Loader

Περιγραφή

Γεύσεις σύγχρονης ελληνικής κουζίνας.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

31 Δεκ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Ο μπάρμπα Λάζαρος άλλαξε όνομα και πλέον λέγεται Lazaro 1971.
Ανήκει στον ίδιο όμιλο που έχει τα εστιατόρια "Ψαράδες" και "Άδολο".
Τελευταία φορά επισκέφθηκα τον "Lazaro' παραμονή Πρωτοχρονιάς του '12.
Αυτή τη φορά σκεφτήκαμε να κάνουμε εκεί το ρεβεγιόν των φετινών Χριστουγέννων.
Ο χώρος αρκετά άνετος, με ξεχωριστό χώρο καπνιζόντων στον εξωτερικό, αλλά κλεισμένο με τζαμαρία χώρο.
Το μενού ήταν στάνταρ, 45€ το άτομο, χωρίς τα ποτά.
Το μαγαζί ήταν γεμάτο, ενώ είχε και ζωντανή μουσική.
Για καλωσόρισμα είχε μους γραβιέρας με κροκαν φουντουκιού, φυλλώματα κόκκινης ρόκας κ λάδι καπνιστής πάπρικας με πορτοκάλι.
Αμέσως μετά ήρθε η βελουτε σούπα ψητής γλυκειάς κολοκύθας, τραγανά πράσα κ χώμα από λουκάνικο Τζουμαγιάς.
Δεν είχαμε παράπονο από τη γεύση, αλλά ήταν αρκετά επίπεδη.
Η σαλάτα ήταν μαρούλι, κόκκινη ροκκα, φιλέτα αχλαδιού, προσούτο Ευρυτανίας κ Αρσενικό Νάξου.
Μεγάλη μερίδα, το μαρούλι θα μπορούσε να είναι πιο φρέσκο κ τρυφερό.
Το πρώτο ορεκτικό ήταν μανιτάρι γεμιστό με μοσχαρίσια μάγουλα, μελιχλωρο Λήμνου κ κουλι τομάτας.
Πρωτότυπο ορεκτικό που μας άρεσε πολύ, όπως πολύ ωραίο ήταν το μαντί γεμιστό με ψαχνό από μπούτι γαλοπούλας κ σάλτσα ζεστού γιαουρτιού με αρωματικό λάδι χαρίσα.
Το πρώτο κυρίως ήταν μενταγιόν από αρνίσιο χεράκι τυλιγμένο με αμπελόφυλλα γεμιστό με κάστανο κ τρία δημητριακά κ πουρέ πατάτας.
Γνώμη μου είναι πώς τα αμπελόφυλλα δεν χρειάζονταν σε αυτό το πιάτο.
Ήρθε χλιαρό, σχεδόν κρύο, ενώ η γεύση του ήταν κάπως βαριά.
Ωραίος ο πουρές όμως..
Το δεύτερο πιάτο ήταν οσομπούκο καπνιστό με σάλτσα ψητού, με μαύρο σκόρδο, πέρλες γλυκειάς κολοκύθας κ πουρέ από αγκινάρες Ιερουσαλήμ.
Αυτό το κομμάτι κρέατος είχε αρκετό λίπος κ ήθελε "καθάρισμα", ενώ όλα τα υπόλοιπα υλικά είχαν γίνει ένα σώμα με τον πουρέ που δεν ξεχώριζε αν ήταν από αγγινάρα ή από πατάτα.
Κοινώς, σαν να είχαν μπει όλα στο μπλέντερ.
Το γλυκό, τέλος, ήταν σου γεμιστό με μους πικρής σοκολάτας κ σάλτσα από σμέουρα.
Στην πράξη, μας ήρθαν δύο γλυκά με όψη κ μέγεθος burger, με τη γνωστή σάλτσα.
Η υφή κ η γεύση τους έμοιαζε με ψωμί που του είχαν ρίξει σοκολάτα.
Πλήρης απογοήτευση.
Μαζί με ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί κ ένα εμφιαλωμένο νερό δώσαμε 115€ τα οποία τα θεωρώ πάαααρα πολλά για αυτά που φάγαμε.
Στα συν, η πολύ καλή παρουσία των τραγουδιστών που μας διασκέδασαν για αρκετές ώρες.
Κ του χρόνου, χρόνια πολλά σε όλους κ καλή πρωτοχρονιά!

25 Απρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Πάμε να κάνουμε ένα ταξίδι στο παρελθόν... Εκεί, γύρω στο 2000. Στην παλιά, καλή και ξέγνοιαστη Ελλάδα της ανάπτυξης και της καλοπερασιάς... Τότε που στα εργασιακά ίσχυε το μότο "δουλειές υπάρχουν". Tότε που μάλωνες μέχρι παρεξηγήσεως για το ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό και που αν δεν σου ζητούσαν μίζα, για τη δουλειά που ήθελες να κάνεις, την έδινες από μόνος σου, σκεπτόμενος ότι μάλλον ξεχάστηκαν. Τότε που κοροϊδεύαμε τους Άγγλους που έδιναν μόνο το 10% του λογαριασμού σαν πουρμπουάρ, τότε που τα μπουζούκια λειτουργούσαν και καθημερινές. Τότε που η εστίαση δεν ήταν όσο αναπτυγμένη είναι σήμερα και τα μαγαζιά σαν τον Μπάρμπα Λάζαρο αποτελούσαν τον κανόνα.

Ποιος ήταν, δηλαδή, ο κανόνας?

Τα μαγαζιά είχαν όγκο και όμορφη εικόνα, ενώ έπεφτε αρκετό χρήμα και πολλή μπουλντόζα για να φτιαχτούν.

Είχαν σέρβις τρεχαντήρικο, για να ικανοποιήσουν τον Ελληνάρα, αλλά συνάμα απαίδευτο τις περισσότερες φορές. Υπήρχαν απ’ τη μία οι έμπειροι σερβιτόροι κι απ την άλλη τα "βύσματα", αυτοί που δεν είχαν ιδέα τι να κάνουν και συνέχεια κάποιος τους το σφύριζε. Και σήμερα υπάρχουν τέτοιοι, αλλά τότες ήταν περισσότεροι.

Είχαν μέτριο φαγητό, αρκεί να έδειχνε καλό και ιδιαίτερο, γιατί τότε δεν ήμασταν τόσο ψαγμένοι όσο σήμερα. Οπότε τρώγαμε, εύκολα, κουτόχορτο. Υπήρχαν, φυσικά, και λαμπρές εξαιρέσεις, ιστορικών μαγαζιών, αλλά δεν μιλάμε για αυτές τώρα.

Είχαν τιμές αντάξιες του φουσκωμένου πορτοφολιού του μέσου Έλληνα. Τιμές που έπαιρναν συνεχώς την ανιούσα. Αλλά τότε δεν μας πείραζε, τόσο, η κάθε αύξηση γιατί “λεφτά υπήρχαν”.

Ωραία χρόνια...

Σήμερα τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά σε όλους τους τομείς. Η ξεγνοιασιά μειώθηκε, τα λεφτά μας άφησαν χρόνους, ενώ, από την άλλη πλευρά, η εστίαση βαίνει ταχέως αναπτυσσόμενη, σε όλη την Αθήνα. Εκτός από τον Μπάρμπα Λάζαρο. Αυτός αγάπησε τόσο πολύ εκείνα τα χρόνια που δεν τα αποχωρίζεται με τίποτα.

Δεν αποχωρίζεται τη large προσωπικότητα που είχαν τότε οι χώροι. Ωραία τραπέζια, δερμάτινα καθίσματα, όμορφα φωτιστικά σώματα, προσεγμένη διακόσμηση και μεγάλη χωρητικότητα ατόμων. Χώρος που σε πείθει ότι είναι φτιαγμένος για μεγάλα πράγματα.

Δεν αποχωρίζεται, επίσης, το στυλ της εξυπηρέτησης του τότε. Οι σερβιτόροι είναι πρόθυμοι να ικανοποιήσουν όλες τις επιθυμίες σου, να γίνουν χαλί να τους πατήσεις. Κρυώνεις? Θα αυξήσουν τη θέρμανση. Ζεσταίνεσαι? Θα σπάσουν τη τζαμαρία. Δεν σου αρέσει κάποιο πιάτο? Θα στο αλλάξουν. Δεν θες το εμφιαλωμένο νερό που σου έφεραν? Θα το αλλάξουν με κανάτα. Ωστόσο, ταυτόχρονα, μπορεί να μην ξέρουν τι ποικιλίας είναι το house wine του εστιατορίου, τι ντιπ σου έφεραν με το ψωμί ή, απλώς, να μην είναι σε θέση να σου λύσουν όλες τις απορίες σχετικά με το μενού. Επειδή σε αγαπάνε όμως, θα πάνε να ρωτήσουν για όσα δεν ξέρουν και, εν τέλει, θα μάθεις ότι θέλεις.

Επιπλέον, δεν αποχωρίζεται τη γλεντζεδιάρικη διάθεση που επικρατούσε στα μαγαζιά εκείνα τα χρόνια. Έχει συχνά λάιβ, με αρκετή 80s-90s-ίλα και swing διάθεση. Βέβαια, ο Μπάρμπα Λάζαρος μπορεί να αγαπάει εκείνα τα χρόνια, όμως κι αυτός βιώνει την κρίση, έτσι λοιπόν, μην περιμένεις καμιά μεγάλη μπάντα στα λάιβ. Μπορεί, μάλιστα, μεγάλο μέρος του ζωντανού προγράμματος να το παίξει καραόκε με μουσική playback και έναν δυο τραγουδιστές να κρατάνε τα μικρόφωνα!

Κάτι που σίγουρα δεν αντέχει να αποχωριστεί, από εκείνα τα όμορφα χρόνια, είναι ο συνδυασμός τιμής: μερίδας= σίγουρος άσος απ’ το ημίχρονο.

Αυτό το πετυχαίνει με μέτριο φαγητό, σε fancy περιγραφή και συσκευασία, όπως τότε. Φύκια για μεταξωτές κορδέλες, που λέει κι ο σοφός λαός.

Παραδείγματα φυκιών:

Το ψωμί (1,4€ το κεφάλι): έρχεται κρέμα τυριών με γιαούρτι και μυρωδικά, μαζί με λεπτά τσιπς ψωμιού, καθώς και καλαθάκι με ψωμί. Υπέροχη εικόνα και κίνηση, ομολογουμένως. Η κρέμα τυριών με τα τσιπς είναι αρκετά καλή, όμως το ψωμί έρχεται σε πάνμικρες και πάνλεπτες φέτες, μετρημένο, ώστε να αντιστοιχεί σε κάθε πελάτη μία φετίτσα άσπρου και μία ολικής (φρεσκότητα: την ψάχνουμε).

Η ομώνυμη σαλάτα (8,8€): μαρούλια, πανσέτα, πλευρώτους, πιπεριά Φλωρίνης, βινεγκρέτ μουστάρδας, σπόροι κολοκύθας, ντοματίνια και κρέμα από κατίκι. Πανσέτα δεν εντοπίστηκε, όσο για τον συνδυασμό των υλικών και τη συνολική γεύση πρόκειται για ένα πολύ σταθερό... 2-2,5/4… Αντιπροτείνεται.

Τα φημισμένα πεϊνιρλί τους. Δοκιμάσαμε το "Καισαρείας" με παστουρμά, πιπεριά Φλωρίνης, ντομάτα και κρεμμύδι (8,7€). Ήρθε κομμένο σε 4-5 διαγώνια κομμάτια. Στα μισά εξ αυτών βρέθηκε τυρί, στα υπόλοιπα... ακόμη το ψάχνουμε. Δεν είναι κακή επιλογή, του αξίζει ένα 2,5/4, όμως όταν ένα από τα φημισμένα πιάτα ενός εστιατορίου δεν μπορεί να χτυπήσει 3άρι στη βαθμολογία, αυτό προκαλεί προβληματισμό.

Το κριθαρώτο με μοσχάρι (13,8€). Αυτό το πιάτο σε κάνει να αναρωτηθείς ποιος είναι ο λόγος που είναι τόσο ακριβό, με δεδομένο ότι περιέχει ελάχιστο μοσχάρι. Δεν βρίσκεις άλλο λόγο, πέρα από το ότι, μάλλον, τόσο θα κόστιζε και πριν 20 χρόνια (2,5/4).

Τελευταίο και χειρότερο, το γεμιστό ψαρονέφρι (14,2€). Λαδοτύρι εντός του, παστράμι εκτός, να το τυλίγει. Λίγο στεγνό και λίγο μικρό για τα λεφτά του, αλλά τρώγεται. Αποκορύφωμα της φοβερής ποιότητας του πιάτου αποτελούν οι "φρέσκιες τηγανητές πατάτες" που το συνοδεύουν. Πρόκειται για έτοιμες πατάτες, τύπου Mac, όμως χειρότερες! Αν μπορούσα να παίξω στοίχημα, θα έβαζα τουλάχιστον 10-15.000€ στο ότι αλλάζουν το τηγανόλαδο μια φορά τη μέρα και όχι περισσότερες. Ντροπή (1/4).

Φρικτό είναι και το κέρασμα τους: μπαβαρουάζ σοκολάτας, δηλαδή κρέμα Γιώτης, με κακό σιρόπι κερασιού. Αλλά είναι όμορφο σαν κίνηση, οπότε δεν αξίζει να γκρινιάξει κάποιος για αυτό.

Εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα αποτελεί το λουκάνικο αγριογούρουνου (8,4€). Είναι λεπτοκομμένο και λουσμένο από γλυκιά σάλτσα με δαμάσκηνα, η οποία του δίνει σούπερ γεύση (3,5/4).

Όμως ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη.

Το φαγητό στον Μπάρμπα Λάζαρο, έχει μείνει στα παλιά “καλά” χρόνια, τόσο γευστικά, όσο και ποιοτικά. Βασικά, τα πάντα έχουν μείνει στο παρελθόν. Η εξυπηρέτηση, η αίσθηση μικροαστικού νεοπλουτισμού (πςςς τι έγραψε ο ποιητής, αναρωτήθηκα και εγώ όταν το έγραφα), οι τιμές, όλα.

Μακριά κι αγαπημένοι.

ΥΓ. Αν κάνετε το φρικτό λάθος να πάτε, υπολογίστε 23-30€, το άτομο, για μετρίως χορταστικό γεύμα 2 ατόμων (4 πιάτα), με κρασί και πάρτε σίγουρα το Λουκάνικο αγριογούρουνου.