Κριτικές εστιατορίων από τον καλοφαγά: Intacto
| 49 αποτελέσματα - εμφάνιση από 1 έως 30 | 1 2 |
| Αποτελέσματα ανά σελίδα: |
Μοντέρνες ταβέρνες
| Η εικόνα του Γιάννη Φλωρινιώτη ήλθε σαν όραμα και έκανε κατάληψη στο είναι μου παρατηρώντας την ψηλή μελαχρινή κυρία που ήταν στην υποδοχή του "Κρίθαμου". Μα να ναι φαντασιοκόπημα του καύσωνα αναρωτήθηκα φωναχτά για την επιτομή του κιτς ενώ εισέβαλλα στην αυλή του μαγαζιού. Σάββατο βράδυ (18-07) με υπερβολική ζέστη και το γεγονός ότι όλα τα τραπέζια ήταν γεμάτα αποδείχθηκε καλός οιωνός. Ο Χώρος δεν διεκδικεί όσκαρ πρωτοτυπίας αλλά ήταν βολικός. Τα φυτά που τον περιστοιχίζουν δεν έφεραν δυστυχώς την προσδοκώμενη δροσιά. Ο κατάλογος είναι σχετικά μικρός. Επιλέξαμε αντί για σαλάτα να πάρουμε βλήτα, για τα οποία μας έφεραν ξεχωριστά χοντρό αλάτι και μισό λεμόνι.Ήταν εξαίσια.Όπως και οι κολοκυθοανθοί γεμισμένοι με πληγούρι και τη συνοδεία ενός ελαφριού γιαουρτιού. Τα ντολμαδάκια(ναι το βρήκατε θα κάνω διατριβή περί ντολμά για αυτό το παραγγέλνω πάντα) ήταν αρκετά καλά. Στα κυρίως τα ζυμαρικά με απάκι,ντομάτα και χοντροτριμέννο τυρί ήταν καλά και το μοσχαρίσιο συκώτι απλά ικανοποιητικό. Για το τέλος επιλέξαμε μια πανακότα με σπιτικό βύσσινο. Ήταν ευχάριστη έκπληξη ο Κρίθαμος. Θα του έβαζα 4αρι στο φαγητό αλλά θα το κάνω αφου ξαναπάω και φάω το ίδιο καλά. Η συνοδός μου είπε ότι και πέρυσι που το είχε επισκεφτεί η ποιότητα ήταν εξίσου καλή. Το σέρβις ήταν υποδειγματικό, ενώ στην έξοδο μας θέλησαν να μας κεράσουν λουκούμι. Με δύο μπουκάλια κρασί ο λογαριασμός ανήλθε στα 95 ευρώ. Υπολογίστε χωρίς κρασί 25 με 30 ευρώ το άτομο. Τα αξίζει |
|
Λατινική Αμερική
| Πήγα για πρώτη φορά το 1998 όταν και κατέφτασα στην Αθήνα. Μέχρι το 2009 το μαγαζί παραμένει σε μια αραχνιασμένη ακινησία. Δεν το προμοτάρει πλέον και ο Sport Fm αλλά παρά ταύτα ο κόσμος πηγαίνει. Φανταστείτε ένα χώρο σαν καφενείο με πολλα τραπέζια βαμμένο στα κίτρινα. Υποψία αυλής, άβολες καρέκλες με πράσινα μαξιλαράκια. Όλα είναι εμπνευσμένα από την Βραζιλία. Η ποιότητα του φαγητού είναι μέτρια προς κακή, η ποσότητα πάρα πολύ μεγάλη, αν επιλέξετε το μενού των 21 ευρώ. Τότε θα σας αφήσουν να διαλέξετε απροσμέτρητη ποσότητα από το salad bar όπου διαθέτει διψήφιο αριθμό υπερβολικά αρτυμένων από εξόχως παχυντικά dip σαλατών. Μετά θα σας φέρουν πέντε πρώτα, στα οποία δεν ξεχωρίζει τίποτα και έπειτα θα αρχίσει η παρέλαση από τις σούβλες με δέκα διαφορετικά κρέατα. Λιπαρό λουκάνικο, μοσχάρια, αρνί, με το μοναδικό που κατά την γνώμη που ήταν καλό να είναι το χοιρινό με κρούστα παρμεζάνας, αν και δεν ακούγεται βραζιλιάνικο. Έχω πάει πολλές φορές, ιδίως την εποχή της άφατης αφραγκίας και πήγα ακόμη μία την Τρίτη γιατί με έπιασε η νοσταλγία για τα μικράτα μου. Όποιος είπε ότι η Νοσταλγία είναι το χολ της παρακμής έχει από εμένα douze points. |
|
Ταβέρνες
| Περπατήσαμε αρκετά εκείνη την ημέρα μιας και απολαμβάνω το urban walking καθημερινά. Ξεκινήσαμε από το Χίλτον και φτάσαμε επειτα από 45 λεπτά στην αυλή του Κούβελου μέσα από την πολύβουη Πλάκα όπου θλιβόσουν όταν έβλεπες αγεληδόν τους τουρίστες να καταλήγουν σε ταβέρνες που προσφέρουν φαγητό σε όλη του την υψηλή τραγικότητα. Μιας και περπατώ πολλές φορές ανάμεσα στους τουρίστες τους συμβουλεύω να επιλέγουν, ανάλογα με τη διάθεση περπατήματος που έχουν, πιο εναλλακτικούς προορισμούς και εστιατόρια με ημεδαπούς καταναλωτές. Εισπράττω οργίλα βλέμματα αλλά τα καταπίνω ξετσίπωτα, σκεφτόμενος την καλή πράξη της ημέρας. Η Αυλή του Κούβελου μοιάζει πολύ με το πλινθοχτιστο ρουστίκ σπίτι της γιαγιάς μου στο Ναύπλιο. Το εσωτερικό είναι μοντέρνο. Κάθεσαι λοιπον στις ψάθινες αρχετυπικές καρέκλες ταβέρνας και ένας τύπος ανθισμένος μπαξές με γυαλάκια και υποψία σχιστών ματιών καταφτάνει χαρωπός γιατί ξέρει ότι θα σε ταΐσει καλά. Το μαγαζί αρχίζει να γεμίζει και στο τραπέζι καταφτάνουν η χωριάτικη με την μυρωδάτη ντομάτα, οι πατάτες τηγανιτές, οι κολοκυθοκεφτέδες και οι μελιτζανοκροκέτες. Ικανοποιητικά και απλά όλα. Όνειρο τα μπιφτέκια τριων κιμάδων και αρκετά καλό το συκώτι. Φαντασίωση η πορτοκαλοπιτα...και ενάμιση κιλό κόκκινο κρασί με έντονα αρώματα κόστισαν 76 ευρώ...Για ταβέρνα λίγο τσιμπημένα αλλά χαλάλι για το πολύ καλό φαγητό. |
|
Μοντέρνες ταβέρνες
| Η Αλσούπολη είναι περιχαρακωμένη ανάμεσα στην Κηφισίας, την Σπύρου Λούη και την Κύμης. Αν κάνεις το λάθος να την προσεγγίσεις από την Σπύρου Λούη θα βρεθείς κάποια στιγμή στην Βεΐκου προσπαθώντας να αποδράσεις από μια περιοχή που στο άκουσμα της πολλοί Αθηναίοι ανασηκώνουν τα φρυδια με μεγάλη έκπληξη. Έπειτα από μια οδύσσεια ταλαιπωρίας φτάνεις σε μια κατάφυτη περιοχή που θα ήθελες να μένεις και παρατηρείς με αμφίθυμη περιέργεια μια ταμπέλα που γράφει Αλσούπολη Γεύσεων,όπου δίπλα της φυτρώνουν ομπρέλες Heineken. Αίφνης λες στην απόγονο της... Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας που έχεις δίπλα σου ότι πρέπει να μπερδέψατε το εστιατόριο που θέλατε να πάτε με το δοξασμένο και χίλιοτραγουδισμένο...αναψυκτήριο του πάλαι ποτέ κραταιού υπουργού Μαγγίνα. Και όμως διστακτικά προχωράς στην αυλή του ένα βράδυ με ψύχρα και βλέπεις τις πολυθρόνες με ψηλή ράχη και αναρωτιέσαι ήλθα σε εστιατόριο; μπαρ ή αναψυκτήριο. Το σέρβις αρχίζει να σε πείθει ότι δεν θα εφαρμοστεί ο νόμος του Μέρφι και όταν έρχεται ο σεφ να σου πάρει παραγγελία πείθεσαι περί αυτού. Ένας εξαιρετικά πολυμέριμνος κύριος που παρότι δεν χαμογελά έχει βάλει ως στόχο να αφήσεις την Αλσούπολη με χαμόγελο. Παρότι έχω εξορίσει σε ένα γκουλάγκ της μνήμης μου την σαλάτα που πήραμε οφείλω να ομολογήσω ότι θυμάμαι πως ηταν εξαιρετικά φρέσκια. Από ορεκτικά πήραμε τα μελιτζανομπουρεκάκια, τα οποία είχαν λίγο λάδι παραπάνω από ότι έπρεπε και τα ντολμαδάκια(μα γιατί αυτός ο Intacto τρώει όλα ντολμαδάκια; αναρωτιέται η Δουλτσινέα)που ηταν αρκετά καλά. Από κυρίως η...κυρία επέλεξε κριθαρώτο και ο κύριος μπουκιές ψαρονέφρι αφημένες σε απαλή μους μελιτζάνας. Όταν αυτός ο εξαιρετικά υποδειγματικός σεφ πέρασε από το τραπέζι μας και είδε την κυρία να μην τρώει το κριθαρώτο με πολύ όρεξη προσφέρθηκε να της φτιάξει κάτι άλλο να φάει...Κάτι που δεν εχω ξαναδει ποτέ σε εστιατόριο, όπου συνήθως κυριαρχεί η νοοτροπία αντε πληρώστε να μας αδειάσετε την γωνιά...Τα γλυκά ήταν φράουλες πιπεράτες και πανακότα που ηταν αμφότερα ικανοποιητικά. Με ένα κιλό κρασί και τα προαναφερόμενα πληρώσαμε 64 ευρώ. Τα θεωρώ λίγα γιατί ο καλός σεφ που από ότι ανακάλυψα με μια πρόχειρη αναζητηση λέγεται Στάθης Κουτέρης και είναι και ιδιοκτήτης προσπαθεί να ξεφύγει από την οπτική της ταβέρνας και να μας κανει κοινωνούς πιο σπάνιων και ευγεστων πιάτων...Θα ξαναπαω ΣΙΓΟΥΡΑ |
|
Ταβέρνες
| Το επισκέφτηκα την Τετάρτη και οι αναμνήσεις είναι νωπές. Τα έργα που γίνονται ακριβώς έξω απο το μαγαζί λειτουργούν αποτρεπτικά αλλά μιας και τα καλά λόγια γνωστών και φίλων έχουν τρυπανίσει τη σκέψη οι αντιστάσεις μου καταλύονται. Στο μπαλκόνι έχει περισσότερη δροσιά, αλλά απαιτείται κράτηση με σαφή εντολή για τραπέζι εκεί. Αλλιώς στο ευρύχωρο εσωτερικό με τις παλ αποχρώσεις του πράσινου, όπου χαρτογραφείς και την κουζίνα του Λουκάκου. Τα τραπέζια σε στυλ νεοταβέρνας,οι κατάλογοι ένα μεγάλο πλαστικοποιημένο φύλλο με δύο όψεις. Μας εξυπηρέτησε μια κοπελίτσα στα άγαρμπα πρόθυρα του να γίνει γυναίκα. Παρά ταύτα ήταν εξυπηρετικά και είχε καταβάλει προσπάθειες να μάθει το μενού. Καλύτερη από πλείστους όσους έμπειρους του...τίποτα. Παραγγείλαμε την σαλάτα με το σπανάκι και το κατίκι η οποία ήταν εύγευστη και την προτείνω. Από ορεκτικά προτιμήσαμε τα ντολμαδάκια που ήταν ικανοποιητικά και τα χωνάκια με χοιρινό που είναι finger food και ήταν αρκετά καλά. Κυρίως την ζουμερότατη πανσέτα και το παρα πολύ καλό συκώτι με καραμελωμένα κρεμμύδια. Τις προάλλες έπεσε στα χέρια μου μια κριτική του καθόλα σεβαστού Επίκουρου, όπου αφιέρωνε μια ωδή στο τηγανιτό αυγό του συγκεκριμένου μαγαζιού. Εγώ θα έκανα ωδή στις τηγανητές πατάτες του. Ήταν οι πιο τέλεια ψημένες που έχω φάει στη ζωή μου...Τόσο απλό φαγητό μα τόσο σύνθετα δύσκολο να το γευθείς σωστά. Γλυκά δεν φάγαμε αλλά μας έφεραν υποβρύχιο βανιλια σε λικέρ...Πληρώσαμε 78 ευρώ συν ένα κιλό λευκό κρασί. Είναι μια από τις νέες προσπάθειες που αξίζει να επισκεφτείς. Εκεί άνοιξε και η Γλυστρίδα, η οποία περιμένει να την επισκεφτώ |
|
Πολίτικη κουζίνα
| Στο Νέζο δεν πας με υψηλές προσδοκίες. Πας να φας ένα καλό κεμπάμπ, φρεσκοκομμένες πατάτες και να πιεις το χύμα κρασί του που σε κάνει να βλέπεις τον Ιησού dj στο Hoxton που πας μετά για ποτό. Απλά πράγματα. Τα ντολμαδάκια είναι πιο χάλια και από της κονσέρβας, οι σαλάτες μέτριες. Ο χώρος είναι ένα σαν ένα παλιό καφενείο, που έπειτα από την επιτυχία του διαπνέεται από μια επιτηδευμένη φροντίδα. Δεν είναι κακός, απλά μην πάτε εκεί με ψωνισμένο/η γκόμενο/α που γνωρίσατε στο Central ή την Ράτκα και θέλει να αναρριχηθεί στα σκαλιά της απατηλής λάμψης της ματαιοδοξίας. Αν και εσχάτως έρχονται και κάτι τέτοιοι για να υποδυθούν σαν Ταρτούφοι ένα alter ego που θα συγκινήσει την μάζα. Στο φαγητό όπως είπαμε μην έχετε υψηλές προσδοκίες πέρα από το γευστικό υπερμέγεθες κεμπάμπ με την κόκκινη σάλτσα δίπλα του, τα μπριζολάκια και τις πατάτες, τα αλμυρίκια και το σουτζούκι. Πάρτε αυτά τα πέντε πιάτα, εις διπλούν αν πεινάτε πολύ και μην πειραματιστείτε με άλλες επιλογές. Ίσως και καμιά σαλάτα. Το υπερμέγεθες(το τονίζω γιατί είναι πραγματικά τεράστιο) κεμπάμπ κοστίζει 7 ευρώ, άλλα τόσα τα μπριζολάκια, 3 οι πατάτες, 3 και το μισό κιλό κρασί. Τα θυμάμαι γιατί πήγα τελευταία φορά πριν κανά δυο εβδομάδες. Το service το επιμελείται ένας μελαψός πιτσιρικάς που έχει τη ραθυμία μουλάτας στο αποκάρωμα μεξικάνικης σιέστας και μια κοπέλα που κάνει απόπειρες ναυαγισμένου χιούμορ χωρίς όμως να ενοχλεί. Τα πιάτα έρχονται γρήγορα όποτε καλό είναι. Θα πληρώσετε κανά 25 max τα 2 άτομα, ήτοι 12,5...Ωραία... |
|
Γερμανία
| Ένα σχόλιο προς όλους τους χρήστες, χωρίς να ενέχει δασκαλίστικο ύφος και προτεταμένο δαχτυλάκι. Θεωρώ υποδειγματικές τις κριτικές του user Arkady. Μπορεί να συνεπαίρνομαι από αυτές των Mihos και εσχάτως Mr Tenekes(σίγουρα ο Mihos δεν πάσχει από σχιζοφρένεια και τις ώρες της αυτουποτίμησης αποκαλείται Tenekes και γράφει αυτές τις αλέγρες κριτικές;;)αλλά όταν θέλω να επιλέξω ένα εστιατόριο από το site εμπιστεύομαι σχεδόν με κλειστά μάτια τον Arkady(τα χρήματα στον paypal λογαριασμό μου). Ως εκ τούτου παρότι όπως και οι περισσότεροι δεν έχω πολύ χρόνο θα προσπαθώ όποτε μπορώ να... "Do it like Arkady"! Ήτοι ξεκινάμε με τον χώρο, κατευθυνόμαστε στο φαγητό, αναφερόμαστε στην παροχή υπηρεσιών και φτάνουμε στον τερματικό σταθμό με τα χρήματα που δαπανήθηκαν και ενδεχομένως μια μικρή φράση για επιμύθιο. Γνωστός καταχραστής ζητώ συγγνώμη για τον χώρο και λέω ότι το συγκεκριμένο μαγαζί δεν έχει ιδιαίτερο χώρο. Αν ανοίξει ο κήπος ίσως αποκτήσει. Αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στο βαυαρέζικο ρουστίκ και πινελιές μιας εκμοντερνισμένης ματιάς. Παρέα πέντε ανδρών επιλέξαμε την σαλάτα Κάιζερ που μας πρότειναν (ανεπιφύλακτα) και μια κοινότοπη ρόκα παρμεζάνα που ήθελε μετ' επιτάσεως η παρέα συνηθισμένη σε αυτή την άθλια δικτατορία της ρόκας. Ικανοποιητική απλά. Πήραμε την ποικιλία λουκάνικων(έξι τον αριθμό), διανθισμένη με πατατοσαλάτα, έστεκαν περήφανα πάνω της τα λουκάνικα, ξινολάχανο και άλλα λαχανικά. Ήταν πολύ καλά. Πήραμε πέντε κυρίως. Το δικό μου ήταν το κοτόπουλο με τα χειροποίητα ζυμαρικά. Ένα πιάτο που δεν σου προκαλεί την κάψα να το παραγγείλεις ξανά σε καμία περίπτωση. Το σνίτσελ άκουσα ότι ήταν καλό, όπως καλά ήταν και τα υπόλοιπα κυρίως. Οι μερίδες είναι τεράστιες. Όντας μη φανατικός πότης μπύρας μπορώ να πω ότι δεν ενθουσιάστηκα. Θέλω πιο σκληρά ποτά, εντούτοις μετά από 6 μπύρες, 0,5 lt οφείλω να παραδεχτώ ανερυθρίαστα ότι την 'άκουσα'. Πληρώσαμε περιπου 36 ευρώ το άτομο με παραγγελία παραπάνω από το κανονικό. Στον μεγάλο (μείον) κατάλογο υπήρχαν και κυρίως πιάτα με κάτω από 10 ευρώ, πράγμα που όλο και πιο σπάνια συναντάς(αρκεί κανείς να διανοηθεί ότι το κεμπάμπ στο Νέζο έχει πάει στα 7 ευρώ). Το σέρβις ήταν ιδεοτυπικό. Ο κύριος που μας σέρβιρε θα πρέπει να αναδειχθεί στον άγιο των σερβιτόρων ο οποίος θα εορτάζεται στις 16 Μαιου ημέρα που επισκεφτήκαμε την μπυραρία. Εν κατακλείδι θα ξαναπάω τώρα που θα ανοίξει ο κήπος ελπίζοντας να ενθουσιαστώ και πάλι |
|
Γαλλία
| Στα Πετράλωνα έμεινα για δύο χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι δεν έδωσα αγώνα για να βρω τραπέζι στον ιδιοσυγκρασιακό, Lucien, αλλά πάντοτε ήθελα να το επισκεφτώ. Το κατάφερα την περασμένη εβδομάδα για πρώτη φορά και οι εντυπώσεις είναι ανάμεικτες. Πάντοτε όταν σου δημιουργούνται αυξημένες προσδοκίες έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι διαψεύδονται. Ο χώρος δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Μπορεί σε κάποιους να έλθει στο μυαλό ο Νταλί όταν βλέπουν το τραπέζι στο ταβάνι, αλλά όποιος έχει χαθεί στο παρανοϊκό σύμπαν του ιδιοφυούς Σαλβαδόρ είναι σίγουρος ότι δεν θα άφηνε έτσι την υπόλοιπη διακόσμηση. Το μενού είναι μικρό και αυτό σαφώς είναι καλό. Αναγνωρίζω ότι κάναμε λάθος στην επιλογή των πρώτων. Δηλαδή η σαλάτα με σος της ιταλικής παρμεζάνας και το γερμανικό λουκάνικο δεν συνάδουν με το γαλλικό εστιατόριο. Δέχομαι τον ψόγο σας με το κεφάλι σκυμμένο και ένα ύφος πονεμένης έντασης να διαγράφεται στο πρόσωπο μου αλλά ας μου απαντήσει κάποιος τι θέση έχουν αυτές οι δύο επιλογές σε ένα τόσο μικρό μενού;; Άρα το foul ισχυρίζομαι ότι είναι του μαγαζιού, αν και όταν επεσήμανα στην κυρία του μαγαζιού ότι οι πρώτες επιλογές μας δεν ήταν καλές, αυτή έγνεψε καταφατικά και στο άκουσμα του λουκάνικου κούνησε το κεφάλι της απαξιωτικά. Προφανώς για την επιλογή, ασυναίσθητα όμως και ουσιαστικά για την επιλογή του μαγαζιού. Στα κυρίως δοκίμασα την Αράχνη η οποία ήταν σαγηνευτική. Εύκολα πάω και αυτή τη στιγμή για να την δοκιμάσω ξανά. Ο Μπουκόφσκι των Αμπελοκήπων που καθόταν δίπλα μου δοκίμασε το κοκκοράκι με την σως, που η πρώτη ύλη του κρέατος ήταν εξαιρετική, αν και βρήκαμε λίγο ανισοβαρή τη σύνθεση. Αλλά καλό και αυτό. Πήγαμε στα γλυκά. Η κρεμ μπριλέ ήταν μια χαρά. Μας πρότειναν να πάρουμε μια τάρτα μήλου με κρέμα. Το μήλο ήταν πικρό. Όταν το επεσήμανα και ένας φευγαλέος τρόμος διαπέρασε το πρόσωπο της ιδιοκτήτριας(μάλλον)έγινε μια σύσκεψη στα ενδότερα της κουζίνας. Μόλις στις 11 η ώρα ανακάλυψαν λοιπόν ότι η καραμέλα πάνω στο μήλο δεν είχε πετύχει και μας ζήτησαν συγγνώμη για αυτό. Θα πληρώσετε 20 ευρώ το άτομο για ορεκτικό,κυρίως και γλυκό(είναι fix),τιμή που είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ!Δεν κρίνω ποτέ ένα εστιατόρια από την πρώτη φορά που πηγαίνω. Άλλωστε η αράχνη του Lucien είναι μια υπόσχεση ευτυχίας. Απλά με την ανάγνωση των κριτικών συμπέρανα ότι θα εισέλθω στο παραδεισένιο άβατο της γαστρονομίας. Κατ' εμέ είναι ένα μαγαζί πάνω από τον μέσο όρο με πολύ φτηνές τιμές. Αξίζει να δοκιμάσεις μια φορά και να δεις αν σου κάνει για να το κρατήσεις... |
|
Ψαροταβέρνες
| Μοιάζει με μονοήμερη εκδρομή η απόπειρα να γευθείς τις προτάσεις της στροφής και αυτό a priori λειτουργεί αποτρεπτικά. Εννοώ ότι η πρώτη σκέψη μου όταν κατατέθηκε η πρόταση για να πάμε στο Πέραμα ήταν "που να τρέχω τώρα". Υποχώρησαν όμως σιγά σιγά και έτσι κάναμε ένα σχεδόν 45λεπτο ταξίδι για το Πέραμα, ελπίζοντας αρχικά να βλέπω θάλασσα. Αν προσδοκάτε σε αυτό, καλύτερα μην το επισκεφτείτε. Είναι ένας χώρος πάνω σε μια στροφή και μου θύμισε έντονα κάποιες μεθοριακές πόλεις που έχουν το σούπερ μάρκετ δίπλα στην ταβέρνα. Στο προκείμενο. Το φαγητό ήταν καλό. Η βαθμολογία μου είναι στο 2,5 και όχι στο 2 που φαίνεται. Θα έπαιρνε δικαιωματικά ένα τρία αλλά το χταπόδι στα κάρβουνα ήταν καμένο! Καταλαβαίνω ότι μπορεί να ήταν μια ατυχία αλλά αν ήμουν εγώ ο ιδιοκτήτης δεν θα το σέρβιρα στους πελάτες μου. Μετρά περισσότερο η εντύπωση που δημιουργείς παρά τα 6 ευρώ που θα χάσεις ως μαγαζί. Οι πετροσωλήνες ήταν σούπερ, η αχινοσαλάτα με το ερωτηματικό της Rubia εξαιρετική, τσακίσαμε τα μύδια, μέτρια τα χόρτα. Δεν δοκίμασα καβούρι και σκουμπρί αλλά δεν εισέπραξα από την έκφραση στα πρόσωπα των συνδαιτυμόνων ότι έχανα κάτι απίστευτο. Μας κέρασαν ένα καραφάκι και δύο τσίπουρα και αυτό ήταν μια καλή κίνηση. Εν κατακλείδι να πω ότι δύσκολα θα ξαναπάω στο Πέραμα για να γευθώ τα της "Στροφής". Οφείλω να επισημάνω όμως ότι αν ήταν κοντύτερα θα το επισκεπτόμουν για ακόμη μια φορά. |
|
Οινομαγειρεία
| Εφόσον ο Πάντσο Βίγια της γκουρμεδιάς, ο comandante της επανάστασης του καλού φαγητού, ο πολύφερνος συνδαιτυμόνας, αψεγάδιαστος Mihos που κάνει στις δικαστικές αίθουσες τον Κούγια να βλέπει οράματα με την Βατίδου να κραδαίνει τακούνι πραγματοποιεί τέτοια λάθη, τότε υπάρχει ελπίς που θα έγραφε και ο αείμνηστος Σαμαράκης. Μα καλά βρε Miho που ήμουν έτοιμος να δημιουργήσω γκρουπ με τροφαντές chearleaders για πάρτη σου είναι δυνατόν να πηγαίνεις στον Οικονόμου για μπριζόλα;;;; Και άντε κάνεις το λάθος, εσύ ο Πάπας της Ελληνικής εστίασης μετά σηκώνεις διδακτικά το δαχτυλάκι προς τους υπόλοιπους καλοφαγάδες του διαδικτυακού τόπου λες και είσαι ο Παυλίδης και λες να προσέχουν τα μαγειρία; Πέρα από την πλάκα στον αγαπημένο αν και άγνωστο Miho μην τολμήσετε να πάτε στον Οικονόμου και παραγγείλετε μπριζόλα...Θα θυμίσετε σαν τα παιδιά που έρχονταν από το χωριό και γνώριζαν μόνο τον Μπακάκο. Αρνάκι σούπερ, κοκκινιστό, κάνα λαδερό, φασολάκια ή μπάμιες, σαλάτα και κλασικά... εικονογραφημένα...Πάντως όχι άλλη μπριζόλα ρε παιδιά...Ημαρτον |
|
Τοπική ελλ. κουζίνα
| Με την Rubia παραδόξως να βρίσκει τον προσανατολισμό της και να φτάνει με καθυστέρηση μονάχα 5 λεπτών(ω ναι γίνονται και στις ημέρες μας θαύματα)γευθήκαμε τη ρακί που μας κέρασε το μαγαζί(dtheo περίεργο που δεν σε κέρασαν). Μιας και μένω αρκετά κοντά στο μαγαζί το είχε ιχνηλατήσει αρκετές ημέρες πριν εφορμήσουμε. Λίγο μικρό ως χώρος. Φωτεινός,λιτός και καλόγουστος χώρος μέσα στην νέο- κρητική του απλότητα. Η κοπέλα που έχει αναλάβει το σέρβις γλυκιά σαν το κρασί του μαγαζιού και επαγγελματίας σε έναν χώρο όπου αφθονούν οι επιτηδευμένοι ερασιτέχνες...Στο προκείμενο. Το φαγητό είναι αρκετά καλό. Θα πρότεινα άνετα λοιπόν σε κάποιον να αφήσει την βολή του σπιτιού στα βόρεια, τα νότια, τα δυτικά ή τα ανατολικά προάστια και να κατευθυνθεί στο κέντρο. Η κυρία που μαγειρεύει εποπτεύει τα τραπέζια και ρίχνει ματιές γεμάτες προσμονή επιδοκιμασίας για τις συνταγές της. Δοκιμαστε λαχανοντολμάδες, συκωτάκια , τηγανιά, απάκι και φυσικά τα γλυκά...Το μονο που ίσως σας δυσκολέψει είναι το parking αλλά το μετρό Ευαγγελισμού απέχει μετά βίας 10 λεπτά με τα πόδια. Δεν θα ξεπεράσετε τα 25 ευρώ κατά άτομο αν παραγγείλετε πρώτο,σαλάτα, κυρίως και γλυκό μαζί με ένα μπουκάλι κρασί... |
|
Ψαροταβέρνες
|
Χωρος: Μια ιδεοτυπική ψαροταβέρνα που θα συναντούσε κανείς σε ένα νησί. Με την ψάθινη καρέκλα και τα τραπέζια λίγο μεγαλύτερα από τα συνηθισμένα. Αποπειρες ναυαγισμενου χιούμορ στους τοίχους του μαγαζιού και ένα ελαφρυ στριμωξιδι όταν είναι γεματο... Εξυπηρετηση: Ο αρχισερβιτορος, φορούσε γυαλιά και συχνά πυκνά άνθιζε στο πρόσωπο του ενα ειρωνικό γελάκι. Όταν άκουσε όμως το βρισιδι να πηγαινει συννεφο, σαν κλασική ρεπλικα νταή άρχισε να κανει τον εξυπηρετικό και άφησε κατα μερος "τα ούζα δεν ειναι δικη μου αρμοδιότητα και τα ποτε θα παραγγείλετε". Τα αλλα δυο παιδια που μας σερβιραν ήταν πολύ εξυπηρετικά και για αυτους αφεθηκε το φιλοδωρημα. Με την πολυκοσμια που ειχε μπορω να κατανοησω ορισμενα λαθη που εγιναν στην παραγγελια και οφείλονταν μαλλον στον επηρμενο αρχισερβιτορο Φαγητο: Στο κυρίως θεμα μας. Το φαγητο ήταν ικανοποιητικό κατ' εμε. Ιδίως για ψαροταβερνα στα Βορεια Προάστια. Το καλαμαρι ήταν...καλαμάρι. Το χταποδι...χταποδι...Το γαριδακι το συμιακό ευγευστο. Θα πει καποιος μα τα αυτονοητα ζητάς; Μα πλεον εχουμε καταντησει να βγαινουμε για φαγητο και να πανηγυριζουμε με τα αυτονοητα, οπότε; Το Ψαριστον τα ικανοποιεί. Το ερωτημα που εγείρεται είναι αν θα αφησεις το κεντρο που μενεις για να πας στο Νέο Ηράκλειο. Καθέτως όχι, αλλά παλι αν βρισκεσαι στα βορεια Προάστια και θες θαλασσινα είναι μια καλή επιλογή. Θα προτιμουσα τη Σμαραγδα εγω, αλλά αυτο ισως οφειλεται και στην βραδια που επιβεβαιωσε για ακομη μια φορά τον νομο του Μέρφι. Ημασταν παρέα 6 ατομων πήραμε αρκετα πραγματα και ο συνολικός λογαριασμός ήταν γυρω στα 230 ευρώ με αρκετές Απαλλαρινες...Κατι λιγότερα από 40 ευρώ το ατομο |
|
Ελληνική κουζίνα
| Σπανια εχω δωσει 4 σε ποιοτητα φαγητού. Το πράττω αφού εχω παει δευτερη και τριτη φορά. Με τα συνηθη σκαμπανεβασματα που μπορει να εχει μια κουζινα το Αθηρι στεκεται παντα ψηλα. Καταλαβαινω οτι μπορει να εχει ατυχεις βραδιες, όπως αυτη που προφανως έτυχε στην χρηστρια Suzanna που πήρε την 'παρθενιά' των κριτικών με την φυματική της επισκόπηση στο Αθήρι, αλλά η συνολική του εικόνα το κατατασσει στις εξαιρετικές γωνιές υψηλης γαστρονομιας στην Αθηνα. Πιστευω ότι ένα αφελές κριτήριο για ενα εστιατοριο ειναι η κάτωθι ερώτηση που κάνω σε όλους τους γνωστους μου. 'Ας υποθεσουμε ότι αυριο έρχεται ένας συνεργατης ή φιλος από την αλλοδαπη στην ημεδαπη. Ποια θα ηταν η πρώτη σου επιλογη για φαγητό'; Από το κεντρο σιγουρα θα ηταν το Αθηρι. Ιδιαιτερα εκεινο το μοσχαρακι με τις χειροποιητες χυλοπιτες εμφανιζεται σαν φαντασιωση στο μυαλο μου καθε φορά που το στομάχι βγαζει αναρθρους παραπονιαρικους ηχους...Το προτεινω ανεπιφυλακτα, αν και θα πρεπει να γνωριζει κανείς ότι με την λιτότερη των παραγγελιών το κατ'ατομο κοστος θα φτάσει μινιμουμ στα 35 ευρώ |
|
Ταβέρνες
| Το εχω επισκεφτει πλειστες οσες φορές, όχι γιατι σου προσφερει απιστευτα υψηλη γαστριμαργικη απολαυση αλλα διότι ειναι μια τιμια λύση στο κεντρο όπου ξερεις οτι θα φας ικανοποιητικα, χωρις να σπαταλησεις πολλα χρηματα. Με νοσταλγική διάθεση και τοίχους τυλιγμενους απο αναμνησεις το Κρασοπουλιο σε κανει να περνας καλά για κανα δυο ωρες. Φρεσκιες οι σαλατες, πολυ καλά αλλά παντα με πλεοναζουσα ποσοτητα λαδιου τα γαρδουμπακια και αρκετά καλό το ψαρονεφρι σε σαλτσα φετας. Δικο τους κρασί που ειναι απλά ικανοποιητικό. Κανά 15 με 20 το ατομο αναλογα με το ποσο φορτωμενη ειναι και η παραγγελια. Αν βρεθειτε Ψυρρη μην πατε στα μεζεδοπωλεια με μουσικη και το τραγικό φαγητό ή τον Οινέα του 50 - 50 που η αλαζονεια της υπερπροβολης τον διαβρωσε προτιμηστε το Κρασοπουλιο |
|
Ελληνική κουζίνα
| Θα ειμαι πιο αυστηρός από την Rubia. Μα να υπαρχουν σε χωρους που θελουν να πλασαριστουν σε υψηλης εστιασης Πολιτικα πιτακια ζεσταμενα στον μικροκυματων; Και θα πει ο τολμητιας που θα θελησει να μου απευθυνει την εξυπνακιστικη ερώτηση και εσυ ποιος εισαι ρε φιλε και το καταλαβαινεις; Ο Μαμαλακης; Αν και με λενε Ηλια, οχι δεν ειμαι ο βασιλιας των υποκοριστικών. Απλά όταν ξερεις να μαγειρευεις και εχεις φτιάξει εσυ αρχιζεις να μαθαινεις. Απαραδεκτα Πολιτικα Πιτακια, κεφτεδακια που τρωγονταν αλλά κολυμπουσαν στην σαλτσα σαν ανθρωποι που πνιγονται στα ανοικτά στο Baywatch. Και εμεις αναζητουσαμε την Παμελα. Η σαλατα ηταν μετρια, για την Rubia κακή. Στα κυριως τωρα το κοτοπουλο παραγεμισμενο με φετα και πιπεριες φλωρινης δεν ηταν ασχημο αλλά ετσι το φτιαχνω και εγω...Μηπως να ανοιξω ενα εστιατοριο; Αφου επιζει η Ελιά, εγώ θα γινω ο μεγιστανας της εστιασης... |
|
Ψαροταβέρνες
| Είναι 25η Μαρτίου και θες να πας με μια 5μελη παρεα να πιεις ουζα και να φας θαλασσινα στο κεντρο. Το Καφενειο της ΗΒΗΣ αποτελει την πρωτη μου επιλογή αλλά λόγω του λιλιπουτειου χωρου προτιμας να πειραματιστεις με τα Λογια Της Πλώρης. Ισως και ο αξεπεραστος τρόπος με τον οποίο περιέγραφε ο Καρκαβιτσας τις ναυτικές εικόνες που ξεπηδουν απο το ομώνυμο βιβλιο να διαδραμάτισε ρόλο. Και όντως με το που εισέρχεσαι στην ψαροταβερνα της Αγησιλαου μοιάζει σαν να ξεβραστηκες σε αμπάρι. Σκοτεινός χώρος με μικρά ψηλά παράθυρα και λιμανίσια φώτα...Πολύ σκοτεινός για φαγητό όμως...Το φαγητό ειναι μετριο...Ξεχωριζω το πολύ ευγεστο παστουρμα, τα αρκετα καλα πιταρακια Μηλου και τα οστρακα που μας κερασε ο εξυπηρετικός ιδιοκτητης...Μας κερασε και τον Παστουρμα και μας ειπε οτι την επομενη φορά θα μας προτεινε αυτος τι να πάρουμε...Ο μονος λογος που ισως παω ξανα. Οι πατάτες φρέσκιες και το μυδοπίλαφο άνισο. Αν πατε μην περιμένετε τιποτα το απιστευτο. |
|
Μοντέρνα κουζίνα
| Το concept ηταν ιντριγκαδορικο. Αγοραζουν το πρωί φρέσκες πρώτες υλες και αναλογα με αυτες που βρισκουν διαμορφωνουν το μενου. Τα πιατα δεν ειναι σταθερα αλλά τα καλά και διαφορετικά κρασιά ειναι. Μου αρεσε πολύ και ευτυχως δεν ειναι αρκετά ακριβό παρότι θα μπορουσε λόγω των γνωστών στην αθηναϊκή εστιάση συντελεστών του. Ο χώρος είναι ομορφος, σε μια περιοχή που μεγαλώνουν οι επιλογές για φαγητό. Μου αρεσε το σαγανακι ενώ ο γεμιστός κόκκορας που πήρα ως κυριως πιάτο ήταν παρα παρα πολύ καλός...Το προτείνω, απλά να κανετε κρατηση και αν ειστε αλλεργικοί σε γνωστες φιγούρες της Αθηνας να το επισκεφτειτε καθημερινη |
|
Τοπική ελλ. κουζίνα
| Το εχω επισκεφτει δύο φορές. Την πρώτη ένα Σάββατο, που παρότι ήταν γεμάτο, εξυπηρετηθηκαμε αμεσα. Τα συκωτάκια είναι ωραια,τα ντολμαδακια οχι πολύ καλά. Προτιμήστε τα ζυμαρικά λαδιού με κοτόπουλο ή το γουρουνοπουλο στον φουρνο με πατάτες.Ποικιλιες κρεατων και τυριών σε ένα μαγαζι που ειναι καλή λύση αν μενεις ή δουλευεις κοντά. Η βαθμολογια φαγητού ειναι 2,5 |
|
Ινδία
| Προκατειλημμένος από τις κριτικές που είχα διαβάσει στο site, οι οποίες σε γενικές λειτουργούν αποτρεπτικά, εισήλθα διστακτικά την Κυριακή το βράδυ (15-03)στο Jaipur. Η στα σύνορα του κιτς διακόσμηση του σου έφερνε στο μυαλό τις μαξιμιλιστικές εικόνες από το «Slumdog Millionaire» του Ντάνι Μπόιλ. Πριν αρχίζω να καταθέτω τις διαπιστώσεις μου να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω ‘γυμνάσει’ τον ουρανίσκο μου στην ινδική κουζίνα. Ως εκ τούτου οι κρίσεις μου αφορούν την γευστική εντύπωση που δημιουργήθηκε από τα όσα δοκίμασα. Καταρχήν θα πρέπει σε ειδικού ενδιαφέροντος εστιατόρια οι σερβιτόροι να λειτουργούν σαν μύστες που σε εισαγάγουν στον γαστριμαργικό κόσμο τους. Η συμπαθητική κοπέλα που ήταν στο Jaipur δεν το έκανε αυτό. Ήταν δηλαδή σαν έναν σερβιτόρο σε ελληνική χασαποταβέρνα που δεν χρειάζεται να σου εξηγήσει τι είναι η χωριάτικη και η τυρόπιτα. Οι Έλληνες γνωρίζουμε, αν έλθει κάποιος Κινέζος πρέπει να του εξηγήσεις. Οπότε το σέρβις χώλαινε εκεί. Θετική εντύπωση μου έκανε ο οινοχόος, ο οποίος είχε την διάθεση να μου απαντήσει σε κάθε ερώτηση που του έθεσα(μέχρι και για τους νεόκοπους αμπελώνες που απλώνονται στην Ινδία)και να με βοηθήσει στην επιλογή ενός εντυπωσιακού Pinot Noir του 1996. Τα ορεκτικά ήταν μεγάλες μερίδες. Δοκιμάσαμε αρνί αλειμμένο με 24 μπαχαρικά, που ήταν εξαίσιο και κοτόπουλο καλά ψημένο. Πιτάκια με τυρί και σκόρδο και μια σαλάτα που δεν ήταν κατι το ιδιαίτερο. Τα κυρίως ήταν πιο μικρά από τα ορεκτικά. Καλή αποδείχθηκε αυτή η «τσιγγουνιά» μιας και ήδη ήμασταν στα πρόθυρα του σκασίματος. Ένα ρύζι με κοτόπουλο και ένα αρνί που μούλιαζε σε μια κόκκινη καυτερή σάλτσα ήταν επίσης καλά. Δεν πήραμε γλυκό. Το εστιατόριο είναι ακριβό. Εμείς για τα παραπάνω με δυο μπουκάλια ακριβό είναι η αλήθεια κρασί πληρώσαμε 190 ευρώ. Αν βγάλεις το κρασί το κατ’ άτομο ποσό θα κυμανθεί από 40- 55 ευρώ ανάλογα φυσικά και την παραγγελία. Δεν αποκλείω να ξαναπάω τους επόμενους μήνες στην extravaganza του Jaipur… |
|
Fish Restaurants
| Δεσμους αιματος με το Macaroni...Ειναι καλυτερο παντως, ίσως γιατι η καλή ιταλικη κουζινα ειναι πιο δυσκολη απο τα θαλασσινα. Δυσκολα θα ξαναπαω αλλά δεν του ριχνω το αναθεμα όπως στο Macaroni...Ισως αξιζει μια επισκεψη για να δειτε αν σας κανει, παντως αν θελετε ούζα κοντά στο Μικρολιμανο πήγαινε η στην Αmmo που ειναι διπλα είτε στον πατηνιώτη που ειναι σχετικά κοντά στο Μικρολιμανο |
|
Ιταλία
| Θυμίζει την ραδιοφωνική εκπομπή του ιδιοκτητη του, Μπάμπη...Βαρετές κοινοτοπίες, όπως και το φαγητό του. Το Μικρολίμανο ως επι το πλειστον ειναι υπερεκτιμημενο στο φαγητό...Στο μεγαλύτερο του ποσοστο τρως μετρια, όπως συμβαινει και στο Artisti Macaroni αλλά και το με δεσμούς αίματος Thalassa. Πηγα μια φορά, έφαγα μια σαλάτα βγαλμένη από τα βαθη της αρχαιότητας, σπαγγέτι λες και είχαν κουρνιασει σε λασπόνερο και έφυγα πριν της ωρας μου, υπό το βλοσυρό βλέμμα του ιδιοκτητη και παλιού γνωστού. Επιβιώνει για δυο λογους. Αρχικα γιατι το Μικρολιμανο ειναι περαντζαδα και όλο και καποιος θα μπει και εξαιτιας των γνωριμιων και της διαφημισης από τον ιδιοκτητη |
|
Μοντέρνες ταβέρνες
| Το επισκεφτηκα το Σαββατο το απογευμα(14-03). Εδω να επισημανω για ακομη μια φορά ότι η κλιμακα βαθμολογησης θα πρέπει να ηταν το 7. Δεν ηθελα να του βαλω, ένα 2,5 ταιριαζε περισσοτερο αλλά προτιμησα το 3. Η σαλάτα της ημέρας με το απάκι ήταν πάρα πολύ καλή. Φάγαμε ένα λουκάνικο σαγανάκι που ήταν εξαιρετικό και το προτείνω ανεπιφύλακτα...Το μοσχαρισιο συκώτι καλό, όπως και ο ντάκος. Μέτριο το κεμπάμπ με τη σως λαχανικών...Σε γενικές γραμμές θα φας μια χαρά, δεν θα πληρώσεις πολλά και αν βρεθεις στην περιοχή ξανά θα το τιμήσεις... |
|
Μεζεδοπωλεία
| Αξιοπρεπής και όχι ιδιαίτερα ακριβη λύση στο πολύπαθο σε ότι αφορά την εστίαση Μικρολίμανο. Π.χ. από το Artisti Thalassa είναι δυο κλάσεις παραπάνω. Είναι σαν σκέφτεσαι αν θα πάρεις στην ομάδα σου τον Μπλάνκο ή τον Καούνο...Δεν υπάρχουν διλήμματα. Απο εκεί και περα το 2αρακι μπήκε γιατί απλά έχω τύχει σε ημέρα με πολυκοσμία και δεν έφαγα καθόλου καλά...Σύσταση για να διορθωθεί λοιπόν το δυο. Τα κλασικά φαγητά που έχει ένα ουζερί διαθέτει αλλά τα κολοκυθάκια του όπως αναφέρει και η al1975 είναι ιδιαίτερα καλά... |
|
Ψαροταβέρνες
| Αρχετυπικό κουτούκι, που δεν πρόκειται να σε εντυπωσιασει στην εισοδο σου. Τουναντίον. Η λεπτιπίλεπτη κυρία που ειχαμε στην παρεα της πρέπει να δάγκωσε τα χείλη της στη θεα του μαγαζιού. Αλλά αυτές οι σκέψεις κυλάνε και φεύγουν σαν το τρεχούμενο νερό όταν φτάνει η σαλάτα που φτιάχνει ο κύριος που πρέπει να ειναι και ο ιδιοκτητης...Η επιτομή της φρέσκιας σαλάτας και συνεχίζουμε με γαριδακι συμιακό, χταποδάκι, καλαμαρια και γαριδες...Η παρεα μου εφαγε και μπαρμπουνια που από ότι ειπαν, μιας και εγω δεν τρώω ψαρια, ήταν εξαιρετικά...Παρα πολύ φθηνό...Θα φύγεις με ένα αίσθημα διεγερτικης πληρότητας από το μαγαζί |
|
Ιταλία
| Ο ιδιοκτήτης του, o Στεφανο έχει ηφαιστειακη persona λες και γεννηθηκε στους προποδες της Αίτνας, μια βραδιά που έβρεχε λάβα...Είναι η επιτομή του ιδιοσυγκρασιακου Ιταλού ιδιοκτήτη με το αστειρευτο μπρίο που μοναδικός του σκοπός ειναι να ικανοποιήσει τον πελάτη...Σε αυτο το ιδεοτυπικό ιταλικό λοιπόν που δεν έχει ταμπέλα απέξω λες και είμαστε όλοι οι συνδαιτημονες...συνομώτες της γευσης θα περάσεις ιδανικα...Η παρεα θα πρεπει να ειναι τετραμελής κατ' εμέ. Θα πιεις οσο κρασι αντεχεις και θα αρχισουν να παρελαυνουν τα πιατα απο μπροστά σου. Πολλα πιατα...χανεις το μετρημα...Αλλα ολα ειναι πολύ καλα. Ο Στεφανο να κανει χοντροκομμενο χιουμορ στις κυριες που όμως γνωριζοντας το κλιμα του μαγαζιου ειναι σαν να συμμετέχουν στις φαλικές αποκριάτικες γιορτές...Δεν εχει νοημα να προτεινω κατι γιατι θα αναγκαστεις να φας τα παντα...Θα πληρωσεις 40 ευρώ και ενω βγαινεις εξω στον αερα θα περιδινεισαι σε μια χοάνη εκστατικής ευφοριας. |
|
Meat Restaurants
| Το πιο δυσκολο επιτευγμα για ενα εστιατοριο είναι να είναι συνεπές. Να μην εχει σκαμπανεβάσματα.Τη μια φορά να τρως και να φτανεις στις πύλες του Αγιου Πετρου και την άλλη να χάνεσαι στο ερεβος που ξεχυνεται από τον Αδη...Πιστευω ότι το Butcher το εχει κατορθώσει αυτό. Είναι μια επιλογή κρεατοφαγίας στην ταλαιπωρημενη σκηνη εστιασης στο Γκάζι που γνωρίζεις ότι θα φας καλά χωρις να πληρώσεις υπερβολικό αντιτιμο...Το αγριογουρουνο του ειναι πολυ καλο ενώ μου αρεσουν ιδιαιτερα και οι πατατες...Καλη επιλογη |
|
Ταβέρνες
| Παρακινούμενοι σαν τον Arkady από τις αποθεωτικές κριτικές των μελών του site το επισκεφτήκαμε την Παρασκευή το βράδυ! Τέσσερα άτομα φάγαμε μέχρι η κοιλιά μας να ακουμπήσει το τραπέζι και πληρώσαμε 10 ευρώ το άτομο...Μάλλον λάθος έκαναν ή απλά μιλάμε για το πιο φτηνό μαγαζί της Αθήνας...Τα ντολμαδάκια ήταν εξαιρετικά, έμοιαζαν σαν αυτά της κυρά Γιωργίας(μητέρας μου), μόνο που αυτή λίγο πριν τα βγάλει από την φωτιά προσθέτει αυγολέμονο που τα κάνει ακόμη καλύτερα. Χόρτα σούπερ, όπως και η καπνιστή μπριζόλα Ρεθύμνου που ήταν εξαιρετικά...Οι φλογέρες καλές. Γενικά αφήσαμε τον σερβιτορο να κάνει παιχνίδι και μας έφερε τετοιες ποσοτητες που σκάσαμε. Στην κατηγορία ταβέρνα είναι παρα πολύ καλή. Οι γυρω παρέες ειχαν διαβει το κατώφλι των δεύτερων -ηντα ενώ η μουσική εμένα δεν μου άρεσε..Υπο την έννοια ότι ήταν τρία παιδιά που ήταν εμφανές ότι αντί να τραγουδούν στο μπάνιο τους ήθελαν να εχουν ακροατές...Το ξεπερνάς, όπως ξεπερνάς και οτι το σέρβις σε ένα γεμάτο μαγαζί δεν κατάφερε να ξεπεράσει τις ανορθογραφίες. Να μην φέρει μερικά πιάτα και να μας φέρει δευτερη φορά ντολμαδάκια έπειτα από την 3η υπενθύμιση...Σας το προτείνω παντως να πάτε...θα περασετε καλά και θα φάτε φτηνά |
|
Οινομαγειρεία
| Στην Πινιάτα έχουμε το high score στην κατανάλωση κόκκινου κρασιού όπως μεγαλοπρεπώς μας είχε ανακοινώσει ο σερβιτόρος. Στις ατελείωτες βιτρίνες του Κολωνακίου η Πινιάτα μοιάζει με απάγκιο. Ωραίος χώρος αν και αρκετά μικρός, με τιμές κάθε άλλο παρά Κολωνακίου αποτελεί μια απαραίτητη στάση για να φορτίσεις την Duracell σου. Με την εισοδο σου στο μαγαζι αντικρύζεις τα μαγειρευτά της ημέρας.Εκει είναι η συμβουλή ότι θα πρέπει να εστιάσετε , αν και έχει και της ώρας...Το έχω επισκεφτεί δυο φορές και τις δύο απεκόμισα πολύ καλές εντυπώσεις. Μου άρεσε ενα μοσχαράκι με τυρι Φιλαδέλφια και αγρια μανιτάρια ένώ από τα πρώτα η φέτα με την κόκκινη σάλτσα και το λουκάνικο ήταν αρκετά καλα...Θα πάω αρκετές φορες ακομη γιατί όταν πληρώνεις 40 ευρώ για δύο κυρίως, μια σαλάτα, δύο ορεκτικά και τρια κιλά κρασί, τότε μιλάμε για value for money στο ακριβοθώρητο Κολωνάκι... |
|
Οινομαγειρεία
| Η δυσαρεσκεια που μας κοιταξε ο κυριος με την τραχειά φατσα οταν του ειπαμε ενα τραπεζι για δυο σε ενα σχεδον αδειο μαγαζι ηταν ο οιωνος που αγνοησα...Μπορει στη συνεχη παραγγελια κρασιου να αναθαρρουσε ο κυριουλης αλλά εμεις κάναμε πισω...Λοιπον το φαγητο δεν ηταν κακο σε καμια περιπτωση. Ειναι περιπτωση εκεινων των μαγαζιων που αν ειναι στην περιοχη σου τα επισκεπτεσαι...Αλλα τωρα απο το Παγκράτι στα Βριλησσια για να φαω ξανα εκει...δεν παω...συγγνωμη κυριουλη μου...Λοιπόν η σαλάτα με τα παξιμαδια ηταν καλή, περιέργως η ντοματα ειχε γευση μεσα στο καταχειμωνο... Η τηγανια μετρια...Τα κυριως ικανοποιητικά...Πηγαινετε αν ειστε στην περιοχη αλλά μην περιμενετε να αισθανθειτε την εκπληξη του Νικοπολιδη οταν ο Κουτσιανικουλης χόρεψε πεντοζαλη την αμυνα του Ολυμπιακου... |
|
Ελληνική κουζίνα
| Ξεσπιτωνεσαι απο την αμωμη γαληνη του 1ου Νεκροταφειου Αθηνων(δεν μενω μέσα αλλα από την Μουσουρου με προνομιακη θεα στις επιτυμβιες πλακες)για να βρεθεις στον πολυβουο Γάιδαρο και αναρωτιεσαι τι γινεται; Εχεις την Rubia να κοιτάζει με φθονερή ανησυχία γύρω της, την Μάγκι να τραγουδά πως τα κάνει όλα μετά τις 2 και το ρεμάλι από την Ραμάλα να ιδρώνει από τις απειλές της...Ερχονται και οι ντολμαδες που ειναι οτι πιο μετριο εχω γευθεί και εχω αδειασει τους Πυργους Ιουλίας αυτοστιγμεί...Μα θα πει ο καλοπροαιρετος αναγνωστης γιατί ο Intacto δεν μιλά για το φαγητό και μας ζαλίζει; Γιατι πιστέψτε με οι ιστορίες μου ειναι πιο ενδιαφερουσες απο το επιεικως μετριο φαγητο... |
|
| ??? ???? ??! |
| 49 αποτελέσματα - εμφάνιση από 1 έως 30 | 1 2 |
| Αποτελέσματα ανά σελίδα: |
