Loader

Περιγραφή

Καφέ, bar και εστιατόριο που δραστηριοποιείται και στον χώρο των τεχνών.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

11 Φεβ 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Fratello speaking:
Tzia’s side of the story in brackets:

Μετά την, από κοινού, επίσκεψη στο BLACK DUCK το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου, στο πλαίσιο του dine Athens, αποφασίσαμε η tzia κι εγώ να μην κάνουμε την πάπια, αλλά να αναβιώσουμε το παλιό έθιμο της κοινής κριτικής ενός χώρου εστίασης από δύο μέλη του a4f. Το έχουμε δοκιμάσει ήδη δύο φορές, αν θυμάμαι καλά, και οι ευχάριστες συνήθειες καλό είναι να μη ξεχνιούνται.

{Πολύ σωστά θυμάσαι… Άλλωστε δε διατηρώ καμία αμφιβολία περί του μνημονικού σου. Μου ήρθε κι άλλη ιδέα περί της κοινής συγγραφής κριτικών… θα στην πω στην επόμενη έξοδο. }

Η tzia ήταν αυτή που έριξε την ιδέα κοινού δείπνου σε ένα από τα εστιατόρια που συμμετέχουν σ’ αυτό το event, που όπως φαίνεται τείνει να καθιερωθεί, μια και βολεύει τόσο τους εστιάτορες φέρνοντας πελατεία στο νεκρό διάστημα μεταξύ Πρωτοχρονιάς και Αποκριάς όσο και τους πελάτες, που έχουν την ευκαιρία ενός (σχετικά) οικονομικού πλήρους γεύματος σε κάποιο αναγνωρισμένο εστιατόριο. Μετά από ανταλλαγή απόψεων και μηνυμάτων και αφού φάγαμε πόρτα στις δύο πρώτες επιλογές μας (πρώτο ήταν το NOLAN, δεύτερο το my1cuisine) καταλήξαμε στο BLACK DUCK, στο οποίο εγώ τουλάχιστο δεν είχα ξαναπάει, είχα όμως ακούσει πολύ θετικά σχόλια.

{Όταν μιλάω με ανθρώπους που με ενδιαφέρουν βρίθω ιδεών και προτάσεων. Στην αντίθετη, άστα να πάνε. Η αλήθεια είναι ότι αργήσαμε. Του χρόνου θα το προγραμματίσουμε καλύτερα. Όχι ότι θα περιμένουμε έναν χρόνο για να πάμε στα άλλα δύο. Μάλλον πρέπει να βγάλουμε τις ατζέντες μας και να βρούμε ημερομηνίες. Κι επιτέλους, αν με βλέπετε να χάνομαι τσιγκλήστε με λίγο. }

Έτσι να ‘μαστε ακριβώς στις 9 το βράδυ στη ΜΑΥΡΗ ΠΑΠΙΑ, η οποία, χρόνια ολόκληρα, υποφέρει από το ότι βρίσκεται σχεδόν κολλητά με το καμένο συγκρότημα του ΑΤΤΙΚΟΝ. Μπαίνοντας στο μαγαζί η διάθεση άλλαξε: Πολύ ζωντανός, φωτεινός, παιχνιδιάρης και φασαριόζικος ο χώρος στο ισόγειο, που είναι για καφέ, γλυκό και κάποιο τσιμπολόγημα. Όταν φεύγαμε, περασμένα μεσάνυχτα, στο ισόγειο γινόταν το έλα να δεις, με τη μουσική να έχει ανεβάσει ένταση και στροφές. Η πελατεία μεταξύ 30+ και 50+. Το «κακό» είναι ότι με τόση πολυκοσμία δεν έχεις ευκαιρία να χαζέψεις την άκρως καλλιτεχνική διακόσμηση του χώρου, ομολογώ ότι την άλλη μέρα έψαξα να βρω φωτογραφίες στο διαδίκτυο και εντυπωσιάστηκα πραγματικά. Όταν ξαναπάω στη ΜΑΥΡΗ ΠΑΠΙΑ, θα είναι μια ήσυχη απογευματινή ώρα για κουβεντούλα με φίλους.

{Ο καλός μου είχε λάβει σαφή προειδοποίηση για την τήρηση της ώρας του ραντεβού κι έτσι αποφύγαμε τις ικαριώτικες συνήθειες. Εξάλλου με μηχανή ήταν piece of cake και το να φτάσουμε και να παρκάρουμε ακριβώς απέξω. Μόνο φεύγοντας κατάλαβα ότι σχεδόν εφάπτεται του Αττικόν. Πραγματικά είναι ντροπή να παραμένει μετά από τόσα χρόνια μαύρο, καμένο, ερειπωμένο, το ιστορικό συγκρότημα στο κέντρο της Αθήνας. Μιας πόλης που έχει μπει δυνατά, πλέον, στον τουριστικό χάρτη της Ελλάδας.
Κι εγώ όταν μπήκα δεν κατάλαβα ότι υπήρχε πάνω όροφος κι άλλος ένας στο πίσω μέρος που λειτουργεί ως μπαρ. Κι όταν λέμε μπαρ εννοούμε με δυνατό beat κι ωραίες μουσικές επιλογές. Αν δεν είχα δύσκολο ταξίδι την επομένη θα σας είχα παρασύρει για ποτό. Όσο για το target group των θαμώνων … δε σας τα είπε όλα. Φεύγοντας είδαμε κάτι κυριούλες, οι οποίες προφανώς περίμεναν για τραπέζι, τις οποίες θα θεωρούσα φυσικό να συναντήσω στην πρωινή λειτουργία κι όχι εκεί. Τι έγινε παιδιά? Τα 80’s είναι τα νέα 40’s?}

Οι συμμετέχοντες στο dine Athens οδηγηθήκαμε στον επάνω όροφο, ο οποίος είναι σαφώς μικρότερος, αλλά εξίσου ωραία διακοσμημένος, ίσως μάλιστα και λίγο πιο φινετσάτος, αλλά και εξίσου στριμωχτός. Ευτυχώς που δεν γέμισε και ευτυχώς που το no smoking τηρήθηκε ευλαβικά. Τα τραπέζια ήταν ήδη στρωμένα, οι κατάλογοι με το ειδικό μενού τυπωμένο περίμεναν τους καλοφαγάδες. Φάουλ πρώτο η συνήθης αυθαιρεσία του κατερχόμενου εξ ουρανού και καθιζόμενου εν τω μέσω της τραπέζης εμφιαλωμένου νερού. Φάουλ δεύτερο η πλήρης απουσία κάποιου αρτοσκευάσματος με το ανάλογο ντιπάκι ως προσφορά του καταστήματος για το καλωσόρισμα. Ούτε καν αν θέλουμε ψωμί μας ρώτησαν, και βέβαια δεν έφεραν. Αν δεν με απατά η μνήμη μου, κέρασμα λικεράκι υπήρξε μόνο στο τέλος.

{Η δική μου εντύπωση ήταν ενός artistique bistrot. Μέχρις εκεί. Ως συνήθως επικεντρώθηκα στην παρέα κι όχι στον χώρο. Άκαπνος ναι. Ούτε εγώ δε βγήκα για τσιγάρο. Νομίζω ότι θα έπρεπε να το αναφέρεις επαινώντας με. Όντως ψωμάκια δεν προσφέρθηκαν. Δε μας έλειψαν μεν, θα ήταν σωστότερο να έχουμε τη δυνατότητα να αποφασίσουμε δε. Εδώ σε απατά η μνήμη σου φίλτατε αφού λικεράκι ούτε κάποιο άλλο κέρασμα υπήρξε. }

Το σέρβις του ορόφου ήταν καλά οργανωμένο, κανένα παράπονο, η Άννα Μαρία μας εξυπηρέτησε με φωτεινό χαμόγελο, το ίδιο και οι άλλοι δύο νεαροί. Το μόνο που πήγε στραβά ήταν η έκδοση του λογαριασμού: Αφού κάναμε περίπου πέντε λεπτά να συνεννοηθούμε σχετικά, όταν δίναμε την παραγγελία μας, στο τέλος, αντί να μοιράσουν το λογαριασμό και την πληρωμή με κάρτα στα δύο, όπως είχαν προτείνει οι ίδιοι, εκδόθηκε ένα συνολικό παραστατικό και ψαχνόταν ο Γιάννης να βρει μετρητά για να μου πληρώσει το μερίδιό του.

{Θα τους δικαιολογήσω. Εφόσον ανακατεύθηκα κι εγώ στον τρόπο έκδοσης λογαριασμού … ήταν βέβαιο ότι το λάθος ήταν ante portas. Αφού δεν το έχω, τι με αφήνετε να εξηγώ? Για τα υπόλοιπα κανένα παράπονο. Σωστοί χρόνοι σερβιρίσματος, χαμόγελο, comme il faut σερβίρισμα κρασιών, ερώτηση για το πώς μας φάνηκαν τα πιάτα, μια χαρά. Βέβαια ακόμα δεν μου είπες πως σου φάνηκαν τα κρασιά?}

Τηλεγραφική αναφορά στα πιάτα που δοκιμάσαμε εγώ και η γυναίκα μου: Ξεκίνημα με βελουτέ σούπα από κολοκύθα με πιτσιλιές από κάποιο αρωματικό λαδάκι, τόσο νόστιμη όσο και συνηθισμένη. Για ορεκτικό επιλέξαμε το ανοικτό σούσι με τόνο, καλό το ρύζι, μέτριος (ακατέργαστος) ο τόνος. Για κύριο εγώ πήρα ριζότο με άγρια μανιτάρια και λάδι λευκής τρούφας, τίμιο πιάτο και πάλι όμως τίποτα το ιδιαίτερο. Ο σολομός με μαύρο ρύζι και κινέζικο λάχανο που προτίμησε η γυναίκα μου ήταν το μόνο πραγματικά πρωτότυπο (και νόστιμο) πιάτο που προσγειώθηκε στο τραπέζι. Πολύ καλό ήταν και το επιδόρπιο cheesecake με μαρμελάδα λεμόνι.

{Εγώ ξεκίνησα με σαλάτα. Φρέσκιες τραγανές πρασινάδες με λεπτοτριμμένο καρύδι, πεκορίνο και αχλάδι. Τη διαφορά έκανε το dressing που ήταν, επιτέλους, όξινο διότι έχω βαρεθεί να τρώω γλυκά μεταμφιεσμένα σε σαλάτα. Διαφοροποιήθηκα και στο πρώτο πιάτο διαλέγοντας carpaccio. Ανάλαφρο, νόστιμο, καλής ποιότητας κρέας. Εικαστική παρουσίαση. Μικρές πινελιές από μαγιονέζα, σπόροι σιναπιού και φετούλες μανταρίνι τα οποία συντελούσαν μόνο στο παιχνίδι της υφής κι όχι στο τελικό, γευστικό, αποτέλεσμα. Για κυρίως διάλεξα χοιρινό sirloin του οποίου πρέπει να αναγνωρίσω το τέλειο ψήσιμο αφού παρέμεινε χυμώδες χωρίς να είναι άψητο ή έστω ροζ. Διαβάζω τώρα ότι η λεπτόρρευστη σάλτσα του είχε χουρμάδες τους οποίους δε διέκρινα. Συνοδευόταν από γλυκοπατάτες που δεν αγαπώ ιδιαιτέρως όμως ήταν ωραία ετοιμασμένες. Το πρόβλημα ήταν ότι μετά από τέσσερεις μπουκιές το πιάτο κατέληγε βαρετό. Κρέας, γλυκιά σάλτσα, γλυκοπατάτα πόσο να αντέξεις? Δοκίμασα κι εγώ σούπα η οποία ήταν νόστιμη αλλά συμβατική και ριζότο που ήταν παραβρασμένο. Αντί του μίγματος μπαχαρικών που το διακοσμούσε θα ήταν προτιμότερο να προσφερθεί η δυνατότητα προσθήκης παρμεζάνας. Λυπάμαι που με έπιασαν οι ντροπές μου και δε δοκίμασα τον σολομό. Next time θα είμαι πιο άνετη. Συμφωνώ ότι το cheesecake ήταν εξαιρετικό δίνοντάς μου ιδέα σχετικά με τη χρήση της μαρμελάδας περγαμόντο που στρώθηκε κι έφτιαξε η κολλητή. Το banoffee του καλού μου ήταν ενδιαφέρον αφού τα μπισκότα μαύρης σοκολάτας που χρησιμοποιήθηκαν ως βάση αφαιρούσαν λίγη από την υπερβολική γλυκύτητα που το χαρακτηρίζει. }

Η γενική αίσθηση που αποκόμισα, και εδώ βέβαια συνυπολογίζω την ποικιλία και ποιότητα του φαγητού, είναι ότι η ΜΑΥΡΗ ΠΑΠΙΑ κινήθηκε όσον αφορά το dine Athens στο όριο της εύκολης λύσης. Δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τον όρο «αρπαχτή», γιατί θα τους αδικούσα. Απλά έχω την αίσθηση ότι αντιμετώπισαν τη συμμετοχή τους στο event σαν υποχρέωση (ούτε εδώ θέλω να πω «αγγαρεία») επειδή συμμετέχουν τα υποτίθεται 120 καλύτερα εστιατόρια της Αθήνας. Καλό, απλά καλό φαγητό, όμως το βαρύ πυροβολικό του καταστήματος βρίσκεται εμφανώς στο ισόγειο.

{Συμφωνώ απολύτως. Θα πάρω το γνωστό ύφος, το οποίο ξέρω ότι αναγνωρίζει και καταλαβαίνει ο Fratello λέγοντας… συμπαθές! Αν με καλέσεις θα ήθελα πολύ να πάμε για τσάι/γλυκό και μετά στο bar αλλά με την προϋπόθεση να με χορέψεις. }

Αφήνω όλα τα υπόλοιπα στη φίλη tzia.
Η tzia πήρε μια άρτια κριτική την οποία εξακολουθεί να πιστεύει ότι έπρεπε να στείλεις εσύ since you did all the hard work! Στην επόμενη λοιπόν…