Loader

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για τον ιστορικό «Μαγεμένο Αυλό», που εδώ και 55χρόνια αποτελεί ένα μοναδικό, γεμάτο παράδοση Αθηναϊκό στέκι και ένα χώρο εστίασης που εγγυάται πως θα σας βοηθήσει να δημιουργήσετε και εσείς τη δική σας γευστική ανάμνηση!!
Και αν οι επώνυμοι θαμώνες (Σ. Σ: από τον κορυφαίο Χατζιδάκι, το Μινωτή και το Χορν μέχρι τον Ελύτη, το Σεφέρη, τη Βουγιουκλάκη και φυσικά τις δεκάδες ακόμα φυσιογνωμίες από το χώρο των γραμμάτων, των τεχνών αλλά και της πολιτικής ζωής του τόπου) που πέρασαν και εξακολουθούν να περνάνε από το κατώφλι του «Μαγεμένου Αυλού», ήταν, είναι και θα είναι η πιστή απόδειξη πως το συγκεκριμένο εστιατόριο αποτελεί ένα διαχρονικό θεσμό, με εξαιρετικές συνταγές ελληνικής και διεθνούς κουζίνας. Κάθε βράδυ ζωντανή μουσική από μικρές ορχήστρες...

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Όλη μέρα ανοιχτό (12:00 μέχρι το αργά το βράδυ). Ζωντανή μουσική κάθε βράδυ

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις
Έχει ζωντανή μουσική
Έχει δίκτυο Wifi
Έχει parking
Κάνει delivery
Φιλικό προς χορτοφάγους
Δέχεται πιστωτική κάρτα
Take away
Ξεχωριστός χώρος για καπνίζοντες
Υπάρχει εξωτερικός χώρος
Φιλικό για οικογένειες/παιδιά
Προσφέρεται για ιδιωτικές εκδηλώσεις

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

13 Ιαν 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Η επίσκεψη στον Μαγεμένο Αυλό είχε πραγματοποιηθεί εδώ και πολύ καιρό, ένα από τα πρώτα φθινοπωρινά βράδια με δροσιά. Δεν μπήκα στη διαδικασία να γράψω κριτική, ίσως γιατί ο Μαγεμένος Αυλός μετά από τέτοια πορεία χρόνων και τόσες κριτικές σπουδαίων ανθρώπων, δεν είχε ανάγκη τη δική μου κριτική. Τι καινούργιο μπορείς να πεις για ένα μαγαζί που έχουν υμνήσει και τιμήσει τόσοι και τόσοι σπουδαίοι Έλληνες...

Αναθεώρησα μετά από πρόσφατη επίσκεψη μου σε καινούργιο μαγαζί της "μοδός"... Έτσι, αποφάσισα να γράψω για τον Μαγεμένο Αυλό, όχι τόσο για το φαγητό του (το οποίο είναι μια χαρά και θα το περιγράψω διεξοδικά παρακάτω), όσο για να αναλύσω το τι σημαίνει σωστή και επαγγελματική εξυπηρέτηση, προτρέποντας κιόλας να το επισκεφθούν για να πάρουν μαθήματα το τι σημαίνει εξυπηρετώ κόσμο.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από την αρχή, μια αρχή που μας πάει αρκετά παλιά, τη δεκαετία του 90, με εμένα σχετικά καινούργια στην πρωτεύουσα και με όρεξη να τα ζήσω όλα (εντάξει όχι και όλα αλλά όσο το δυνατόν περισσότερα)... Παράλληλα με τις σπουδές μου ξεκινάω να δουλεύω πάνω στο αντικείμενο μου, το οποίο εκείνη την εποχή ήταν στα πάνω του με καλές οικονομικές απολαβές και πάνω από όλα με συνεχή επαγγελματικά γεύματα... Σε ένα από αυτά βρέθηκα στον Μαγεμένο Αυλό, το ιστορικό μαγαζί της πλατείας Προσκόπων. Η ξεχωριστή αισθητική του, η ωραία μουσική και η διαφορά όσον αφορά την παρουσίαση των πιάτων του (με τις γνωστές καμπάνες) θυμάμαι είχαν γράψει στη νεανική μου ψυχή (ξέρω ακούγομαι λίγο μελό αλλά πάντα με πιάνει μια γλυκιά νοσταλγία για εκείνη την εποχή, την αθωότητα της και την αθωότητα μου)... Τα χρόνια πέρασαν και μετά τις δύο με τρεις επισκέψεις στον Μαγεμένο Αυλό, άλλα μαγαζιά ήρθαν στη μόδα και αυτός ξεχάστηκε...

Ώσπου κάποια στιγμή τον περασμένο Σεπτέμβρη στη δουλειά με έντονη τάση για καταναλωτισμό αναζητώ στο διαδίκτυο τι ακόμα να αγοράσω το μάτι μου πέφτει σε ένα εκπτωτικό κουπόνι του Μαγεμένου Αυλού, και αφού σε δευτερόλεπτα πέρασαν από το μυαλό μου όσα σας περιέγραψα πιο πάνω και ακόμη περισσότερα, το τσίμπησα. Η έκπτωση ήταν πολύ μεγάλη, πλήρωνες 28 ευρώ και μπορούσες να παραγγείλεις για 80! Βέβαια μια που το αγόρασα, μια που το ξέχασα... Μέχρι τη στιγμή που η αγαπητή tzia σε μια άσχετη συζήτηση μας μου αναφέρει ότι έχει να πάει στον Μαγεμένο Αυλό για τραπέζι βάπτισης, της αναφέρω το κουπόνι αλλά και τους ενδοιασμούς μου για το τι μπορεί να αντικρύσω και μου λέει ότι δεν χρειάζεται να ανησυχώ γιατί θα κάνει ένα πρώτο food test αυτή... Και το καλύτερο είναι ότι επανέρχεται μετά την επίσκεψη της ιδιαίτερα ευχαριστημένη, τόσο που όταν της προτείνω να αγοράσω ακόμα ένα κουπόνι για να πάμε όλοι μαζί δέχεται αμέσως...

Την πρώτη βραδιά του φθινοπώρου με δροσιά, καταφθάνουμε στον Μαγεμένο Αυλό. Έχω κλείσει μέσω email για την πλατεία και με το που πλησιάζουμε βλέπουμε ότι υπάρχει ήδη μια εκδήλωση (στην πορεία ανακαλύπτουμε ότι πρόκειται για πελάτη χρόνων που γιορτάζει εκεί την συνταξιοδότηση του, πράγμα πολύ γλυκό αν με ρωτάτε)... Αμέσως, τόσο ο ιδιοκτήτης όσο και οι σερβιτόροι του μαγαζιού μας υποδέχονται με ευγένεια και επαγγελματισμό. Λέμε το όνομα μας και μας δείχνουν σε ποια τραπέζια μπορούμε να κάτσουμε, δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι ερχόμαστε με κουπόνι, μετά από λίγο με διακριτικότητα μας ρωτάνε αν θα τους δώσουμε εμείς τα κουπόνια ή η παρέα που περιμένουμε.

Αφού, λοιπόν, ήρθε και η παρέα μας προσπαθούσαμε να αποφασίσουμε τι κρασί θα πιούμε (το κρασί δεν ήταν μέσα στα χρήματα του κουπονιού) και επειδή ήμασταν αναποφάσιστοι στο αν θα πιούμε το εμφιαλωμένο με τη φίρμα τους, το οποίο μας είπαν ότι είναι μια χαρά, ζητήσαμε να μας φέρουν για αρχή από ένα ποτήρι. Ο σερβιτόρος ως σωστός επαγγελματίας μας ανέφερε ότι δεν αξίζει οικονομικά να πάρουμε τέσσερα ποτήρια γιατί θα βγουν πιο ακριβά από το μπουκάλι (κίνηση που εκτιμήθηκε). Στην πορεία και αφού παραγγείλαμε περίπου όλο τον κατάλογο (εντάξει όχι και όλο μιας και είναι ιδιαίτερα μεγάλος), η αγαπητή tzia αναρωτήθηκε γιατί δεν αναφέρεται στον κατάλογο μια υπέροχη ρώσικη που είχε φάει στη βάπτιση λίγες μέρες πριν, ο ιδιοκτήτης της επεσήμανε ότι την φτιάχνουν σε κάποιες περιπτώσεις και μετά από λίγο προσγειώνεται στο τραπέζι ένα πιατάκι με ρώσικη που είχε "ξεκλέψει" ο ίδιος από τον διπλανό μπουφέ της εκδήλωσης (ευγένεια και επαγγελματισμός στο φουλ), ενώ όταν φτάνει η ώρα του γλυκού, ζητάμε τις γνωστές κρεπ σουζέτ (οι οποίες ήταν και αυτές εκτός κουπονιού) και ο σερβιτόρος μας προτείνει να τις πάρουμε μια άλλη φορά και να μας φτιάξει αυτός μια ποικιλία από τα γλυκά της ημέρας (δωρεάν). Και φυσικά εννοείται ότι οι σερβιτόροι (άνθρωποι λίγο πριν τη σύνταξη αλλά με όρεξη για δουλειά που σε καμία φάση της βραδιάς δεν άφησαν να φανεί η κούραση τους) ήταν διακριτικά από "πάνω" μας πιάνοντας ακόμα και το βλέμμα μας όταν τους αναζητούσε. Αυτοί, λοιπόν, οι άνθρωποι (οι άνθρωποι του Μαγεμένου Αυλού) ήταν για μένα η αιτία να γράψω αυτή την κριτική γιατί με την ευγένεια και τον επαγγελματισμό τους σε κάνουν να θυμάσαι γλυκά τη βραδιά και γιατί όχι να επιστρέψεις...

Όχι πως θα μείνετε παραπονεμένοι από το φαγητό το οποίο σας περιγράφω: Κροκέτες παρμεζάνα (αγαπημένες μου, νοστιμότατες), φοντί τυριών (ακόμα ένα συν ότι τους έλειπε ένα συγκεκριμένο τυρί εκείνη τη μέρα και μας το ανέφεραν), Μανιτάρια προβενσάλ (γευστικά), τηγανιτό καμαμπέρ με σως φρούτων του δάσους (νόστιμο και καλοψημένο), σαλάτα νισουάζ (φρέσκια αλλά σαν κάτι να έλειπε) και ραψωδία (φρέσκια και γευστική), μια aglio, olio e peperoncino (απλά δοκίμασα, δεν είμαι φαν των ζυμαρικών, γευστική μου φάνηκε), ένα κοτόπουλο πολυνησιακό αν θυμάμαι καλά (ήταν νόστιμο και καλομαγειρεμένο αλλά είχαμε χορτάσει από ένα σημείο και μετά), ένα ψαρονέφρι που δεν θυμάμαι ποιο αλλά ήταν καλοψημένο και μαλακό, τα μπιφτέκια (άρεσαν πολύ στον καλό μου, εγώ δεν είμαι fun), ένα σνίτσελ Βιεννουά (ζουμερό, ο πουρές λίγο ρουστίκ θα έλεγα). Μπορεί να ξέχασα και κάποια πιάτα αλλά ως συνολική εμπειρία είναι ότι "Μαγεμένος Αυλός" παραμένει ένα μαγαζί που θα φας καλά, δεν θα δοκιμάσεις στον Μαγεμένο Αυλό extreme πιάτα και υλικά αλλά δεν θα σε απογοητεύσει...

09 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το 1961, ο κοσμικός Αθηναίος Γιώργος Πολυχρόνης, εμπνευσμένος απ’ τη διάσημη όπερα του Μότσαρτ, βάφτισε τον νεοσύστατο χώρο του στην Πλατεία Προσκόπων, στο Βατραχονήσι, ΜΑΓΕΜΕΝΟ ΑΥΛΟ (ΜΑ).
Ξεκίνησε με είδη σοκολατοποιίας και ζαχαροπλαστικής, σε συνεργασία με την σοκολατοβιομηχανία του ΠΑΥΛΙΔΗ, του οποίου ήταν γαμπρός, και έγινε πασίγνωστος στους Αθηναίους, οι οποίοι, λίγο αργότερα, άρχισαν να συχνάζουν στο κοσμικό εστιατόριό του που αντικατέστησε το αρχικό ζαχαροπλαστείο.
Καθώς η Αθήνα εξελισσόταν, ο Ιλισός καλύφθηκε απ’ την Λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου, που ολοκληρώθηκε μόλις το 1963, ταυτόχρονα με τα εγκαίνια του HILTON λίγο πιο πάνω, ενώ το Βατραχονήσι έπαψε πλέον να υπάρχει, η δε Πλατεία Προσκόπων, δυο βήματα απ’ το Παναθηναϊκό Στάδιο, άρχισε να γεμίζει πολυκατοικίες και κεντράκια.
Ο πολυταξιδεμένος Πολυχρόνης, λάτρης της Κεντρικής Ευρώπης και της γαστρονομίας της, είναι αυτός που λάνσαρε τότε τα τυριά φοντί και τα εδέσματα φλαμπέ, που εξακολουθούν να σερβίρονται στον ΜΑ μέχρι τις μέρες μας!

Στον ΜΑ συνέρρεε πλήθος επωνύμων. Ανάμεσά τους ο τέως (τότε Διάδοχος Κωνσταντίνος), οι αείμνηστοι Κωνσταντίνος Καραμανλής και Γεώργιος Παπανδρέου, οι ποιητές μας Σεφέρης και Ελύτης, το Πάνθεον των πρωταγωνιστών του Θεάτρου μας (Χορν, Μινωτής, Κατράκης, η Καρέζη με τον Καζάκο, η Αλίκη - που οι φήμες την θέλουν να πλέκει εκεί ακριβώς το ειδύλλιό της με τον Κωνσταντίνο!! - το Πάνθεον των συνθετών μας (Σπανός, Πλέσσας, Χατζηνάσιος) και βέβαια, ο μοναδικός Μάνος Χατζιδάκις, που έμενε σχεδόν δίπλα ήταν καθημερινός θαμώνας και συχνά ξενυχτούσε εκεί με τις παρέες ή μόνος του!

Στη μικρή μάλιστα αίθουσα που βρίσκεται στο βάθος αριστερά του εσωτερικού χώρου, υπάρχει ο ‘Μυστικός Δείπνος’, ένας πίνακας του Επαμεινώνδα Δασκαλόπουλου (DAS), με τον Μάνο στο κέντρο και εκατέρωθεν τους συνδαιτυμόνες του, ανάμεσα στους οποίους, τον Α. Λιδωρίκη, τον Α. Μινωτή, τον Τ. Λιγνάδη, τον Κ. Γεωργουσόπουλο, τον Γ. Κουρουπό, κ. α.

Σ’ αυτό λοιπόν το ιστορικό μέρος, έναν διαχρονικό γαστρονομικό μας θεσμό, σύχναζα εδώ και 4 δεκαετίες, ενώ τώρα τελευταία είχα καιρό να τον επισκεφθώ και να ξαναζήσω τις μνήμες της δικής μου νιότης… Το έκανα λοιπόν, παρέα με 3 φίλους μου, την Τρίτη 26/12 το μεσημέρι, ύστερα από τηλεφωνική κράτηση. Διαπίστωσα, ευθύς αμέσως, ότι ο ιστορικός χώρος παραμένει αναλλοίωτος, διατηρώντας την πατίνα του χρόνου, αλλά και τους πολυπληθείς θαμώνες του, κάποιας ηλικίας οι περισσότεροι, μιας και ο ΜΑ ήταν πάλι γεμάτος, όπως παλιά!

Μπαίνοντας βλέπουμε τον μικρό πριβέ χώρο για τη Διεύθυνση, αλλά και τη γωνιά με το μικρό και κομψό μπαρ.
Η μεγάλη αίθουσα, με την αίσθηση κλασικισμού και μπαρόκ της Κεντρικής Ευρώπης, έχει στο βάθος πάντα το πιάνο και τα κρεμαστά πνευστά όργανα, τους απαραίτητους πολυέλαιους και τα λαμπατέρ, τις βαριές κουρτίνες, τους σκαλιστούς καθρέφτες με εορταστικές τώρα διακοσμήσεις από έλατα και μπάλες, φωτογραφίες, πίνακες, γκραβούρες αλλά και κάδρα των επωνύμων πελατών, καθώς και τα εγκωμιαστικά άρθρα των εφημερίδων.
Καμιά 10αριά ξύλινες ροτόντες και ορθογώνια τραπέζια, στολισμένα με βάζα γεμάτα λουλούδια, καθώς και αναπαυτικά καθίσματα και πολυθρόνες για 50 περίπου άτομα, σε συνδυασμό με τα πολυτελή δρύινα πατώματα, προσδίδουν μια εικόνα αστικού σαλονιού των πρώτων μεταπολεμικών δεκαετιών, ξυπνώντας τις ιστορικές μας μνήμες. Πιο δίπλα βρίσκεται η μικρή αίθουσα με τον πίνακα του Μάνου και τα πολύχρωμα βιτρό, στα τραπέζια της οποίας γευμάτιζαν πιο ήσυχα περί τα 12-15 άτομα.

Τα περισσότερα βράδια διοργανώνουν μουσικές εκδηλώσεις με καλλιτεχνική ατμόσφαιρα, προσκαλώντας συνήθως μικρές ορχήστρες, που συχνά εναλλάσσονται. Το μεσημέρι, που επισκεφθήκαμε τον ΜΑ ακούγαμε απ’ τα μεγάφωνα χαμηλόφωνη μουσική instrumental & lounge, που επέτρεπε τη συζήτηση στα τραπέζια χωρίς να υπάρχει ενοχλητικός θόρυβος.
Εξάλλου, στο υπόγειο βρίσκονται 2+2 WC, που ήταν καθαρά και φροντισμένα.

Η εξυπηρέτηση πραγματοποιείται από δύο ώριμους και μια νεαρή σερβιτόρα, όλοι τους ενήμεροι και ευγενείς. Βεβαίως, καθώς ήταν fully booked χρειαζόταν ο συνήθης χρόνος αναμονής, περί τα 30 με 40 λεπτά για την ετοιμασία και το σερβίρισμα των πιάτων. Ο υπεύθυνος μάς ευχαρίστησε για την κατανόησή μας.

Πληροφορήθηκα ότι η μεσημεριανή σεφ είναι η Brigitte, με προϋπηρεσία στο ΟΙΚΕΙΟ, ενώ ο βραδινός είναι ο Βασίλης, που ήταν για χρόνια ο αρχιμάγειρας στο γειτονικό ξενοδοχείο ΣΤΑΔΙΟΝ.

Ο κατάλογος με το μενού είναι βαρύς και πολυσέλιδος, αντικατοπτρίζοντας έναν πλουσιοπάροχο σε εδέσματα χώρο εστίασης. Θεωρώ ότι με τα χρόνια οι αλλαγές του είναι μάλλον περιορισμένες, ενώ πολλά ιστορικά πιάτα διατηρούνται, συνδεδεμένα άλλωστε με την αίγλη που αποπνέει ο ΜΑ. Πιο συγκεκριμένα:
Φιγουράρουν κατ΄ αρχήν τα 9 ιστορικά τους πιάτα, κι ανάμεσά τους το φοντί για 2, στα 22 €, ενώ ακολουθούν 15 ορεκτικά, 6-14 €, 10 σαλάτες στα 5-14 €, 12 ζυμαρικά, 7-12 €, ψαρικά και κοτόπουλα, στα 9-12 € και πληθώρα κρεατικών, από 10-23 €, για τα φιλέτα τους. Επίσης σερβίρουν 16 παραδοσιακά μαγειρευτά εδέσματα, από 8-13,50 €, για το χοιρινό κότσι στη γάστρα!
Από γλυκά, που δεν αναφέρονται στον κατάλογο, πληροφορηθήκαμε ότι έχουν τα παραδοσιακά: ραβανί, καρυδόπιτα, κανταΐφι, τον εορταστικό κορμό, όπως επίσης σοκολατόπιτα και πορτοκαλόπιτα.

Σχετικά με τα ποτά, ο κατάλογος, που τον ζητήσαμε επίμονα για να μας έρθει, περιλαμβάνει 3 μπύρες στα 5 €, καμιά 10αριά ετικέτες λευκών και κόκκινων κρασιών, στα 20-40 €, καθώς και το δικό τους κόκκινο Μαγεμένο Αυλό, ποικιλία Αγιωργίτικο, σε τιμή 20 €. Υπάρχουν ακόμη αφρώδεις οίνοι, σαμπάνιες και αλκοολούχα ποτά. Θεωρώ ότι ο κατάλογος των ποτών πρέπει να επικαιροποιηθεί το συντομότερο δυνατό και να συμπεριλάβει τιμές για ποτήρι κρασί, κ. λπ.

Λόγω των ημερών υπήρχαν και κάποια εορταστικά πιάτα, όπως γαλοπούλα γεμιστή, χοιρινό με δαμάσκηνα και βερίκοκα, αρνάκι στο φούρνο με πατάτες, κ. α.

Εμείς τελικά επιλέξαμε τα εξής:
• Μία κροκέτες με παρμεζάνα. Ήρθαν 4 κομμάτια, που στο πιάτο συνοδεύονταν από λάχανο και τουρσί. Τιμή 8.30 και σαν ορεκτικό, νόστιμο.

• Μία λαχανοντολμάδες, 5 τεμάχια. Κλασικό πιάτο με βάση κιμά, ρύζι και σος αυγολέμονο. Πολύ γευστικοί, σε τιμή 8 €.

• Πήρα για κύριο πιάτο ένα αρνί φούρνου με πατάτες. Ζήτησα λίγη πετσούλα και κατέφθασε κομμάτι υπέρ το δέον λιπαρό, που έπρεπε να το ξεχωρίσω για να αποφύγω το απόλυτο λίπος! Ωστόσο, αρκετά νόστιμο. Τιμή 11.50 €.

• Ένα μοσχαρίσιο γιουβέτσι, επίσης σχετικά νόστιμο, στα 11.50 €.

• Ένα χοιρινό με δαμάσκηνα και βερίκοκα, που όπως μου είπαν ήταν πολύ νόστιμο εορταστικό πιάτο, αν και κάπως βαρύ. Τιμή 10.50 €.

• Μία κρέπες τίτιζε, που περιείχαν κοτόπουλο, μπέικον και ντομάτα, και όπως μου είπε η φίλη μας ήταν σχετικά καλές, όχι όμως εκπληκτικές… Τιμή στα 9.30 €.

• Στην αρχή κατέφθασαν 4 μικρές φέτες μαύρου ψωμιού, συνοδευμένες από ντιπ με κόκκινη πιπεριά Φλώρινας και τυρί. Χρεώθηκαν στα 4 €.

Μας κέρασαν ένα ποτήρι κόκκινο κρασί τους και μια μπύρα που τους ζητήσαμε, και θεωρώ ότι ήταν μια πολύ ευγενική χειρονομία εκ μέρους τους, λόγω των ημερών ή ενδεχόμενα επειδή αναγνώρισαν έναν πελάτη τους απ’ τα παλιά!

Ο λογαριασμός ήρθε στα 63.10 €, ποσό ικανοποιητικό και αναμενόμενο, που σημαίνει ότι κατ’ άτομο βρισκόμαστε στο άνω όριο της κατηγορίας 10/16 €.

Συμπερασματικά ο ΜΑ προτείνεται τόσο σ’ αυτούς που πήγαν στο παρελθόν, για να ξαναθυμηθούν τα παλιά, όσο και σε κάθε νεότερο που ενδιαφέρεται να γνωρίσει ένα απ’ τα τελευταία, κάποτε κοσμικά κέντρα της Αθήνας, που καταφέρνει να παραμένει αναλλοίωτο στο διάβα των δεκαετιών!!