ΛΟΥΙΖΙΔΗΣ

Ταβέρνες & Ψητοπωλεία

  Ερμού 2, Πλατεία Βουλιαγμένης [Χάρτης]
  210 8960591

Περιγραφή
Ταβέρνα με πλούσιο μενού, σχάρα αλλά και μαγειρευτά.


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Βουλιαγμένη - Καβούρι, Αθήνα
Ιούλ
17
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
-

Η Βουλιαγμένη μυρίζει πάντα αντηλιακό Coppertone και baby oil, φοράει άσπρο μπλουζάκι, γαλάζιο σορτσάκι κι εσπαντρίγιες απ’ το Market το πρωί, little black dress με τις “νυχιές της γάτας” στην πλάτη το βράδυ, τρώει κοκκινιστό με τηγανητές πατάτες στον Όμιλο, πολλά και διάφορα στον Λουιζίδη, ξεπλένεται με το λάστιχο στον κήπο, κοιμάται με ανοιχτά παράθυρα σε βαμβακερά σεντόνια Cannon, έχει την αίσθηση των πελμάτων που ακουμπούν σε μία γυμνή πλάτη, πίνει ούζα στο καφενεδάκι της Λίμνης, τρώει σικάγο, κι όχι μόνο, στην Aqua και το βράδυ χορεύει το Unforgettable στις Μούσες.

Οι μεγαλύτερης ηλικίας δε θα απορήσετε με αυτό που θα πω οι νεώτεροι, μάλλον, ναι. Στη Βουλιαγμένη βρίσκονταν τα εξοχικά. Σπίτια που έμεναν κλειστά τον χειμώνα (αν και φιλοξενούσαν διάφορα πονηρά ραντεβού σε κοπάνες αλλά ας μην επεκταθώ διότι υπολήψεις θα καταστραφούν, σπίτια θα κλείσουν), άνοιγαν δε με το τελείωμα των σχολείων όπου κατέβαιναν οι μαμάδες με τα παιδιά για μπάνια και διακοπές. Οι μπαμπάδες έρχονταν συνήθως Σαββατοκύριακα. Σε ένα από αυτά τα σπίτια περνούσα κι εγώ μέρος των διακοπών μου. Στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου, υπό την επίβλεψη μαμάδων φυσικά, σιγά μη μας άφηναν έτσι, ενώ στα χρόνια του Πανεπιστημίου κατεβαίναμε, μόνοι μας πια, να διαβάσουμε στην εξεταστική. Δε θέλω ειρωνικά χαμόγελα. Το πρόγραμμα τηρείτο απαρεγκλίτως. Νομίζω ότι ακόμα και σήμερα αν ανοίξω τη Φιλοσοφία του Δικαίου θα μυρίσω εκείνη την εποχή.

Μεγαλώσαμε, ταξιδέψαμε για αλλού, έγιναν νέα σπίτια που μας κράτησαν, η Βουλιαγμένη ξεχάστηκε. Την ξαναθυμηθήκαμε από ανάγκη όταν, λόγω φριχτής κίνησης, ο αρχικός προορισμός ήταν άπιαστος. Τέλειο μπάνιο στη Λίμνη και χαλάρωση. Καφέδες, τσιγάρα, συζήτηση, παραμονή στο νερό μέχρι που ζάρωσαν τα χέρια μας και μετά πείνα.

Ούτε που μας πέρασε απ το μυαλό να πάμε σε κάποιο απ τα καινούργια μαγαζιά που έχουν ανοίξει στην περιοχή. Ούτε καν συζήτηση δεν έγινε. Το συλλογικό υποσυνείδητο και οι καταγεγραμμένες μνήμες λειτούργησαν ακαριαία. Είχαμε, ήδη, αποφασίσει τι θα έτρωγε ο καθένας.

Ανεβήκαμε τα λίγα σκαλάκια και μπήκαμε στη σκεπασμένη βεράντα του Λουιζίδη. Ο χώρος έχει ανακαινιστεί, αλίμονο αν είχε μείνει απαράλλαχτος μετά από τόσα χρόνια, αλλά η αίσθηση είναι η ίδια. Μαγέρικο δεν το λες, εστιατόριο, όμως, παλαιάς κοπής το λες σίγουρα. Έχει τις κλασσικές σαλάτες, λαδερά, μαγειρευτά, σχάρας, ψαρικά, τα πάντα όλα. Λευκά κλασσικά τραπεζοκαθίσματα, άνετα, αραιά τοποθετημένα προς τιμήν τους, πινελιές ανοιχτού πράσινου, ζαρντινιέρες με φυτά και λουλούδια περιμετρικά, ανεμιστήρες οροφής και επιδαπέδιοι που δροσίζουν τον χώρο ενώ στη μία πλευρά υπάρχουν χτιστοί καναπέδες με μαξιλάρια.

Τα γκαρσόνια (βρίσκω τη λέξη να ταιριάζει απόλυτα) μόλις μας είδαν έτρεξαν αμέσως παρόλο τον κόσμο, μας πρότειναν τραπέζια, τα ένωσαν, έστρεψαν τον ανεμιστήρα προς τα μας για περισσότερη δροσιά, έφεραν καταλόγους, το τόσο επιθυμητό παγωμένο νερό, υπέροχο, σουσαμένιο, φρεσκότατο ψωμάκι, τη μεγαλύτερη ποσότητα του οποίου καταναλώσαμε απ τη λύσσα μας πριν καν έρθουν τα φαγητά.

Είδαμε τους καταλόγους έτσι για να πούμε ότι το κάναμε, εγώ έβγαλα φωτογραφίες γεγονός που προκάλεσε τη θυμηδία της παρέας κι άκουσα τη γνωστή ατάκα…άσε μας κουκλίτσα μου. Νέοι καιροί Νέα ήθη.

Σαλάτα αρμύρα. Ωραία βρασμένη και ζεστή. 5.80
Χωριάτικη. Πλούσια μερίδα, περιποιημένη, με φρεσκότατα λαχανικά και συμπαθές τυρί. 6.50
Τζατζίκι. Είχε άνηθο. Τέλος. 3.80
Ντολμαδάκια γιαλαντζί. Ωραίο το αμπελόφυλλο και η γέμιση. Λεμονάτα, νόστιμα. Συνοδεύονται με γιαούρτι και…άνηθο. Προσπαθώ να βρω το κατάλληλο νομικό πλαίσιο για την απαγόρευση χρήσης του συγκεκριμένου αρωματικού. Βοήθεια κανείς? 6.50
Κολοκυθάκια τηγανητά σε sticks. Τραγανά αλλά είχαν τραβήξει λίγο παραπάνω λαδάκι από ότι έπρεπε, γλυκύτατα όμως. 4.90
Γαύρος μαρινάτος. Λίγο μαλακός για τα γούστα μας αλλά ήταν ξιδάτος όπως μας αρέσει. 5.00
Χταπόδι ξιδάτο. Ήθελε λίγο λάδι, το βάλαμε, το φάγαμε, μας άρεσε. 9.80
Μακαρόνια με κιμά. Είχε πέσει παραπάνω κανέλα με αποτέλεσμα να πικρίζει λίγο. Τα μακαρόνια ελαφρώς παραβρασμένα αλλά θα μου πεις, τι περίμενες? Σωστόν. 7.30
Μοσχάρι κοκκινιστό με πατάτες τηγανιτές. Κλασσική αξία.9.00
Σουτζουκάκια με ρύζι. Έδιναν την αίσθηση ότι δεν είχαν περάσει από το τηγάνι σα να είχαν βράσει απλώς μέσα στη σάλτσα. Αρκετό κύμινο, ωραία σάλτσα, και το ρυζάκι μια χαρά. 8.00
Κοτόπουλο φιλέτο. Ωραία ψημένο, συμπαθές, όχι, όμως, κάτι αξιομνημόνευτο. Έχω την αίσθηση ότι η σχάρα δεν είναι το δυνατό του σημείο. 7.00
Κοτόπουλο σουβλάκι. Μια απ’τα ίδια και στην ίδια τιμή με το ανωτέρω.
Σαρδέλες σχάρας. Λίγο στεγνωμένες και χωρίς ιδιαίτερο άρωμα κάρβουνου. Φρέσκιες όμως. Φαγώθηκαν μια χαρά. 7.30
Ξιφίας φιλέτο. 2 μεγάλα κομμάτια, ζουμερά, άρεσε. 16.00. Το τελευταίο δεν άρεσε πολύ αλλά νομίζω ότι τη μερίδα μπορούν να τη μοιραστούν δύο.

Μπύρες, αναψυκτικά, κέρασμα καρπούζι στο τέλος. Γενικά μεγάλες μερίδες και συμπαθητικές, ειδικά, για την περιοχή τιμές. Οι 2,5 ντοματούλες στη γεύση θα ήταν πιο αντιπροσωπευτικές, οι 2 αυστηρές, οι 3 που βάζω, ελαφρά, επιεικείς.

Δε μου έγινε το χατίρι να πάμε στην Aqua. Είχε περάσει η ώρα και υπήρχαν υποχρεώσεις για το υπόλοιπο του απογεύματος. Την επόμενη φορά. Πήρα όμως το αίμα μου πίσω σταματώντας στο Pastry Family και ξανατρώγοντας τα παστάκια μόκα.

Όλη η παλιά φρουρά παρούσα, αδιάρηκτος και συμπαγής. Η νέα γενιά έκανε και έλεγε τα δικά της προσπαθώντας ταυτόχρονα να καταλάβει λέξεις, φράσεις κι ατάκες. Μάταια. Η ομερτά αυτής της παρέας είναι θρυλική. What happens in Vegas stays in Vegas.
Πιστεύουμε ακράδαντα ότι τα παιδιά πρέπει να βρουν τους δικούς τους κώδικες, να δημιουργήσουν τις δικές τους αναμνήσεις και πάνω από όλα να ζήσουν τη δική τους ζωή. Δεν υπάρχει πιο θλιβερό θέαμα από αυτό των ανθρώπων που ζουν "τη ζωή που δεν έζησαν" δι' αντιπροσώπων, παίζοντας φανταστικά παιχνίδια και επιτυγχάνοντας, εξίσου, φανταστικές νίκες μέσα στο μυαλό τους σε μία μάταιη προσπάθεια προσδιορισμού και δικαίωσης του ανύπαρκτου εαυτού τους.

Βουλιαγμένη revisited and reinvented. Αυτό. Θα επιστρέψουμε.