Loader

Περιγραφή

Ελληνική κουζίνα με παραδοσιακές γεύσεις. Κυριακή μόνο μεσημέρι.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

29 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Ποτέ μη λες ποτέ. Ποτέ μη λες και πάντα. Μου το υπενθυμίζουν. Με διορθώνουν. Αναγνωρίζω ότι έχουν δίκιο. Εξακολουθώ να το κάνω. Δικαιολογούμαι λέγοντας ότι η κάθε στιγμή έχει το πάντα και το ποτέ της. Όπως κι η αιωνιότητα μια παραπάνω μέρα.

Πάντα την Κυριακή.
Υπάρχουν άνθρωποι που είναι συνυφασμένοι με μέρες. Ο, τα πάντα όλα, κύριος που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου τα τελευταία, σχεδόν, σαράντα χρόνια είναι η Κυριακή μου. Στο χωριό ή το νησί. Με ζέστη ή χιόνια. Σε καράβια. Σε αεροπλάνα. Σε διαφορετικές, κατά καιρούς, χώρες. Σε μεσημεριανά οικογενειακά τραπέζια. Όσο τα βαριόμασταν και μας ζόριζαν τότε, διότι σκεφτείτε να έχετε μαζευτεί το πρωί και στις 1.30 να πρέπει να φάτε με δύο οικογένειες στο κεφάλι σας (ευτυχώς, μετά την ανακάλυψη των θεραπευτικών ιδιοτήτων των bloody Maries, η ζωή μας είχε γίνει ευκολότερη), τόσο τα νοσταλγήσαμε μετά. Συνεχίσαμε την παράδοση με τις δικές μας οικογένειες πλέον. Σε standard μαγαζιά αναλόγως της ηλικίας των παιδιών και της εποχής του χρόνου. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν κι είμαστε πια εμείς οι μεγάλοι, τα πρωινά cocktails αντικαταστάθηκαν με απογευματινά ρωσικά τσάγια, η αίσθηση όμως του “μαζί” παραμένει πάντα.

Ποτέ δεν το περίμενα.
- Που θα πάμε? Αναρωτήθηκα, απορώντας, όταν μου ανακοινώθηκε το “Καλωσόρισμα του Αντώνη” ως τόπος ραντεβού.

- Πως σου ήρθε? Η αμέσως επόμενη ερώτηση η οποία, φυσικά, ήταν ρητορική, διότι δεν περίμενα απάντηση κι από ότι φαίνεται θα αποτελέσει την αρχή ενός, ακόμη, άλυτου μυστηρίου αφού υποστηρίζει ότι έχουμε πάει παλαιότερα, όταν λειτουργούσε στην προηγούμενη διεύθυνση, ενώ εγώ δε θυμάμαι τίποτα τέτοιο. Ποτέ δε θα βρούμε άκρη.

Πάντα η πρώτη εικόνα είναι σημαντική.
Διότι μόλις αντικρίζω τα αυτοκίνητα που σταθμεύουν στο parking οι απορίες μου αρχίζουν να απαντώνται. Με μία φράση “old money”. Εξαίρετα δείγματα ακριβών μεν, υπέροχα κλασικών δε, αυτοκινήτων, ξύλινου tableau, δερμάτινης ταπετσαρίας, πατίνας χρόνου. Για να είμαι ειλικρινής ένα μαγαζί στο οποίο θα έβλεπα fancy, high tech, latest models δε θα το εμπιστευόμουν ποτέ.

Πάντα οφείλει να υπάρχει μία ακολουθία.
Κι εδώ υπάρχει αφού ο εσωτερικός χώρος, κι όχι μόνον, αποτελεί, σχεδόν, τη φυσική συνέχεια του εξωτερικού. Μια αστική τραπεζαρία. Μεγάλα ξύλινα τραπέζια και αναπαυτικές καρέκλες. Υφασμάτινα, πεντακάθαρα, κολλαρισμένα τραπεζομάντηλα και πετσέτες. Λιτά κι όμως κομψά σερβίτσια τοποθετημένα σύμφωνα με τους κανόνες. Απαλό κίτρινο στους τοίχους που σε συνδυασμό με τον σοφό φωτισμό δημιουργεί την αίσθηση ότι η σάλα λούζεται από το φως του ήλιου. Ασφυκτικά γεμάτο χωρίς, όμως, καμία αίσθηση στριμώγματος. Μεγάλες παρέες που αποτελούντο ξεκάθαρα από οικογένειες. Παππούδες, γιαγιάδες, γονείς, παιδιά, εγγόνια. Χαμηλοί τόνοι συζητήσεων με αποτέλεσμα να μην υπάρχει οχλαγωγία παρά μόνον ένα ελαφρύ μουρμουρητό που δεν ενοχλούσε κανέναν.

Η αίσθηση ενός κυριακάτικου οικογενειακού τραπεζιού ενισχύεται ακόμη περισσότερο από την κάρτα φαγητού. Φανταστείτε όλες τις μαμάδες που ξέρετε να ενώνουν τις δυνάμεις τους μαγειρεύοντας η καθεμία τις σπεσιαλιτέ της κι εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να διαλέξετε αυτό που σας κάνει όρεξη τη συγκεκριμένη στιγμή. Απ την αρχή δηλώνω ότι όλα ήταν καλομαγειρεμένα, ελαφρά, φρέσκα, με άψογες πρώτες ύλες, οικεία γεύση, τεράστιες μαμαδίστικες μερίδες αλλά και τσιμπημένες, σε βαθμό άουτς, τιμές.

Ποτέ δε θα γίνουμε εγκρατείς.
Υποπίπτοντας, καθ’ έξιν, στο αμάρτημα της λαιμαργίας, το οποίο, σύμφωνα με τον Άγιο Θωμά τον Ακινάτη, είναι ένα από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, η μόνη μας ελπίδα για την κατάκτηση του Παραδείσου είναι να αποσυρθούμε στη δύση του βίου μας σε ένα 5άστερο μοναστήρι. Μέχρι τότε όμως εξακολουθούμε, κατά την προσφιλή μας τακτική, να παραγγέλνουμε τον μισό, ή κατά περίπτωση, και όλον τον κατάλογο, αναλόγως του εύρους του.

• Το Καλωσόρισμα του Αντώνη δικαιολογεί το όνομά του με το που θα καθίσετε αφού έρχονται φέτες υπέροχου προζυμένιου ψωμιού με ψιλολιές και ποτηράκια ρακής ή τσίπουρου… δεν είμαι σίγουρη ποιου απ’ τα δύο.

• Σταμναγκάθι. Καταπράσινο και βρασμένο όπως πρέπει. Φρουτώδες ελαιόλαδο όπως και ξύδι υπάρχουν ήδη στο τραπέζι ενώ τα λεμόνια έρχονται σε αφθονία αν ζητηθούν. 9.00e.

• Φάβα σαντορινιά. Ζεστή και βελουδένια με το απαραίτητο κρεμμύδι το οποίο φάγαμε ωραιότατα καθότι έχουμε φιληθεί άπειρες φορές για να μας απασχολούν τέτοιες λεπτομέρειες. 6.30e.

• Χωριάτικη … μάλλον. Σίγουρα είχε παξιμαδάκια, κρίταμα και κάππαρη. Η φωτογραφία του συγκεκριμένου μέρους του καταλόγου είναι ως συνήθως θολή άρα δε μπορώ να σας διαφωτίσω περισσότερο. 9.80e με κάθε επιφύλαξη.

• Μελιτζάνα φούρνου. Όσο καλή θα μπορούσε να είναι αν και εκτός εποχής. Με φρέσκια ντομάτα και τρίμματα φέτας. 6.80e.

• Ντοματοκεφτέδες και πατατοκεφτέδες. Ειδικά τους δεύτερους είχα χρόνια να τους δω. Οι πρώτοι συμπαθείς αλλά όχι αξέχαστοι, οι πατατοκεφτέδες, απ’ την άλλη, μου θύμισαν αυτούς της μαμάς μου. 1.50 και 2.00e, αντίστοιχα, το τεμάχιο.

• Σαγανάκι με το συριανό τυρί Σαν Μιχάλη. Ωραίο πανάρισμα, τραγανή κρούστα, ελαφρά μαστιχωτό το τυρί, λίγο αλμυρό με πιπεράτες νότες. Ενδιαφέρον. 6.80e.

• Δύο μερίδες ψαρονέφρι στη σχάρα. Για να πω την αλήθεια μου φάνηκε λίγο στεγνωμένο αλλά καθότι εγώ έχω άλλη άποψη για το κρέας συν ότι δε δοκίμασα μου αφαιρεί το δικαίωμα σχολιασμού. Παράπονα πάντως δεν υπήρξαν. 13.20e.

• Δύο μερίδες φιλέτο κοτόπουλου. Ισχύουν τα ίδια ακριβώς με τα ανωτέρω. 11.60e.

• Γαρίδες γιουβέτσι. Μεγάλες, κατεψυγμένες μεν, καλής ποιότητας δε, καθαρισμένες, όπως έπρεπε, με μόνο τα κεφάλια και τις ουρές, ζουμερές, ωραία, πυκνή σάλτσα φρέσκιας ντομάτας και βουτυρένια φέτα που έδενε. Το διακριτικό άρωμα ούζου έκανε τη διαφορά.

• Κατσικομακαρονάδα. Signature dish. Κότσι, χωρίς λίπος, παντελώς άοσμο, απίστευτα τρυφερό αν και φαινόταν, λόγω μεγέθους, ότι προερχόταν από μεγάλο ζώο. Σιγομαγειρεμένο στην κατσαρόλα με ελαιόλαδο και σάλτσα ενισχυμένη από σαντορινιά ντοματίνια και κρασί vinsanto που ολοκλήρωναν τη γεύση δίνοντας μια απίστευτα μελωμένη γλύκα. Χοντρά μακαρόνια βρασμένα μαζί, τα οποία είχαν ποτίσει, και τα οποία κανένας δεν έχει καταφέρει να φάει, μέχρι στιγμής, χωρίς να λερωθεί. Ο καλός μου δεν αποτέλεσε εξαίρεση. 18.50e.

• Μοσχάρι γιουβέτσι. Θυμάστε το γνωστό σκεύος στο οποίο ετοιμαζόταν το μαγικό φίλτρο στο γαλατικό χωριό? Ε! Ένα ακριβές αντίγραφό του προσγειώνεται στο τραπέζι μας. Αρχίζω να τραυλίζω προσπαθώντας να εξηγήσω ότι το πιάτο που έχω παραγγείλει είναι ατομική μερίδα. Με διαβεβαιώνουν ότι το ξέρουν. Ανοίγω το καπάκι. Ούτε ο Οβελίξ στις μεγάλες πείνες δε θα το κατάφερνε. Τέσσερα ευμεγέθη κομμάτια νεαρού μοσχαριού. Μισό έως και ¾ πακέτου ζυμαρικού. Βράζει ακόμα. Μαζί του έρχεται μία κουτάλα αντάξια του Δρυίδη με τη συμβουλή να το ανακατεύουμε από καιρού εις καιρόν όπως και να περιμένουμε λίγο να τραβήξει πριν το φάμε. Το καταφέρνουμε όλο παρόλο που δεν το πίστευα ποτέ. Είναι νόστιμο, ισορροπημένο, με σοφές αναλογίες. Είναι ένα από τα πιάτα που θα παραγγείλω στην επόμενη επίσκεψη. 16.90e.

Πάντα πρέπει να υπάρχει το στοιχείο της έκπληξης.
Εδώ έρχεται με τη μορφή της εξυπηρέτησης. Το πρώτο που παρατηρούμε μπαίνοντας στο μαγαζί είναι η ηλικία των περιποιητών η οποία είναι μεγάλη, γεγονός που σχολιάζεται θετικά. Γιατί σημαίνει μία συνέχεια. Χρόνια μαζί. Είναι ευγενείς, άμεσοι με έναν πατρικό τρόπο. Μας μαλώνουν κιόλας όταν αφήνουμε κάτι στο πιάτο μας. Εν συντομία… ο ιδιοκτήτης περνά να μας χαιρετήσει και να βεβαιωθεί ότι όλα είναι εντάξει. Μας έρχεται ο καθ’ όλα νόμιμος λογαριασμός. Μαζί με κέρασμα όλων των γλυκών του καταλόγου, μερικά εκ των οποίων αξίζουν ειδικής μνείας… όπως η μαρέγκα φρούτων και το γαλακτομπούρεκό τους. Aς μην ξεχάσουμε τα μπουκάλια λιμοντσέλο και μαστίχας. Εδώ θα καταγγείλω ότι βγήκαμε για τσιγάρο καθότι το κάπνισμα απαγορεύεται, δια ροπάλου, αφήνοντας τα γλυκά intacted, όταν γυρίσαμε είχε μείνει μία, και μόνον μία, μπουκιά απ το καθένα. Anyway… βγάζουν τα αγόρια να πληρώσουν … νομίζω ότι ο τελικός λογαριασμός για 7 άτομα ανήρχετο στο ποσό των 200 e. Μάλλον το δικό μου αγόρι έχει πάρει τα χαρτονομίσματα απ την τράπεζα διότι είναι κολλαριστά. Και κολλούν μεταξύ τους … κι έρχεται ο καταπληκτικός κύριος λέγοντας… «σα να δώσατε πολλά» επιστρέφοντας ένα ολόκληρο πενηντάρικο.

Εκείνη την ημέρα έραψα το δεύτερο ή τρίτο κουμπί της ζωής μου στο φόρεμα που φόραγα. Καθότι, μεταξύ πολλών άλλων, είμαι το απόλυτο ρεζίλι της κοπτικής ραπτικής, το κουμπί εκσφενδονίζεται στο διάστημα. Ούτε που έκανα τον κόπο να το αναζητήσω διότι σιγά μην έμπαινα ξανά σ’ αυτή τη διαδικασία. Θα πήγαινα να μου αλλάξουν κουμπιά και τέλος. Φευ! Την ώρα που μπαίνω στο αυτοκίνητο βλέπω τον σερβιτόρο μας να έρχεται τρέχοντας προς το μέρος μου λέγοντας… Νομίζω ότι αυτό είναι δικό σας φέρνοντάς μου το κουμπί. Σε περίπτωση που αναρωτιέστε όχι δεν το έχω ράψει ακόμα!

Δε συνηθίζω να λέω για ένα μαγαζί αν προτείνεται ή όχι χωρίς, σε καμία περίπτωση, να διαφωνώ με όσους το κάνουν. Μπορώ να σας πω με το χέρι στην καρδιά ότι θα ξαναγυρίσω, ευχαρίστως, στο συγκεκριμένο όχι τόσο για τις γεύσεις ή τον χώρο, όσο σαν φόρο τιμής στους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί.

Μπορώ όμως να σας προτείνω κάτι άλλο. Αν έχετε ανθρώπους στη ζωή σας που είναι διαφορετικοί από σας. Αν εσείς είστε των απογειώσεων και των υπερπτήσεων ενώ αυτοί είναι των προσγειώσεων και του εδάφους. Αν παρόλα αυτά, όχι μόνον, δε σας εμποδίζουν αλλά, αντίθετα, σας παρακολουθούν με χαμόγελο περηφάνειας την ώρα που πετάτε καθώς χαίρονται να σας βλέπουν σπάτε φράγματα. Αν επεμβαίνουν, διακριτικά, κάνοντας ανεπαίσθητες διορθωτικές κινήσεις όταν παρεκκλίνετε επικίνδυνα της πορείας σας. Αν σας περιμένουν όταν αποφασίζετε να κατεβείτε. Αν σας κάνουν επικές αγκαλιές. Αν σας αποκαλούν «ψυχή μου» και «καρδιά μου» και το εννοούν. Τότε σας προτείνω ανεπιφύλακτα να μην τους αφήσετε ποτέ! Μείνετε μαζί τους για πάντα!

11 Μαι 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Κυριακή μεσημέρι στον «αντικειμενικά» πολύ όμορφο κήπο της συγκεκριμένης ταβέρνας! Ταβέρνας επαναλαμβάνω κάτι το οποίο δεν δικαιολογεί σε τίποτα τις τιμές του καταλόγου!

Ποιότητα καλή ως μίας καλής ταβέρνας που δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένα πιάτο γιουβέτσι μπορεί να στοιχίζει 17 ευρώ!!!!!!

Σας παραθέτω παραγγελία και τιμές: 5 Ενήλικες και 3 παιδιά ηλικίας 4, 5 και 8 ετών.
Σαλάτα εποχής 8,90 έφτασε μόνο για τους μεγάλους και με προσοχή στην ποσότητα που βάζαμε στο πιάτο μας για να φάνε όλοι. Η σαλάτα είχε καρότο, διάφορα μαρούλια ελιές κάπαρη καπαρόφυλλα

Ντοματοσαλάτα 5,80 που την πήραμε για τα παιδιά. Ζητήσαμε και παντζάρια βραστά αλλά δεν είχε.
Αλμυρίκια 7 ευρώ.

Λουκάνικο 8 ευρώ ήταν 4 μικρά λουκανικάκια όσο ένα δάχτυλο το καθένα.
Κατσίκι λαδορίγανη 34 ευρώ (2 μερίδες).

Γιουβέτσι 67,60 4 μερίδες. Μα πόοοοοοοοσο θεικό μπορεί να είναι ένα πιάτο γουβέτσι για να στοιχίζει τόσο;;;;;;;;;;;;

Σουβλάκι μοσχαρίσιο 25 ευρώ. Εδώ να τονίσω πως είδα στον κατάλογο ότι είχε τη μοσχαρίσια μπριζόλα 35 ευρώ και θεώρησα ότι είναι το κιλό αλλά ο σερβιτόρος μου είπε ότι τόσο στοίχιζε η μια!!!!
Το ψωμί-κουβέρ για 8 φυσικά 8,40
Νερό 4 ευρώ.

Επειδή το ένα από τα παιδιά ήταν λίγο άρρωστο ζητήσαμε αν υπάρχουν σκέτα μακαρόνια τα οποία δεν υπήρχαν σαν επιλογή στον κατάλογο, βεβαίως και μας τα έφεραν καθώς μας τα χρέωσαν σαν μακαρονάδα 6,50 ευρώ. Επαναλαμβάνω ένα πιάτο σκέτα μακαρόνια για ένα παιδί.
Να τονίσω πως όπως θα είδατε δεν ήπιαμε κρασί.

Δηλαδή 5 Ενήλικες και 3 παιδιά χωρίς κρασί και γλυκό πληρώσαμε 175,20!!!!
Ίσως οι παράλογες τιμές του να δικαιολογούν τα άδεια τραπέζια στον κατά τα άλλα πανέμορφο κήπο.

Πραγματικά λυπάμαι που στην Ελλάδα της κρίσης υπάρχουν τέτοιες τιμές σε «ταβέρνες» και που δυστυχώς λίγοι μπορούν να διαθέσουν και που πλέον και αυτοί δεν ξέρω αν έχουν τη διάθεση.

Η επιλογή δικιά σας στο αν θέλετε να πάτε ή όχι!!!!

Έκπτωση μέχρι 10%
Etable

Γ. Λύρα 41, Ν. Κηφισιά

2108017869 - 2108018457