Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

20 Νοε 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Κυριακή 18/11 επισκέφθηκα με μια φίλη το κλειστό για τα μαγαζιά Golden Hall, που όμως μάθαμε ότι τις χειμωνιάτικες Κυριακές έχει δωρεάν πάρκιν και ανοιχτά εστιατόρια & καφέ! Έτσι, το ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ GOLD (Π) έχει σήμερα σειρά, και μάλιστα βρίσκεται στον Β’ όροφο, μεταξύ της PASTERIA και του WAGAMAMA, για το οποίο έραψα κριτική προ ημερών.

Το Π μού είναι οικείο απ’ τα μέσα της δεκαετίας του 90, όταν άνοιξε το ομώνυμο στέκι στην οδό Μηλιώνη, δυο βήματα απ’ την Πλατεία Κολωνακίου. Το μαγαζί αυτό, που γνώρισε μέρες δόξας, έμεινε ανοιχτό για 20 χρόνια, μέχρι το 2015.
Προ δεκαπενταετίας περίπου άνοιξε το δεύτερο Π στην Πλατεία Κεφαλαρίου, αλλά πριν λίγα χρόνια έκλεισε κι αυτό. Πριν από λίγες βδομάδες μάλιστα, παρατήρησα ότι στη θέση του μεταφέρθηκε τώρα ο ΜΥΘΟΣ Κεφαλαρίου, με τα σουβλάκια, που ήταν λίγα μέτρα δεξιότερα, κατεβαίνοντας τη Δεληγιάννη. Για τους πιο παλιούς φίλους, συνειρμικά η Πλατεία αυτή μας θυμίζει το παρκάκι με το σιντριβάνι που ρίχναμε τις δεκαρούλες κάνοντας ευχές, το θρυλικό καφέ ΑΛΑΣΚΑ, καθώς και την πομπή των αμαξάδων με τα καμαρωτά τους άλογα!!

Το τρίτο και τυχερό, λοιπόν ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ, είναι και το μοναδικό που υπάρχει σήμερα στο Golden Hall. Η κουζίνα και των τριών Π παραμένει, για 3η πλέον δεκαετία εκπληκτικά πιστή στο αρχικό μενού του Κολωνακίου, πράγμα εύλογο αφού ο βασικός σεφ που το επιμελείται είναι για πολλά χρόνια ο κ. Γιώργος Ιωάννου, ο οποίος διατήρησε το γαστρονομικό ύφος της μεσογειακής κουζίνας του αρχικού executive chef κ. Φώτη Κουτάντου.
Τα κλασικά εστιατόρια Π αναφέρονται -θεωρώ δικαιολογημένα- με εγκωμιαστικά σχόλια στον έγκυρο Κόκκινο Οδηγό της Γαλλίας (Michelin), καθώς και σε φύλλα των γνωστότερων ξένων εφημερίδων και περιοδικών, όπως π. χ. της New York Times!

Το ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ GOLD άνοιξε το 2008 και λειτουργεί από Δευτέρα μέχρι Σάββατο, από 10.00 μέχρι 23.00, τις δε Κυριακές από 12.00 μέχρι 19.00. Σημειωτέον ότι από 10.00-12.00 προσφέρει πλήρες πρωινό στα 10 €, που περιλαμβάνει καφέδες, κρουασάν, ομελέτα ή πίτα ή μπαγκέτα γεμιστή, καθώς και φρέσκους χυμούς ή φρουτοσαλάτα! Στη συνέχεια σερβίρουν γεύμα ή δείπνο, με βάση τον εκτενή κατάλογο, όπου θα αναφερθώ κατόπιν, ή ένα πλήρες μενού στα 20 €, που δοκιμάσαμε και φυσικά θα σας περιγράψω πιο κάτω.

Δυο λόγια για τον χώρο. Είναι μια σάλα μέτριου μεγέθους, δυναμικότητας περίπου 80 θαμώνων, που εξυπηρετούνται σε σκούρα τραπεζοκαθίσματα ή καναπέδες, μαύρων και καφέ αποχρώσεων. Στα τραπέζια ήταν στρωμένα καφέ υφασμάτινα σουπλά.
Το ξύλινο δάπεδο είναι επίσης μαύρου χρώματος και δίνει μια αίσθηση αρχοντιάς. Στο πίσω μέρος της αίθουσας βρίσκεται το μπαρ με ευρεία ποικιλία ποτών, μεγάλο πάγκο ελλειπτικού σχήματος και τριγύρω του αφθονία ψηλών καθισμάτων. Εστιατόριο και μπαρ ήταν γεμάτα κατά τα 2/3, την ώρα που τρώγαμε, μεταξύ 3 και 4.30 μ. μ.
Ολόκληρη η ηλικιακή γκάμα ήταν παρούσα, κατά δε τα ειωθότα της Κυριακής, υπήρχαν και άφθονα κουτσούβελα μετά των γονέων, σε όλους τους χώρους εστίασης, βοηθούντος άλλωστε και του γειτονικού play station - παιδότοπου!
Αν προτιμάτε ησυχία και στυλ θα επιλέξετε το Π για βραδινή σας έξοδο, εννοείται!

Μουσική δεν υπήρχε, και ίσως δεν θα είχε και ιδιαίτερο νόημα, λόγω της κυριακάτικης χάβρας, κυρίως απ’ τα δυο εστιατόρια εκατέρωθεν του Π, που λόγω και χαμηλότερων τιμών ήταν τίγκα από κόσμο…
Στο βάθος, αριστερά του μπαρ, υπήρχαν 2+2 WC, ανδρών και γυναικών, στρωμένα με μαύρο δάπεδο, ενώ οι τοίχοι είχαν πράσινα σκούρα πλακάκια. Τα είδη υγιεινής ήταν κι αυτά μαύρα, ενώ οι νιπτήρες είχαν αυτόματες βρύσες με ενδείξεις στους τοίχους on/off. Οι γυναικείες, όπως μου είπε η φίλη μου ήταν καθαρές, αλλά οι ανδρικές χρειάζονταν συχνότερη φροντίδα, λόγω και της κυριακάτικης κίνησης…

Όσον αφορά την εξυπηρέτηση (προσωπικά είχα καμιά 10αριά χρόνια να επισκεφθώ τα προηγούμενα Π), πρόσεξα ότι δεν υπήρχε κάποιος υπεύθυνος και έμπειρος μαιτρ, τόσο για να τοποθετεί τους πελάτες σε τραπέζια όσο και για κάθε εύλογη ερώτησή τους, που ενδεχομένως θα είχαν σχετικά με τον χώρο εστίασης.
Τα τέσσερα νεαρά παιδιά, τρία αγόρια και ένα κορίτσι, ντυμένα με μαύρα τζιν και μπλούζες, προσπαθούσαν μεν, ωστόσο κάποτε καθυστερούσαν στο σερβίρισμα και το γέμισμα των ποτηριών με νερό, που σημειωτέον ήταν εμφιαλωμένο, χωρίς εννοείται να ερωτηθούμε σχετικά, και ατυχώς βρισκόταν σε άλλο σημείο, απροσπέλαστο από εμάς. Μεγάλο φάαουλ: το νερό ή το έχουμε στο τραπέζι μας, ή παρακολουθούν και το γεμίζουν άμεσα!
Τα γένια προϋποθέτουν και τα κατάλληλα χτένια, για να αποφύγω την άλλη, τη ‘μεταξωτή’ ρήση…Οι νεαροί σερβιτόροι, πλημμελώς ενημερωμένοι για γενικότερα θέματα του χώρου εστίασης που εξυπηρετούσαν, ένιωθαν συχνά αμήχανοι σε κάποιες βασικές ερωτήσεις μας…

Πάμε τώρα στα εδέσματα. Υπήρχαν αρχικά πέντε πιάτα ημέρας:

Σούπα μανιταριών βελουτέ, στα 10 €.
Καρπάτσιο φιλέτου, στα 14 €.
Κριθαρώτο με γαρίδες και σπαράγγια, στα 22 €.
Χταπόδι κοκκινιστό με νιόκι, στα 15 €.
Cheeseburger μοσχαρίσιο με τυρί cheddar, σε ψωμί brioche, στα 16€.

Ο κυρίως κατάλογος περιλαμβάνει περί τα 10 ζεστά, καθώς και κρύα ορεκτικά, από 11-16 €, όπως μανιτάρια πλευρώτους, ποικιλία τυριών, κ. λπ. Επίσης 4 πίτσες, στα 10-15 €, 7 σαλάτες, από 10-18 €, 5 ζυμαρικά από 10-23 € (τιμή για λιγκουίνι με θαλασσινά), καθώς και 5 φρέσκα ζυμαρικά, από 14-19 (για τα τορτελάτσι με καπνιστό σολομό), αλλά και 5 ριζότο, στα 13-24 € (για τη σπέσιαλ παέγια του σεφ)!
Σερβίρουν ακόμη 5 ψάρια, από 20-24 € (για τόνο σχάρας) και 8 κρεατικά, από 16 € για το μπιφτέκι γάλακτος, μέχρι 29 €, για το κλασικό Rib Eye (Angus).
Επίσης, πληθώρα 14 γλυκών, παγωτών και σορμπέ, από 7-15 €, τιμή που αφορά την κρεπ σουζέτ για δύο άτομα.

Ο κατάλογος των κρασιών περιλαμβάνει 12 ετικέτες λευκών, από 18 μέχρι 32 €, για το Vassaltis Valampous, Σαντορινιό Ασύρτικο, 4 ροζέ από 18-33 €, για ένα γαλλικό της Προβηγκίας, και 12 κόκκινα, στα 18-36 €, για το Thema Παυλίδη Αγιωργίτικο. Επίσης, 5 σαμπάνιες από 20-100 €, για την Veuve Cliquot λευκή, καμιά 10αριά κοκτέιλ στα 9-11 €, ποτήρια κρασί από 4-7 € και 7 μπύρες, 5-6 €.
Φυσικά, συμπεριλαμβάνονται οινοπνευματώδη ποτά (8-16 €), φρέσκοι χυμοί στα 5-6 €, καφέδες στα 4-6 €, κ. λπ.

Εμείς πήραμε το μενού των 20 € το άτομο, με δύο πρώτα πιάτα, μία επιλογή ανάμεσα σε δύο για κυρίως πιάτο, και ένα γλυκό. Σε τιμές καταλόγου, υποθέτω με μεγαλύτερες μερίδες, τα πιάτα θα στοιχίζανε περίπου τα διπλά. Γι’ αυτό τον λόγο, βαθμολογώ το vfm του συγκεκριμένου αυτού μενού με 3 στα 4, ενώ του καταλόγου δικαιούται πιθανόν 2 στα 4!

Στην αρχή ήρθε εμφιαλωμένο νερό AVRA, στα 2.50 €.
Επίσης, έφεραν ένα πανεράκι με ένα μαύρο και δύο λευκά στρογγυλά ψωμάκια, καθώς και τέσσερα κριτσίνια πολύσπορα, κατά πάγια συνήθειά τους.
Συνοδεύονταν από μπολάκι με ελίτσες, κομμάτια καρώτου και πιπεριάς, μέσα σε εκλεκτής ποιότητας ελαιόλαδο.

Μας έφεραν για πρώτα, μανιταρόσουπες βελουτέ, με δυο κομμάτια τρούφας απ’ την Ευρυτανία, πατρίδα άλλωστε του σεφ Ιωάννου, που πριν χρόνια ξεκίνησε την καριέρα του στο ξενοδοχείο ΜΟΝΤΑΝΑ του Καρπενησιού. Ήταν μια σούπα γευστική, αν και θα την προτιμούσαμε λίγο πιο πηχτή και κρεμώδη…
Ακολούθησαν δύο μπρουσκέτες στον καθένα μας με λιωμένη μοτσαρέλα, ντοματίνια, ρόκα και βασιλικό, νόστιμες επίσης.

Για κυρίως πιάτο δοκίμασα μια χοιρινή πανσέτα, μαγειρεμένη sous vide, με σος εσπεριδοειδών, δύο καρδιές μπρόκολου και δυο κομμάτια παντζάρι, σόγια, τζίντζερ, και μους από γλυκοπατάτες. Μου άρεσε πολύ, τόσο η πανσέτα όσο και η όλη παρουσίασή της.

Η φίλη μου πήρε την άλλη κυρίως επιλογή με τα ζυμαρικά. Ήταν πέννες με μοτσαρέλα, ντοματίνια, κάππαρη, πάπρικα, καθώς και ελίτσες χωρίς κουκούτσι και σος ντομάτας κόκκινη. Της άρεσε επίσης, όπως και σε μένα που τις δοκίμασα.

Για γλυκό έφεραν από ένα cheesecake με sauce φράουλας, συμπαθητικό, σε σχήμα ορθογώνιο.

Ακολούθησε ευφυές κέρασμα, με το παραδοσιακό υποβρύχιο μαστίχα, που εδώ ήταν βουτηγμένη σε ποτηράκι με λικέρ επίσης μαστίχας!

Ο λογαριασμός, με το νερό Αύρα, που ατυχώς στερείτο της κατάλληλης αύρας (!! ), έφτασε τα 42.50 € (κατηγορία 17/25 € κατ’ άτομο).

Το ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ GOLD, αν είναι τελικά χρυσό, αργυρό ή χάλκινο, εσείς τελικά θα το κρίνετε, με τις δικές σας επιλογές και τα βιώματα.
Δεν ξέρω αν με τα χρόνια έγινα πιο απαιτητικός, αλλά θα θεωρούσα το παλιό Κολωνακιώτικο στέκι, ειδικά τα πρώτα του χρόνια, με τον θρυλικό Ιταλό μαιτρ και κατόπιν τον ευγενέστατο Γιάννη, σαν μαγαζί πραγματικά χρυσό, ενώ τον συγκεκριμένο χώρο στο Εμπορικό Κέντρο, με τις παρατηρήσεις που σας ανέφερα, το βλέπω μάλλον επίχρυσο…

Το μενού πάντως, που ελπίζω να εμπλουτιστεί με εναλλακτικές προτάσεις του σεφ, συνιστά μια τίμια λύση για προσεχή σας επίσκεψη, αν τυχόν βρεθείτε στο Golden Hall!