμένο 100% που κρατιέται όμως στην παλιά γραμμή πλεύσης μυρίζοντας θάλασσα. Αν κατάφερναν να κρατήσουν τις τιμές ελαφρά χαμηλότερες (τέσσερα άτομα πληρώσαμε για πλήρες γεύμα με ένα μπουκάλι κρασί σχεδόν 200 ευρώ), θα ήταν το τέλειο. Και έτσι όμως σηκώνεσαι και φεύγεις απόλυτα ευχαριστημένος. Από τα πρώτα ξεχωρίζει η ταραμοσαλάτα, ένας ονειρεμένος αρωματικός αφρός, ενώ όλα τα κυρίως που δοκιμάσαμε (ταλιολίνι με θαλασσινά, μηλοκόπι με μάραθο, μοσχαρίσια μάγουλα με χειροποίητα μακαρόνια) ήταν πάρα πολύ νόστιμα. Στα επιδόρπια το άριστα το βάζω στο ριζόγαλο με μαστίχα και όχι στα παγωτά. Στα θετικά προσθέτω ότι τα ποτήρια του νερού γέμιζαν συνεχώς από κανάτα. Ο κατάλογος είναι αρκετά μεγάλος, ώστε να δικαιολογεί συχνές επισκέψεις. Αν σκεφθεί κανείς ότι στο γαστριμαργικά συγγενές ΒΑΡΟΥΛΚΟ πληρώνει σχεδόν τα διπλάσια, ο ΒΑΣΙΛΑΙΝΑΣ είναι μια λογική επιλογή. |
|
Κύπρος
|
Με διαφορά το καλύτερο κυπριακό εστιατόριο στην Αθήνα. Αν ήταν ελαφρά πιο φροντισμένη η ταράτσα του, θα έπαιρνε το απόλυτο 4. Είχαμε την έμπνευση, όντας αρκετά πεινασμένοι, να παραγγείλουμε το κυπριακό μενού, το οποίο περιλαμβάνει 16 πιάτα. Κάτι που είχα να βιώσω από τον παλιό Βασίλαινα στον Πειραιά. Όλα εξαιρετικά και, το σπουδαιότερο, σηκωθήκαμε από το τραπέζι χωρίς βαρύ στομάχι. Και να σκεφθείτε ότι τα πρώτα 6 πιάτα (σαλάτες και αλοιφές) ήταν κανονικών διαστάσεων, κατόπιν ακολούθησαν - ευτυχώς - μικρά πιατάκια. Φυσικά δύο άτομα δεν μπορούν να αδειάσουν τόσα πιάτα, και αν ήμουν στη θέση του ιδιοκτήτη θα τα περιόριζα στα 10-12, που αρκούν για να πάρεις μια πολύ καλή ιδέα για τις δυνατότητες της κουζίνας. Ιδιαίτερα εκτιμώ το ότι τα πιάτα ήρθαν με ρέγουλα και με λογική σειρά στο τραπέζι, έτσι είχαμε την άνεση να τσιμπολογήσουμε με την ησυχία μας. Ξεχώρισα το ταλατούρι, τις κούπες, τα κουπέπια. τις ραβιόλες και τις σεφταλιές, όπως και τα νοστιμότατα δάκτυλα για επιδόρπιο. Το σέρβις άψογο και φιλικότατο, μπράβο τους. Με ευχαρίστηση θα ξαναπάω, για να δοκιμάσω και την κλειστή σάλα, που μου φάνηκε συμπαθέστατη. 45 ευρώ τα δύο άτομα για τέτοιο (και τόσο) φαγητό είναι πάρα πολύ καλή τιμή. |
|
Τοπική ελλ. κουζίνα
|
Γωνιακό μαγαζί, στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας, με μεγάλη δυσκολία στο παρκάρισμα στα πέριξ. Κλασικά τετράγωνα τραπέζια, όπου με το ζόρι χωράνε τα πιάτα μιας τριμελούς παρέας, και ψάθινες καρέκλες, όπου μετά από μια ώρα πιάνεσαι. Το σέρβις πολύ έως απλά αποτελεσματικό, ανάλογα με το σερβιτόρο στον οποίο απευθύνεσαι. Μουσική εκείνο το Σαββατόβραδο δεν είχε, έτσι κι αλλιώς προτιμήσαμε όμως να καθήσουμε έξω. Από τα πρώτα που δοκιμάσαμε μας άρεσε το χωριάτικο ξυδάτο λουκάνικο, ήταν αυθεντικά κρητικό. Τα μυζηθροπιτάκια και τα χορτοπιτάκια ήταν κατεψυγμένα και συνεπώς μέτρια. Η χωριάτικη σαλάτα χωρίς φαντασία και οι τηγανιτές πατάτες καλές. Η πανσέτα με ντομάτα που πήρα για κύριο ήταν καλοψημένη, αλλά χωρίς ίχνος γαρνιτούρας. Το μπιφτέκι που δοκίμασε η ξαδέλφη μου φαινόταν καλό, ενώ το ψαρονέφρι της γυναίκας μου ήταν σαφώς παραψημένο. Αυτά τα δύο πιάτα είχαν όμως πατατούλες για γαρνιτούρα. Το κρασί, λευκό και ροζέ, που δοκιμάσαμε ήταν επιεικώς απαράδεκτο, γι' αυτό και το 2 στο αντίκστοιχο κουτάκι. Από τα γλυκά το ραβανί στεγνούτσικο, ενώ το ψητό μήλο πολύ καλό. Ίσως ήταν λάθος που δεν περιοριστήκαμε στα καθαρά κρητικά εδέσματα. Στα κύρια όμως δεν βρήκα τίποτα αυθεντικά κρητικό (π.χ. γαμοπίλαφο κτλ.). Αυτό το μπέρδεμα στην κουζίνα δεν βγαίνει σε καλό, και η παρατήρηση αυτή αφορά τα περισσότερα "κρητικά" μαγαζιά στην Αθήνα. Τέλος, 90 ευρώ για τέσσερα άτομα με αυτή την ποιότητα είναι κατά τη γνώμη μου στο όριο του ανεκτού. Το συνολικό πακέτο όμως δεν προσφέρει τίποτα που να σε κάνει να ξαναπάς. Την επόμενη μέρα τέσσερα επίσης άτομα φάγαμε άψογα και με φαντασία στο BAR.B.Q. στη Νέα Σμύρνη και πληρώσαμε μόνο 10 ευρώ περισσότερο. |
|
Οινομαγειρεία
| Ένα μαγαζί που δεν έχεις κανένα λόγο να (ξανα)πάς. Μολονότι η θέση του στον παράδρομο του πάρκου της Αττικής Οδού είναι πολύ βολική, ο χώρος είναι παντελώς αδιάφορος. Η πρώτη απογοήτευση έρχεται με το τρατάρισμα για το καλωσόρισμα: ένα πιάτο με παξιμαδάκια του μπακάλη, λίγες φέτες ντομάτα και αγγούρι, ελιές και λίγα κομματάκια γραβιέρα επίσης του μπακάλη. Μόνο μερακλής δεν είναι όποιος το σκέφθηκε αυτό. Όμως και στη συνέχεια, αφού παραγγείλεις τα πρώτα, που ομολογουμένως έχουν και ποικιλία και σχετικά καλή ποιότητα, σε περιμένουν εκπλήξεις. Τα πάρα πολλά μαγειρευτά και ψητά της ώρας του καταλόγου όχι μόνο περιορίζονται σε λιγότερα από δέκα, αλλά έρχονται μαγειρεμένα περίπου με τον ίδιο τρόπο (π.χ. κατσικάκι μαστέλο και χοιρινό της Κω) και με την ίδια βραστή πατάτα για γαρνιτούρα. Ο τύπος στην κουζίνα πρέπει να είναι μεγάλος τεμπέλης. Άσε που στο χοιρινό της Κω ψαρονέφρι υποσχόταν και απλό κομμάτι από μπούτι μάς σέρβιραν. Τους λαχανοντολμάδες που κάναμε το λάθος να παραγγείλουμε έξτρα δεν μας τους έφεραν, όπως δεν μας έφεραν και γλυκό. Προφανώς γιατί ο λογαριασμός που κάναμε (4 μεγάλοι και 2 παιδιά = 68 ευρώ) δεν τους φάνηκε ικανοποιητικός. |
|
| Πες τους το! |
| 107 αποτελέσματα - εμφάνιση από 1 έως 20 | 1 2 3 4 5 6 |
| Αποτελέσματα ανά σελίδα: |
