Κριτικές εστιατορίων από τον καλοφαγά: aris1
| 28 αποτελέσματα - εμφάνιση από 1 έως 20 | 1 2 |
| Αποτελέσματα ανά σελίδα: |
Beer Restaurants
|
*Και καλά* Irish Pub. Γιατί αν εξαιρέσεις τους Βρετανούς που παρακολουθούν ποδόσφαιρο στις τηλεοράσεις φωνάζοντας κάθε τόσο «όι όι όι» και τις ιρλανδικές μπύρες, το James Joyce θυμίζει πολύ Applebees στο πιο εξευρωπαϊσμένο. Τα περισσότερα πιάτα του δεν είναι καν ιρλανδικά. Γιατί δεν νομίζω ότι τα μπέργκερς και οι πικάντικες φτερούγες σερβίρονται παραδοσιακά στις παμπ του Δουβλίνου και στα περίχωρα. H ιρλανδέζικη κουζίνα είναι πλούσια. Δυστυχώς στο James Joyce προτιμούν την αμερικανική και δεν περιλαμβάνουν στο μενού πιάτα όπως το boxty (ένα είδος τηγανίτας με πατάτα), μπέικον με λάχανο, πουρές colcannon ή coddle με στρώσεις από χοιρινό πατάτες και κρεμμύδια (το οποίο μάλιστα φιγουράρει και σε πολλά έργα του Τζόις!!!). Δεν μιλάω για βραστό κατσαρόλας, γιατί δεν είναι ιρλανδικό εστιατόριο, αλλά πάμπ, αλλά όλα τα άλλα θα μπoρούσαν να τα σερβίρουν. Είναι σαν να πας σε ελληνικό εστιατόριο στο εξωτερικό και να μην έχει το μενού ντολμαδάκια, τζατζίκι, χωριάτικη και σουβλάκι, αλλά να έχει Greek MacBurger. Οι τιμές είναι κανονικές, θα φάτε και θα πιείτε (εννοείται μπύρα) με 25 ευρώ. Η εξυπηρέτηση γρήγορη, θα περίμενα όμως το σέρβις να μιλάει *και* ελληνικά. Στην Ελλάδα δουλεύουν. Ο χώρος είναι ίσως ένα κλικ πιο σκοτεινός από όσο θα τον ήθελα, αλλά βάζω 1 στην ατμόσφαιρα, και το λέω ξεκάθαρα, λόγω της απόφασής τους να ξαναεπιτρέψουν το κάπνισμα. Ο εξαερισμός είναι συμπαθής, αλλά αν θέλετε να απολαύσετε το φαγητό σας χωρίς να εισπνέετε τον καπνό των φασιστών του τσιγάρου, καλύτερα να πάτε στο James Joyce μόνο μεσημέρια. Παρόλα αυτά είναι αρκετά ευχάριστη η ατμόσφαιρα και το καλοκαίρι μάλιστα είναι όμορφα να κάτσεις βραδάκι στα έξω τραπεζάκια. Θα ξαναπάω για μπύρες, ίσως να τσιμπήσω και κάτι, αλλά δεν θα έχω αυταπάτες ότι θα πάω σε *ιρλανδική* παμπ. Το James Joyce έχει μόνο το όνομα, όχι τη χάρη. |
|
Meat Restaurants
|
Καλή φάση το Willy’s Pizza, το ξέρω χρόνια τώρα. Είναι σταθερή αξία της Καλλιθέας, παρόλο που δεν το ξέρουν και πάρα πολλοί. Πήγα ξανά πριν λίγες ημέρες με δύο φίλους και καθίσαμε στον πάνω όροφο, δυστυχώς επειδή ο ένας φασίστας φίλος είναι καπνιστής. Ο κάτω όροφος είναι για μη καπνιστές (αμήν και πότε να απαγορευτεί το κάπνισμα και στον πάνω). Εξαιρετικό το περιβάλλον, όπως πάντα, ζεστό, αγαπησιάρικο και τα κορίτσια που σέρβιραν σου χάριζαν ένα ζεστό χαμόγελο, που σε κάνει να ξεχνάς ότι συχνά η παραγγελία σου καθυστερεί υπερβολικά πολύ. Παραγγείλαμε μία σαλάτα Ceasar’s (με διάφορα πράσινα λαχανικά, τοματίνια τσέρι, αντζούγιες, κρουτόν, παρμεζάνα, σως βινεγκρέ σίζαρ) την οποία ζητήσαμε χωρίς σκόρδο, κάτι που δεν εισακούστηκε από τον σεφ, με αποτέλεσμα να μυρίζει η ανάσα όλη την επόμενη μέρα απαίσια. :οS Τι να πω, ίσως να έφταιγαν οι αντζούγιες. Μοιραστήκαμε δύο πίτσες των 30 cm. Η πρώτη ήταν η «Erotica - 100% hardcore» (με κομμάτια χοιρινό μαρινάτο, μπέικον, πιπεριά πράσινη, πιπεριά κόκκινη, φρέσκια τομάτα, καρύδια, κάρδαμο). Αφού μας την έφερε η σερβιτόρα και της κάναμε την κλασική πλάκα με χάρντκορ, πορνό και τέτοια, διαπιστώσαμε ότι ήταν απλά εξαιρετική! Η δεύτερη επιλογή μας ήταν η πίτσα «Mix grill» (κομματάκια κρέας, κοτόπουλο, μπέικον, σάλτσα μπάρμπεκιου) γευστικότατη, αν και βαριά για τις 12 το βράδυ που τη φάγαμε. Σταθερή αξία η σαγκρία, υποδειγματικά παρασκευασμένη, σε κάνει και ξεχνάς αμέσως τις μπύρες για τις οποίες φημίζεται το μαγαζί. Φοβερές και οι πίτσες σικάλεως, αλλά δεν υπάρχει λόγος να κάνετε… υγιεινή επιλογή (η ζύμη δεν θα σας σώσει!) Κομματάκι ακριβό για πιτσαρία, αλλά δε βαριέσαι, μια στο τόσο πηγαίνεις και περνάς όμορφα… Βάζω τρία στην ατμόσφαιρα μόνο λόγω του ότι επιτρέπεται το κάπνισμα πάνω. Αλλιώς παίρνει τεσσάρι. |
|
American Style
|
Πήγαμε τις προάλλες με δύο φιλαράκια. Αν και Σάββατο βράδυ, λόγω ίσως της βροχής δεν χρειάστηκε να έχουμε κλείσει, γιατί υπήρχαν αρκετά τραπέζια ελεύθερα. Σε δύο επίπεδα το εστιατοριο: ένας μικρός χώρος ισόγειος με την κουζίνα και μερικά τραπέζια και ένα πρόσθετο πατάρι να παίζει τον κύριο ρόλο του εστιατορίου. Ζεστό περιβάλλον και για παρέες και για ζευγάρια. Δεν θα δεις πιτσιρίκια, αλλά ούτε και μεγάλες ηλικίες, ο κόσμος είναι 25-40 και σαφώς πιο σοβαρός από τους θαμώνες των Friday's για παράδειγμα. Μου άρεσε ο τρόπος που είχε τοποθετηθεί ο πάγκος με τα ντουλάπια κουζίνας στον πάνω όροφο, σου έδινε την εντύπωση ότι έτρωγες σπίτι σου. Από την άλλη, το πατάρι το ίδιο είναι λίγο κλειστοφοβικό. Τα μέσα τραπέζια δεν έχουν καμία θέα, αφού το μόνο παράθυρο προς τα έξω είναι η μπροστινή τζαμαρία που βλέπει στην παραλιακή. Η σαλάτα Verde που πήραμε στην αρχή με μαρούλι, ρόκα, λεπτές φέτες παρμεζάνας, φιλετάκια κοτόπουλο πανέ, καλαμπόκι, παρθένο ελαιόλαδο και ξύδι βαλσάμικο δεν είχε τίποτα απολύτως να μου πει. Από κυρίως οι φίλοι μου πήραν πίτσα Βαλένθια και έμειναν αρκετά ευχαριστημένοι αλλά δεν τους φάνηκε και σουπερ ουάου. Εγώ πάλι δοκίμασα σπαγγέτι με κρέμα γάλακτος, μπουκίτσες κοτόπουλου, μπέικον, φρέσκα μανιτάρια, και διακριτικά τη γεύση της κόκκινης πιπεριάς. Στον κατάλογο κανονικά έλεγε ριγγατόνι, αλλά τους ζήτησα σπαγγέτι και με εξυπηρέτησαν. Εύγευστο το πιάτο, όχι υπερβολές στην ποσότητα. Μόνο πρόβλημα το τυρί: σου φέρνουν ένα μπωλάκι-μινιατούρα και όσοι είναι τυράδες σαν εμένα πρέπει να παραγγείλουν και δευτερ, ίσως και τρίτο -με το αζημίωτο βέβαια. Ωραία η ξανθιά μπύρα Paulaner σε ζύμωση. Το σέρβις ήταν φιλικό και γρήγορο και οι τιμές ψιλολογικές. Με 20 ευρώ το άτομο (τιμές Δεκέμβρη 2009) έχεις ένα αξιοπρεπές δείπνο. Θα ξαναπάω. |
|
Ελληνική κουζίνα
|
Κυριακή μεσημέρι πήγα με την παρέα μου. Ο χώρος είναι συμπαθής, με τζαμαρίες γύρω γύρω και με τη βροχή που έπεφτε φαινόταν ακόμη πιο ωραίος. Στον ένα τοίχο δεσπόζει μια ταπετσαρία-φωτογραφία των Κυθήρων από το κάστρο και όλο το μαγαζί είναι σε χρώματα άσπρο - γαλάζιο (για κάποιο λόγο το site δεν με άφηνε να ανεβάσω φωτογραφία όταν πρόσθεσα το εστιατόριο). Παραγγείλαμε τυρομπαλάκια ωραιότατο, κολοκυθοκεφτέδες που μύριζαν δυόσμο, μελιτζάνα σαγανάκι (μέτρια), πατάτες τηγανιτές (πολύ καλές) και ποικιλίες κρεατικών. Όλα ήταν καλής ποιότητας, δεν έχω παράπονο, αλλά δεν έφαγα κάτι που θα μου μείνει πραγματικά αξέχαστο. Πιο πολύ από όλα μου άρεσαν τα χοιρινά μπριζολάκια χωρίς κόκκαλο, ενώ άκουσα καλά λόγια για το γεμιστό μπιφτέκι με ντομάτα και τυρί (αν και εγώ αποφεύγω τον κιμά στα εστιατόρια). Το χύμα κρασί είναι πολύ καλό (δοκίμασα λευκό) δεν υπάρχει ανάγκη να πάρετε μπουκάλι. Η εξυπηρέτηση πρόθυμη και γρήγορη. Και πάμε στα άσχημα Νο 1: Η μουσική. Μιλάμε για *το* φάουλ. Θύμιζε μπουζουκλερί δεκαετίας '90, τόσο το στυλ και το ντύσιμο των δύο τραγουδιστριών (ξανθό μαλλι πλατίνα μίνι μέχρι το... στήθος και λουκ Τζούλιας Αλεξανδράτου). Και από φωνή και ρεπερτόριο άστα να πάνε. Οι δύο άνδρες διασώζονταν. Αν ήθελα να πάω στο SKYLADIKO VIP θα πήγαινα τη νύχτα, όχι Κυριακή μεσημέρι. Νο 2: Η βάφτιση. Δυστυχώς όλα τα μαγαζιά της περιοχής είναι πήχτρα στις βαφτίσεις Κυριακή μεσημέρι. Αν λοιπόν δεν θέλετε να έχετε γύρω σας τεράστια ροζ - μπλε μπαλόνια και παιδάκια που ωρύονται, διαλέξτε άλλη μέρα Νο 3: Το τσιγάρο. Στα παλιά τους τα παπούτσια η απαγόρευση. Έφυγα άρον άρον γιατί έπηξα από την κάπνα. Ελεεινή συμπεριφορά που ξεκινάει από τους ίδιους τους ιδιοκτήτες του εστιατορίου, οι οποίοι είχαν σε κάθε τραπέζι τρία τασάκια τουλάχιστον. Εν τέλει, δεν νομίζω ότι θα ξαναπάω σύντομα. Κρίμα γιατί είναι και γειτονιά μου |
|
Ελληνική κουζίνα
|
Σταθερή αξία για μεσημεριανό φαγητό, όταν κάνεις διάλειμμα από τη δουλειά. Μισώ να τρώω στο γραφείο, και ακόμη περισσότερο με ενοχλούν όσοι παραγγέλνουν φαγητά που μυρίζουν σε ένα χώρο που μοιράζονται με άλλους. Ο Βλάσσης είναι ιδανική λύση για όσους δουλεύουν χαμηλά στη Μιχαλακοπούλου. Το φαγητό είναι απλά εξαιρετικά μαγειρεμένο και χορταστικό, το μενού έχει μεγάλη ποικιλία και ο χώρος σε εμπνέει. Όσοι καπνίζουν βολεύονται έξω. Όσο έχει καλό καιρό είναι όμορφα γιατί βλέπει σε πεζόδρομο το εστιατόριο. Τα παιδιά που σερβίρουν είναι συμπαθέστατα και πολύ εξυπηρετικά, ειδικά ο ξανθός με το μουσάκι είναι φοβερός τύπος! Όσο για το αγαπημένο μου πιάτο; Αρνάκι κοκκινιστό με πουρέ μελιτζάνας. Μοιάζει βαρύ για μεσημέρι, αλλά δεν είναι καθόλου. Το κρέας είναι λουκούμι και ο πουρές αφρός που λιώνει στο στόμα. Ένα από τα καλύτερα πιάτα που έχω φάει σε εστιατόριο. |
|
American Style
|
Γενικά μου αρέσει το american style φαγητό, έτσι δεν το σκέφτηκα πολύ όταν τα φιλαράκια μου πρότειναν να πάμε στα Friday's στη Μαρίνα Φλοίσβου. Η περιοχή είναι εξαιρετική για βόλτα το καλοκαίρι, αλλά και τώρα το φθινόπωρο που ο καιρός είναι ακόμη ζεστός. Είχα να πάω και Friday's πολλά χρόνια. Να πω λίγο την αμαρτία μου ψιλοξενέρωσα με το ίδιο το μαγαζί παρόλο που βλέπει θάλασσα. Είναι αρκετά ψυχρό και δεν σου δίνει την «οικογενειακή» οικειότητα που έχουν πχ τα Applebees στη Γλυφάδα. Καθίσαμε έξω, στη τζαμαρία και το δαγκώσαμε από το κρύο. Θυμόμουν με τρομερή νοσταλγία τα "Τζακ Ντάνιελς" πιάτα που είχα φάει παλαιότερα στη Γλυφάδα και στο Κεφαλάρι, αλλά ούτε τα Sesame Jack Chicken Strips, ούτε τα χοιρινά μπριζολάκια που μου έφεραν με τον πουρέ, δεν ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακά ήταν, ενώ οι μερίδες δεν ήταν καθόλου τεράστιες όπως θυμόμουν (τι έγινε ρε παιδιά; η οικονομική κρίση μίκρυνε τις μερίδες;;; έλεος!). Το Chimichurri Burger που παράγγειλε κάποιος άλλος ήταν επιεικώς άθλιο. Πέρασε τη βάση η σαλάτα Orange and Almond, αν και μικρή σε ποσότητα. Θεϊκό όμως στο τέλος το παγωτό Oreo Madness, σου άφηνε γλυκιά γεύση... Το χειρότερο όμως ήταν το αναιδέστατο σέρβις. Η ανοργανωσιά ήταν μεγάλη στην είσοδο ενώ η σερβιτόρα μας τρωγόταν με τα ρούχα της. Προφανώς η κοπέλα είχε κάποιο θέμα (με προσωπικά της; με τους εργοδότες της;). Εμείς πάντως, που πληρώσαμε τη νύφη, δεν φταίγαμε σε τίποτα. Και φυσικά δεν αφήσαμε ούτε 10 λεπτά για φιλοδώρημα. Δεν νομίζω ότι θα ξαναπάω σύντομα... |
|
Ταβέρνες
|
Μόνο σε μένα και τον miho δεν άρεσε ο Φιλίππου μου φαίνεται. Ίσως για την περιοχή να θεωρείται από κάποιους όαση, αλλά εμένα το «μαγέρεικο» που προσπαθεί να πουλήσει στους Κολωνακιώτες, δεν πιάνει. Και τί σημαίνει δηλαδή αν τα μεσημέρια τρώει εκεί ο Κωνσταντίνος Τζούμας; Τα μακαρόνια λάσπη θα είναι. Ίσως είναι με τις μέρες του. Τι να πω, εγώ βρήκα και ιδιαίτερα απωθητικό τον εσωτερικό χώρο του, που μου θύμισε το καμπαρέ της τρούμπας στην ελληνική ταινία «Καλωσήλθε το δολάριο». Έξω η κατάσταση ψιλοπαλεύεται... Θα ξαναέτρωγα εκεί μόνο αν δεν είχα άλλη επιλογή. |
|
Ψαροταβέρνες
|
Στα περισσότερα σημεία με κάλυψε η Κουζινόγατα, εξαιρετικό περιβάλλον και σέρβις και γεύσεις και σχέση ποιότητας-ποσότητας-τιμής. Μας το πρότεινε ένας φιλαράκος από τη Λέσβο. Όταν έμενε στην περιοχή, πήγαινε συχνά. Ψάρι δεν φάγαμε με εξαίρεση σαρδέλες. Προτιμήσαμε τα θαλασσινά. Εξαιρετικό το ψητό χταπόδι και τα καλαμάρια. Όσο για τις σαρδέλες, δεν παιζόντουσαν (και επειδή η παρέα μου είναι Μυτιληνιοί, έχω φάει πολλές). Διαμαντάκι, λοιπόν, το Γιαλισκάρι, που κρυβόταν στη γειτονιά μου και δεν το είχα ανακαλύψει... Μια παρατήρηση μόνο: το εστιατόριο είναι ιδανικό για ουζοκατάσταση. Δεν επιτρέπεται λοιπόν να έχει μόνο τρεις-τέσσερις μάρκες, αλλά μεγάλη ποικιλία από την οποία να μπορεί να διαλέξει κανείς (ειδικά οι γνώστες). Ελπίζω να μην το αμελήσουν. |
|
Κίνα
|
Μάλλον εγω παρεξήγησα, γιατί πηγαίνοντας με την παρέα μου (σύνολο 4 άτομα) σε ένα εστιατόριο με το όνομα «Βιετνάμ» περίμενα βιετναμέζικη κουζίνα. Δεν παίζει σε καμία περίπτωση. Τα κινεζικά πιάτα που θα παραγγείλετε ντελίβερι είναι αυτά που θα δείτε στο μενού. Ξεχώρισα κι εγώ, όπως ο fratello, τα σπρινγκ ρολς, νομίζω ότι ήταν από τα καλύτερα που έχω φάει. Πολύ συμπαθές και το κοτόπουλο με πορτοκάλι, αλλά τα υπόλοιπα πιάτα δεν με εντυπωσίασαν. Απογοήτευση τα παϊδάκια μπάρμπεκιου. Συμπαθητικός, καθαρός ο χώρος, ευτυχώς απαγορεύεται παντού το κάπνισμα, και δεν μυρίζει τηγανίλα όπως συχνά κάνουν τα κινεζικά εστιατόρια. Ωστόσο το σέρβις «χάνει», καθώς κυνηγούσαμε εμείς τους σερβιτόρους όταν τους χρειαζόμασταν, αντί να είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να μας εξυπηρετήσουν. Όσο για την τιμή; Πληρώσαμε για τρία ορεκτικά, τρία κυρίως πιάτα, μια κινεζική μπύρα και δύο γλυκά 90 ευρώ. Όχι φτηνά, νομίζω. Θα του ξαναδώσω πάντως και άλλη ευκαιρία, μια γειτονιά είμαστε... |
|
Μουσ. μεζεδοπωλεία
|
Συμπαθητικά περνάς στο «Παυσίλυπον», που, όπως έμαθα από την Κηφισιώτισα φίλη μου που έκλεισε το τραπέζι, θεωρείται σταθερή αξία στα Β.Π.. Άνετος, ζεστός χώρος, μάλλον ταβέρνα όμως παρά μεζεδοπωλείο, λαϊκό πρόγραμμα από μια τίμια κομπανία. Επειδή μερικοί νήστευαν το κρέας, πήραμε ψητό καλαμάρι (φρέσκο και νοστιμότατο), και χταπόδι στη σχάρα (μαλακό και ζουμερό), φέτα ψητή και ένα πιάτο με μελιτζάνα σε πήλινο (το πιο ενδιαφέρον από όλα). Η σαλάτα «Παυσίλιπον» δεν έλεγε και πολλά πράγματα, ενώ και η ποικιλία κρεατικών (για όσους δεν νήστευαν), αν και πλούσια ήταν άχρωμη. Δεν θα μου μείνει αλησμόνητη. Μου την έσπασε που με το ζόρι με υποχρέωσαν να πάρω εμφιαλωμένο νερό, το οποίο μάλιστα στο χρεώνουν και 3 ευρώ, ενώ επανειλημμένα ζητούσα κανάτα και όχι μπουκάλι. Έχει χάρη που δεν ήθελα να κάνω θέμα γιατί ήμουν σε «ξένα» χωράφια. Πήραμε κρασί όχι κάποια γνωστή ετικέτα, αλλά του μαγαζιού. Ελαφρύ και εύγευστο, όμως για στάσου ρε φίλε, 20 ευρώ το μπουκάλι; 6 ευρώ η μπύρα η Χάινεκεν;;;; Σε ταβέρνα;;;; Θα μου πεις, Κηφισιά ήθελες, πλήρωνε τώρα. Και πλήρωσα. 40 ευρώπουλα το άτομο παρακαλώ. Που δεν τα άξιζε με την καμία. Να ήταν 30 θα το συζητούσα. Αλλά είπαμε. Κηφισιά. Φυσικά και άφησα ελάχιστο πουρμπουάρ. Όχι από τσιγκουνιά, αλλά από άποψη. Εξάλλου, ούτε το μουσικό πρόγραμμα ποτέ «απογειώθηκε», ενώ από την ορχήστρα έλειπε ένα βιολί και μια καλή γυναικεία φωνή (συμπαθείς οι μουσικοί, αλλά πολύ αντρίλα ρε παιδί μου). Α, ξέχασα. Δύο από τους μουσικούς έπαιζαν στη διαφήμιση του 11880. Στα συν ότι δεν ενοχλεί η κάπνα γιατί έχει καλό εξαερισμό, ενώ βρίσκεις άνετα πάρκινγκ στην περιοχή. |
|
Cafe + Bar Rest.
|
«Πάμε στον Άδωνι για καφέ, που πηγαίνουν τεκνά και φρικιά και αράζουνε και αθλητές και που πηγαίνει και μία χοντρή νευρικιά Κυριακή να της φύγει το στρες...» Τουλάχιστον έτσι τραγουδούσε η Άλκηστις Πρωτοψάλτη το 1986. Από τότε η Νέα Σμύρνη έχει αλλάξει πολύ, δεν είναι η κηπούπολη που ήταν κάποτε. Σχεδόν 23 χρόνια μετά, τα τεκνά δεν έχουν πια το μαλλί φράντζα, οι αθλητές προτιμούν τη Γλυφάδα και η χοντρή πάει γυμναστήριο και κάνει power plate. Όσο για τα φρικιά, πλέον λέγονται emo και είναι too depressed για «πάνε πλατεία». Όπως, άλλαξαν όλα, έτσι άλλαξε και ο ιστορικός «Άδωνις»: δεν δεσπόζει πια στην κεντρική πλατεία, φόρεσε πιο κυριλέ αμφίεση και κοιτά πλέον από τον 1ο όροφο τις υπόλοιπες καφετέριες. Και δεν σερβίρει μόνο καφέ, αλλά και φαγητό. Καταρχήν, ο χώρος είναι πολύ άνετος, κανείς δεν είναι ο ένας πάνω στον άλλο. Διάλεξε να κάτσεις σε έναν από τους υπερυψωμένους καναπέδες σε σχήμα U. Είναι σούπερ άνετα και ειδικά αν έχεις μεγάλη παρέα βολεύει. Αμερικάνικο το μενού, αλλά χορταστικό, νόστιμο και σε συμπαθητικές τιμές. Πριν λίγες ημέρες που πήγα, παράγγειλα ένα μεγάλο bacon burger (μπορείς να επιλέξεις αν θα το συνοδεύσεις με τηγανιτές πατάτες, ρύζι ή ψητά λαχανικά. Θα ήθελα το μπέργκερ λίγο πιο ζουμερό, αλλά παρέλειψα να τους πω να το ψήσουν λιγότερο. Τα δυο φιλαράκια μου επέλεξαν τα mushroom burgers. Νοστιμότατα, αλλά λίγο βαριά, ακόμη και για μεσημέρι. Πήραμε και μια πλούσια σαλάτα με μαρούλι, ρόκα και σος με μπλε τυρί. Μας είχαν φέρει στην αρχή ψωμάκια με πάστα ελιάς και μια άλλη καυτερή σος ντομάτας. Όλα μαζί, με τρεις κοκακόλες περίπου 45 ευρώ και σκάσαμε από το φαΐ. Είμαι φαν των μπέργκερ στον «Άδωνι», όμως άλλη φορά έχω δοκιμάσει πίτσες και γλυκά και δεν έχω κακό λόγο να πω. Η εξυπηρέτηση γρήγορη και φιλική, ενώ σου ανανεώνουν συχνά τις κανάτες με το νερό, χωρίς να σου πασάρουν εμφιαλωμένο. Εντάξει, ο «Άδωνις» δεν είναι μέρος για κυριλέ βραδινές εξόδους. Παραμένει όμως ιδανικός για να συναντήσεις την παρέα σου ένα Σάββατο μεσημέρι μετά τα ψώνια, και δεν θέλεις να πήξεις από τα ουρλιαχτά των παιδιών που κατακλύζουν την πλατεία αφιονισμένα! Παίζει να συναντήσεις άμα λάχει την Άλκηστη παρέα με τον Κραουνάκη. Και μην παραξενευτείς αν την Κυριακή πετύχεις καμιά νευρικιά που έχει πάει να της φύγει το στρες... |
|
Cafe + Bar Rest.
|
Fratello, ομολογώ ότι επισκέφθηκα τον «Πράσινο Λόφο» έχοντας πρώτα διαβάσει την κριτική σου. Και δυσκολεύομαι να γράψω κάτι παραπάνω για το εστιατόριο... Πραγματικά με κάλυψες απόλυτα! Πήγα με την παρέα μου την περασμένη εβδομάδα. Αυτό που δεν ήξερα είναι ότι το μενού είναι φιξ. Δεν έχεις καμία άλλη επιλογή παρά να φας αυτά που θα σου σερβίρουν με τη σειρά. Καταλαβαίνω, βέβαια, πως είναι ένας από τους τρόπους για να μειωθεί το κόστος των πιάτων και κατά συνέπεια, ο λογαριασμός (θεωρητικά τουλάχιστον, αφού το εστιατόριο θεωρείται «cheap and chic») Όσον αφορά την πίτα-κρέπα, που σου την ψιλοέσπασε, εμείς προβλέψαμε και ζητήσαμε έξτρα μερίδα με κομμένες πίτες, οπότε μπορούσαμε να «παίξουμε» με τα συνοδευτικά και τα κρέατα λίγο παραπάνω. Η σεφταλιά με το σύκο και το χαλούμι καθώς και το χοιρινό σουβλάκι ήταν τα καλύτερα νομίζω. Το κρασί που διαλέξαμε ήταν καλό, αλλά δεν με ενθουσίασε, ούτε και το γλυκό (πήραμε τριλογίες σοκολάτας). Πάντως χορτάσαμε με τις μερίδες, κάτι που γίνεται πλέον όλο και πιο σπάνιο στα αθηναϊκά εστιατόρια. Λάτρεψα τον χώρο, είναι πολύ cosy και φαντάζομαι πως το καλοκαίρι θα είναι ακόμη πιο συμπαθητικά. Οκτώ άτομα με κρασί και κοκακόλες πληρώσαμε περίπου 250 ευρώ. Διόλου πάμφθηνα, όπως διαφημίζεται. Δεν νομίζω ότι υστερεί σε σύγκριση με το «Maracana» της Καλλιθέας (η σκορδίλα του «Maracana» είναι κάτι το απίστευτο και ο χώρος μίζερος). Όμως, παρόλο που μείναμε αρκετά ικανοποιημένοι, δεν ξετρελαθήκαμε κιόλας. Δεν σου μένει, ρε παιδί μου, *κάτι* που να σε κάνει να θέλεις να ξαναπάς. Θα δώσω στον «Πράσινο Λόφο» άλλη μία ευκαιρία όταν ανοίξει ο καιρός για να δω και το έξω, αλλά χλωμό το κόβω να το κάνω στέκι μου... |
|
American Style
| Όταν μεγαλώσει, θέλει να γίνει Friday\\\'s. Προς το παρόν έχει πολύυυυυυ μέλλον μπροστά του. Παντού κιτς αφίσες από τα «Φιλαράκια», άλλωστε από τη γνωστή τηλεοπτική σειρά έχει δανειστεί το όνομά του (Central Perk λεγόταν το καφέ όπου σύχναζε η παρέα). Άχαρος λίγο ο χώρος με ατού όμως τη θέα από ψηλά στην Πλατεία Κύπρου (το εστιατόριο βρίσκεται σε όροφο πολυκατοικίας). Συμπαθές το φαγητό, με κλασσικά μπέργκερ και αμερικανιές του είδους. Αδιάφορο το σέρβις, συμπαθητικές οι τιμές, τεράστιες οι μερίδες. Για μεσημεριανό θα το σύστηνα περισσότερο. Το βράδυ η ατμόσφαιρα είναι «κάπως». |
|
Λατινική Αμερική
|
Φυσικά συστήνω το μενού ταμπλ ντ' οτ, («α λα καρτ» που λέει και ο Lihoudis). Δοκιμάζεις αρκετά ενδιαφέρουσες γεύσεις, με μία προϋπόθεση: να σου αρέσει το *ΠΟΛΥ* σκόρδο. Θα μυρίζεις για μια-δυο μέρες μετά σίγουρα, λες και έχεις φάει παστουρμά... Προτίμησε να καθίσεις στην αυλή με τη τζαμαρία. Ο χώρος εκεί είναι σαφώς καλύτερος από το εσωτερικό, το οποίο παραείναι ελεεινό και μίζερο (ελπίζω να έχουν βγάλει πλέον εκείνη την άθλια πλαστική κούκλα με τα φτερά του καρναβαλιού που κρεμόταν από το ταβάνι...) Ενδιαφέρουσες οι σαλάτες, αλλά και τα γλυκά. Δεν ενοχλεί πολύ η κάπνα των τσιγάρων γιατί είναι μεγάλος χώρος. Value for money; Χμμ. Δεν ξέρω. ~20 ευρώ το άτομο χωρίς τα ποτά κοστίζει. Δηλαδή υπολόγισε καμιά 30άρα σίγουρα με κρασί και γλυκό. Κάπως ακριβό για όσα προσφέρει. |
|
Μεζεδοπωλεία
|
Πηγαίνω παραδοσιακά στο Καφενείο την Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα, μετά από την καθιερωμένη βόλτα στην Ερμού. Νομίζω ότι είναι ένας από τους πιο ενδιαφέροντες χώρους στην Πλάκα, με πλούσια κάβα κρασιών και πολύ συμπαθητικούς μεζέδες. Ήταν και το μέρος όπου μυήθηκα στο λικέρ μαστίχας, που πλέον είναι το αγαπημένο μου. Τώρα το χειμώνα, που είναι αναμένο και το τζάκι, όλα είναι πιο όμορφα, ειδικά αν πιάσετε καναπέ. Το φαγητό δεν είναι τίποτα το τρομερά εξαιρετικό πάντως. Καλής ποιότητας μεν, αλλά όπως λέει και ο χρήστης bonito, μόνο για τσιμπολόγημα και μεζέδες. Δεν θα χορτάσετε, γιατί οι μερίδες τους είναι μικρές. Δεν είναι το μαγαζί που θα το θυμάσαι για το φαγητό του. Ξεχώρισα τον ντάκο και την τηγανιά, καθώς και τα χορτοπιτάκια. Καβουρμά δεν δοκίμασα, τώρα όμως θα τον έχω στα υπόψιν... Θα μπορούσαν να κάνουν κάτι για την κάπνα (πραγματικά *ΖΩ* για τη στιγμή που θα απαγορευτεί το κάπνισμα σε όλους τους δημόσιους χώρους). Μια φίλη μου αναγκάστηκε να φύγει λόγω του καπνού... Μιλάμε για ντουμάνι, και σε ένα μαγαζί ψηλοτάβανο! Ίσως να έφταιγε και το τζάκι. Αν έχετε παιδιά και είναι χειμώνας, απλά επιλέξτε κάτι άλλο. Η εξυπηρέτηση είναι εξπρές, και συμπαθέστατη, ειδικά ο κύριος με τη φαλακρίτσα έχει τρελό γέλιο. Δυστυχώς, όσον αφορά τις τιμές, τις θεωρώ αρκετά ακριβές. Ήμασταν παρέα 14 ατόμων και πληρώσαμε 350 ευρώ μόνο για να τσιμπολογήσουμε ορεκτικά. Για μια φορά το χρόνο καλά είναι. Αλλά δεν θα έκανα συχνές επισκέψεις... Δεν βγαίνω μάνα μου! Προς τους ιδιοκτήτες: Δεν παίζει ρε παιδιά, χαλαρώστε λίγο. Δεν μας τρέχουν και από τα μπαντζάκια... |
|
Μοντέρνα κουζίνα
|
@ osiris__1 Χαλάρωσε osiris__1. Εδώ γράφει ο καθένας τις εμπειρίες του από εστιατόρια. Να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω φάει ποτέ στο Mamaca\\\'s. Δεν ξέρω τι εμπειρίες αποκόμισαν οι προηγούμενοι γευσιγνώστες του site. Ούτε συνηθίζω να επεμβαίνω έτσι, χωρίς να έχω άποψη. Γι αυτό θα σχολιάσω μόνο κάποια έγραψες, τα οποία θεώρησα προσβλητικά για τη νοημοσύνη μου (και για την τσέπη μου)... Με το επιχείρημά σου «min trelathoume telios me 30 euro pou plironi to atomo ti perimenete ??na sas valoune ke to fagito sto piato.?» ακύρωσες όποια πιθανότητα να πάρει στα σοβαρά την προσπάθειά σου να υπερασπιστείς το εστιατόριο στο οποίο εργάζεσαι (ή σου ανήκει). Για 30 ευρώ το άτομο (αλλά και για 20 ευρώ ή 10 ευρώ) πρέπει να έχω *ΑΨΟΓΗ* εξυπηρέτηση ως πελάτης. Τεμενάδες πρέπει να μου κάνετε. Δεν μιλώ καν για την ποιότητα του φαγητού, την θεωρώ αυτονόητη. Χωνέψτε το: 30 ευρώ είναι μεροκάματο για πολλούς. Δεν μπορείς να κοστολογείς τόσο μια μερίδα ρημαδοφαγητό και μια σαλάτα. Και αυτό ισχύει όχι μόνο για το Mamaca\\\'s, αλλά για όλα τα εστιατόρια. Επίσης, οι σερβιτόροι δεν πρέπει να συμπεριφέρονται αναλόγως με το πως τους συμπεριφέρονται. Είναι *δουλειά τους* να μάθουν να χειρίζονται και τους πιο δύσκολους πελάτες με ευγένεια και χαμόγελο. Αν δεν μπορούν να το κάνουν, να βρουν μια άλλη δουλειά. Έτσι απλά. Βαθμολογώ το εστιατόριο με 1 σε όλες τις κατηγορίες χωρίς να έχω φάει εκεί μόνο και μόνο για να εξισορροπήσω την καθαρά υποκειμενική αξιολόγηση με 4άρια του osiris__1 |
|
Meat Restaurants
|
Καιρό τώρα το ζαχάρωνα (μένω στην περιοχή άλλωστε) , μα δεν είχε τύχει να το επισκεφτώ. Ίσως να με κρατούσε λίγο πίσω και το γεγονός ότι στεγάζεται εκεί που παλιότερα βρισκόταν το Santa Pasta, αγαπημένο παλιό στέκι, με εξαιρετικές μακαρονάδες... Ένιγουεϊ, μια συνάντηση με παλιούς συμμαθητές έγινε αφορμή για μια πολύ ενδιαφέρουσα γαστρονομικά βραδιά. Στον χώρο δεσπόζει το γκρίζο τούβλο, που δίνει στο εστιατόριο ένα αέρα βιομηχανικό. Είχαν πολύ πλάκα τα άσπρα πλαστικά ζωάκια που διακοσμούν από τους τοίχους έως και τα φωτιστικά, καθώς και οι μοντέρνες φωτογραφίες πάνω από την κουζίνα. Προσωπικά ξετρελάθηκα με το τεράστιο εντοιχισμένο ψυγείο στο βάθος, όπου φαίνονται όλα τα υλικά που χρησιμοποιούνται στην κουζίνα. Αν και δεν είμαι φαν των μοντέρνων χώρων, η ατμόσφαιρα του «Bar.B.Q.» είχε κάτι το πολύ φιλικό. Είχα ακούσει για τις μαγειρικές του Άρη Τσανακλίδη, που ηγείται της κουζίνας, αλλά ήταν η πρώτη φορά που τις δοκίμαζα. Χορτοφάγοι σας παρακαλώ μην κλαίτε. Θέση για εσάς εδώ δεν υπάρχει. Το κρέας δεσπόζει παντού. Ομολογώ ότι φανήκαμε αρκετά ολιγαρκείς (πως το πάθαμε, εμείς συνήθως γουρουνιάζουμε όπου πάμε!). Για αρχή μια πατατοσαλάτα με πικάντικο λουκάνικο και ρόκα. Ήταν ενδιαφέρουσα (μάλλον μικρή σε ποσότητα), αν και εγώ είμαι της άποψης ότι η σαλάτα δεν πρέπει να έχει μέσα τίποτα σε κρεατικό. Αλλά η πλειοψηφία αυτό ψήφισε. Ορεκτικά δεν παραγγείλαμε. Αντιθέτως, πήραμε για κυρίως τα χοιρινά μπριζολάκια με στραπάτσα (συμπαθητικά), τα μπιφτεκάκια (εύγευστα, με ωραία παρουσίαση), την «καλοσιτεμένη μοσχαρίσια μπριζόλα Limousan» (αποδείχτηκε κάτω των προσδοκιών τελικά, ενώ κανείς δεν με ρώτησε αν την ήθελα μέτρια ή καλοψημένη) και τα παϊδάκια κοτόπουλο (πραγματικά ζουμερά κι εξαιρετικά σε γεύση). Παρά τις σχετικά πλούσιες μερίδες, σχεδόν κανένα από τα κυρίως πιάτα δεν έχει συνοδευτικό με το κρέας του, έτσι, θεωρήσαμε σωστό να πάρουμε και μια (πλούσια) μερίδα τηγανητές πατάτες «για τη μέση». Προτιμήσαμε μπύρα σε ποτήρι αντί για κρασί (αν και οι τιμές στον κατάλογο ήταν λογικές, από όσο είδα. Κρατήσαμε χώρο και για... γλυκό. Ένα μους λευκής σοκολάτας με φράουλες (πολύ ελαφρύ!) και μια φοβερή τάρτα λεμονιού με σορμπέ βατόμουρου. Πολύ χαμογελαστοί και φιλικοί όλοι στο εστιατόριο, γρήγορο το σέρβις, σε κάνουν να θες να ξαναπάς, ρε παιδί μου. Πολύ συμπαθές και το κέρασμα στο τέλος. Τέσσερα μπουκάλια με σφηνοπότηρα για να διαλέξουμε: σαμιώτικο γλυκό κρασί, βινσάντο σαντορίνης, απόσταγμα ξινόμαυρου Τσιλιλή και λικέρ μαστίχας Χίου Απαλαρίνα. Μας τα άφησαν μέσα σε πάγο στο τραπέζι για να... τραταριστούμε όσες φορές θέλαμε (και τα τιμήσαμε δεόντως!) Από τις λίγες φορές που δεν με ενόχλησε καθόλου ο καπνός των τσιγάρων: το ταβάνι είναι πολύ ψηλό και ο εξαερισμός κάνει τη δουλειά του όπως πρέπει. Οι μη καπνιστές την παλεύουν άνετα. Όσοι έχετε αυτοκίνητο θα τα βρείτε σκούρα πραγματικά. Πάρκινγκ στην περιοχή δεν παίζει εύκολα, αλλά το τραμ κάνει στάση σχεδόν απ’ έξω, οπότε μη μασάτε... Με αυτά και μ’ αυτά, πληρώσαμε σύνολο 85 ευρώ για τέσσερα άτομα. Ούτε πολύ φτηνά, αλλά όχι και ακριβά σε σχέση με όσα προσφέρει το «Bar.B.Q.». Θα ξαναπάω οπωσδήποτε. Έχω βάλει στο στόχαστρο την «σαλάτα με μαριναρισμένη ντομάτας μέσα σε ελαιόλαδο και βαλσάμικο, με γαλοτύρι και ψημένο κουλούρι σιμίτικο» και την «σιγοψημένη για 12 ώρες πανσέτα με τη σος από φρούτα του πάθους και πουρέ σελινόριζας»! Μιαμ! Edit 28.10.2008: Ξαναπήγα χθες το βράδυ. Αυτή τη φορά πήρα και την παντσέτα (ζουμερή και συμπαθητική), και τη σαλάτα με τη μαριναρισμένη ντομάτα (σιγά το τρομερό πιάτο ρε παιδιά), όπως και τάκος για ορεκτικό (αυτο, μάλιστα, είχε ένα ενδιαφέρον). Εξακολουθώ να επιμένω ότι τα παϊδάκια κοτόπουλο είναι το καλύτερο από όλα όσα δοκίμασα. Εξαρτάται βέβαια τί μερίδα θα σου τύχη. Σε έναν φίλο μου έτυχε όλο το ψαχνό και σε μια φίλη μου όλα τα κόκκαλα!) |
|
Ταβέρνες
| Συμφωνώ με τον Poulopoulo. Ο «Βαθής» έχει ένα άρωμα οικογενειακής ταβέρνας από αυτές που επισκεπτόμουν με τους γονείς μου τη δεκαετία του ’80. Επισκέφθηκα το εστιατόριο πριν από λίγες ημέρες με παρέα. Δυστυχώς έκανε πολύ κρύο για να καθίσουμε έξω στην αυλή με την κληματαριά, αλλά και μέσα, η «χειμωνιάτικη» ατμόσφαιρα ήταν ό,τι έπρεπε! Παραγγείλαμε ποικιλίες κρεατικών τα οποία ήταν εξαιρετικά ψημένα και ζουμερά. Λίγο «ζουμερός» ήταν και ο λογαριασμός, αλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση νομίζω ότι αξίζει τον κόπο… |
|
Ταβέρνες
|
Τάκα-τάκα-μαμ. Γρήγορα, «γεμάτα» και γευστικά σουβλάκια. Ίσως τα καλύτερα κεμπάπ που έχω φάει σε σουβλατζίδικο (με εξαίρεση τον «Θανάση» στο Μοναστηράκι). Άμεση εξυπηρέτηση, φιλικό σέρβις. Νόστιμος ο γύρος, χωρίς να είναι τίποτε το εξαιρετικό, αρκετά συμπαθητικό το κοκορέτσι. Για παρεούλες ότι πρέπει. Ωραία τα τραπέζια στο πεζοδρόμιο για το καλοκαίρι. Πρόσφατα ξενέρωσα με τη μεγάλη τηλεόραση που έβαλαν μέσα στο μαγαζί για τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Κάνουν και ντελίβερι |
|
Μεζεδοπωλεία
|
Η πεμπτουσία του κουτουκιού. Περιβάλλον που θυμίζει ταβερνάκι του '50 με τα παλιά σκεύη και τη μυρωδιά των βαρελιών. Δεν αποφεύγεις με τίποτα την τσίκνα που έρχεται από την κουζίνα. Βέβαια, όταν είναι καλοκαίρι κάθεσαι στα τραπεζάκια έξω. Όμως ξέρεις εκ των προτέρων ότι θα έχεις τέτοιο θέμα (όπως και με το τσιγάρο) σε ένα κουτούκι, έτσι δεν είναι; Γευστικά τα πιάτα του, αρκετοί ανατολίτικοι και σμυρνέικοι μεζέδες. Ειδικά οι σπιτικές τηγανιτές πατάτες και το κεμπάπ γιαουρτλού δεν παίζονται. Πολύ καλό και φιλικό το σέρβις, αν σας αρέσει το ψιλοχύμα κλίμα του εστιατορίου δηλαδή. Αν είστε τυχεροί, μπορεί να πετύχετε και καμιά παρέα με μπουζουκάκι. Ωραίο χύμα κρασί. Σταθερή αξία στη Νέα Σμύρνη, αν και δεν το ξέρουν πάρα πολλοί λόγω της θέσης του. Σχετικά εύκολο το παρκάρισμα στη γειτονιά. |
|
| Πες τους το! |
| 28 αποτελέσματα - εμφάνιση από 1 έως 20 | 1 2 |
| Αποτελέσματα ανά σελίδα: |
