Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

27 Μάρ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Vecchia scuola.

Όπερ εστί μεταφραζόμενο “παλαιά σχολή”. Χαμογελώ, προκαταβολικώς, στη σκέψη της έκφρασης απορίας, κάποιων που με ξέρουν καλά έχοντας συνηθίσει, πλέον, στον υβριδικό τρόπο λόγου μου, για τη μη χρήση του “old school”. Η αλήθεια είναι ότι: α) έχω σκυλοβαρεθεί τον αγγλικό όρο και, β) το θεώρησα πιο πρέπον αφού αναφέρομαι σε ιταλικό εστιατόριο.

Παλιό? Σίγουρα. Το πιο παλιό, εξ αυτών που still exist, στα νότια προάστια? Εξαιρετικά πιθανόν αλλά ξέρετε ότι αυτού του είδους η ιστορική αναδρομή καθώς και το γενεαλογικό δένδρο των ιδιοκτητών: α) δεν είναι το forte μου και, β) δε με ενδιαφέρει.

Εύκολο να το βρει κανείς? Πολύ. Βαθμός δυσκολίας παρκαρίσματος? Κανένας αφού διαθέτει άτομο επιφορτισμένο με το συγκεκριμένο καθήκον τουλάχιστον το Σάββατο, για τις άλλες μέρες της εβδομάδος δεν παίρνω όρκο.

Αίσθηση μόλις μπήκα μέσα? Αν σας πω ότι κοίταξα ασυναίσθητα να δω τον μπαμπά και τη μαμά μου? Σα να μπήκα σε χρονοκάψουλα η οποία με μετέφερε στην εποχή που τους ακολουθούσα για φαγητό στα “καλά” εστιατόρια της, Π. Σ. Χ. (Πριν Σαράντα Χρόνια), εποχής. Χαμηλοτάβανο. Ωραία φωτισμένο. Βαριά επίπλωση. Louis Quatorze, Quinze, Seize? κάποιου από όλους τους Λουδοβίκους πάντως (ήταν κι αρκετοί ανάθεμά τους). Ωραία τα πιάτα, τα σερβίτσια, το στρώσιμο του τραπεζιού. Απελπιστικά στριμωγμένο. Γεμάτο κόσμο όλων των ηλικιών. Μεγαλύτεροι από μένα (δε θέλω γέλια, υπάρχουν και τέτοιοι) και σαφώς νεότεροι (τώρα ηλικία δε μπορώ να σας πω ακριβώς διότι μεταξύ 20κάτι και 40 όλοι ίδιοι μου φαίνονται). Νέα παιδιά στο service με χαμόγελο κι αμεσότητα. Βοηθητικό τραπέζι όταν χρειάστηκε, που χρειάστηκε σύντομα και με κάνει να αναρωτιέμαι… Δε θα ήταν καλύτερο να υπήρχε περισσότερος χώρος ευθύς εξαρχής? Just saying.. καθότι άγνωσται αι βουλαί των ιδιοκτητών.. Πάντως κέρασμα γλυκού και λικέρ υπήρξε όπως και η παρασκευή, με theatrale κομψότητα, κάποιων πιάτων στο τραπέζι.

Κάρτα φαγητού? Πιο κλασική πεθαίνεις. Μα φτιάχνουν ακόμα τέτοια πιάτα? Οκ, οκ! Υπήρξε και μία νότα, ας πούμε, ανανέωσης όπως η ύπαρξη λίστας με cocktail και premium κρεάτων. Κατά τα άλλα … retrospectiva.

Μη με ρωτήσετε αν το νερό ήταν εμφιαλωμένο ή αν έφεραν ψωμάκια στην αρχή: α) δε θυμάμαι και, β) δε θυμάμαι (προνόμιο της ηλικίας το οποίο σκοπεύω να χρησιμοποιήσω κατά κόρον στο μέλλον).

Caesar’s salad. Δεν την έχω παραγγείλει ποτέ στη ζωή μου. Ωραία ήταν. Της έλειπε το καλό ανακάτεμα και το extra dressing. Το ζητήσαμε και ήρθε άμεσα. 12.30e. Τα Καίσαρος Καίσαρι(και τα του Θεού τω Θεώ) έτσι για να μαθαίνουμε όταν χρησιμοποιούμε εκφράσεις.

Arancini. Κροκέτες ρυζιού με γέμιση bacon. Νόστιμες, τραγανές, οικίες. Ο καλός μου τα λατρεύει that’s why ήρθαν στο τραπέζι. Όσο για μένα.. είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την “Όπερα της Πεντάρας”. Δε νομίζω ότι έχω γελάσει περισσότερο σε απόδοση έργου του Brecht. Μμμμ! Ψέματα λέω και δεν το συνηθίζω… Μάλλον έχω γελάσει περισσότερο σε Shakespear. Το πλήρωσα ακριβά βέβαια αφού την επόμενη μέρα ξύπνησα με το ένα χέρι εκτός λειτουργίας.

Carbonara. Ιταλικά spaghetti βρασμένα έτσι όπως πρέπει. Με καπνιστή πανσέτα. Τον κρόκο αυγού να έρχεται ωμός και να ανακατεύεται στο τραπέζι. Μέχρι να έρθει από την κουζίνα πέρασαν τα κρίσιμα λεπτά. Το αποτέλεσμα ήταν νόστιμο μεν με τη σάλτσα να μην έχει δέσει, ως όφειλε, δε. 11.50e.

Ταλιατέλες με κοτόπουλο. SFB (So fucking boring) διότι απεδείχθη ότι δεν τα πάτε καλά με αρκτικόλεξα. 12.40e.

Tagliata 250 gr. Από οργανικό μοσχάρι black Angus. Υπέροχη παρουσίαση, τους το αναγνωρίζω. Τρία αλάτια, δύο σάλτες. Με μαύρη τρούφα και gorgonzola /καπνιστή πιπεριά. Της πήγαιναν (της ταλιάτας) και οι δύο. Υπέροχη γιρλάντα από τραγανή πατάτα κομμένη στο spiral. Δεν το περίμενα αλλά ήταν νόστιμη. Μας την τεμάχισαν στο τραπέζι, στο οποίο είχε ήδη έρθει ένα πυρωμένο μαντεμένιο σκεύος για επιπλέον μαγείρεμα. Ψημένη όπως ζητήθηκε αρχικώς. Πρόλαβα να σώσω τα κομμάτια μου. Επιτέλους σ αυτήν τη χώρα… όταν λέω American rare τονίζοντας το, το εννοώ. Υπάρχουμε κι εμείς, οι φρικτοί τύποι, που έχουμε άλλη άποψη… 22.00e.

Τα γλυκά τους ήταν υπέροχα και, παντελώς, instagramικά. Το tiramisou που φτιάχτηκε μπροστά μας. Συνοδεύτηκε από φλιτζάνι espresso. Η κρέμα limoncelo (καλά τώρα, περιμένατε ότι θα υπήρχε κάτι με λεμόνι και δε θα το παράγγελνα?) με το τριμμένο μπισκότο. Panna cotta βανιλένια (σαν κάτι φιλιά και τύπους που ξέρω) συνοδεία μπισκότων πικραμύγδαλου. Αλήθεια τώρα? Ακόμα δε με μάθατε? Αγαπώ τα bitter sweet endings.

Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο? Ναι. Για μένα έτσι πρέπει. Με τιμή, δόξα, το τέλος, όπως και τη μνημόνευση, που τους αξίζει. Σαν τους ανθρώπους που περνούν απ τη ζωή μας. Τα εστιατόρια? Your call όπως είπα πριν λίγο. -

09 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Σαββατόβραδο παραμονής γιορτών και αποφασίσαμε να επισκεφθούμε το συγκεκριμένο εστιάτοριο, μιας και η σύζυγος που εργάζεται σχετικά κοντά μόνο καλά λόγια είχε να πει για την πίτσα που διανέμει. Με την άφιξη μας διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρχε τραπέζι, αλλά ο ευγενικός κατά τ' άλλα μετρ (απ΄ότι κατάλαβα και ιδιοκτήτης) μας πρότεινε μια βόλτα γιατί σε ένα τέταρτο θα άδειαζε κάποιο. Δυστυχώς, αν και δεν πιστεύω στην μεταφυσική, η συγκυρία ήταν καρμική και έπρεπε να αρνηθούμε. Tελικά ανταποκριθήκαμε στο κάλεσμα από τηλεφώνου και επιτέλους καθίσαμε σε ένα τραπέζι τόσο κοντά στα δύο παρακείμενα, που μπορούσαμε να ακούσουμε και το τι συζητούσαν οι γειτνιάζοντες θαμώνες. (Ωιμέ, απογοητευτικές και οι δύο παρέες, αλλά αυτό είναι κάτι που ουδόλως μπορεί να ενδιαφέρει τον καλοφαγά επισκέπτη, παρά μόνο τους ίδιους και τις τροποντινά ζωές τους).
Ο κατάλογος με τις τιμές στα ύψη κατέφθασε και το εμφιαλωμένο νερό ανοίχθηκε χωρίς να ερωτηθεί κανείς και ακολούθησαν τα πιο αδιάφορα κουβέρ που έχω συναντήσει ποτέ σε εστιατόριο και που αρνούμαι να περιγράψω, περιοριζόμενος να αναφέρω ότι αυτά τα δύσμοιρα εδέσματα συνοδεύονταν από μια πιατέλα με τρεις θήκες που περιείχαν δείγμα από κόκκινη, καυτερή σάλτσα, δείγμα από κάτι άλλο πορτοκαλί χρώματος (αλοιφή να την πω) και δείγμα από βούτυρο με αβοκάντο που δεν έφτανε να το αλείψεις ούτε σε ένα κόκκο σουσαμιού. Ωστόσο οι εντυπώσεις άλλαξαν άρδην και το πρώτο σοκ ξεπεράστηκε, όταν κατέφθασε η σαλάτα ρόκα, μια συνηθισμένη κατά τ΄άλλα επιλογή, που εύκολα βρίσκεις σε κάθε εστιατόριο, αλλά που παρολ' αυτά ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, μέσα σε ενα αρκετά στενό χώρο με ντεκόρ που δεν συναντάς παρά μόνο σε φωτογραφίες από εστιατόρια του Παρισιού του προπερασμένου αιώνα.
Η προσωρινή νίκη του εστιατορίου κόντρα στην καχυποψία μας έγινε Βατερλώ με την έλευση των κυρίως πιάτων. Μαύρα μακαρόνια (ασορτί με την διάθεσή μας και την γεύση του πιάτου) με καπνιστό σολωμό που έπλεε μέσα σε κόκκινη σάλτσα που είτε είχε πέσει παραπάνω είτε ήταν το αίμα του άτυχου ψαριού που πέθανε μέσα σε ακατάσχετη αιμοραγία. Άνοστο έως δεν τρωγόταν, όπερ και εγένετο, καθότι σταμάτησα στην τρίτη πηρουνιά. Το δεύτερο πιάτο της συζύγου συναγωνίστηκε με την ίδια δυναμική το δικαίωμα στην αποτυχία. Ήταν ένα μάλλον ξαναζεσταμένο ριζότο κοτόπουλο που παρόλο είχε επαναφερθεί σε κανονική θερμοκρασία έπειτα πιθανολογώ από μικρή παραμονή σε κελί απομόνωσης ως τιμωρία για το άτυχο πτηνό, που είχε επιλέξει λάθος εστιατόριο για να περάσει ως πρώτη ύλη στην ιστορία της μαγειρικής. Το δε ρύζι πρέπει να προοριζόταν για ρυζόγαλο, αλλά λόγω ζήτησης μεταλλάχθηκε ως δια μαγείας σε ένα υπέροχο ταού κιοκσού αλά ιταλικά.
Η δυσαρέσκεια μας φάνηκε όταν η σερβιτόρα διαπίστωσε ότι δεν είχαμε αγγίξει τίποτα και ο μετρ εμφανίστηκε για να πάρει τα πιάτα και να κάνει κι εκείνος, όπως είπε, τον ποιοτικό έλεγχο. Αλίμονο, τελικά όπως μας μας είπε μετά το... VAR, το φάουλ ήταν δικό μας. Η συνταγή είχε εκτελεσθεί άψογα και μάλλον έφταιγε το γεγονός ότι εμείς δεν ήμαστε συνηθισμένοι στην γαστριμαργική πανδαισία που προσφέρει το μαγαζί του και γενικά στην ιταλική κουζίνα. Η στάση του μου θύμισε τον κόουτς Πασκουάλ που υπεραμυνόταν των επιλογών του, ακόμα κι αν ο μπασκετικός ΠΑΟ δεν βλεπόταν, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και αφορά εμένα και όλους όσοι είναι αθεράπευτα μπασκετικοί Παναθηναικοί. Δηλαδή, για να επανέλθω στα του φαγητού, φταίμε εμείς οι τυχαίοι περαστικοί, αμάθητοι χρήστες των ντελίβερι κι όχι η κουζίνα του. Ας είναι...
Είναι σίγουρο ότι σε ένα μαγαζί που ο μέσος όρος ηλικίας ήταν την συγκεκριμένη στιγμή γύρω στα 70, μάλλον σταθεροί πελάτες από τα χρόνια που ίσως και να μην ήξερα ακόμη την αλφάβητο, οι γεύσεις δεν παίζουν τόσο μεγάλο ρόλο. Και είναι ακόμη πιο σίγουρο ότι θα επιστρέψω αν με το καλό πατήσω τα 70 και σίγουρα θα είμαι ευχαριστημένος, αφού στην ηλικία που θα είμαι, καθετί που θα τρώω θα το θεωρώ νοστιμότατο, αφού δεν θα είναι ούτε φιδές ούτε λαπάς.
Μετρ, σας ευχαριστούμε για τις υποδείξεις σας και για το γλυκό που ήσαστε διατεθειμένος να κεράσετε, αλλά έχουμε μάθει πρώτα να τρώμε φαγητό και κατόπιν να χωνεύουμε με επιδόρπιο. Tι λέτε; αυτό τουλάχιστον το ξέρουμε; Σας ευχαριστούμε ακόμη και για το περιβάλλον, μιας κι αυτά που ακούσαμε από τα γύρω τραπέζια, ενίσχυσαν την άποψη μας πως η χώρα αυτή οδηγήθηκε στα βράχια από την απίστευτη εκμετάλλευση της αδικαιόλογητης έπαρσης και προσωπικής αλαζονείας και την απαράμιλλη δηθενιά του νεοέλληνα, που στην προσπάθεια του να αυτοπροβληθεί, γίνεται πιο γελοίος κι από την πιο κωμική φιγούρα του θεάτρου σκιών. Όσο για τα 54 σχεδόν ευρώ που ήταν το αντίτιμο του φαγητού που εν μέρει φάγαμε και τα οποία θα προτιμούσα να τα είχαμε φάει σε κάστανα στην οδό Ερμού, παρακαλώ να τα δώσετε σε κάποιον έρανο, μέρες που είναι για να πίασουν τόπο.
Καλά Χριστούγεννα και από μακριά κι αγαπημένοι.