Κριτικές εστιατορίων από τον καλοφαγά: Rosie
| 9 αποτελέσματα - εμφάνιση από 1 έως 9 | |
| Αποτελέσματα ανά σελίδα: |
Μεζεδοπωλεία
|
Ανήμερα δεκαπενταύγουστου βρεθήκαμε με τον καλό μου στο Αλαργινό. Σε μια άδεια Αθήνα, το εστιατόριο ήταν γεμάτο και κανα-δυο παρέες δεν κατάφεραν να βρουν τραπέζι. Πιθανόν λοιπόν να χρειαστεί να κάνετε κράτηση σε «δύσκολες» μέρες και ώρες, καθώς ο χώρος είναι μικρός κα με λίγα τραπέζια. Επειδή αναφέρθηκε το θέμα της εξυπηρέτησης, θα ξεκινήσω από εκεί. Σίγουρα η κυρία που σερβίρει είναι όλα αυτά που κατέγραψαν και οι υπόλοιποι (αγέλαστη, αγενής, εριστική), σε εμάς όμως ήταν και αμίλητη- απρόθυμη καθώς χρειάστηκε να ζητήσουμε 2 φορές από εκείνη και 1 από το σερβιτόρο χαρτοπετσέτες (οι γαρίδες λερώνουν βλέπετε). Θα σας αφήσω να μαντέψετε ποιος τις έφερε τελικά... Ο κύριος του σέρβις αν και συγκρατημένα χαμογελαστός και τυπικός, φάνηκε να έχει κι αυτός ένα μάλλον ειρωνικό ύφος. Μπορεί να ήταν και η ιδέα μου όμως… Στο δια ταύτα τώρα (το φαγητό ντε). Καθώς είμαστε παιδιά ολιγόφαγα, πήραμε τη σαλάτα ντομάτα- ξινομυζήθρα- αλμύρα, τους καβουροκεφτέδες και από μία γαριδομακαρονάδα. Η σαλάτα ήταν… δολοφονική! Μόλις έβαλα μία πιρουνιά αλμύρα στο στόμα μου, την έφτυσα αμέσως (όχι πολύ sic κίνηση ομολογώ) και προσπαθούσα επί ένα- δυο λεπτά απελπισμένα να αναπνεύσω ( ή έστω να βήξω) , σε σημείο που πίστεψα ότι είχα υποστεί αλλεργικό σοκ. Όλα αυτά συνέβησαν υπό το έντρομο βλέμμα του καλού μου και το ψυχραιμότατο του σερβιτόρου, ο οποίος, αφού συνήλθα και κάθισα στην καρέκλα μου από την οποία είχα σηκωθεί στην προσπάθεια μου να πάρω ανάσα, προσφέρθηκε (ή καλύτερα με απείλησε) να μου κάνει το λεγόμενο χειρισμό Heimlich. Αλλά εγώ δεν είχα στραβοκαταπιεί, αλλά είχα πνιγεί από την υπερβολική ποσότητα ξυδιού και αλατιού που είχε πέσει στα χορταρικά. Κατά τα άλλα, η ντομάτα ήταν άγουρη και της έλειπε το λαδάκι. Οι καβουροκεφτέδες ήταν νόστιμοι και αρωματικοί, αν και όχι αρκετά «συμπαγείς» ως όφειλαν σαν κεφτέδες- διαλύονταν αμέσως. Η γαριδομακαρονάδα μας ήταν υπέροχη, με γενναία ποσότητα όχι μόνο ζυμαρικών αλλά και γαριδών και φρέσκια ντομάτα (επιτέλους όχι pummaro). Τα παραπάνω μας κόστισαν € 44 περίπου (€ 13 είχε η γαριδομακαρονάδα αν θυμάμαι καλά), τιμή που πιστεύω ότι είναι μια χαρά. |
|
Beer Restaurants
|
Και μου το έχω πει τόσες φορές... να γράφω την κριτική μου αμέσως μετά και όχι αφού περάσουν μέρες. Έτσι, τώρα θα θυμόμουν λεπτομέρειες όπως, για παράδειγμα, το λογαριασμό που πληρώσαμε, ο οποίος όμως πρέπει να ήταν € 20-25 το άτομο. Ήμασταν τρία άτομα χωρίς όρεξη για "γουρουνιές". Πήραμε μόλις 3 πιάτα: 1 σαλάτα (αυτή με το χαλούμι), ένα πιάτο με πιτάκια γεμιστά με τυρί και λιαστή ντομάτα και το all time classic κότσι και φύγαμε εντελώς χορτασμένοι. Το κότσι αν και αναγράφεται ότι είναι για 2 άτομα, πιστέψτε με μπορεί να χορτάσει και τρεις. Και η ποιότητα; Σίγουρα πολύ άνω του μετρίου. Φρεσκοκομμένη σαλάτα, καλές πρώτες ύλες και σωστό μαγείρεμα! Ο χώρος πολύ όμορφος και προσεκτικά διακοσμημένος, σε έκανε να ξεχάσεις ότι έτρωγες πάνω στην Αλεξάνδρας. Μου έκανε κι εμένα εντύπωση η διασπορά των ηλικιών (ήταν και Σάββατο βράδυ)ενώ φαίνεται ότι οι υπεύθυνοι διαβάζουν το ask4food καθώς δεν αντιμετωπίσαμε απολύτως κανένα πρόβλημα θορύβου- ίσα ίσα θα θέλαμε λίγο πιο δυνατά την πολύ καλή μουσική που έπαιζε. Αδύνατο σημείο είναι σίγουρα το service. Δε μπορώ να παραπονεθώ για καμία ιδιαίτερη καθυστέρηση ή παράλειψη αλλά όλη την ώρα γυρνούσαν πάνω από τα κεφάλια μας φορτωμένοι με πιάτα σερβιτόροι και προσπαθούσαν να συνεννοηθούν με τα μάτια (και μεταξύ τους και με τους πελάτες) για το που θα πρέπει να τα σερβίρουν. Αυτό δημιουργούσε έναν εκνευρισμός και σε αυτούς αλλά και σε εμάς. Θα πρέπει να οργανωθούν τα πράγματα κάπως καλύτερα- ίσως να μοιραστούν τα τραπέζια και να μη σερβίρουν όλοι όλους; |
|
Ψαροταβέρνες
|
Θα πω από την αρχή ότι μπορεί και να αδικώ το μαγαζί και την κουζίνα του, καθώς δεν φάγαμε φρέσκο ψάρι αλλά θα εκφράσω τη γνώμη μου κι αν την επόμενη φορά αλλάξει κάτι, θα σας το πω αμέσως... Χώρος/ Ατμόσφαιρα: κλασσική ελληνική ταβέρνα όπως τη θυμόμαστε από παιδιά. Επισκεφτήκαμε το Λεωνίδα Κυριακή μεσημέρι και η τσίκνα και η φασαρία του ισογείου ήταν ενοχλητική ακόμα και για αυτού του τύπου τις ταβέρνες. Καθώς δεν είχε τραπέζι το ισόγειο οδηγηθήκαμε στον όροφο που ήταν πιο ήσυχος και με πιο καθαρή ατμόσφαιρα αλλά ελαφρώς ατημέλητος (το μπαλκόνι λειτουργεί σαν αποθηκευτικός χώρος). Εξυπηρέτηση: Οι σερβιτόροι (πολύ κάτω των -ήντα στη δική μου περίπτωση) έκαναν καλά τη δουλειά τους- ήταν απλά ΟΚ και εντελώς αγέλαστοι. Ο ρυθμός του σερβιρίσματος ήταν όμως "ασυντόνιστος", ίσως να έφταιγε και η κουζίνα για αυτό. Ποιότητα φαγητού: από σαλάτα δυστυχώς δεν παραγγείλαμε την φρέσκια που όντως φαινόταν υπερπαραγωγή αλλά τη βραστή που ήταν μάλλον μικρή για 4 άτομα και εντελώς νερομπλούμ (= άνοστη), χωρίς ίχνος λαδιού ή λεμονιού ή κάτι τις τέλοσπάντων (και λάδι-ξύδι δεν υπήρχε τίποτα στο τραπέζι). Τα τηγανητά κολοκυθάκια που μάλλον είναι "σπεσιάλ του καταστήματος" ήταν τόσο λεπτοκομμένα που θα τα ζήλευαν όλα τα εργαστάσια τσιπς στον κόσμο, με αποτέλεσμα όμως να καταλαβαίνεις περισσότερο αλεύρι παρά κολοκύθι στη γεύση. Και η φάβα ήταν τόσο μα τόσο ανάλαφρη σαν πουρές περασμένος στο μίξερ (και δεν το λεω για καλό). Κατά τα άλλα πολύ καλό το φρεσκότατο ψητό καλαμάρι και εξαιρετικές οι γαρίδες σαγανάκι, ενώ και οι σαρδελίτσες ήταν νόστιμες. Στο τέλος μας κεράσαν χαλβά και μουσταλευριά και τα δύο αξιοπρεπή. Δυστυχώς όμως και η ρακή και το λευκό κρασί ήταν τραγικά και εμφανέστατα νερωμένα! Τιμή/ Ποιότητα: 4 άτομα για 1 σαλάτα, 4 ορεκτικά και 2 κυρίως πληρώσαμε € 88 (χωρίς να φάμε ψάρι). Μια χαρά νομίζω... |
|
Ταβέρνες
|
Η αλήθεια είναι ότι όλες τις βαθμολογίες θα πρέπει να τις εκλάβετε ως 2,5- ο μέσος όρος μου βγαίνει σωστός έτσι κι αλλιώς. Πήγαμε χτες το μεσημέρι που ο καιρός ήταν καλός και καθίσαμε έξω στο πεζοδρόμιο-νάυλον κάλυμμα-σόμπα. Να πω την αμαρτία μου εμένα αυτή η φάση του πεζοδρομίου δε μου αρέσει και πολύ (ήταν και κάπως στριμωγμένα)και ο μέσα χώρος, αν και δεν τον επισκέφτηκα, μου φάνηκε συμπαθητικός. Το όλο concept έιναι ταβέρνα- καφενείο χωριού χωρίς όμως πλατεία και πλάτανο αλλά με μπόλικο μπετόν. Το σέρβις θα έλεγα αδιάφορο ίσως και λίγο αγχωμένο όταν γέμισε το μαγαζί. Μετά από 3 υπενθυμίσεις, ακύρωσα εκείνη τη γραβιέρα, αφού είχα σχεδόν τελειώσει το πιάτο που θα συνόδευε και το οποίο έτρωγα πολύ αργά περιμένοντας... Ήμασταν 4 άτομα (2 ζευγάρια) και παραγγείλαμε χόρτα και κολοκυθάκια(μόνο 3) και από κυρίως 1 μερίδα χοιρινό ρολό, 1 κόκορα με μακαρόνια και τα αγόρια μοιραστήκανε 1 (μικρή) μερίδα καλαμαράκια τηγανητά και μία μερίδα μπαρμπουνάκια. Τα αγόρια ήταν πολύ ευχαριστημένα. Η φίλη με τον κόκορα ήταν ΟΚ. Το δικό μου χοιρινό ήταν δυστυχώς στεγνό αλλά οι πατάτες νόστιμες. Το χύμα λευκό κρασάκι πάντως ήταν πάρα πολύ καλό. Ο λογαριασμός κάτι λιγότερο από €60 ήτοι ούτε € 15 το άτομο- not bad at all. Συμπερασματικά, περάσαμε καλά γεμίσαμε τις κοιλίτσες μας, ήπιαμε το κρασάκι μας και την επόμενη φορά θα πάμε να δοκιμάσουμε το παραδίπλα μαγαζάκι. Αλλά αν κάποιος επιμένει για Θεραπευτήριο, δεν θα τσακωθώ κιόλας. |
|
Μουσ. μεζεδοπωλεία
|
Από τα αγαπημένα μου μέρη για φαγητό. Αυτό το κοτόπουλο με κύμινο στοιχειώνει τα όνειρά μου (νιαμ νιαμ). Ό,τι και να δοκιμάσετε είναι τουλάχιστον άνω του μετρίου- σίγουρα πράγματα!! Μιλάμε πάντα βέβαια για μεζέδες και πιάτα ρεφενέ, αλλά σίγουρα δεν θα φύγετε πεινασμένοι- τουναντίον. Όσον αφορά τον χώρο, το συγκεκριμένο μαγαζί είναι από τα λίγα που μπορούν να αναφέρονται στις λέξεις "παράδοση" και "ιστορία", χωρίς να τις προσβάλλουν. Στη διακόσμηση του χώρου εγώ πάντως δεν έχω εντοπίσει την παραμικρή παραφωνία. Η βαβούρα της Κυριακής και το στριμωξίδι είναι ακριβώς μέρος του όλου σκηνικού στο οποίο έχει "στηθεί" το συγκεκριμένο μαγαζί και οι σερβιτόροι με τον φιλικό, παιχνιδιάρικο και ίσως για κάποιους αυθάδικο τρόπο τους είναι οι σωστά σκηνοθετημένοι "ηθοποιοί" αυτού του σκηνικού. Άλλωστε μην ξεχνάτε ότι βρισκόμαστε στο Μοναστηράκι στην καρδιά του παζαριού. Οι τιμές ίσως είναι λίγο τσιμπημένες αλλά όταν σηκώνεσαι από το τραπέζι και κατευθύνεσαι στην έξοδο, είναι το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι. |
|
Beer Restaurants
|
Ο χώρος παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, πέτρα και ξύλο διακοσμούν έναν πολύ ιδιαίτερο "λαβύρινθο" που σε προκαλεί να τον ξαναεπισκεφτείς μόνο και μόνο για να γνωρίσεις ένα νέο σημείο του. Δυστυχώς όμως ο όμορφος χώρος και αυτά που περιλαμβάνει (πχ τραπέζια, κατάλογοι κτλ) δείχνουν να αφήνονται σιγά σιγά στην εγκατάλειψη και την φθορά του χρόνου. Τα πάντα έχουν τα σημάδια που αφήνουν πίσω τους οι μαθητικές κοπάνες: χαραγμένα με σουγιαδάκι τραπέζια, φθαρμένες καρέκλες, σκισμένοι (πλαστικοποιημένοι) κατάλογοι κτλ Η μουσική είναι σίγουρα η Αχίλλειος πτέρνα του συγκεκριμένου μαγαζιού. Είναι απλά αχαρακτήριστη! Όπως αχαρακτήριστο είναι το γεγονός ότι μέσα σε δύο ώρες ακούσαμε Ριφιφί, Κότσιρα, Queen, U2, Τουρνά και Πάριο!! Η εξυπηρέτηση φιλική και ταχύτατη και με πολύ καλή γνώση του καταλόγου. Κανένα παράπονο απολύτως. Και ας έρθουμε στο κυρίως. Απόλυτη μετριότητα και όπως και στη μουσική του απόλυτη σύγχυση. Γιατί είναι σύγχυση να μπερδεύεις σε μενού μπυραρίας την ψητή φέτα, το χοιρινό με την κινέζικη σάλτσα και τη σως ροκφόρ και είναι μετριότητα τα κρουτόν στη σαλάτα σου να είναι αγοραστά χύμα, το ζαμπόν να είναι χοντροκομμένο παριζάκι, η κινέζικη σάλτσα να είναι βγαλμένη από βαζάκι και η γερμανική πατατοσαλάτα να μην έχει ούτε τη γέυση της πατάτας... Ο κατάλογος με τις μπύρες είναι ικανοποιητικός νομίζω αλλά αφήνω να το κρίνουν αυτοί που γνωρίζουν περισσότερα. €45 για μία σαλάτα, ένα ορεκτικό, ένα κυρίως και 2 μπύρες; Πλάκα μας κάνετε? |
|
Μοντέρνες ταβέρνες
|
Ο χώρος είναι όμορφος και διακοσμημένος με γούστο, ίσως κάπως ψυχρός για τα γούστα μου. Είναι πεντακάθαρο (κουζίνα και τουαλέτα συμπεριλαμβανομένων) κι αυτό είναι στα συν του. Η εξυπηρέτηση φιλικότατη, με χαμόγελο και προθυμία και παράλληλα επαγγελματική. Ο,τι φάγαμε από σαλάτες, ορεκτικά και κυρίως ήταν αρκετά καλά, με εξαίρεση το κοτόπουλο παρμεζάνα το οποίο ήταν απλά αδιάφορο. Η κουζίνα του είναι γενικά ελληνική "πειραγμένη" με μεσογειακά στοιχεία όμως. Οι τιμές δεν θυμάμαι να μας προκαλέσαν κάποια ιδιαίτερη αίσθηση. Ούτε φθηνό ούτε ακριβό. Δε μπορώ δυστυχώς να θυμηθώ περισσότερες λεπτομέρειες (πχ για τα πιάτα ή το κρασί)καθώς πάει σχεδόν χρόνος από όταν το επισκέφτηκα. Υπόσχομαι ότι θα επανέλθω με update μόλις το επισκεφτώ ξανά. |
|
Μοντέρνα κουζίνα
|
Μέτριο και σε ορισμένα πιάτα κακό. Καμία απολύτως ταυτότητα... όπως και γεύση. Η εξυπηρέτηση (ακόμα και Δευτέρα βράδι με ελάχιστο κόσμο) είναι κάκιστη και αγενής. Σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι σου κάνουν χάρη που σε ταίζουν. Κρίμα γιατί βρίσκεται σε μία από τα πλέον προνομιακές τοποθεσίες της Αθήνας. |
|
Ιταλία
|
Υπάρχει μία αγγλοσαξωνική λέξη για να περιγράψει το φαγητό σε αυτό το εστιατόριο: Overwhelming (συγχωρήστε με αλλά δε μπορώ να βρω μία πετυχημένη ελληνική μετάφραση). Έχω επισκεφτεί το Il Tinello 2 φορές με μεγάλη παρέα και το αποτέλεσμα ήταν πάντα: δυσπεψία… με την καλή έννοια! Πας, κάθεσαι, σε υποδέχεται ο συμπαθέστατος αλλά ιδιόρρυθμος Στέφανο και μετά… δεν ξέρεις από πού θα σου έρθει ούτε τι θα σου έρθει κυριολεκτικά. Παρελαύνει με καταιγιστικούς ρυθμούς από μπροστά σου όλο το βαρύ (και μη) πυροβολικό της Ιταλικής κουζίνας. Δεν θα αρχίσω να απαριθμώ και να «προδίδω» τα πιάτα για να μη χαλάσω την έκπληξη στους μη (ακόμα) μυημένους. Θα πω μόνο ότι στην ανάμνηση της αστακομακαρονάδας που ευτυχώς πέτυχα και τις 2 φορές, ένα μικρό δάκρυ ευτυχίας κυλά στο πρόσωπό μου… Η πλάκα στο συγκεκριμένο εστιατόριο έχει σχέση με τις ποσότητες των πιάτων, καθώς ενώ έχεις την αίσθηση ότι τα πιάτα είναι μικρά και δεν θα χορτάσεις και έτσι προσπαθείς να κλέψεις το τελευταίο νιόκι από το διπλανό σου, λίγο πριν τα επιδόρπια έχεις την αίσθηση ότι απλά δεν θα καταφέρεις να σηκωθείς από το τραπέζι ποτέ. Παρόλα αυτά τρως και το επιδόρπιο και ελπίζεις να κάνει το limoncello τη δουλειά του. Το εσωτερικό του μαγαζιού είναι όντως πολύ λιτό και η βαβούρα πολύ το Σάββατο και είναι αλήθεια πως θα δυσκολευτείς να το βρεις αλλά… who cares? Μιλάμε για γευστική ΕΜΠΕΙΡΙΑ, στη fix τιμή των € 40/άτομο. |
|
| ??? ???? ??! |
| 9 αποτελέσματα - εμφάνιση από 1 έως 9 | |
| Αποτελέσματα ανά σελίδα: |
