ΜΟΥΡΙΑ

Ταβέρνες & Ψητοπωλεία

  Αγ. Τριάδος 57, Αγ. Παρασκευή [Χάρτης]
  210 6080690



Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Αγ. Παρασκευή, Αθήνα
Δεκ
04
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
-

Με το συγκεκριμένο χώρο με συνδέει ιστορία δεκαετιών, την οποία και θα παραθέσω για συναισθηματικούς λόγους, πριν προχωρήσω, εν συνεχεία, σε αντικειμενική κριτική του σημερινού μαγαζιού.

Ο συγκεκριμένος χώρος, λοιπόν, είναι εκείνος όπου μεγαλούργησε η εκ Κωνσταντινουπόλως κυρία Έλλη στις δεκαετίες του 70 και 80, με σπεσιαλιτέ το περίφημο πολίτικο κεμπάπ (πικάντικο μπιφτέκι) με ψητή ντομάτα και άφθονη πάπρικα, καθώς και το ψητό κοτόπουλο στη σχάρα (α-λα παϊδάκια). Είχε και έναν ωραίο και άγριο μαύρο σκύλο, τον Αράπη, ή Απάπη σύμφωνα με τον υπογράφοντα (μωρό στα early 70s).

Στο χώρο όπου είναι σήμερα η Μουριά, έχω φάει εκατοντάδες φορές, από μωρό έως και φοιτητής, και είχαν ταϊσει οι αείμνηστοι γονείς μου όλους τους φίλους τους, Ελληνες και ιδίως ξένους.

Το φαγητό της ήταν απλά κορυφαίο, και όλα τα υλικά αληθινά βεβαίως (νομίζω ότι τα "πλαστικά" και προ-κατ άρχισαν να έρχονται στην Ελλάδα τη δεκαετία του 80). Η κυρία Ελλη και ο άνδρας της κράτησαν πάντα την ποιότητα κορυφαία, μέχρι που γέρασαν πολύ, κουράστηκαν και έδωσαν την ταβέρνα σε κάποιους που ήδη δούλευαν εκεί, νομίζω τέλη 80 ή αρχές 90.

Μετά εκείνες τις εξελίξεις, δεν ξαναπάτησα ποτέ εκεί για τουλάχιστον 20 χρόνια, παρ' όλο που ζω σε απόσταση λίγων λεπτών με τα πόδια.

Ξαναπήγα από περιέργεια αυτό το καλοκαίρι. Οι παλιές σπεσιαλιτέ εννοείται ότι είχαν χαθεί, πιθανόν πολλά-πολλά χρόνια πριν στην ιστορία του μαγαζιού.

Αντικειμενικά, τα πάντα (φαγητό, εξυπηρέτηση) ήταν η απόλυτη μετριότητα, το πιο στρογγυλό 2 που υπάρχει, βάσει της κλίμακας βαθμολογίας του παρόντος ιστοτόπου. Όχι χάλια, όχι και κάτι που να αξίζει να πληρώσεις και να βγεις από το σπίτι σου, ακόμη κι αν αυτό απέχει λίγα μέτρα (ή ίσως ιδίως αν απέχει λίγα μέτρα, γιατί για τον κάτοικο της λεωφόρου Πατησίων καταλαβαίνω ότι η επίσκεψη στην Αγία Παρασκευή το καλοκαίρι ισοδυναμεί με βουτιά στη δροσιά της παρθένας Φύσης, κι ας είναι πια πόλη και η Αγ. Παρασκευή, και όχι η εξωτική εξοχή που ήταν προ 30ετίας).

Πιο λεπτομερώς, στην κλασική ελληνική βλοσυρή εξυπηρέτηση θα έδινα 1, αφού αγνοήθηκε η παράκλησή μου να γαρνιρισθεί η (ανούσια πάντως) μπριζόλα μου μόνο με (προκάτ πάντως) πατάτες και όχι και με ρύζι. ¨Ηρθε γαρνιρισμένη και με τα δύο, τόσο βιομηχανική είναι η αντιμετώπιση. Απόδειξη κατόπιν αιτήσεως.

Στον αγαπημένο χώρο δίνω 3. Εννοείται ότι μιλάω για τον κηπάκο το καλοκαίρι, και μόνο.
Η ανωτέρω βαθμολόγηση είναι, λοιπόν αντικειμενική (όσο αντικειμενική μπορεί να είναι η άποψη καθενός μας). Αμιγώς συναισθηματικώς, εννοείται ότι θα έβαζα το απόλυτο 0, το οποίο όμως θα ήταν άδικο.