Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

19 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Η ταβέρνα στα Κάτω Πατήσια με τα εκπληκτικά παϊδάκια και τα κοκκινιστά σαλιγκάρια έκλεισε αισίως μια 35ετία και συνεχίζει πάντα να μεσουρανεί. Αναφέρομαι βέβαια στον ΣΠΑΝΟ (Σ), την οικογενειακή ταβέρνα της οδού Αριστ. Οικονόμου, που είναι κάθετη στη Στρατηγού Καλλάρη και πασίγνωστη στους γείτονες και όχι μόνο, απ’ το 1982!
Στο ίδιο σημείο λειτουργούσε ήδη η ταβέρνα αυτή απ’ το 1968, αλλά υπό άλλη Διεύθυνση. Ωστόσο, ο ΣΠΑΝΟΣ, με τον κ. Παναγιώτη απ’ την Πλαγιά Αιτωλοακαρνανίας (απέναντι απ’ τη Λευκάδα) και την ταλαντούχα σε μεζέδες, αλοιφές και γλυκά, σύζυγό του κ. Γεωργία, με το εκλεκτό κρέας που προμηθεύονται απ’ τη ΒΔ Ελλάδα, τις εποχιακές πρώτες ύλες, αλλά τον έμπειρο ψήστη τους, στην κυριολεξία κάνουν θαύματα που δικαιώνουν τη φήμη τους!

Στο παρελθόν, είχα προσπαθήσει ανεπιτυχώς να πάω στον Σ για φαγητό, και συγκεκριμένα τη φετινή Τσικνοπέμπτη, όπου γινόταν χαμός, και ο κ. Σπανός μου τόνισε ότι η κράτηση, ειδικά κάποιες τέτοιες μέρες, είναι απόλυτα επιβεβλημένη.

Έτσι, το περασμένο Σαββατόβραδο 14/10 φρόντισα να πάω διαβασμένος. Έκανα τηλεφωνική κράτηση απ’ την προηγούμενη μέρα, και η κ. Γεωργία στο τηλέφωνο με ρώτησε ευγενικά αν επιθυμούσα να μου κρατήσει απ’ το περίφημο Αγρινιώτικο κοκορέτσι τους, όπερ και εγένετο! Ευτυχώς, γιατί ήταν ΜΟΝΑΔΙΚΟ!!

Το ταβερνάκι αυτό λειτουργεί Τετάρτη με Σάββατο από 19.00 μέχρι 00.00, την Κυριακή, απ’ το μεσημέρι: 12.00-22.00, ενώ Δευτέρα & Τρίτη οι μαγαζάτορες ξεκουράζονται και ετοιμάζουν τις βδομαδιάτικες προμήθειές τους.

Καθίσαμε (δύο άτομα) στον εσωτερικό χώρο, στο βάθος, ο οποίος έχει καμιά 15αριά μεγάλα τραπέζια για 100 περίπου άτομα. Η μπροστινή αυλή, με τέντες και νάιλον, χωράει καμιά 50αριά ακόμη πελάτες. Οι τοίχοι μέσα ήταν επενδεδυμένοι με ξύλο μέχρις ενός συγκεκριμένου ύψους, ενώ πιο πάνω υπήρχαν οικογενειακές φωτογραφίες - κειμήλια αλλά και κάδρα, διάφορες φορεσιές και κιλίμια, στη μέση της σάλας δέσποζε ένα παλιό τζουκ-μποξ, ενώ παραδίπλα διέκρινα μια παλιά ραπτομηχανή, ένα αρμόνιο και διάφορα άλλα διακοσμητικά, που ήταν όλα ιδέες της Γεωργίας, όπως πληροφορήθηκα.
Η οροφή ήταν γεμάτη φωτιστικά ψάθινα, τα ανοιχτά χρώματα των τοίχων φώτιζαν τον χώρο, ενώ το δάπεδο της αίθουσας ήταν ασφαλώς μωσαϊκό, σήμα κατατεθέν ενός νοσταλγικού παρελθόντος!
Μπαίνοντας, προς τα δεξιά υπάρχει ο ειδικός χώρος με τις σούβλες και τον ψήστη επί το έργον, ενώ απέναντι είναι η κουζίνα, το βασίλειο της κ. Γεωργίας!
Πιο δίπλα, βρίσκονται τα δύο πεντακάθαρα WC, δείγμα κι αυτά της νοικοκυρεμένης ταβέρνας!

Η μουσική ήταν κυρίως λαϊκή, με παλιές επιτυχίες του Διονυσίου, της Μαρινέλας, του Μητροπάνου, Σωτηρίας Μπέλου, κ. λπ.

Στην αρχή έρχεται ένας δίσκος με τα καλούδια της Γεωργίας, όπως ενδεικτικά: σαλάτες, αλοιφές, χόρτα, παντζάρια, μαυρομάτικα φασόλια, baby πατάτες, κολοκυθοκεφτέδες, τυροπιτάκια, λευκαδίτικη λαδόπιτα, κ. λπ. Πρόκειται, όπως είπα, για μια οικογενειακή ταβέρνα μιας άλλης εποχής, μιας εποχής που κάθε γειτονιά διέθετε τις ταβέρνες που ήταν καμάρι της, ενώ τώρα πια, οι γνήσιες ταβέρνες, είναι δυστυχώς μετρημένες στα δάχτυλα…

Στην αρχή καταφθάνουν 5-6 φέτες καλού φρυγανισμένου ψωμιού με την πατροπαράδοτη λαδορίγανη. Το ψωμί λοιπόν με το λαδάκι του είχε πάρει κάτι απ’ την κρεατίλα του ψητού, κάτι που σε κάνει να το καταβροχθίσεις πριν έρθει οτιδήποτε άλλο! Τιμή 1 €.

Ήρθε επίσης κανάτα με κρύο νερό βρύσης, ενώ μοιραστήκαμε και μια μπύρα FIX, στα 2.50 €.
Δεν σας κουράζω με τιμές ποτών, αφού αναψυκτικά, μπύρες και χύμα κρασί, είναι όλα σε τιμές πολύ λογικές!

Στη συνέχεια, ακολούθησαν τα εξής πιάτα:

• Μια τυροκαυτερή, μεγάλη σπεσιαλιτέ της Γεωργίας, που ήταν όντως πολύ καυτερή (σαν Μεξικάνικο πιάτο), νοστιμότατη και χορταστική. Μην την παραλείψετε, γιατί θα χάσετε: Τιμή, στα 3.40 €.

• Μια μερίδα πατάτες τηγανιτές, καυτές και φρεσκοτηγανισμένες. Τιμή, στα 3.00 €…

• Μια σαλάτα χωριάτικη, με άριστες ντομάτες και μπόλικη φέτα, την οποία συνδυάζαμε με τα ψητά για να μας δροσίζει. Τιμή στα 5.00 €.

• Ακολούθησε το κοκορέτσι, το Αγρινιώτικο, που σερβίρουν συνήθως τα Σ/Κ, και που ευτυχώς μας το είχανε κρατημένο απ’ το τηλέφωνο. Κυριολεκτικά έλιωνε στο στόμα και είχα χρόνια πολλά να γευθώ κάτι τόσο μοναδικό. Δυστυχώς, δεν υπήρχε δεύτερη μερίδα διαθέσιμη, γιατί το μαγαζί ήδη γέμιζε και οι πάντες το ήξεραν… Άλλωστε, good things in small packages, όπως λένε κι ιι Αγγλοσάξονες! Τιμή, στα 6.80 €.

• Στο τέλος ήρθαν τα αρνίσια παϊδάκια, ό, τι νοστιμότερο έχω φάει φέτος και μάλιστα μέσα στην Αθήνα μας, που αν ψάξει κάποιος πάντα ξετρυπώνει τέτοια διαμαντάκια!! Ήταν μισό κιλό, στα 13.35 €. Χαλάλι, χίλιες φορές!!

Οι ευγενείς οικοδεσπότες φρόντισαν και για την τελική γλυκιά μας επίγευση. Η χρυσοχέρα Γεωργία μας πρόσφερε το γλύκισμα ημέρας, το επονομαζόμενο θεϊκό, όνομα και πράμα! Ήταν παραδοσιακή φρυγανιά Ζακυνθινή, το γλυκό με την κανέλα, που έχει σαντιγί από πάνω και γλυκό κουταλιού σταφύλι. Ήρθε ατομικό κέρασμα, από ένα χορταστικό κομμάτι για τον καθένα μας!

Ο λογαριασμός, στα 35.05 €, ήταν σε πολύ λογικά πλαίσια για το παραδοσιακό αυτό φαγοπότι μας. Το άτομο, στο κάτω όριο της κατηγορίας 17/25 €, σημαίνει πως ευχαριστηθήκαμε χωρίς να πληρώσουμε τα μαλλιοκέφαλά μας, όπως συμβαίνει σε πολλά δήθεν στέκια!

Προτείνεται ο ΣΠΑΝΟΣ ανεπιφύλακτα για μια ευχάριστη έξοδο με την παρέα σας. Μην ξεχάσετε βέβαια να τηλεφωνήσετε για κράτηση!