Loader

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Ο Κόλλιας συνεχίζει την παράδοση από το 1930 διατηρώντας την ποιότητα που πάντα χαρακτήριζε το φαγητό του!

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Δευτέρα-Κυριακή 12:00-00:00

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις
Έχει δίκτυο Wifi
Έχει parking
Δέχεται πιστωτική κάρτα
Take away
Υπάρχει εξωτερικός χώρος
Φιλικό για οικογένειες/παιδιά
Προσφέρεται για ιδιωτικές εκδηλώσεις

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

10 medium

13 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Η πρώτη μου κριτική για το 2018 δεν θα μπορούσε παρά να ξεκινήσει με ευχές για Καλή Χρονιά, με υγεία σε όλους και όμορφες στιγμές! Και ιδιαίτερα για τους φίλους και συντελεστές του ask4food, να είναι δημιουργική και γεμάτη ενδιαφέρουσες γαστριμαργικές προτάσεις!

Η επίσκεψη στον Κόλλια ήταν κατά κάποιον τρόπο ο επίλογος της κρεατοφαγίας των Εορτών. Βρεθήκαμε εκεί την Κυριακή του Άι- Γιαννιού, έπειτα από μεσημεριανή βόλτα στην παραλιακή, 2 άτομα.

Όταν είχα πρωτογράψει κριτική για τον Μουρούζη, 3 χρόνια πριν, δεν είχα ιδέα τι σημαίνει "κρεατοφαγία στα Καλύβια" και είχα πραγματικά εντυπωσιαστεί από το πανηγύρι που συντελείται εκεί κάθε Σαββατοκύριακο. Με τις ψησταριές και τις σούβλες στις ταβέρνες της πλατείας και γύρω από την εκκλησία, τον κόσμο που καταφθάνει απ' όλη την Αττική και τις υπερ- ταβέρνες ασφυκτικά γεμάτες. Ίσως επειδή δεν έχω παιδικές μνήμες από κυριακάτικες εκδρομές στην αττική εξοχή - παιδί της επαρχίας γαρ - η εικόνα αυτή μου θύμισε Πάσχα. Που ξέρω πλέον ότι είναι συνηθισμένη σε πολλές άλλες παραδοσιακές κρεατοφαγικές "πιάτσες" στην Αττική (Πάρνηθα, Καρέα, Βάρη... ) και είναι τόσο εύκολο να βρεθείς σε μια από αυτές μια Κυριακή μεσημέρι! Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να γίνει μια ανάλυση για την ιστορία και την εξέλιξη των εξοχικών τόπων της Αττικής από έναν καλό γνώστη (φίλε piperman δώσε μας τα φώτα σου! / φίλε Τρώγων, πού είσαι;)

Στο διάστημα αυτό, οι χειμερινές βόλτες προς Σαρωνίδα (αγαπάμε την θάλασσα! ), μας έφεραν αρκετές φορές στα Καλύβια και καθίσαμε ξανά και ξανά στον Μουρούζη και στον Χριστόφορο. Όμως όχι στον Κόλλια. Κι επειδή είχα ακούσει καλά σχόλια, είπαμε αυτή τη φορά να τον επιλέξουμε.

Να πω την αλήθεια, σημαντικές διαφορές από τις άλλες δύο ταβέρνες δεν βρήκα. Ίδια οργάνωση χώρου, ίδια μεγέθη, ίδιος χαμός, ίδιες επιλογές φαγητού. Γευστικά το κρέας στον Κόλλια ήταν αρκετά καλό, με την έννοια ότι μείναμε ικανοποιημένοι απ΄ ότι δοκιμάσαμε, ενώ αλλού έχουμε τα παράπονά μας κατά καιρούς.

Η παραγγελία μας είχε τα εξής: μια χοιρινή μπριζόλα (13?)
μια μερίδα αρνάκι σούβλας (500γρ)
μια πατάτες (3,5)
μια κολοκυθάκια τηγανιτά (6?)
τζατζίκι (4)
2 κόκα κόλα (μικρά μπουκαλάκια, 4 ευρώ)

Όλα ήταν ικανοποιητικά. Θα έλεγα ότι ήταν στο 2,5, αλλά βάζω 3. Το αρνάκι που έφαγα εγώ ήρθε ζεστό-ζεστό, λουκούμι. Και καθαρά κομμάτια κρέατος με κόκαλο, όχι όμως λίπος. Η χοιρινή ήταν ζουμερή και αρκετή σε ποσότητα, οι πατάτες τραγανές, όχι κάτι ιδιαίτερο, τα κολοκυθάκια πολλά, σε μεγάλη πιατέλα, τηγανισμένα σε ελαφρύ λάδι, το τζατζίκι μου φάνηκε χειροποίητο. Στην αρχή μας έφεραν φραντζόλα ψωμί κομμένη οριζόντια και περασμένη απ' τη σχάρα (είχε αρπάξει και λίγο γεύση ψητού κρέατος) και στο τέλος κεράστηκε ατομικό κομμάτι ραβανί (αλλού είδα να φέρνουν γιαούρτι με γλυκό κουταλιού).

Στις τιμές όμως, ο Κόλλιας νομίζω ότι είναι ο πιο ακριβός: Κανένα κρεατικό δεν κοστίζει κάτω από 10ευρώ, με εξαίρεση το μπιφτέκι στα 8. Εμείς, γι' αυτήν την μικρή, αλλά αρκετή για δύο άτομα, παραγγελία πληρώσαμε σχεδόν 50 ευρώ. Γι' αυτό και δεν μπορώ να βάλω πάνω από 2/4 στο vfm.

Μετά και την επίσκεψη στον Κόλλια, νομίζω ότι μπορώ να συμπυκνώσω τα συμπεράσματα που έχω σχηματίσει και για τις τρεις κεντρικές υπερ- ταβέρνες των Καλυβίων. Το φαγητό με τα υπέρ και τα κατά. Υπάρχουν όμως κάποια θέματα τα οποία δεν μπορείς να αγνοήσεις, αν αποφασίσεις να περάσεις εκεί το κυριακάτικο μεσημέρι σου.

1. Τα μεγέθη είναι μεγάλα. Η φάση είναι να οργανώσεις παρέα 8-10-15 συν άπειρο ατόμων να κλείσεις τραπέζι στα Καλύβια για να πας να σκάσεις στο κρέας. Αν μια παρέα δεν κλείσει, δύσκολα θα εξυπηρετηθεί τα σκ. Αλλά κι αν πάτε δύο άτομα (όπως εμείς) και πάλι δύσκολα θα εξυπηρετηθείτε. Γιατί δεν σας υπολογίζουν... Εμείς στον Κόλλια, περιμέναμε πάνω από μισή ώρα έξω. Ευτυχώς η μέρα δεν ήταν κρύα. Υποτίθεται πως είχαμε και την επιλογή να καθίσουμε στα τραπέζια της αυλής ή απέναντι στην εκκλησία, αλλά όσο και νά ναι, Γενάρη μήνα δύσκολα κάθεσαι έξω. Κι ενώ κατά την γνωστή τακτική, μας καθησύχαζαν ότι το τάδε τραπέζι είναι στο γλυκό ή ότι το δείνα πληρώνει, τελικά μας βόλεψαν σε τραπέζι 8 ατόμων- μας ρώτησαν βέβαια-, μαζί με άλλο ένα ζευγάρι μεγαλύτερης ηλικίας (ο καθένας στην άκρη του).

2. Το φαγητό έρχεται κι αυτό στη λογική της μεγάλης παρέας, σε πιατέλες και πάει με το κιλό. Με αποτέλεσμα να μην ξέρεις τι παραγγέλνεις και τι αντιστοιχεί σ΄αυτό που πληρώνεις. Ζήτησα μια μερίδα αρνάκι σούβλας και μου λέει: δλδ ένα κιλό, μισό κιλό; Έλα ντε! Όταν έχεις έξω τις σούβλες που παράγουν κιλά ψητού κρέατος σε νανοσεκόντ, για σένα το ένα κιλό δεν είναι τίποτα. Για τον πελάτη όμως που πληρώνει 30 ευρώ/ κιλό το αρνάκι, 30 τα παϊδάκια, θα ήθελε να προσφέρεις και μια εναλλακτική (μερίδα ίσως;).

3. Οι κατάλογοι εκεί στα Καλύβια είναι ξεκάθαροι. Και περιττοί, αν δεν θες να τσεκάρεις τιμές. Προσφέρουν αυτά τα πέντε κρεατικά, με έμφαση στο αρνί- χοιρινό, σχάρα και σούβλα. Με πέντε συνοδευτικά (πατάτες, χόρτα, 2-3 απλές σαλάτες, τζατζίκι, κολοκυθάκια). Εννοείται ότι αν θες να φας κάτι πιο λάιτ, πχ. κοτόπουλο (πάντα υπάρχει στην παρέα κάποιος- α που προσέχει), ατύχησες!

4. Οι μερίδες κρέατος είναι πλούσιες αλλά δεν έχουν συνοδευτικό. Οπότε υπολογίστε και το "υποχρεωτικό" συνοδευτικό, άλλα 1-2 ευρώ στην ελάχιστη ποσότητα που σου αντιστοιχεί. Δεν είναι και το καλύτερο vfm.

5. Η εξυπηρέτηση... Θα μπορούσα να γράψω σελίδες. Ο πανικός που αντικρίζεις με την πρώτη ματιά, περνάει σε όλη τη διάρκεια της παραμονής σου στα Καλύβια. Οι όποιοι υπεύθυνοι για τα τραπέζια δεν θα σου δώσουν πολλή σημασία, όπως ήδη ανέφερα. Μπορεί να κάτσεις γρήγορα, μπορεί και ποτέ. Αν και αυτά τα μέρη έχουν πολύ προσωπικό, που τρέχει σαν τον Βέγγο, θα αισθάνεσαι συνεχώς ότι κανείς δεν σε βλέπει. Κι αφού καθίσεις, βασικά όπου σε βάλουν, ενδέχεται να περιμένεις ώρα για να σου στρώσουν το τραπέζι, να πάρουν παραγγελία, να φέρουν με όποια σειρά νά ' ναι τα φαγητά, να σου αφήσουν ένα εμφιαλωμένο νερό χωρίς να σε ρωτήσουν ή να μη στο ανανεώσουν ποτέ, να τους ψάχνεις για το λογαριασμό και πάει λεγοντας. Ενδέχεται να κυλήσουν όλα ομαλότερα... Απλά σ' εμάς δεν έχει τύχει ποτέ κάτι τέτοιο. Κάποιοι θα πουν τι περιμένεις κι εσύ Κυριακή μεσημέρι στα Καλύβια?!

Περιμένω βασικά αυτό που πληρώνω. Γιατί τελικά, κάθε άλλο παρά σε παραδοσιακές ταβέρνες παραπέμπουν οι τιμές τους. Όταν θες κατ' ελάχιστο 17-18 ευρώ το άτομο, δεν σου φαίνεται πολύ παραδοσιακό να τρως στο λαδωμένο τραπεζομάντιλο των προηγούμενων, ούτε να παρακαλάς τον σερβιτόρο να σου φέρει νερό.

Και τελικά η Κυριακή μεσημέρι μόνο πρόφαση είναι. Όλοι οι χώροι εστίασης δοκιμάζονται κάποιες μέρες κι εκεί φαίνεται η ετοιμότητά τους. Άλλοι τις εργάσιμες μέρες- ώρες, άλλοι κάθε βράδυ, άλλοι στις γιορτές. Οι ταβέρνες στα Καλύβια τα Σαββατοκύριακα... Αυτές τις δυο μέρες λοιπόν πρέπει να είναι σωστοί και αποτελεσματικοί και όχι να παίζουν με την υπομονή του κόσμου. Ας εξυπηρετούν αυτούς που μπορούν και μόνο.

Δεν ξέρω.. για μένα η φάση Καλύβια έχει κουράσει. Όχι ότι δεν τρώω καλά, αλλά δεν νομίζω ότι είναι από τα μέρη που έχεις την υπομονή να πηγαίνεις συχνά.