ΖΑΡΚΑΔΟΥΛΑΣ

Ψαροταβέρνες

  Βιθυνίας 32, Νίκαια [Χάρτης]
  210 4252770

Περιγραφή
Κλασική ψαροταβέρνα με πολλά θαλασσινά και ψαρολοϊδια.


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Νίκαια, Αθήνα
Δεκ
10
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι και γνώστης της περιοχής της Νίκαιας. Παίζει να ήταν και η πρώτη φορά που μπήκα στα στενά της. Πάντως από τις γρήγορες ματιές που έριξα, βρήκα αρκετά σημεία που μου άρεσαν και τράβηξαν τη προσοχή μου. Δεν θα με χάλαγε να την γυρίσω και να βρω μικρά ταβερνάκια για να περάσω χαλαρές στιγμές με ουζάκι και κουβεντούλα. Πιστεύω ότι μπορείς να βρεις απίστευτα διαμαντάκια που ούτε καν θα είναι καταχωρημένα στο Ask4food.
Όπως ήταν φυσικό, ούτε τον «Ζαρκαδούλια» ήξερα.

Απλά, ένα βραδάκι με πήρε τηλέφωνο ένας Πειραιώτης φίλος μου που θα βγαίναμε για βόλτα και μου είπε ότι τα έχει αναλάβει όλα και θα με πάει κάπου που είναι σίγουρος ότι δεν έχω ξαναπάει. Και έπεσε μέσα! Όταν του ζήτησα να μου πει περισσότερα για το μέρος που θα πηγαίναμε, δεν κατάφερα να του πάρω κουβέντα. Σφίγγα ο άτιμος! Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να μη με πάει σε κανένα κυριλέ μαγαζί και σκάσω εγώ με το τζινάκι και το t-shirt με το πρόστυχο θέμα (ε ναι λοιπόν, παλιμπαιδίζω! ).

Μετά από πίεσή μου κατά τη διαδρομή και ενώ είχαμε βγει εδώ και ώρα από το κέντρο και τα λημέρια μου, άρχισε να «σπάει» τη σιωπή του και να μου λέει ότι πάμε καρφί για τρελό ψαρομεζέ, που όμοιό του δεν είχα ξαναφάει. Λατρεύω τους ψαρομεζέδες! Δεν ήθελα και πολύ για να σπάσουν οι αντιστάσεις μου και να φαντάζομαι το τι θα ήθελα να επακολουθήσει. Από μερακλίδικο σαγανάκι πετροσωλήνες και ταπεινά μικρόψαρα που μόλις βγήκαν από το τηγάνι μέχρι «νυχάκι» που έφαγα το καλοκαίρι σε νησί μας και το οποίο πραγματικά με ενθουσίασε. Δεν θέλω να ξινίσουν κάποιοι εδώ μέσα, αλλά ήταν θαλάσσια σαλιγκάρια τα οποία μας σερβιρίστηκαν αχνιστά με το πιπεράτο ζουμάκι τους. Θυμίζει αρκετά την σούπα με αντίστοιχα σαλιγκάρια που σου προσφέρουν αχνιστή, πλανόδιοι πωλητές πάνω στην κεντρική πλατεία των Βρυξελλών, την Grand Place. Ότι καλύτερο για ένα χειμωνιάτικο απόγευμα!

Ήταν βράδυ καθημερινής και βρήκαμε και εύκολα παρκινγκ στα γύρω στενά αλλά και τραπεζάκι πάνω στο πεζοδρόμιο. Ο καιρός κράταγε ακόμα και δεν μας πήγαινε η καρδιά να μπούμε στον εσωτερικό του χώρο. Ήμασταν 2 και βολευτήκαμε εύκολα. Πολύ πιο μεγάλες παρέες θα τη συναντήσουν τη δυσκολία τους. Το σημείο θυμίζει ελληνική ταινία εποχής. Εντελώς γειτονιά. Χαμηλά μπαλκόνια, μπουγάδες και παιδιά που κυκλοφορούσαν με ποδήλατα και τον σκύλο τους λαχανιασμένο να τρέχει στο κατόπι τους. Ο χώρος του Ζαρκαδούλια πιο πολύ μοιάζει με καφενεδάκι παρά με εστιατόριο ή μεζεδοπωλείο. Πρέπει να έχει να μπει χέρι ανακαίνισης εδώ και χρόνια. Φυσικά δεν είχα κανένα πρόβλημα σε αυτό γιατί πάω κάπου όχι για το design ή την αρχιτεκτονική αλλά για τους μεζέδες του. Παρ’ όλα αυτά αφού έχουν τόσο κόσμο και οι τιμές τους δεν είναι ακριβώς αυτές που θα βρεις σε ένα καφενεδάκι ή κουτούκι, θα μπορούσαν να επενδύσουν λίγα χρήματα για να κάνουν τον χώρο πιο φιλόξενο.

Ο φίλος μου το τράβηξε ακόμα παραπάνω, φτάνοντάς το στα άκρα, ζητώντας μου να σηκωθώ και να κάνω μία ολιγόλεπτη βόλτα στη γειτονιά και να είναι αυτός που θα παραγγείλει τα όσα θα φάμε, έτσι για έκπληξη. Εξάλλου, μου έκανε το τραπέζι και ήθελε να με ευχαριστήσει. Η περιέργειά μου έπιασε ταβάνι αλλά κάπου μου άρεσε όλο αυτό και δέχτηκα. Μετά από 6-7 λεπτά περπάτημα, γύρισα κι έδωσα παρόν, αφού είχα ενημερωθεί με sms ότι η παραγγελία είχε δοθεί και δεν υπήρχε λόγος να σουλατσάρω άλλο.

Δεν ξέρω λοιπόν, ούτε τι έχουν στον κατάλογο, ούτε την ποικιλία τους, ούτε μεμονωμένα τις τιμές τους. Αυτό που ξέρω είναι ότι το service τους ξεκίνησε λίγο άνισα εκείνο το βράδυ. Το ένα άτομο ήταν κατά πολύ πιο φιλικό από το άλλο. Δεν δίνω παραπάνω στοιχεία για να μην τους «φωτογραφίσω» και δημιουργήσω τυχόν πρόβλημα. Ο ένας χαμογελαστός και ο άλλος αρχικά σαν να του έφταιγε κάτι. Φυσικά και αυτό μέσα στο πρόγραμμα είναι. Δεν είμαστε μηχανές και δεν μπορούμε να είμαστε πάντα μέσα στη τρελή χαρά. Όπως και να έχει, καλό είναι να μη περνάμε τις «μαύρες» μας στον πελάτη που έχει έρθει για να ξεσκάσει και να μη γίνεται αυτός ο αποδέκτης της τυχόν κακοκεφιάς της εξυπηρέτησης. Αν θέλαμε να μαυρίσει η ψυχή μας, απλά θα βάζαμε να δούμε βραδινές ειδήσεις και θα είχαμε την μελαγχολία στο τσεπάκι μας. Ευτυχώς στην συνέχεια «γλύκανε» και το δεύτερο άτομο και πήρε κι εμάς η διάθεση τα πάνω της, γιατί σε μέρη σαν κι αυτό περιμένεις αμεσότητα και φιλική εξυπηρέτηση. Αν αυτό δεν σου κάτσει καλά, μπορεί να σε στραβώσει άσχημα και να χαθεί όλη η αίσθηση που ζητάς να συνοδέψει τη βραδιά σου.

Πρώτα ήρθε το ουζάκι μας μαζί με τα παγάκια του και σε ελάχιστο χρόνο ήρθε μία χωριάτικη σαλάτα. Άψογη σε όλα της. Και σε ποσότητα και σε ποιότητα υλικών, ήταν ότι θέλαμε και περιμέναμε. Η ντομάτα στην καλύτερή της εποχή, μέλωνε το βαθύ και παραφορτωμένο πιάτο. Όσο σκέφτομαι τους φίλους μας τους βορειοευρωπαίους που η ντομάτα γι αυτούς είναι απλώς για να δώσουν χρώμα στο πιάτο τους κι εκεί έχει από ελάχιστη έως καθόλου γεύση, παραδέχομαι ότι μειδιάζω και χαμογελάω με μικρή δόση κακιούλας. Και μετά μας φαίνεται παράξενο που ο τουρίστας έρχεται στα νησιά μας και παραγγέλνει απλώς μία χωριάτικη σαλάτα. Βρε, αφού αυτό τους λείπει. Και δεν μπορούμε να τους χαρακτηρίζουμε φτωχομπινέδες γιατί κι εμείς από την άλλη, τους χρεώνουμε μέχρι και 11-12 ευρώ (και βάλε…) για μια σαλατούλα (κάπου εδώ χάνεται το μειδίαμά μου και χαμηλώνω το βλέμμα ντροπιασμένος…).

Ακολούθησε το χταποδάκι μας, που εκεί μας τα χάλασε λίγο. Ήταν παραψημένο, στεγνό και δεν μας πολυάρεσε. Γενικά σπάνια παραγγέλνω χταπόδι όταν τρώω έξω. Πολύ συχνά δεν το πετυχαίνουν και για το ποσό που κοστίζει, μου φαίνεται ότι απλά έχω πετάξει μερικά ευρουδάκια με τα οποία θα μπορούσα να απολαύσω 2-3 ακόμα πιάτα… Όταν είναι πετυχημένο το θεωρώ έναν εξαιρετικό ουζομεζέ, όμως δεν μου αρέσει να τζογάρω… Σίγουρα αυτό το πιάτο ήταν πολύ κάτω των προσδοκιών μας.

Ακολούθησαν τηγανητές πατατούλες που ήταν ξεκάθαρο ότι μόλις είχαν βγει από τη φωτιά. Έκαιγαν αλλά ούτε αυτό στάθηκε εμπόδιο στο να τις τσακίσουμε εν ριπή οφθαλμού. Προσπαθούσαμε ταυτόχρονα να συνεχίσουμε την κουβέντα μας αλλά το μόνο που καταφέρναμε ήταν να βγάζουμε άναρθρες κραυγές χωρίς σύμφωνα. Στογγυλοκομμένες και χρυσοκίτρινες. Όπως μου αρέσουν κι όπως θα ήθελα να μου τις φτιάξουν και στο σπίτι μου. Ευχόμουν να είχε προνοήσει ο φίλος μου και να είχε παραγγείλει και τζατζικάκι για να τις συνδυάσουμε, αλλά δεν μου βγήκε το όνειρο.

Και τότε προσγειώθηκαν στο τραπέζι μας δύο πιατέλες που αρχικά δεν πολυκατάβαλα τι είχαν πάνω. Κάτι ποδαράκια έβλεπα αλλά και πάλι δεν μπορούσα να προσδιορίσω τι ακριβώς ήταν. Καβούρια! Έλαμψε το πρόσωπο του φίλου μου από την αντίδρασή μου. Γενικά είμαι φαν του αστακού, γαρίδων, καραβίδων κτλ αλλά καβούρι είχα μόνο μια ακόμα φορά στο μενού μου. Θυμάμαι ήμουν σε κάποια βουνά της Ηπείρου σε φιλικό σπίτι και μας πρόσφεραν καραβίδες και καβούρια που λίγο πριν είχαν ψαρέψει από το ποτάμι. Ακόμα θυμάμαι την ταραχή που έπαθα όταν είδα να τα πετάνε ζωντανά στο νερό που χόχλαζε. Τότε μου είχαν αρέσει ξεκάθαρα, περισσότερο οι καραβίδες οι οποίες σε σχέση με τα καβούρια ήταν και πολύ πιο ψωμομένες.

Α, επίσης μια φορά είχα πάρει και μία κονσέρβα με καβούρι γιατί μου γυάλισε στο μάτι όταν την είχα δει στο ράφι ενός σούπερ μάρκετ και την πήρα μαζί μου μέχρι το σπίτι. Θυμάμαι ότι με όσο ενθουσιασμό την είχα ανοίξει, με άλλο τόσο αηδία την είχα πετάξει στα σκουπίδια μετά την πρώτη απειροελάχιστη μπουκιά, γιατί κάτι στην μυρωδιά του και τη γεύση του, έκανε τα σωθικά μου κόμπο.
Τότε στο μυαλό μου ήρθε ότι τα θαλασσινά ψάρια είναι κατά γενική ομολογία πιο νόστιμα από αυτά του γλυκού νερού κι έτσι περίμενα ότι κι αυτά τα καβούρια θα είναι γευστικά. Άσε που βγήκε στην επιφάνεια του ένστικτο του Σκορπιού που είναι στην φύση του να δοκιμάζει ότι του φέρουν μπροστά του φτάνει να συνοδεύεται από ένα πιρούνι κι αυτό όχι απαραίτητα. Και ξεκινάει το πανηγύρι! Ο φίλος μου έδειχνε να τα απολαμβάνει αλλά εγώ δεν ενθουσιάστηκα. Ευτυχώς που η λαδορίγανη έδινε λίγη γεύση παραπάνω.

Επίσης δεν θα μπορούσα να μη σχολιάσω την ταλαιπωρία που τράβηξα στην προσπάθεια να διαχωρίσω το κέλυφος από το ψαχνό. Κάποια στιγμή μου μπήκε η ιδέα ότι ψάχνω το βρώσιμο μέρος σε λάθος σημείο του καβουριού. Άσε που είχα γίνει μέσα στα λάδια προσπαθώντας με όση δεξιοτεχνία μου επέτρεπε η πείρα μου (με μηδαμινή δηλαδή) να τα καθαρίσω. Μετά από λίγη ώρα είχα σχεδόν παραδοθεί καθώς για τα γούστα μου δεν άξιζε να το περνάω όλο αυτό για ψαχνό αυτής της γεύσης και ποσότητας. Νοστιμούλικο (ή μάλλον διαφορετικό σε γεύση), αλλά πολύ λίγο βρε παιδί μου. Μη νομίσετε ότι θα πάρετε μία μερίδα και θα χορτάσετε. Εγώ θα χρειαζόμουνα γύρω στα 15 καβούρια και αν (είμαι φαγανός! ). Φυσικά ούτε να διανοηθώ δεν μπορώ ότι θα έμπαινα στη διαδικασία να καθαρίσω 15 καβούρια. Παθαίνω εγκεφαλικό και στη σκέψη ακόμα!

Όταν πρόσεξα τα γύρω μας τραπέζια, παρατήρησα ότι 9 στους 10 είχαν παραγγέλλει επίσης καβούρια. Μεγάλο σουξέ! Τι να πω, κάτι παραπάνω θα ήξεραν όλοι αυτοί που δεν ήξερα εγώ γιατί φαίνονταν να είναι συχνοί πελάτες τους. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι είναι ένα μεζεδάκι που δεν συναντάς σε πολλά μεζεδοπωλεία αλλά όλο αυτό το τζέρτζελο που γίνεται για δαύτα, μάλλον δεν το καταλαβαίνω… «Μεζεδάκι» είπα? Διόρθωση λοιπόν, γιατί ένα μεζεδάκι δεν θα κόστιζε ποτέ 12€!!!

Όπως είπα, το τραπέζι ήταν κερασμένο όμως πήρε το μάτι μου τα πόσα περίπου πλήρωσε ο φίλος μου και το ποσό δεν ήταν καθόλου μα καθόλου ευκαταφρόνητο. Πόσο μάλλον αν σκεφτείς ότι καθόμασταν σε ένα τόσο λαϊκό μαγαζί.

Στον φίλο μου είπα ότι ξετρελάθηκα (γιατί πάντα πρέπει να κάνουμε ευτυχισμένους αυτούς που αγαπάμε) αλλά εγώ έφυγα πεινασμένος και ολίγον τι ταλαιπωρημένος (και με μια λίγδα ΝΑ στο μπλουζάκι μου).

Προτείνω να το επισκεφτούν όσοι δεν έχουν ξαναδοκιμάσει καβούρι γιατί τα υπόλοιπα τα βρίσκεις σε πάρα πολλά μεζεδοπωλεία με θαλασσινά. Πιο πολύ για την εμπειρία. Που ξέρετε μπορεί να σας αρέσει το καβούρι και να γίνεται κι εσείς συχνοί πελάτες τους. Όσο για εμένα μάλλον θα προτιμώ στο μέλλον τις γαρίδες και τα καλαμαράκια που μου παραδίδονται πιο εύκολα και χωρίς τη μάχη που χρειάστηκε να δώσω με τα καβούρια αλλά και με χαμηλότερη χρέωση… Εκτός κι αν πρόκειται για soft shell καβούρια που απ’ ότι διάβασα, προσφέρονται σε bar/restaurant του κέντρου!

Υ. Γ. Στην γεύση έβαλα «3» αλλά μου δίνονταν η δυνατότητα πιο ακριβής βαθμολόγησης μάλλον θα έβαζα 2,5.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Νίκαια, Αθήνα
Απρ
13
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
-

Aφού είπα να τηρήσω τη νηστεία τη Μεγάλη Εβδομάδα (καλά δεν θα λιμοκτονήσω κιόλας-απλά δεν θα φάω κρέας), είπα να επισκεφτώ μετά από αρκετά χρόνια τον Ζαρκαδούλα για κάναν θαλασσινό μεζέ. Αφορμή στάθηκε η φωτογραφία των κουμπάρων μου από πρόσφατη επίσκεψη τους, ενώ εγώ βρισκόμουν σε ταξίδι στο εξωτερικό. Είχαν τσακίσει κάτι κάβουρες!

Ο Ζαρκαδούλας έχει τη φήμη ότι θα φας καλό καβούρι. Η ονομασία του καταστήματος είναι από το επίθετο του ιδιοκτήτη και βρίσκεται σε μία πολύ υποβαθμισμένη και λαϊκή περιοχή, στην Παλιά Κοκκινιά. Αυτό όμως δεν αποτρέπει καθόλου να τον επισκέπτονται άτομα με πορτοφόλια που αντέχουν να πληρώσουν για θαλασσινά (κατά διαβολική σύμπτωση ήταν 3 αυτοκίνητα μάρκας Audi παρκαρισμένα απ'έξω). Στην επίσκεψη μου είδα αντροπαρέες που μετά τη δουλειά του έκαναν μια στάση για να φάνε γαρίδες και καβούρια. Χαρακτηριστικά στο διπλανό τραπέζι ο ένας κύριος τόνισε πως θέλει μια μερίδα καβούρι για πάρτη του.

Ο χώρος δυστυχώς μοιάζει παλιακός και καφενειακός. Η διακόσμηση δεν έχει τίποτα αξιοσημείωτο, παρ'όλα αυτά είναι καθαρό μαγαζί αλλά αρκετά μικρό. Ξύλινες καρέκλες και χάρτινα τραπεζομάντηλα μιας χρήσης. Αν ξαναέκανα επίσκεψη, αυτή θα ήταν ένα δροσερό καλοκαιρινό βραδάκι στο πεζοδρόμιο, να παρατηρώ τους περαστικούς και να κοιτάω τις παμπάλαιες κατοικίες-αρκετές από αυτές εγκαταλελειμμένες ή νοικιασμένες από πρόσφυγες. Αφήστε που θα αποφύγετε και πιθανές μυρωδιές από την κουζίνα "ποτισμένες" στα ρούχα σας. Θα βρείτε πολύ εύκολα να παρκάρετε καθώς κάθε άλλο παρά πολυσύχναστο είναι το μέρος.

Δεν αμφιβάλω πως λογικά με κόπο θα έχει κερδίσει το κοινό του το κατάστημα. Κάποιοι γνωρίζουν προσωπικά τον καταστηματάρχη και φάνηκε να μιλούν μαζί του. Εγώ θα βαθμολογήσω με άσσο γιατί ενώ πάρκαρα και κατέβηκε η μητέρα μου να πιάσει θέση, όπως ήταν λογικό λόγω και χώρου ήθελε 2 άτομα να καθίσουμε σε 4άρι τραπέζι (όχι ιδιαίτερα ευρύχωρο για 4 πάντως), ο νεαρός σερβιτόρος είπε: "Όχι κυρία, αυτά είναι για 4 άτομα" και μας έδωσε 2 εναλλακτικές επιλογές, η μία ακριβώς πριν την κουζίνα και η άλλη δίπλα ακριβώς στην είσοδο. Σχεδόν μας ανάγκασε με το ύφος του.

Ομολογώ πως αν το είχε πει σε εμένα θα είχα σηκωθεί και θα είχα φύγει. Αυτό που με εκνεύρισε ήταν πως ήδη σε 4άρι τραπέζι καθόντουσαν 2 άτομα και το ίδιο έγινε όταν αποχώρισαν και στο ΙΔΙΟ ακριβώς τραπέζι κάθισε ένα άλλο ζευγάρι. Μου τη "βαράνε" άσχημα τέτοιες συμπεριφορές και με κάνει να το συζητάω και αργότερα μετά την αποχώρηση μου.

Ο πιο μεγάλος ηλικιακά σερβιτόρος ήταν αρκετά ευγενικός και μας ρωτούσε κάθε φορά για να μαζέψει τα πιάτα μας (ευχαριστώντας μας). Δυστυχώς το ύφος του νεαρού τον επισκίασε, ακόμα και όταν ρωτούσαμε για κάποια πιάτα μας απαντούσε με ένα περίεργο υφάκι σαν να μην ξέραμε που πήγαμε. Η νόμιμη απόδειξη ήρθε αμέσως με τα πρώτα πιάτα ενώ στο τέλος θεωρώ φάουλ που δεν προσφέρθηκε κάτι, έστω ελάχιστο. Επειδή οι λογαριασμοί δεν είναι σουβλατζίδικου αλλά θαλασσινών θα πρότεινα να το κοιτάξει η επιχείρηση και έστω να πρότεινε έναν χαλβά, για την αλλαγή της γεύσης ρε αδελφέ.

Γίνομαι λίγο σκληρός και ίσως άδικος προς τον μεγαλύτερο σερβιτόρο αλλά επειδή έχω μέτρο σύγκρισης το Ταξιδεύοντας και το Ψαροκόκκαλο, πρέπει να ξεχωρίσω τον επαγγελματία από τον απλώς καλό.

Η επίσκεψη μας έγινε στις 15:00 την Μεγάλη Τετάρτη από εμένα και την μητέρα μου.

Πήραμε:

- Ψωμάκι απλούστατο, χωρίς να το ζητήσουμε. Μας φάνηκε πολύ χρήσιμο για τις γαρίδες σαγανάκι που θα γράψω παρακάτω. Χρεώθηκε σαν κουβέρ για 2 ευρώ.

- Χόρτα στα 3 ευρώ. Θα τα ήθελα λίγο περισσότερο βρασμένα, καλή μερίδα.

- Πατάτες τηγανιτές κομμένες σε στρογγυλές ροδέλες, νόστιμες αλλά θα τις ήθελα λιγότερο τραγανές. Tιμή 2.5 ευρώ.

- Γαρίδες σαγανάκι στα 15 ευρώ. Νοστιμότατο πιάτο με ένα μεγάλο κομμάτι φέτα και πράσινη πιπεριά μέσα στην παχύρευστη σαλτσούλα. Όπως ανέφερα και πιο πάνω το ψωμάκι χρησίμευσε για τις βούτες. Υπήρχαν αν θυμάμαι καλά 5-6 γαρίδες καθαρισμένες, ζουμερές. Προτείνεται 100%.

- Καβούρι στα 12 ευρώ. Περίπου όπως το γεύτηκα και στο Ψαροκόκκαλο, με τη λαδορίγανη του. Νόστιμο φυσικά και περιποιημένο. Το σουξέ του μαγαζιού.

- Ούζο Πλωμάρι στα 7 ευρω.
- 1/4 κρασί ροζέ που ήταν μάλλον λευκό αλλά ήταν μια χαρά για τέτοιου είδους μαγαζί στο 1.5 ευρώ.
- Νερό εμφιαλωμένο χωρίς να ζητηθεί στο 1.5 ευρώ.

Σύνολο 44.5 ευρώ με απόδειξη. Εδώ πάντως να αναφέρω πως σε κουβέντα με τους κουμπάρους μου, μου τόνισαν πως κάθε φορά τον "κυνηγούσαν" για να κόψει απόδειξη. Ίσως κάτι άλλαξε προς το καλύτερο εδώ.

Συμπερασματικά θα πω πως δεν με ικανοποίησαν ιδιαίτερα όλα τα περιφερειακά στην έξοδο μου, εκτός από το φαγητό του. Σε αυτή την περίπτωση όμως τυχαίνει τα άλλα 2 μαγαζιά να είναι πιο κοντά μου και πιο φιλικά απέναντι μου.

Η εξυπηρέτηση με χάλασε. Ειδικότερα για τη μητέρα μου που παλιά είχε κάνει ουκ ολίγες επισκέψεις ενώ οι τιμές κατ'άτομο είναι άνω των 18 ευρώ. Μιλάμε για ουζερί της "γειτονιάς" και όχι για Βαρούλκο. Οπότε το παραμικρό υφάκι σε τέτοιου είδους μαγαζί με ξενερώνει.

Πρέπει να το έχεις μέσα στο αίμα σου και να ψυχολογείς την ιδιοσυγκρασία του πελάτη χωρίς διακρίσεις. Ο ευχαριστημένος πελάτης το λέει σε 5 άτομα και ο δυσαρεστημένος σε 20. Ο νοών νοείτω...

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Νίκαια, Αθήνα
Ιαν
03
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Η κριτικη αυτη ενδεχομενως αποτελει εναν οδηγο για το συγκεκριμενο μαγαζι καθως εχω παει δυο φορες στο μαγαζι αυτο και εχοντας παραγγειλει με διαφορετικο τροπο τις δυο αυτες φορες.

Ο χωρος ειναι κλασσικου ουζερι που αν δεν εισαι γνωστης της περιοχης αφενος δεν το βρισκεις ευκολα κ αφετερου δεν μπορεις να φανταστεις σε τι διαφερει απο τα υπολοιπα.
Το μαγαζι αυτο φημιζεται για τα καβουρια. Ειναι ενας μεζες καταπληκτικος που δεν τον εχω βρει πουθενα αλλου.

Την πρωτη φορα πηραμε καβουρια για τεσσερις γαριδες μπακαλιαρο κ καμια σαλατα μαζι με ουζο. Ο σερβιτορος μας ρωτησε ποσες γαριδες θελουμε τεσσερις η οκτω κ ειπαμε οκτω. Μεγαλυτερς γαριδες δεν εχω φαει. Το κοστος 50, αλλα για τοσο μεγαλη γαριδα δικαιολογειται. Η μεριδα του μπακαλιαρου ηταν κοντα στο κιλο οποτε η τιμη του δικαιολογηθηκε επισης.
Για αυτα πηγε 40 το ατομο. Αρκετα αλλα κανεις δεν παραπονεθηκε γιατι το φαγητο το ευχαριστηθηκαμε.

Τη δευτερη φορα ξεραμε. Πηραμε καβουρι και απο τα υπολοιπα γαυρο καλαμαρακι σαλατα και ουζο. Αυτη τη φορα ο λογαριασμος ηρθε στα 25 και φαγαμε παλι καταπληκτικα.
Ο δευτερος τροπος παραγγελιας σου επιτρεπει να πας με πιο μεγαλη ανεση.
Οποτε βρω ευκαιρια θα ξαναπαω. Μου αρεσει

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Νίκαια, Αθήνα
Μαι
12
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
17-25

Επισκευθήκαμε πρόσφατα την ψαροταβέρνα Ζαρκαδούλας, παρέα επτά ατόμων, με την οποία συνήθως πηγαίνουμε για ψαρομεζέδες και ουζάκι.
Να τονίσω εδώ, προτού αρχίσω κριτική, ότι οι ψαρομεζέδες δεν είναι από τα αγαπημένα μου εδέσματα γενικά και ότι προτιμώ συνήθως συγκεκριμένους εξ αυτών.

Στον Ζαρκαδούλα πήγαμε κυρίως για το ψητό καβούρι, για το οποίο φημίζεται, κάτι που δεν είχα δοκιμάσει ποτέ.

Σε κάποια γειτονιά της Νίκαιας λοιπόν, εύκολο να το βρεις (πάντα με τη βοήθεια της τεχνολογίας), εύκολο parking για σαββατόβραδο στα ευρύχωρα γύρω στενά. Λίγα τραπεζάκια στο στενό πεζοδρόμιο, τα οποία δύσκολα θα ενωθούν για μεγάλη παρέα, αν και μπορεί να το κάνει ο άνθρωπος, δε ρώτησα. Το εσωτερικό μικρό σχετικά, καθαρότατο, 7-8 τραπεζάκια, κάποιες, κλασικές πλέον, φωτογραφίες με παλιούς ηθοποιούς στους τοίχους, γυάλινη τζαμαρία με όμορφα γραμμένες στο χέρι τις "υπηρεσίες" του καταστήματος. Φάουλ στο όλο κλίμα η μουσική, χαμηλή μεν σε ένταση αλλά ελαφρολαϊκά της εποχής μας, ενώ θα ταίριαζε περισσότερο ένα ρεμπέτικο.

Φτάνουμε λοιπόν, λίγος κόσμος αρχικά, εύκολη η εξυπηρέτηση και καλή, ήρθαν γρήγορα τα πιάτα, ακόμη και κάποια που παραγγείλαμε στο ενδιάμεσο, ενώ είχε σχεδόν γεμίσει το μαγαζί, κάτι που δείχνει ότι η κουζίνα-σέρβις δουλεύει σωστά. Στα πολύ συν η αλλαγή όλων των πιάτων που είχαμε μπροστά μας όταν γέμισαν έως τη μέση με τα υπολείμματα των δύστυχων καβουριών.
Υπήρχαν υγρά μαντηλάκια από την αρχή στο τραπέζι για χρήση, γιατί ο κάβουρας θέλει χέρι.

Παραγγείλαμε τα εξής:
-Χόρτα, μου άρεσαν, αν και άκουσα και διαφορετικές απόψεις 3/4

-Σαλάτα χωριάτικη, εξαιρετική, ένα κλικ πάνω απ' αυτό που περιμένεις 4/4

-2 Πατάτες τηγανιτές, στο χέρι κομμένες, ωραία τηγανισμένες 3/4

-χταπόδι ψητό, αν και προειδοποιηθήκαμε από μέλος της παρέας που είχε ξαναφάει, είχε δίκιο, λάστιχο εντελώς, σχεδόν απαράδεκτο 1/4

-Μύδια αχνιστά, άρεσαν στην παρέα, δεν είναι το αγαπημένο μου, έχω ξαναφάει όμως αρκετές φορές και όλες ήταν καλύτερα 2/4

-μια μερίδα με τηγανιτό ψαράκι, το οποίο μου διαφεύγει, ήρθαν όσα άτομα ημασταν+ 2 τεμάχια, δεν μου άρεσε ιδιαίτερα, άρεσε σχετικά στους υπόλοιπους 2/4

- και στο βασικό της βραδιάς, 2 πιατέλες καβούρι, μία μεγάλη αρχικά, μια μεσαία αργότερα.

Καβούρι λοιπόν! Δεν είχα ξαναφάει έτσι, όπως προανέφερα και δεν ενθουσιάστηκα. Πολύ ταλαιπωρία ρε παιδί μου, για να φας ένα μεζέ που εντάξει, ωραίος είναι, δεν λέω, αλλά περίμενα περισσότερα, τουλάχιστον από τη σάλτσα στο δίσκο. Γούστα είναι αυτά και εδώ θα βαθμολογήσω λαμβάνοντας υπόψιν περισσότερο, αυτή τη φορά, την άποψη των υπολοίπων που βογκούσαν (σχεδόν κυριολεκτικά). 4/4.

Μαζί με τα παραπάνω ήπιαμε 3 καραφάκια ουζάκι, 1 κιλό λευκό κρασί (καλούτσικο), και 3-4 μπύρες, ήρθε γλυκάκι κέρασμα στο τέλος, ραβανί σε μπολάκι με παγωτό ον τοπ, ότι έπρεπε να ξεπλύνει το στόμα, ίσως θα μπορούσε να φέρει και μια παγωμένη μαστίχα.

Για τα ανωτέρω ο λογαριασμός ανήλθε περίπου στα 170€, δλδ ±24€ το άτομο, τα οποία, χωρίς να ξέρω πόσο κάνει το καβούρι, μου φάνηκαν αρκετά, μιας και δεν φάγαμε πολύ. Λογικά το καβούρι είναι που τον ανεβάζει, γιατί με μια ματιά που έριξα στις τιμές του καταλόγου μου φάνηκαν τυπικές για το είδος του καταστήματος. Χωρίς τα ποτά το κόστος ανέρχεται κοντά στο κάτω όριο του 17-25€
Μας ήρθε και απόδειξη για τα πρώτα, λίγο κάτω από τα 100€, τα υπόλοιπα υπερ πίστεως που λέμε (-1 ντοματούλα)..

Εδώ νιώθω ότι πρέπει να εξηγηθώ περισσότερο για τις βαθμολογίες, γιατί όπως είπα παραπάνω, βαθμολογώ αυστηρά ένα κατάστημα που προσφέρει εδέσματα στα οποία δεν έχω ιδιαίτερη συμπάθεια. Πηγαίνω τακτικά όμως σε ανάλογα μαγαζιά, και σχεδόν παντού έχω φάει καλύτερα. Οπότε pass το συγκεκριμένο για μένα, (καθώς και η περαιτέρω αιτιολόγηση της βαθμολογίας μου).

Συμπερασματικά, θα πρότεινα σε όποιον του αρέσει το καβούρι να το δοκιμάσει, κρίνοντας από τις απόψεις των συνδαιτημόνων, αλλά να μείνει εκεί. Για τα υπόλοιπα υπάρχουν και καλύτερα μαγαζιά.