Loader

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για τον ιστορικό «Μαγεμένο Αυλό», που εδώ και 55χρόνια αποτελεί ένα μοναδικό, γεμάτο παράδοση Αθηναϊκό στέκι και ένα χώρο εστίασης που εγγυάται πως θα σας βοηθήσει να δημιουργήσετε και εσείς τη δική σας γευστική ανάμνηση!!
Και αν οι επώνυμοι θαμώνες (Σ. Σ: από τον κορυφαίο Χατζιδάκι, το Μινωτή και το Χορν μέχρι τον Ελύτη, το Σεφέρη, τη Βουγιουκλάκη και φυσικά τις δεκάδες ακόμα φυσιογνωμίες από το χώρο των γραμμάτων, των τεχνών αλλά και της πολιτικής ζωής του τόπου) που πέρασαν και εξακολουθούν να περνάνε από το κατώφλι του «Μαγεμένου Αυλού», ήταν, είναι και θα είναι η πιστή απόδειξη πως το συγκεκριμένο εστιατόριο αποτελεί ένα διαχρονικό θεσμό, με εξαιρετικές συνταγές ελληνικής και διεθνούς κουζίνας. Κάθε βράδυ ζωντανή μουσική από μικρές ορχήστρες...

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Δευτέρα
12:00 - 01:00
Ζωντανή μουσική το βράδυ
Τρίτη
12:00 - 01:00
Ζωντανή μουσική το βράδυ
Τετάρτη
12:00 - 01:00
Ζωντανή μουσική το βράδυ
Πέμπτη
12:00 - 01:00
Ζωντανή μουσική το βράδυ
Παρασκευή
12:00 - 01:00
Ζωντανή μουσική το βράδυ
Σάββατο
12:00 - 01:00
Ζωντανή μουσική το βράδυ
Κυριακή
12:00 - 01:00
Ζωντανή μουσική μεσημέρι - βράδυ

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις
Έχει ζωντανή μουσική
Έχει δίκτυο Wifi
Έχει parking
Κάνει delivery
Φιλικό προς χορτοφάγους
Δέχεται πιστωτική κάρτα
Take away
Ξεχωριστός χώρος για καπνίζοντες
Υπάρχει εξωτερικός χώρος
Φιλικό για οικογένειες/παιδιά
Προσφέρεται για ιδιωτικές εκδηλώσεις

09 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το 1961, ο κοσμικός Αθηναίος Γιώργος Πολυχρόνης, εμπνευσμένος απ’ τη διάσημη όπερα του Μότσαρτ, βάφτισε τον νεοσύστατο χώρο του στην Πλατεία Προσκόπων, στο Βατραχονήσι, ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΑΥΛΟ (ΜΑ).
Ξεκίνησε με είδη σοκολατοποιίας και ζαχαροπλαστικής, σε συνεργασία με την σοκολατοβιομηχανία του ΠΑΥΛΙΔΗ, του οποίου ήταν γαμπρός, και έγινε πασίγνωστος στους Αθηναίους, οι οποίοι, λίγο αργότερα, άρχισαν να συχνάζουν στο κοσμικό εστιατόριό του που αντικατέστησε το αρχικό ζαχαροπλαστείο.
Καθώς η Αθήνα εξελισσόταν, ο Ιλισός καλύφθηκε απ’ την Λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου, που ολοκληρώθηκε μόλις το 1963, ταυτόχρονα με τα εγκαίνια του HILTON λίγο πιο πάνω, ενώ το Βατραχονήσι έπαψε πλέον να υπάρχει, η δε Πλατεία Προσκόπων, δυο βήματα απ’ το Παναθηναϊκό Στάδιο, άρχισε να γεμίζει πολυκατοικίες και κεντράκια.
Ο πολυταξιδεμένος Πολυχρόνης, λάτρης της Κεντρικής Ευρώπης και της γαστρονομίας της, είναι αυτός που λάνσαρε τότε τα τυριά φοντί και τα εδέσματα φλαμπέ, που εξακολουθούν να σερβίρονται στον ΜΑ μέχρι τις μέρες μας!

Στον ΜΑ συνέρρεε πλήθος επωνύμων. Ανάμεσά τους ο τέως (τότε Διάδοχος Κωνσταντίνος), οι αείμνηστοι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Γεώργιος Παπανδρέου, οι ποιητές μας Σεφέρης και Ελύτης, το Πάνθεον των πρωταγωνιστών του Θεάτρου μας (Χορν, Μινωτής, Κατράκης, η Καρέζη με τον Καζάκο, η Αλίκη - που οι φήμες την θέλουν να πλέκει εκεί ακριβώς το ειδύλλιό της με τον Κωνσταντίνο!! - το Πάνθεον των συνθετών μας (Σπανός, Πλέσσας, Χατζηνάσιος) και βέβαια, ο μοναδικός Μάνος Χατζιδάκις, που έμενε σχεδόν δίπλα ήταν καθημερινός θαμώνας και συχνά ξενυχτούσε εκεί με τις παρέες ή μόνος του!

Στη μικρή μάλιστα αίθουσα που βρίσκεται στο βάθος αριστερά του εσωτερικού χώρου, υπάρχει ο ‘Μυστικός Δείπνος’, ένας πίνακας του Επαμεινώνδα Δασκαλόπουλου (DAS), με τον Μάνο στο κέντρο και εκατέρωθεν τους συνδαιτυμόνες του, ανάμεσα στους οποίους, τον Α. Λιδωρίκη, τον Α. Μινωτή, τον Τ. Λιγνάδη, τον Κ. Γεωργουσόπουλο, τον Γ. Κουρουπό, κ. α.

Σ’ αυτό λοιπόν το ιστορικό μέρος, έναν διαχρονικό γαστρονομικό μας θεσμό, σύχναζα εδώ και 4 δεκαετίες, ενώ τώρα τελευταία είχα καιρό να τον επισκεφθώ και να ξαναζήσω τις μνήμες της δικής μου νιότης… Το έκανα λοιπόν, παρέα με 3 φίλους μου, την Τρίτη 26/12 το μεσημέρι, ύστερα από τηλεφωνική κράτηση. Διαπίστωσα, ευθύς αμέσως, ότι ο ιστορικός χώρος παραμένει αναλλοίωτος, διατηρώντας την πατίνα του χρόνου, αλλά και τους πολυπληθείς θαμώνες του, κάποιας ηλικίας οι περισσότεροι, μιας και ο ΜΑ ήταν πάλι γεμάτος, όπως παλιά!

Μπαίνοντας βλέπουμε τον μικρό πριβέ χώρο για τη Διεύθυνση, αλλά και τη γωνιά με το μικρό και κομψό μπαρ.
Η μεγάλη αίθουσα, με την αίσθηση κλασικισμού και μπαρόκ της Κεντρικής Ευρώπης, έχει στο βάθος πάντα το πιάνο και τα κρεμαστά πνευστά όργανα, τους απαραίτητους πολυέλαιους και τα λαμπατέρ, τις βαριές κουρτίνες, τους σκαλιστούς καθρέφτες με εορταστικές τώρα διακοσμήσεις από έλατα και μπάλες, φωτογραφίες, πίνακες, γκραβούρες αλλά και κάδρα των επωνύμων πελατών, καθώς και τα εγκωμιαστικά άρθρα των εφημερίδων.
Καμιά 10αριά ξύλινες ροτόντες και ορθογώνια τραπέζια, στολισμένα με βάζα γεμάτα λουλούδια, καθώς και αναπαυτικά καθίσματα και πολυθρόνες για 50 περίπου άτομα, σε συνδυασμό με τα πολυτελή δρύινα πατώματα, προσδίδουν μια εικόνα αστικού σαλονιού των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών, ξυπνώντας τις ιστορικές μας μνήμες. Πιο δίπλα βρίσκεται η μικρή αίθουσα με τον πίνακα του Μάνου και τα πολύχρωμα βιτρό, στα τραπέζια της οποίας γευμάτιζαν πιο ήσυχα περί τα 12-15 άτομα.

Τα περισσότερα βράδια διοργανώνουν μουσικές εκδηλώσεις με καλλιτεχνική ατμόσφαιρα, προσκαλώντας συνήθως μικρές ορχήστρες, που συχνά εναλλάσσονται. Το μεσημέρι, που επισκεφθήκαμε τον ΜΑ ακούγαμε απ’ τα μεγάφωνα χαμηλόφωνη μουσική instrumental & lounge, που επέτρεπε τη συζήτηση στα τραπέζια χωρίς να υπάρχει ενοχλητικός θόρυβος.
Εξάλλου, στο υπόγειο βρίσκονται 2+2 WC, που ήταν καθαρά και φροντισμένα.

Η εξυπηρέτηση πραγματοποιείται από δύο ώριμους και μια νεαρή σερβιτόρα, όλοι τους ενήμεροι και ευγενείς. Βεβαίως, καθώς ήταν fully booked χρειαζόταν ο συνήθης χρόνος αναμονής, περί τα 30 με 40 λεπτά για την ετοιμασία και το σερβίρισμα των πιάτων. Ο υπεύθυνος μάς ευχαρίστησε για την κατανόησή μας.

Πληροφορήθηκα ότι η μεσημεριανή σεφ είναι η Brigitte, με προϋπηρεσία στο ΟΙΚΕΙΟ, ενώ ο βραδινός είναι ο Βασίλης, που ήταν για χρόνια ο αρχιμάγειρας στο γειτονικό ξενοδοχείο ΣΤΑΔΙΟΝ.

Ο κατάλογος με το μενού είναι βαρύς και πολυσέλιδος, αντικατοπτρίζοντας έναν πλουσιοπάροχο σε εδέσματα χώρο εστίασης. Θεωρώ ότι με τα χρόνια οι αλλαγές του είναι μάλλον περιορισμένες, ενώ πολλά ιστορικά πιάτα διατηρούνται, συνδεδεμένα άλλωστε με την αίγλη που αποπνέει ο ΜΑ. Πιο συγκεκριμένα:
Φιγουράρουν κατ΄ αρχήν τα 9 ιστορικά τους πιάτα, κι ανάμεσά τους το φοντί για 2, στα 22 €, ενώ ακολουθούν 15 ορεκτικά, 6-14 €, 10 σαλάτες στα 5-14 €, 12 ζυμαρικά, 7-12 €, ψαρικά και κοτόπουλα, στα 9-12 € και πληθώρα κρεατικών, από 10-23 €, για τα φιλέτα τους. Επίσης σερβίρουν 16 παραδοσιακά μαγειρευτά εδέσματα, από 8-13,50 €, για το χοιρινό κότσι στη γάστρα!
Από γλυκά, που δεν αναφέρονται στον κατάλογο, πληροφορηθήκαμε ότι έχουν τα παραδοσιακά: ραβανί, καρυδόπιτα, κανταΐφι, τον εορταστικό κορμό, όπως επίσης σοκολατόπιτα και πορτοκαλόπιτα.

Σχετικά με τα ποτά, ο κατάλογος, που τον ζητήσαμε επίμονα για να μας έρθει, περιλαμβάνει 3 μπύρες στα 5 €, καμιά 10αριά ετικέτες λευκών και κόκκινων κρασιών, στα 20-40 €, καθώς και το δικό τους κόκκινο Μαγεμένο Αυλό, ποικιλία Αγιωργίτικο, σε τιμή 20 €. Υπάρχουν ακόμη αφρώδεις οίνοι, σαμπάνιες και αλκοολούχα ποτά. Θεωρώ ότι ο κατάλογος των ποτών πρέπει να επικαιροποιηθεί το συντομότερο δυνατό και να συμπεριλάβει τιμές για ποτήρι κρασί, κ. λπ.

Λόγω των ημερών υπήρχαν και κάποια εορταστικά πιάτα, όπως γαλοπούλα γεμιστή, χοιρινό με δαμάσκηνα και βερίκοκα, αρνάκι στο φούρνο με πατάτες, κ. α.

Εμείς τελικά επιλέξαμε τα εξής:
• Μία κροκέτες με παρμεζάνα. Ήρθαν 4 κομμάτια, που στο πιάτο συνοδεύονταν από λάχανο και τουρσί. Τιμή 8.30 και σαν ορεκτικό, νόστιμο.

• Μία λαχανοντολμάδες, 5 τεμάχια. Κλασικό πιάτο με βάση κιμά, ρύζι και σος αυγολέμονο. Πολύ γευστικοί, σε τιμή 8 €.

• Πήρα για κύριο πιάτο ένα αρνί φούρνου με πατάτες. Ζήτησα λίγη πετσούλα και κατέφθασε κομμάτι υπέρ το δέον λιπαρό, που έπρεπε να το ξεχωρίσω για να αποφύγω το απόλυτο λίπος! Ωστόσο, αρκετά νόστιμο. Τιμή 11.50 €.

• Ένα μοσχαρίσιο γιουβέτσι, επίσης σχετικά νόστιμο, στα 11.50 €.

• Ένα χοιρινό με δαμάσκηνα και βερίκοκα, που όπως μου είπαν ήταν πολύ νόστιμο εορταστικό πιάτο, αν και κάπως βαρύ. Τιμή 10.50 €.

• Μία κρέπες τίτιζε, που περιείχαν κοτόπουλο, μπέικον και ντομάτα, και όπως μου είπε η φίλη μας ήταν σχετικά καλές, όχι όμως εκπληκτικές… Τιμή στα 9.30 €.

• Στην αρχή κατέφθασαν 4 μικρές φέτες μαύρου ψωμιού, συνοδευμένες από ντιπ με κόκκινη πιπεριά Φλώρινας και τυρί. Χρεώθηκαν στα 4 €.

Μας κέρασαν ένα ποτήρι κόκκινο κρασί τους και μια μπύρα που τους ζητήσαμε, και θεωρώ ότι ήταν μια πολύ ευγενική χειρονομία εκ μέρους τους, λόγω των ημερών ή ενδεχόμενα επειδή αναγνώρισαν έναν πελάτη τους απ’ τα παλιά!

Ο λογαριασμός ήρθε στα 63.10 €, ποσό ικανοποιητικό και αναμενόμενο, που σημαίνει ότι κατ’ άτομο βρισκόμαστε στο άνω όριο της κατηγορίας 10/16 €.

Συμπερασματικά ο ΜΑ προτείνεται τόσο σ’ αυτούς που πήγαν στο παρελθόν, για να ξαναθυμηθούν τα παλιά, όσο και σε κάθε νεότερο που ενδιαφέρεται να γνωρίσει ένα απ’ τα τελευταία, κάποτε κοσμικά κέντρα της Αθήνας, που καταφέρνει να παραμένει αναλλοίωτο στο διάβα των δεκαετιών!!

25 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Μία ολόκληρη εβδομάδα προσπαθούσαμε να κανονισουμε το που θα βρεθούμε τρία άτομα να γιορτάσουμε μια εξαιρετική περίπτωση!! Τέλος όμως του μήνα και το ένα άτομο ανεργο, και οι άλλοι δύο με μικρο μπάτζετ. Ποιος έπρεπε να ψάξει πάλι το αντιλαμβάνεστε. Κάτι κουπόνια που έπεσαν στην αντίληψη μου όμως για τον μαγεμένο αυλό, έλυσαν το γόρδιο δεσμό!
Κατ'αρχας να επισημάνω ότι όσο ακόμη ο καιρός είναι καλός αν προλάβετε τα κουπόνια σπεύσατε.

Το σημείο είναι η πλατεία των προσκόπων στο Παγκράτι το παρκάρισμα είναι εξαιρετικά δύσκολο Σάββατο βράδυ, εμείς βέβαια βρήκαμε αμέσως, να παρκάρουμε έξω από το μαγαζί καλός οιωνός!

Ο χώρος εσωτερικα χρειάζεται επειγόντως ανακαίνιση, εμείς κάτσαμε ευτυχως, έξω. Όπου τα πράγματα είναι αρκετά καλυτερα. Ένας κύριος έπαιζε μουσική με μια κιθάρα, μία ευχάριστη νότα της βραδιάς. Θα επισημάνω κάτι εδώ, που αφορά συνολικά το μαγαζί, είναι βγαλμένο από το παρελθόν με οποία θετικά και αρνητικά μπορείτε να αντιληφθείτε.

Η εξυπηρέτηση υπήρξε άψογη από την αρχή έως το τέλος! Ευγενια και ενδιαφέρον. Δε χρειάζεται κάτι παραπάνω για να μείνει ικανοποιημένος ο πελάτης! Σημαντικό ότι δε διαχωρίζουν τους πελάτες, πχ είχαμε την ίδια εξυπηρέτηση με τα διπλανά τραπέζια, παρά το γεγονός ότι είχαμε πάει με κουπόνια.

Στα του φαγητού υπάρχουν αρκετές επιλογές, θα προτείνα να αφαιρέσουν μερικά πιάτα να εξειδικεύονται σε συγκεκριμένα πιάτα. Υπάρχουν αρκετές σαλάτες, πολλά ορεκτικά, ζυμαρικά, κρεατικά και θαλασσινά.
Εμείς δοκιμάσαμε:
-σαλατα Θεόφιλος με ρόκα παντζάρι κουκουνάρι και μπαλσαμικο, απλά ανεκτή θα τη χαρακτήριζα δε θα την επέλεγα ξανά.
-τηγανιτο καμαμπερ με μαρμελάδα, σωστά ψημένο το τυρί ή μαρμελάδα αδιαφορη, το σύνολο συμπαθες.
-μανιτάρια πλευρωτους σχάρας, γευστικα, σωστά ψημένα.
Στα κυρίως δοκιμάσαμε:

- ψαρονέφρι Μότσαρτ με μέλι και μουστάρδα και ρύζι. Σωστό ψήσιμο η σάλτσα σωστά δεμένη, γευστικοτατο.
-πικατα μοσχάρι, κακό πιάτο, βασικά, κακό κομμάτι κρέατος.
-λιγκουινι με γαρίδες ούζο και πράσο το καλύτερο πιάτο της βραδιάς, μία μικρή ένσταση, λίγα ζυμαρικά παραπάνω, ούτως ώστε να είναι πιο γεμάτο το πιάτο, επιβάλλονται και δεν κοστίζουν.
Σε γενικές γραμμές το φαγητό είναι καλό, θέλει κάποιες βελτιώσεις, αλλά εγώ έμεινα ευχαριστημένη ένας μικρός εκσυγχρονισμος είναι, σχετικά, απαραίτητος πάντα.

Το vfm με τα κουπόνια είναι υψηλότατο, χωρίς αυτά οι τιμές είναι πάρα πολύ υψηλές. Τα παραπάνω κοστίζαν 75€ χωρίς τα κουπόνια. Με μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο μπορείτε να βρείτε το μενού.
Εν ολίγοις, εγώ δύσκολα θα επιστρέψω στο μαγαζί αν και περάσαμε ένα πολύ ωραίο βράδυ.

Στην Ελλάδα της κρίσης αντιλαμβάνομαι ότι είναι αντιξοες οι συνθήκες για μια επιχείρηση να επιβιώσει, μακάρι να βρουν τα κατάλληλα βήματα, ούτως ώστε να συνεχίσουν την πολυετή τους πορεία.

04 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Καμιά φορά τα σύννεφα έρχονται ακόμα και στις αρχές του καλοκαιριού, ο μήνας έχει 13 και το μόνο που θες είναι περπατήσεις στην οδό ονείρων χωρίς να χρειαστεί να πάρεις τη μαύρη Φορντ.

Αν ήξερα, τότε, όσα ξέρω τώρα θα έλεγα ότι είναι το σπίτι της Κοντέσας Εστερχάζυ, όμως το πρωτογνώρισα όταν ήμουν ακόμα η παρθένα της γειτονιάς μου άρα μου φάνηκε σα reflection του σπιτιού της Χιονάτης.

Βλέπετε η γνωριμία μου με τον Μαγεμένο Αυλό κρατά από παλιά. Τότε που λειτουργούσε και ως ζαχαροπλαστείο. Η lemon pie του ήταν κλασσικό γλυκό των οικογενειακών μας τραπεζιών μαζί με τα παστάκια μόκα του Pastry Family και τη bavaroise του Μικέ. Έχω πιεί εκεί τον πρώτο μου καφέ viennois, δηλαδή μάλλον τη σαντιγύ έφαγα ενώ η απόπειρα της μεγάλης εξαδέλφης να με μυήσει στις, προχωρημένες, για την εποχή, γεύσεις του, αποτελεί urban myth της οικογενειακής μας ιστορίας. Νομίζω ότι, κατά βάθος, δε μου έχει ξεθυμώσει ακόμα αφού η, πρώτη εκείνη, επίσκεψη εστέφθη υπό πλήρους αποτυχίας.

Αν είχα δει, εκεί, τον Χατζιδάκη? Μα και βέβαια κι όχι μόνον αυτόν αλλά και πολλούς άλλους μεταξύ των οποίων τον Γιώργο Μανιώτη να διηγείται τηλεφωνική φάρσα που έκανε στη Σαπφώ Νοταρά με λέξεις που είχαν κάνει μέχρι και τ'αυτιά μου να κοκκινίσουν. Μη γνωρίζοντας ποιος ακριβώς ήταν δεν αισθανόμουν δέος αφού δεν είχα ανακαλύψει ακόμα τη μουσική του. Για μένα ήταν ένας πολύ συμπαθής κύριος που μιλούσε λίγο ψευδά, μου τσιμπούσε το μάγουλο, μιλούσε με τον μπαμπά μου, ήξερε τον ξάδερφό μου, με έλεγε μικρή ή για την ακρίβεια μικγή, προσπαθούσε να με πείσει να αρχίσω μαθήματα μουσικής. Κάποιος που έπαιξε στο πιάνο, όχι κάποιο δικό του κομμάτι, αλλά, το << άστα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα>> και μια άχαρη έφηβη με κοτσίδες, αμερικάνικο floral φορεματάκι, κάλτσες ως το γόνατο, λουστρίνι παπούτσια, αισθανόμενη άβολα, χόρεψε το πρώτο της βαλσάκι υπό το βλέμμα του μπαμπά της, που οι πολύ παλιοί φίλοι γνώριζαν καλά και υποστηρίζουν, μέχρι σήμερα, ότι το γνωστό, αδιευκρίνιστο χαμόγελο της Τζοκόντας, το έχει κληρονομήσει απ’ αυτόν.

Φαντάζομαι ότι έχετε ήδη καταλάβει ότι αυτή δεν είναι μια συνηθισμένη κριτική γιατί πως μπορείς να κρίνεις τις αναμνήσεις σου? Θα αναφέρω απλώς αυτά που έτρωγα τότε (κάθε φορά τα ίδια) και αυτά που επιλέξαμε στην τελευταία επίσκεψή μας που πρέπει να ομολογήσω ότι ήταν η πρώτη μετά από 15 ολόκληρα χρόνια.

Τότε.. ένα ψωμί briochee, πρωτόφαντο στην Ελλάδα. Τώρα… τριγωνικές φέτες ψωμιού του toast με σκόρδο, ελιές και ένα γιαουρτοτυρένιο dip τίγκα στον άνηθο.

Τότε … σαλάτα ραψωδία. Τώρα …green apple, λάχανο, καρότο, μανιτάρια, καλαμπόκι, πράσινο μήλο, vinaigrette.

Τότε… κροκέτες παρμεζάνα. Τώρα… ρολάκια κηπουρού ήτοι spring rolls με sweet chili sauce.

Τότε.. μανιτάρια a la crème… τώρα μανιτάρια Provencal σοταρισμένα με βούτυρο, σκόρδο, μαϊντανό.

Τότε pizza…δε θυμάμαι πως την έλεγαν, με ένα αυγό στη μέση. Τώρα… πικάντικο λουκάνικο, που μόνο πικάντικο δεν ήταν, με μουστάρδα Dijon και σουκρούτ. Υπήρχε μόνο η μουστάρδα και κάτι προκάτ, νομίζω, πατάτες.

Τότε… κρέπες Nicolas Flamel…. Τώρα κοτόπουλο με πορτοκάλι και μέλι. Τελείως λάθος τα κομμάτια που είχαν χρησιμοποιηθεί. Όμως, ωραία πορτοκαλένια, λικεράτη σάλτσα.

Τότε κρέπες Τιτιζέ… Τώρα … κρέπες Τιτιζέ. Ελαφρώς υποδεέστερες από ότι θυμόμουν. Πιο βαριές και τυρένιες τώρα αλλά υπάρχει ακόμα η γνωστή γλυκιά sauce που τις λούζει.

Τότε …fondue τυριών…. Τώρα fondue τυριών. Το πιάτο που φοβόμουν περισσότερο γιατί για μένα ο Αυλός σημαίνει, πέραν όλων των υπολοίπων, ακριβώς, αυτό. Υπέροχα λιωμένα τυριά στα οποία βουτούσαμε μπουκίτσες ψωμιού, αν κι όχι του ίδιου πλέον, ενώ ξύναμε τα υπολείμματα που είχαν ψηθεί a la raclette από τον πάτο του σκεύους. Γέλια, αναφορές στον Asterix και τις μπουκιές που χάθηκαν με την αντίστοιχη τιμωρία, χέρια που ακουμπούσαν τυχαία πάνω απ αυτό το πιάτο αλλά κρατιόντουσαν, σφιχτά, κάτω απ το τραπέζι, ειδικά, την τελευταία φορά πριν δύο αεροπλάνα σηκωθούν με, εκ διαμέτρου, αντίθετους προορισμούς και άγνωστη ημερομηνία επιστροφής. Και μια τελευταία ματιά σε ένα καρώ Levis πουκάμισο. Μια ματιά που είχα υποσχεθεί να μη ρίξω αλλά έριξα γιατί δε μπορούσα να κάνω διαφορετικά και που θυμάμαι, τόσο καθαρά, μέχρι σήμερα, όπως και τη γεύση. Κι αυτή ήταν ή ίδια ακριβώς και γιαυτόν τον λόγο θα επιστρέψω αν και δε μπορώ να σας παροτρύνω να κάνετε το ίδιο εκτός αν έχετε κι εσείς τα ίδια βιώματα ή μας συνδέουν κοινές αναμνήσεις αλλά τότε, μάλλον, γνωριζόμαστε έτσι δεν είναι?

Εγώ θα ξαναγυρνώ κατά καιρούς. Θα ξαναπάω τον χειμώνα να κάτσω μέσα μιας και τώρα, λόγω καλοκαιριού, καθίσαμε στην πλατεία. Όταν θα θέλω να δω με τα μάτια της ψυχής μου τις αδερφές Τατά, που έχουν μείνει, πλέον, δύο μοναχά και την προσωπογραφία της μητέρας μου με το καινούργιο της ταγιέρ από τον Παπαγιάννη ή θελήσω να ξαναχορέψω ένα βαλς, με τη σκιά μου αυτή τη φορά. Θα είναι μια βραδυνή επιστροφή των δολοφόνων που γυρίζουν πάντα στον τόπο του εγκλήματος, θα είμαι έτοιμη for my three answers κι αν ξέρετε τους στίχους του Dedication τότε καταλαβαίνετε, ακριβώς, για τί μιλάω.

Ακούγοντας έργα του Χατζιδάκη, χρησιμοποιώντας τίτλους τραγουδιών και συνδέοντας κομμάτια με την προσωπική μου ιστορία.

6 medium

07 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

μιας και οι καλες μερες του καλοκαιριου ειναι πλεον μετρημενες ειπα να εκμεταλλευτω αρχικα μια υπεροχη ιντερνετικη προσφορα του συγκεκριμενου μαγαζιου και κατα δευτερον το γεγονος οτι ακομα μπορεις να φας υπαιθρια, καθοτι τοσυγκεκριμενο μαγαζι εχει τραπεζακια στη πλατεια απεναντι απο αυτο, που εχει πολυ ωραια δεντρα και δροσια.

οσοι λοιπον προλαβουν τη προσφορα ειναι τεραστιο vfm καθοτι προσφερεται φαγητο με εκπτωση 60%.

η εξυπηρετηση το μεσημερι που εμεις πηγαμε και με δεδομενο οτι υπηρχε μια μονο παρεα στο μαγαζι ηταν εξαιρετικη και το βασικοτερο για εμενα, ολα τα πιατα που εφταναν απο την κουζινα ηταν σκεπασμενα με μεταλλικο σκευος κατι που εμενα μου δειχνει επαγγελματισμο και σεβασμο στο πελατη.

απο το θεμα του φαγητου μειναμε ευχαριστημενοι με ολα τα πιατα του και οι μεριδες ηταν γενναιοδωρες. συγκεκριμενα παραγγειλαμε φετα τυλιχτη σε φυλλο κρουστας με ηλιοσπορους κ μελι που ηταν εξαιρετικη και τιμη στα 5.70 και μανιταρια στη σχαρα απο ορεκτικα με κοστος 6.70 που και αυτα ηταν ωραια ψημενα και νοστιμα. απο σαλατες δε θα μπορουσα να μη διαλεξω τη χαλουμι, μιας και ειναι το αγαπημενο μου τυρι που ειχε μεσα και μαρουλι, πορτοκαλι και καρυδια με τιμη 8,00 και η οποια εδενε πολυ αρμονικα και με αυτα που παραγγειλαμε αλλα και η γευσεις μεταξυ τους.

απο κυριως προτιμησαμε μαγειρευτα της ημερας εκεινης δλδ χωριατικο κοκκορα με χυλοπιτες που κοστιζε 10,50 και ηταν γενναιο σε ποσοτητα πιατο και σε γευση πολυ νοστιμο και μοσχαρακι σταμνας που ειχε μαγειρευτει εξαιρετικα και το κρεας πραγματικα ελιωνε. κοστιζε 11.50.

φυσικα κλεισαμε με ενα γλυκο και αυτο ηταν ενα πολυ ωραιο cheecake που κοστιζε κοντα στα 5 ευρω. δε γνωριζω αν και ο χειμερινος χωρος του καταστηματος ειναι το ιδιο ωραιος απο θεμα καπνου ή πολυκοσμιας, ομως και το φαγητο αλλα και η γενικοτερη εικονα του μαγαζιου θα με κανουν να το επισκεφτω και χειμωνα

05 Ιούλ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Λυπάμαι πάρα πολύ που αυτή η κριτική μου δεν θα είναι όσο θετική ήλπιζα και θα ήθελα να είναι. Ο Μαγεμένος Αυλός στριφογύριζε για χρόνια στο μυαλό μου σαν μύθος συνδεδεμένος με την γαστρονομική/εικαστική πραγματικότητα της Αθήνας, με ρίζες αρκετές δεκαετίες πίσω. Στην σκέψη μου, ήταν πάντα το αγαπημένο στέκι του Χατζηδάκι, μία από τις πιο γλυκές, αξιόλογες και αγαπητές προσωπικότητες που πέρασαν από τούτον τον τόπο.

Παραθέτοντας μερικά ιστορικά στοιχεία για το εν λόγω εστιατόριο, αυτό ιδρύθηκε το 1961 και στο πέρασμα των χρόνων απέκτησε πολλούς θαμώνες από τον χώρο των τεχνών και των γραμμάτων όπως ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Δημήτρης Χόρν, η Αλίκη Βουγιουκλάκη κ. α. Αυτό από μόνο του σημαίνει πάρα πολλά. Η κουζίνα του προσανατολίζεται τόσο σε γεύσεις του τόπου μας όσο και σε πιάτα της Διεθνούς κουζίνας. Κάποιες ημέρες της εβδομάδας λαμβάνουν χώρα εικαστικές δραστηριότητες. Παρουσιάζεται ρεπερτόριο με φωνητικά που συνοδεύονται από πιάνο και βιολί ή διοργανώνουν φιλολογικές βραδιές. Πραγματικά αξιέπαινο. Όπως καταλαβαίνεται, όλο αυτό είναι «στημένο» σε μία Αθήνα ξεχασμένη στον χρόνο. Αυτό είναι αρνητικό? Σαφώς και όχι.

Όταν αποφάσισα να πάω, ήμουν μπερδεμένος για το τι περίμενα και το ποιες απαιτήσεις μου θα εκπληρωνόντουσαν. Θα υπερίσχυε το γευστικό κομμάτι από το ατμοσφαιρικό, το αντίστροφο ή θα ήταν και τα δύο σε ένα πάρα πολύ καλό επίπεδο?
Φτάνουμε λοιπόν, μεσημέρι προς απόγευμα Κυριακής και έχουμε να επιλέξουμε το αν θα καθίσουμε στα τραπεζάκια που έχει βγάλει στην Πλατεία Προσκόπων ή στον εσωτερικό τους χώρο. Αν καταλάβαμε καλά, εκείνη την ημέρα είχαν μπουφέ που οι πελάτες μπορούσαν να κάνουν χρήση. Είχε αεράκι του κι επειδή με ενοχλεί να πέφτουν διάφορα από τα δέντρα και τα γύρω φυτά στο πιάτο μου, επιλέξαμε να κάτσουμε μέσα. Ήταν ακόμα η εποχή που δεν είχαν ξεκινήσει οι βαριές οι ζέστες.

Με το που περνάς το κατώφλι τους, καταλαβαίνεις ότι εισέρχεσαι σε έναν άλλο κόσμο. Μια αίσθηση «μεσοπολέμου» πλανάται στον βαρύ από το ξύλο χώρο. Και ξαναρωτώ. Είναι αρνητικό αυτό? Για τα δικά μου αισθητικά κριτήρια, σαφώς και όχι.
Όταν όμως περνάει η πρώτη εικόνα και εντύπωση, έρχεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα. Με στεναχωρεί που το λέω αλλά ο χώρος δεν είχε την καθαριότητα που θα έπρεπε να έχει. Προφανώς είχαν ήδη εξυπηρετηθεί άλλες παρέες πριν από εμάς και δεν είχαν προλάβει να «φρεσκάρουν» επαρκώς και με σχολαστικότητα τον χώρο. Τσεκάραμε πάνω από 2-3 τραπέζια για να βρούμε κάποιο που να μην έχει ψίχουλα επάνω ή πεταμένη χαρτοπετσέτα από κάτω. Βρήκαμε ένα συμπαθητικό τραπέζι αλλά για να είμαι ειλικρινής, ούτε αυτό πληρούσε τις προϋποθέσεις για μια απόλυτα αξιοπρεπή «φιλοξενία». Τότε άρχισα να περιεργάζομαι τον χώρο.

Δυστυχώς κακοσυντηρημένος και σου δίνει την αίσθηση ότι είναι αφημένος στην μοίρα του. Ξύλινο πάτωμα που χρειάζεται αν όχι αλλαγή, μια γερή δόση φροντίδας. Καδράκια με άρθρα εφημερίδας και τους διάσημους που το έχουν επισκεφτεί. Παμπάλαια κλιματιστικά με τα κιτρινισμένα καλώδιά τους προχείρως τοποθετημένα και σε εμφανή σημεία. Μία γωνία με μουσικά όργανα (πιάνο, κρεμασμένα πνευστά από την οροφή). Βαριές κουρτίνες που έχουν εδώ και χρόνια χάσει την ζωηράδα στα χρώματά τους. Όλος ο χώρος σου δίνει μία μουσειακή αίσθηση και δεν είναι τυχαίο που είδαμε πελάτες τους να κυκλοφορούν από δωμάτιο σε δωμάτιο βγάζοντας φωτογραφίες.

Ο χώρος δεν είναι κακός. Όμως χρειάζεται συντήρηση και φροντίδα. Άμεσα!! Σε πρόσφατο ταξίδι μου στο Regensbourg της Γερμανίας, επισκέφθηκα μία από τις πιο παλιές gastropubs αυτής της χώρας. Από τα μέσα του 16ου αιώνα (από το 1530). Σαν διαρρύθμιση και σαν στυλ, έμοιαζαν πάρα πολύ. Ξεχωριστά δωμάτια και άφθονο ξύλο. Εκείνη όμως σου έβγαζε μία τάξη. Δεν σε έπνιγε η υπερβολική χρήση μικρο-μεγαλο-αντικειμένων. Το ξύλο πρόδιδε την ηλικία του αλλά του είχαν φερθεί με αγάπη και σεβασμό.

Οι Θαμώνες του Αυλού είναι κατά κύριο λόγο μεγάλων ηλικιών. Γύρω μας είχαμε αρκετά άτομα πάνω των 60. Μόνο να κοκκινίσω από το σοκ μου κατάφερα όταν άκουσα την 70 plus κυρία που καθότανε στο παραδίπλα τραπέζι (μία εντελώς Αλμαδοβαρική φιγούρα), να ξεστομίζει λέξεις σε αργκό του λιμανιού. Σοκαριστικό και απολαυστικό συνάμα!
Η μουσική μας αποπροσανατόλισε. Εκεί που ακούγαμε κλασική ή τζαζ, να σου και η Tony Braxton να ερμηνεύει γνωστή R’n B (!!!! ) επιτυχία της που ακούγαμε πάνω από καμιά 25αριά χρόνια πριν.

Στις κριτικές μου, μετά τον χώρο συνήθως ασχολούμαι με το service. Θα αλλάξω λίγο τη σειρά γιατί και σε αυτό βρήκαμε σοβαρές αστοχίες.
Με το που κάτσαμε, μας έφερε ο μάλλον ιδιοκτήτης ή υπεύθυνος χώρου ένα γυάλινο μπουκάλι με νερό βρύσης, ψωμί, φρυγανισμένες φέτες τοστ με βούτυρο και ένα μπολάκι με μία σος που λογικά είχε γιαούρτι και μαγιονέζα.
Ο κατάλογος υπερβολικά μεγάλος σε προτάσεις και γεύσεις. Τα πιάτα περιγραφόμενα στην ελληνική και αγγλική γλώσσα. Κρεατικά, μαγειρευτά, θαλασσινά, ζυμαρικά. Τα πάντα. Δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορούν να συντηρούν την κουζίνα τους με μία τόσο μεγάλη πληθώρα πιάτων.
Από ορεκτικά πήραμε:

• Πατατοσαλάτα. Βραστή πατάτα που όμως χρειαζότανε να μείνει «στην φωτιά» για 2-3 λεπτά ακόμα, αφού στο κέντρο της παρέμενε ωμή. Την συνόδευαν με κάπαρη, φρέσκο κρεμμυδάκι και μαϊντανό. Δεν είχε ούτε σταγόνα λάδι ή κάποια σος που ίσως να της χάριζαν μια πιο ευχάριστη υφή. Ας είχαν χτυπήσει λίγο λαδάκι και μουστάρδα κι ας την είχαν περιχύσει με αυτό. Συμπαθητική αλλά εντελώς μέτρια. Στον κατάλογο ανέφερε για αγγουράκι τουρσί που όμως δεν υπήρχε στο πιάτο μας. Τιμή στα 5€.

• Τηγανητό καμαμπέρ. Ένα μικρό σε μέγεθος κομμάτι, τηγανητό μέσα σε κρούστα. Αγαπημένο τυρί, που μας ήρθε σε άψογη θερμοκρασία, αφού εσωτερικά είχε λιώσει όσο έπρεπε. Στον κατάλογο ανέγραφε ότι συνοδεύεται από ξηρούς καρπούς και σος φρούτων του δάσους. Στο πιάτο μας δεν υπήρχε ούτε ένας ξηρός καρπός. Μόνο ένα μπολάκι με μια μαρμελάδα που μου θύμισε κεράσι και μία τουφίτσα από ψιλοκομμένο μαρούλι που η μόνη του χρήση ήταν στο να γεμίσει λίγο το πιάτο και ίσως να δώσει και λίγο χρώμα. Τιμή στα 9€ που την θεωρήσαμε υπερβολική για το μέγεθος της μερίδας.

Από κυρίως επιλέξαμε τα παρακάτω, τα οποία μας σέρβιραν σε μεταλλική «καμπάνα» που άνοιξε μπροστά μας:

• Ένα σνίτσελ Βιενουά. Ένα μέτριο κομμάτι σε πάχος και μέγεθος σνίτσελ με πουρέ πατάτας πασπαλισμένο από κόκκους κόκκινου πιπεριού κι επίσης λίγα ανάμεικτα λαχανικά. Σχετικά νόστιμο πιάτο χωρίς όμως να μας ξετρελάνει. Νομίζω ότι δεν τους είχε πετύχει απόλυτα στην εκτέλεση. Ο συνοδευτικός πουρές αξιοπρεπέστατος. Όμως για τα 12€ που κόστισε περιμέναμε κάτι πιο εντυπωσιακό. Πόσο μάλλον, που αυτό το πιάτο αναγράφονταν σε ξεχωριστή σελίδα του μενού τους που έχουν τα ιστορικά τους πιάτα. Αν δεν κάνω λάθος, ήταν το αγαπημένο πιάτο μιας από τις πολλές προσωπικότητες που τους επισκέπτονταν, όμως δεν μπορώ να θυμηθώ ποιας.

• Σολομός ανοιχτής θάλασσας στη σχάρα. Σύμφωνα με τον κατάλογό τους συνοδεύονταν από σπανάκι σωτέ. Το σπανάκι ήταν ελάχιστο. Ζήτημα να ήταν 5-6 φύλλα από αυτό και είχε τοποθετηθεί κάτω από το μικρό και λεπτό κομμάτι του σολομού. Το ανακάλυπτες μόνο όταν σήκωνες το κομμάτι του σολομού. Στο πιάτο υπήρχαν επίσης βραστά λαχανικά (καρότο, μπρόκολο, κουνουπίδι και κολοκύθι) τα οποία δεν αναγράφονταν στον κατάλογο. Ίσως να είχαν ξεμείνει από σπανάκι και σκέφτηκαν την εναλλακτική των βραστών λαχανικών. Επίσης στο πιάτο υπήρχε και η γνωστή διακοσμητική τουφίτσα από ψιλοκομμένο μαρούλι. Στην πρώτη μου μπουκιά βρήκα το πιάτο μου εξαιρετικό σε γεύση και προετοιμασία. Ζουμερό και νόστιμο. Όταν όμως το παρατήρησα καλύτερα, αναγκάστηκα να το επιστρέψω πίσω.

Δεν θα δώσω περισσότερες λεπτομέρειες, σεβόμενος τους όρους του Ask4food. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα όχι μόνο να μου έρθει το νέο πιάτο μου αργότερα, όχι τόσο καλά ψημένο όσο το πρώτο προφανώς γιατί βιάστηκαν να με εξυπηρετήσουν αλλά και να φάω μόνος μου αφού το άτομο από το οποίο συνοδευόμουνα είχε ήδη τελειώσει το δικό του πιάτο για να μη κρυώσει. Αντιμετώπισα το συμβάν με ακραία ευγένεια και αξιοπρέπεια, αλλά δεν μπορώ να μη σχολιάσω απόλυτα αρνητικά το ότι δεν μας ζητήθηκε ούτε ένα συγνώμη. Δεν μας κεράστηκε έστω ένα γλυκό στο τέλος, ως είθισται σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Αυτές οι συμπεριφορές ανήκουν σε λανθασμένες τακτικές του παρελθόντος και πλέον δεν περνάνε ασχολίαστες. Τιμή στα 11.80€.

Το ψωμί ήταν συμπαθητικό και μας χρεώθηκε με 1€ ανά άτομο.
Και ήρθε η ώρα να σχολιάσω το service. Ο μάλλον ιδιοκτήτη ή υπεύθυνος οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν αρκετά ευγενικός. Κατ’ ουσίαν αυτός κρατάει μόνος του την επιχείρηση αφού τρέχει για όλους και για όλα, για τον έξω αλλά και τον μέσα χώρο. Ήρωας και δείχνει να αγαπάει πραγματικά τον Αυλό. Αυτός είναι και ο λόγος που θεωρήσαμε ότι είναι ο ιδιοκτήτης τους. Όμως ο χειρισμός του στο προαναφερόμενο συμβάν ήταν αδιανόητος για τα δικά μας δεδομένα.

Εκτός αυτού, την εξυπηρέτηση είχε αναλάβει ένας ακόμα κύριος, σχετικά μεγάλης ηλικίας. Αγέλαστος, στριφνός, ανέκφραστος, αργοκίνητος, βαριεστημένος. Φαντάζομαι ότι θα δουλεύει χρόνια εκεί και είναι προς τιμήν τους που τον κρατάνε στους «κόλπους» του προσωπικού τους, όμως εμένα και την παρέα μου σαφώς δεν μας ενθουσιάζει να γινόμαστε αποδέκτες ενός τέτοιου service. Ένα χαμόγελο έστω και επιτηδευμένο δεν είναι απλώς ευπρόσδεκτο, είναι υποχρεωτικό. « Έξω» βγαίνουμε για να ξεσκάσουμε. Για να μας κανακέψουν και να μας περιποιηθούν. Για να μας κάνουν να αισθανθούμε ευπρόσδεκτοι. Και όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν χωρίς χαμόγελο…
Καταλήγοντας, όπως φαίνεται κι από την βαθμολογία μου, θα χαρακτήριζα την επίσκεψή μας στον Μαγεμένο Αυλό και πάντα για τα δικά μου, προσωπικά δεδομένα ως όχι ιδιαίτερα επιτυχημένη.

Ίσως να συνυπήρξαν ατυχείς συγκυρίες και η εμπειρία που αποκομίσαμε να μην είναι αντιπροσωπευτική και να τους αδικεί. Ίσως να μη κόλλησε η χημεία μας. Ίσως να τους επισκέφθηκα με υπερβολικές απαιτήσεις λόγω του παρελθόντος τους. Ίσως. Όμως ίσως να πρέπει απλώς η κριτική μου να τους προβληματίσει και να τους βάλει σε σκέψεις, ώστε να βελτιώσουν αδυναμίες τους.

Καμιά φορά, όσο κι αν πονάει, πρέπει να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά και να παρατηρούμε τα σημεία των καιρών. Και μάλιστα να τα αντιμετωπίζουμε με προσαρμοστικότητα, ανοιχτό μυαλό και ηρεμία.

2 medium

01 Νοε 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Κρίμα που χάλασα το χρόνο και πέταξα χρήματα σε κάτι που καμία σχέση έχει με ότι λέγεται. Ας τα πάρουμε από την αρχή, Κυριακή βράδυ κατά τις 20.00 πάμε στο μαγεμενο αυλο, ένας χώρος παλιός σχετικά ζεστό κλίμα. Ο σερβιτορος μας οδήγησε στο τραπέζι ( είχαμε κάνει κράτηση ). Μας έφερε καταλόγους στους οποίους δεν ήταν γραμμένα τα ποτά οπότε δε ξέραμε τις τιμές πράγμα απαράδεκτο. Παραγγελνουμε μας έφεραν ψωμί κουβερ χωρίς να το έχουμε παραγγείλει. Τέσσερις φέτες ψωμί ψημενες και τέσσερις φέτες ψωμί κανονικό τουλάχιστον 2- 3 ημερών μπαγιατικο. Μας έφεραν τα πρώτα αφού πρώτα η κοπέλα που είχαν εκεί μας έφερε μαχαιροπηρουνα και έστρωσε πρώτα εμένα ( είμαι άνδρας) και μετά τη Κυρια. Τα πρώτα ήταν σαλάτα και τυριά μέτριο στήσιμο και το τυρί ελάχιστο 3 κύβους μπλε τυρί. Ο κύριος που μας έφερε τα πράγματα ήταν τυπικά ευγενικός και με τα μούτρα μέχρι το πάτωμα. Ενώ τρώμε το τυρί μόνο ξαφνικά άλλους σερβιτορος με ένα τραπεζομαντηλο ξεσκονιζε τα ποτήρια που ήταν στρωμενα στα άδεια τραπέζια. Τα κυρίως πιάτα ήταν ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση μοσχάρι στη γαστρα με κυδωνια, σκληρό κρέας σαν σολα με πατάτες λες και ήταν περησευμα από τηγανιτές πατάτες και τυρί από πάνω που ούτε είχε λιώσει απλά ήταν σαν γκλιτσα η κοπέλα ούτε το έφαγε. Εγώ είχα παραγγείλει κότσι, το είχαν σε μια ξύλινη πιατελα με λίγες πατάτες που είχαν βράσει με το κότσι προφανώς και είχε και σαλάτα γαρνιτουρα. Το κρέας ταν καμένο εξωτερικά και σκληρό εσωτερικά προφανώς το είχαν ψήνει σε δυνατή θερμοκρασία και λιγότερη ώρα από όσο θέλει. Οι πατάτες ήταν λιωμενες εξωτερικά και στη μέση σκληρές, αβραστες, τη σαλάτα δεν είχα δύναμη να τη δοκιμάσω.. Περιττό να σας πω ότι δε φάγαμε τίποτα απλά πληρώσαμε και φύγαμε. Ούτε ρώτησε κάνεις γιατί δε φάγαμε τα φαγητά ούτε τίποτα. Κρίμα που ήταν κάποτε καλό εστιατόριο κλπ αλλά πλέον είναι μέρος που χρειάζεται επειγόντως αλλαγές, αλλαγές στο προσωπικό και φυσικά το φαγητό. Εμείς τη πατήσαμε. Ελπίζω όχι άλλοι από εδώ και πέρα.

11 medium

13 Οκτ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Καθώς η ιστορία το ΜΑΓΕΜΕΝΟΥ ΑΥΛΟΥ είναι γνωστή και θα ήταν κουραστικό να επαναλάβω τα ίδια. Όμως θα ήθελα να πω λίγα για το παρόν. Πήγαμε 2 άτομα και αφού ρίξαμε μία ματιά στον γνώριμό μας κλειστό χώρο, καθίσαμε στον κήπο του δηλ. στο πεζοδρόμιο απέναντί του.
Είχαμε πολύ καλή έως άριστη υποδοχή από τον φιλικότατο σερβιτόρο που ήταν άψογος έως το τέλος.
Παρατήρηση 1η: Το όλο κέντρο δεν δείχνει να έχει τη φροντίδα που αξίζει λόγω παρελθόντος και που περιμένει ο πελάτης ώστε να γίνει τακτικός. Θα περίμενα ο νέος ιδιοκτήτης να φρεσκάρει το εσωτερικό του εστιατορίου ώστε να μη μυρίζει τη γνωστή ''ταβερνίλα-κουζινίλα''. Είτε με καλύτερο αερισμό-εξαερισμό, είτε με στοιχειώδες τακτικό πλύσιμο των τραπεζομάντιλων κτλ που έχουν ποτίσει με αυτές τις μυρωδιές. ακόμη και ελαφρό καθάρισμα ταπετσαριών. Έχει που έχει ένα ''βάρος'' ο χώρος λόγω επίπλων εποχής. Νομίζω ότι θα άξιζε τη δαπάνη. Προσωπικά, όπως είναι τώρα, θα δίσταζα να φάω μέσα.
Και ο εξωτερικός χώρος θα έπρεπε να είναι πιο φρέσκος. Έχει μια μουντάδα που οφείλεται και γενικότερα στον περιβάλλοντα χώρο της Ελληνικής τσαπατσουλιάς. Αυτός είναι ο λόγος του 2 στο χώρο.
Παρατήρηση 2η: Φαγητό καλό αλλά όχι στα παλαιά επίπεδα και σε αντιστοίχηση με τις τιμές. Απλώς καλό. Χρειάζεται ή βελτίωση ή αλλαγή τιμών προς τα κάτω.
Παρατήρηση 3η: Στην είσοδο του κήπου, υπάρχει πίνακας με μεζέδες π. χ. λουκάνικο, ντοματοκεφτέδες κτλ, φαγώσιμα. Βέβαια στην εποχή της κρίσης, όλα πλέον είναι αποδεκτά, αλλά φρονώ ότι προδιαθέτουν τον πελάτη περισσότερο για ταβέρνα παρά σε εστιατόριο επιπέδου. Είναι κάτι που ίσως ν' απασχολήσει τη διεύθυνση.
Τελειώνοντας διευκρινίζω ότι δεν μειώνω την αξία του ΜΑΓΕΜΕΝΟΥ ΑΥΛΟΥ αλλά προσπαθώ να βοηθήσω στην αναβάθμισή του, πιστεύοντας ότι μιά και η ιδιοκτησία ποντάρει στις παλιές δόξες, δεν πρέπει ν' απογοητεύει όποιον έρχεται με κάποιες προσδοκίες.

4 medium

01 Αυγ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Επισκεφθήκαμε το Μαγεμένο Αυλό μία Παρασκευή βράδυ. Μαγευτήκαμε από τον ατμοσφαιρικό κήπο, την απαλή μουσική και το ευγενικό προσωπικό, που ήταν πρόθυμο να μας εξυπηρετήσει με τον καλύτερο τρόπο.

Το φαγητό καταπληκτικό και γευστικό (Σνίτσελ Βιενουά, Σνιτσελ Χοφμαν και Φοντύ τυριών και σαλάτα μαγεμένος αυλός).

Μεγάλες μερίδες και η τιμή πολύ καλή για την ποιότητα και την ποσότητα.
Ιστορικό εστιατόριο που σε ταξιδεύει σε ένα ρομαντισμό που έχουμε ανάγκη.