Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

9 medium

24 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το Ειδικόν είναι μεγάλη μου αγάπη και αδυναμία αλλά δεν είναι ταβερνάκι για όλους. Πηγαίνω από παιδί και θα συνεχίσω να πηγαίνω όσο αντέχει ο κυρ Αποστόλης να το διατηρεί και να το συντηρεί. Αν θα το διαλέξεις για μια έξοδό σου όμως, θα σε βοηθήσω όσο μπορώ ώστε να ξέρεις... τι σε περιμένει!
Ένα παλιό μπακάλικο, που άνοιξε πριν 100 χρόνια και παραμένει φάρος μιας άλλης εποχής. Τόσο στη διακόσμηση όσο και στο φαγητό. Είναι αυθεντικό ρετρό, για όσους ενδιαφέρονται γι' αυτό. Παλιά ψυγεία, τα ξύλινα ράφια του μπακάλη, πλήθος φωτογραφιών στους τοίχους. Η αίσθηση της εποχής που εμείς δεν προλάβαμε. Γειτονιά και σπιτικοί μεζέδες. Ουκ ολίγες οι φορές που οι θαμώνες φέρνουν όργανα και γίνονται γλέντια χωρίς προηγούμενο.
Τα τραπεζάκια λιγοστά (περίπου 10, εκτός κι αν έχει κατακλύσει το χώρο καμιά μεγάλη παρέα). Πλέον τα τελευταία χρόνια -που μαθεύτηκε ευρέως- δέχεται κρατήσεις και αν σκοπεύεις να πας Παρασκευή, Σάββατο ή Κυριακή, μην το αμελήσεις. Επίσης μην ξεχνάς ότι τις καθημερινές κλείνει νωρίς, κατά τις 11μμ. Θα παρκάρεις απ' έξω.
Θα ξεκινήσω ανάποδα, από το κρασί ή μάλλον από τη ρετσίνα γιατί αυτό σερβίρει μόνο. Εκτός από αναψυκτικά και μπύρες φυσικά. Κρασί εμφιαλωμένο μη ζητήσεις, θα τους φανεί ανέκδοτο. Το μενού του κυρ Αποστόλη έχει μείνει απαράλλακτο στη μάχη με το χρόνο. Κατάλογος δεν υπάρχει και αν είσαι πρωτάρης θα σε διαφωτίσει ο σερβιτόρος Κι εγώ φυσικά.

Σαλάτα χωριάτικη με μπόλικο κρεμμύδι και ελίτσες, πατάτες τηγανητές χειροποίητες, λουκάνικο, συκώτι, κεφτέδες (στο τηγάνι και τα τρία τελευταία), φάβα, ομελέτα με σουτζούκι ή corned beef, τας-κεμπάπ και η περιώνυμη 'τούρτα' (ένα βουναλάκι πατάτες τηγανητές με τρία αυγά μάτια επάνω, πολύ πριν το βάλουν τα hip εστιατόρια στον κατάλογό τους). Να ζητήσεις ως ορεκτικό γραβιέρα, θα με θυμηθείς. Οι μερίδες είναι καλές και σας συνιστώ να μη χάσετε τις πατάτες (φυσικά! ), το συκώτι και τους κεφτέδες. Θυμάμαι κάθε φορά τη γιαγιά μου τη Μικρασιάτισσα. Αν είστε μεγάλη παρέα, να τα πάρετε όλα.

Σερβίρουν πολύ γρήγορα και με χαμόγελο εκτός κι αν είναι βράδυ 'εμπλοκής'. Σε τέτοια περίπτωση το μόνο που θα καθυστερήσει είναι οι πατάτες γιατί τις τηγανίζουν μερακλίδικα.
Για τη γραβιέρα, σαλάτα, κεφτέδες, πατάτες, συκώτι, φάβα και ρετσίνα, που καλύπτουν πλήρως ένα πεινασμένο ζευγάρι, θα πληρώσεις 30-33 ευρώ. Μπορεί να μην είναι το οικονομικότερο απ' όσα γνωρίζω σε αυτή την κατηγορία αλλά δεν έχω μετανιώσει ποτέ ούτε μια δραχμή ή... ευρώ πια. Τα μόνα δύο προβλήματα που αναγνωρίζω ευκρινώς και ευθαρσώς είναι η ρετσίνα και η τουαλέτα.

Μην περιμένεις ψαγμένη ή πειραγμένη κουζίνα, μην περιμένεις πολυτέλεια ή προσεγμένο διάκοσμο, μην περιμένεις επισημότητες, αν και έχει πολλούς 'γνωστούς' μόνιμους πελάτες. Νοστιμιά, γεύση και απλότητα. Πέραν του αληθινού παλιακού αυτού ταβερνείου, δεν ξέρω άλλο που με τραβά ξανά και ξανά για τόσα χρόνια.

Θα κλείσω, όπως άρχισα. Θα συνεχίσω να πηγαίνω όσο αντέχει ο κυρ Αποστόλης. Είναι η ψυχή του μαγαζιού. Ίσως συναντηθούμε εκεί κάποια βραδιά.

23 Μάρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Στο ΕΙΔΙΚΟΝ μας έφερε ένας φίλος, έχοντας κατά καιρούς διαβάσει εγκωμιαστικά σχόλια για αυτό το ταβερνάκι στην Δραπετσώνα.

Πρόκειται ίσως για την παλαιότερη ταβέρνα της έρμης αυτής πατρίδας, που οι άνθρωποι της ποτέ δεν μόνιασαν μεταξύ τους, και που την εποχή που πρωτοάνοιξε τις πόρτες της – σαν μπακάλικο αρχικά το 1920 - οι βενιζελικοί σκοτώνονταν με τους βασιλικούς στους δρόμους.

Η αλύπητη πατίνα του χρόνου έχει καλύψει τον χώρο, και θα ήταν άδικο να αξιολογήσει κανείς το ΕΙΔΙΚΟΝ με την πρώτη εντύπωση, αυστηρά με τα τέσσερα πεδία αξιολόγησης. Αφού όμως ούτε η ιστορικότητα, ούτε η αυθεντικότητα βαθμολογούνται στο Α4F, θα κινηθούμε υποχρεωτικά εντός του προκαθορισμένου πλαισίου.

Περνώντας κανείς το κατώφλι του ΕΙΔΙΚΟΝ, θα βρεθεί σε ένα χώρο που έχει μείνει ίδιος και απαράλαχτος εδώ και κάποιες δεκαετίες. Τον χώρο κοσμούν ετερόκλητα αντικείμενα, πολλά από τα οποία στο παρελθόν πετάχθηκαν στα σκουπίδια, και σήμερα αναζητούνται εναγωνίως από τους πρώην ιδιοκτήτες τους, ξανά στα διάφορα παλαιοπωλεία. Παλιά ραδιόφωνα, στέρεο 3 σε 1, ραπτομηχανές, πολυέλαιοι, τσαγιέρες, βάζα, άγκυρες, σόμπες, φιγούρες από θέατρο σκιών, ζυγαριές, κονσέρβες, σερβάντες, κάδρα, ένα εντυπωσιακό ψυγείο με ξυλόγλυπτο σκάλισμα. Ένα εικόνισμα. Παλιές φωτογραφίες από σπουδαίους Έλληνες που πέρασαν από εδώ, κυρίως καλλιτέχνες, από εκείνους που η χώρα μας έχει σταματήσει πλέον να βγάζει.

Και από μέσα και απ’έξω, το ΕΙΔΙΚΟΝ αποτελεί ένα μικρό κόσμημα, σε αυτή την ούτως ή άλλως όμορφη γειτονιά του Πειραιά. Σε μία πολιτισμένη χώρα, θα είχε αναδειχθεί σαν ένα αξιοπρόσεκτο μνημείο, στοιχείο μιας ιστορικής κληρονομιάς. Στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, το ΕΙΔΙΚΟΝ παραμένει δυστυχώς – μόνο - ένα γραφικό ταβερνάκι. Μοναδικό ίσως ντεσού, το "back office" του ΕΙΔΙΚΟΝ, που χρειάζεται μία... φροντίδα, όσο το επιτρέπει η παλαιότητα και η χωροταξία του χώρου.

Η εξυπηρέτηση από ένα χαμογελαστό (πολύ) κύριο με κόκκινα όμως (πολύ) μάγουλα εκείνο το βράδυ, την κυρία στην κουζίνα και τέλος, τον ιδιοκτήτη που συντονίζει και παρακολουθεί πίσω από τον πάγκο/ψυγείο, είναι καλύτερη από αυτή που θα περίμενε κανείς, μπαίνοντας σε ένα τέτοιο χώρο. Αποτελεσματική, άγρυπνη, σχετικά γρήγορη, χωρίς πολλά-πολλά, δεν χρειάζεται άλλωστε και τίποτε παραπάνω. Κάθεσαι, παραγγέλνεις στο παρλέ (δεν υπάρχει κατάλογος), ξεχνιέσαι χαζεύοντας τον χώρο, δεν σε πολυνοιάζει και αν κάτι καθυστερήσει (που δεν καθυστερεί), κοιτάζεις μήπως πεταχτεί σκονισμένος από καμιά αποθήκη ου Ζήκους, για να εμποδίσει τα μυρμήγκια που κίνησαν με την φακή στη πλάτη, να πάρουν τον ανήφορο. Συζητάς με τους φίλους για εκείνες τις ωραίες μέρες που η ζωή και οι αξίες ήταν αλλοιώς. Χαίρεσαι που αποφάσισες να κατέβεις στον Πειραιά, που αξίζει συχνότερες επισκέψεις.

Στην γεύση, τα πράγματα είναι …δύσκολα. Ένα περιορισμένο μενού με 7-8 πιάτα (καγιανάς, ομελέτα με κορν-μπηφ, αυγά μάτια με τηγανητές πατάτες, λουκάνικο, κεφτεδάκια, γραβιέρα, φάβα, σαλάτα, συκώτι) που μια παρέα μπορεί να τα δοκιμάσει όλα σε μία επίσκεψη, κρασί αποκλειστικά και μόνο ρετσίνα, οι αναμενόμενες 2-3 μπύρες που διαθέτει το 95% της εστιατορικής επικράτειας, ψωμί καλημέρα θλίψη, χαλβάς από ταχίνι κέρασμα στο τέλος. Και αυτό που κάνει τα πράγματα δυσκολότερα, είναι ότι δυστυχώς τα προσφερόμενα πιάτα εκτός από το ότι είναι περιορισμένα (πολύ) σε ποικιλία, στερούνται ακόμη και της στοιχειώδους πρωτοτυπίας. Κανένα δεν ήταν άνοστο, αλλά και κανένα δεν ήταν και άξιο μνείας. Ίσως ο καγιανάς και τα κεφτεδάκια να έβγαιναν λίγο μπροστά από τα υπόλοιπα, αλλά μέχρι εκεί.

Και όσο και αν καταλαβαίνω το συνταίριασμα των πιάτων μιας άλλης εποχής με τον χώρο που τα τρως, θα πω ότι το ΕΙΔΙΚΟΝ είναι και χώρος που κανείς έρχεται και για το φαγητό, και έτσι προσωπικά θα περίμενα και κάτι πιο περιπετειώδες, από τις εκατοντάδες απλές και νόστιμες συνταγές της Ελληνικής "φτωχικής" κουζίνας.

Οι τιμές του τέλος, είναι ένα “κλικ” ψηλότερες απότι θα περίμενε κανείς για αυτό το απλοικό φαγητό, καθώς και από τον περιορισμό στο κρασί - για τον πολύ κόσμο που δεν μπορεί να πιεί την ρετσίνα. Και νομίζω ότι επειδή στο ΕΙΔΙΚΟΝ σερβίρουν Coca-Cola, με την ίδια ευκολία θα μπορούσαν να σερβίρουν και ένα αξιοπρεπές χύμα αρετσίνωτο. Μία παρέα με περισσότερα από 2 άτομα, θα μπορέσει να δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα, και σε κόστος που είναι απίθανο να ξεπεράσει τα 17-18 ευρώ το άτομο. Αλλά όπως ήδη ανέφερα, ίσως δύσκολα ξαναέρχεσαι, αν κριτήριο είναι κυρίως το φαγητό.

Στο ΕΙΔΙΚΟΝ ξαναέρχεσαι όμως για να φέρεις τους γονείς σου, να θυμηθούν τα νιάτα τους και να τους ευχαριστήσεις - γιατί ήταν πάντα εκεί για σένα. Ξαναέρχεσαι γιατί νοστιμότερο φαγητό εύκολα βρίσκεις, τέτοιο ξεχωριστό και κυρίως Αυθεντικό χώρο, δύσκολα βρίσκεις. Ξαναέρχεσαι γιατί σέβεσαι την ιστορικότητα του χώρου και τον αγώνα και την αντοχή ενός ηλικιωμένου ζευγαριού που ενώ θα έπρεπε να ξεκουράζεται σπίτι του, είναι εκεί και φυλάει αυτό το μικρό “μουσείο”.

Ξαναέρχεσαι γιατί θέλεις να εξηγήσεις στα παιδιά σου την λειτουργία και - κυρίως – την σημαντικότητα μίας “χρονοκάψουλας”, που κατά τα φαινόμενα, δεν υπάρχει μόνο στα comics που παρακολουθούν.

Και τέλος, για να τους εξηγήσεις γιατί πρέπει να χαίρονται (πολύ) όταν βλέπουν ένα εστιατόριο εκτός Χαλανδρίου και Γλυφάδας, σε μια εργατική γειτονιά, Τρίτη βράδυ να σφύζει από ζωή.

Και πόσο πιο ζοφερή θα ήταν η γειτονιά, αν στην θέση του βρισκόταν ένα στεγνοκαθαριστήριο…