ΑΜΒΡΟΣΙΑ

Σουβλάκι & Σχάρα

  Δράκου 3-5, Κουκάκι [Χάρτης]
  210 9220281



Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Σουβλάκι & Σχάρα - Κουκάκι, Αθήνα
Σεπ
24
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
10-16

Άτιμο πράμα η πείνα! Καμιά φορά μπορεί να μας ρίξει σε επικίνδυνα μονοπάτια και τελικά να μας βάλει σε μπελάδες…
Βράδυ καθημερινής, μετά από εργασία και στο καπάκι 4άωρο σεμινάριο, μας βρίσκει εξουθενωμένους στην περιοχή του ΦΙΞ. Στα τυφλά και χωρίς να ξέρουμε πολλά πολλά για την περιοχή, αποφασίζουμε να φέρουμε μία γύρα μήπως πάρει το μάτι μας κάποιο ταβερνάκι που θα τραβήξει την προσοχή μας και θα μας κάνει να νοιώσουμε την επιθυμία να το επισκεφτούμε. Μετά από ένα γρήγορο «πάνω-κάτω» στον εκεί πεζόδρομο, καταλήξαμε ότι κανένα απ όσα είδαμε δεν πληρούσε απόλυτα τα στάνταρς μας. Όλα ήταν «ναι μεν, αλλά». Όμως και μόνο στην ιδέα να μαζέψουμε τα μπογαλάκια μας και να αλλάξουμε περιοχή, η κούραση μας έβαλε κάτω και μας άρχισε στα χαστούκια για να έρθουμε στα συγκαλά μας. Ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση, παραδοθήκαμε στην μοίρα μας και τελικά μπήκαμε στο Αμβροσία που τουλάχιστον είχε περισσότερο κόσμο από τα διπλανά του. Γιατί στο μυαλό μας πάντα γίνεται ασυναίσθητα η εξίσωση «πολλή πελατεία = αξίζει και το προτιμούν».
Θα μπορούσαμε να πάμε σε μπεργκεράδικο γνωστού σεφ που κέρδισε την αναγνωρισιμότητά του μέσα από εκπομπή μαγειρικής και το οποίο βρίσκεται πάνω στον πεζόδρομο αλλά για να είμαι ειλικρινής, η αντιμετώπισή και συμπεριφορά του απέναντι σε χρήστη του ask4food που είχε ανεβάσει αρνητική κριτική αρκετούς μήνες πριν, στάθηκε ανασταλτικός παράγοντας. Σαφώς ο κάθε ιδιοκτήτης έχει όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να υποστηρίξει την επιχείρησή του, αλλά κατά την άποψή μου αυτό έγινε με ακραία άκομψο τρόπο. Θεωρώ ότι το συντριπτικό ποσοστό των χρηστών του site μας, γράφουν χωρίς υστεροβουλίες και κυρίως όχι κακόβουλα. Όπως μπορούμε να εκθειάσουμε μία πετυχημένη έξοδό μας, έτσι αισθανόμαστε την ανάγκη να επισημάνουμε κάποια αρνητική εμπειρία μας και αστοχίες που κατά την κρίση μας χρήζουν προσοχής. Οι Ιάπωνες λένε ότι όταν τους κάνεις ένα παράπονο είναι γι αυτούς δώρο γιατί έτσι τους δίνεις την δυνατότητα να βελτιωθούν ακόμα περισσότερο. Για τους περισσότερους Έλληνες, ένα παράπονο είναι μια καλή ευκαιρία για να φορέσουν τα γάντια του μποξ και να σε αρχίσουν στις γρήγορες.
Ο χώρος εντελώς εκτός της αισθητικής μας. Αυτός που βρίσκεται πάνω στον πεζόδρομο, τον Χειμώνα κλείνει με νάιλον. Ο εσωτερικός χωρισμένος σε δύο δωμάτια. Το αριστερό το απορρίψαμε γιατί εκεί ήταν η ανοιχτή ψησταριά και καμιά διάθεση δεν είχαμε να τραβήξουν τα κοστούμια μας όλη την μυρωδιά και λίγο αργότερα να θυμίζουμε Τσικνοπέμπτη στο αποκορύφωμά της.
Ο άλλος ο χώρος δεν είχε μεν ανοιχτή ψησταριά, ήταν όμως όχι απλώς αδιάφορος αλλά εντελώς κακόγουστος. Αποκορύφωμα ήταν κάποιες κορνίζες με χαρτόνι που πάνω του είχαν σημειώσει χειρόγραφα αλλά εντελώς μα εντελώς κακογραμμένα ατάκες του στυλ «Ο τζάμπας πέθανε» και ονόματα ποδοσφαιριστών. Απλά τραγικό!
Πιάσαμε τραπέζι 4άρρων ατόμων ενώ ήμασταν 2. Μοιραίο και ασυγχώρητο λάθος! Όταν το πήρε πρέφα ο σερβιτόρος ήρθε και μας αποκόλλησε το ένα από τα δύο τραπέζια που ήταν ενωμένα, έχοντας πάρει το ύφος του Dustin Hoffman (στο Outbreak του 1995) που μόλις συνειδητοποίησε ότι βρίσκονταν αντιμέτωπος με μολυσματική ασθένεια που απειλεί την πλάση ολάκερη. Σαν να μας έβαζε σε καραντίνα. Και να πω ότι είχαν πολύ κόσμο και χρειαζότανε το τραπέζι? Μισοάδειο ήταν το μαγαζί. Ο ίδιος σερβιτόρος, λίγο αργότερα προσπαθούσε να στριμώξει τα όσα είχαμε παραγγείλει πάνω στο ίδιο τραπέζι, αρνούμενος πεισματικά να ακουμπήσει οτιδήποτε στο διπλανό μας που παρέμενε ελεύθερο, μόλις 6-7 εκατοστά μακριά μας. Ούτε καν την ψωμιέρα ή την κανάτα με το νερό. Μάλλον δεν ήθελε να λερωθεί το μίας χρήσης τραπεζομάντιλο. Κι αυτό όχι λόγω οικολογικής ευσυνειδησίας αλλά προφανώς για να μη μπει πιο μετά στην φασαρία του να αντικαταστεί το χάρτινο τραπεζομάντιλο. Κάποια στιγμή τα πιάτα πάνω στο τραπέζι μας θύμιζαν πεδίο μάχης αφού το ένα πιάτο είχε καβαλήσει το άλλο.
Γενικά το service έγινε από μεγάλους σε ηλικία σερβιτόρους που ήταν γρήγοροι αλλά που πλέον και μετά τα τόσα χρόνια στο κουρμπέτι δεν είχαν την παραμικρή διάθεση για αβρότητες και χαμόγελα. Πέρα από αυτό, ήταν όμως πραγματικά επαγγελματίες. Ή μάλλον για να είμαι πιο σαφής, «επαγγελματίες» που έχουν την νοοτροπία της Ελλάδας μερικών δεκαετιών πριν. Ευτυχώς στην «σύγχρονη Ελλάδα» έχουν γίνει άλματα στο θέμα «service». Αυτό γιατί οι επιχειρηματίες την έχουν ψυλιαστεί ότι η εξυπηρέτηση που παρέχουν μπορεί να απογειώσει ή αντίθετα να χαντακώσει το εστιατόριό τους. Όσοι, λίγοι ακόμα επιχειρηματίες, δεν το έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει καλύτερα να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους…
Οι τιμοκατάλογοι ανήκαν χρονολογικά στην ίδια περίοδο. Ανεπιβεβαίωτες φήμες θέλουν να έχει βρεθεί αντίγραφό τους στους τάφους της Βεργίνας. Τα πάντα που θα μπορούσες να παραγγείλεις, μέσα σε προστατευτικό διάφανο πλαστικό που όμως έχρηζε αν όχι αλλαγής λόγω του ότι ήταν εντελώς ταλαιπωρημένο, τσαλακωμένο ή ακόμα και σκισμένο, τουλάχιστον μία γερή δόση καθαριότητας για να φαίνεται πιο ευπρεπές. Ένας Θεός ξέρει πόσα δείγματα λαδωμένων δαχτυλικών αποτυπωμάτων θα υπήρχαν εκεί πάνω. Τα CSI Las Vegas, New York, Miami, Ano & Kato Rachoula, θα τα έβρισκαν μπαστούνια στο να βρουν ποιοι επισκέφθηκαν την Αμβροσία κατά το τελευταίο δίωρο.
Ο κόσμος γύρω μας απαρτίζονταν κατά το μεγαλύτερο ποσοστό από τουρίστες αφού φάτσα φόρα στο τραπέζι είχαν τον οδηγό της Αθήνας. Στον δικό μας χώρο, ήμασταν οι μοναδικοί έλληνες σε πλήθος τριών τραπεζιών.
Η παραγγελία δόθηκε γρήγορα.
Μια λάχανο-καρότο, μια τυροκαυτερή, 7 καλαμάκια χοιρινά κι ένα λουκάνικο.
Σε ελάχιστα λεπτά ήρθε στο τραπέζι μας νερό σε κανάτα και ψημένο ψωμάκι, ποτισμένο με λαδάκι. Κι εκεί που έλεγα ότι το ψωμί θα ξεραθεί μέχρι να μας έρθουν τα ορεκτικά, το ίδιο άμεσά ήρθε στο τραπέζι μας η σαλάτα και η τυροκαυτερή. Σωστοί.
Η σαλάτα μια χαρά σε μέγεθος αλλά με όχι όσο θα έπρεπε καρότο. Στην κορυφή της διάσπαρτες μερικές ελίτσες. Την βρήκα συμπαθητική, χωρίς εκπλήξεις και λίγο πιο στεγνή από ότι θα την ήθελα. Το λάδι ήταν ελάχιστο και στο τραπέζι μας δεν υπήρχε κάποιο μπουκαλάκι για να προσθέσουμε όσο θα θέλαμε. Πολυτέλεια οι απαιτήσεις μας. Άσε που το λάδι κοστίζει. Θα μπορούσαμε να ψάξουμε τον σερβιτόρο και να ζητήσουμε λίγο παραπάνω λάδι αλλά δεν είχαμε καμιά διάθεση να ασχοληθούμε περισσότερο. Πάντως κουτσά-στραβά την τσακίσαμε κι αυτή.
Η τυροκαυτερή πραγματικά σε μεγάλη ποσότητα και αξιοπρεπέστατη. Δεν κατάλαβα αν ήταν δική τους ή αγοραστή, πάντως ήταν μια χαρά. Και δυνατή και μπόλικη. Ταίριαξε απόλυτα με το φρυγανισμένο ψωμάκι μας.
Μετά ήρθαν τα χοιρινά καλαμάκια και ένα λουκάνικο μερίδα. Είπαμε στον σερβιτόρο ότι δεν είχαμε ζητήσει μερίδα αλλά ένα μεμονωμένο λουκάνικο. Δεν ίδρωσε το αφτί του! Με απίστευτη ηρεμία και αυτοσυγκράτηση που θύμιζε τον ασιάτη κυριούλη στο Καράτε Κιντ Ι, ΙΙ, ΙΙΙ & IV, πήρε ένα κενό πιάτο από το διπλανό τραπέζι και αφιερώνοντας αρκετό χρόνο και πάρα πολύ προσοχή μην και πέσει καμιά τηγανιτή (κατεψυγμένη) πατάτα που δικαιωματικά δεν μας άνηκε, μας έβαλε το ένα εκ των δύο λουκάνικων στο νέο πιάτο. Για κάποια δευτερόλεπτα κοντοστάθηκε, το σκέφτηκε λίγο παραπάνω και τελικά μας άφησε και το λεμόνι που υπήρχε στην μερίδα. Οέο! Κι έρχομαι τώρα και ερωτώ! Γιατί ένα μεμονωμένο λουκάνικο να κοστίζει στα 1.60 € και μία μερίδα με δύο λουκάνικα, ελάχιστες πατάτες και λίγο ξερό κρεμμύδι στα σχεδόν 7 € (αν θυμάμαι καλά). Δεν με λες και ξουράφι στα μαθηματικά αλλά αν 3,20€ θα κόστιζαν τα δύο λουκάνικα, το υπόλοιπο ποσό αφορά τις πατατούλες και το κρεμμύδι. Κάπου δεν μου βγαίνουν οι λογαριασμοί και δεν βγάζω άκρη. Για να τελειώσω και με το λουκάνικο, ήταν το κλασικό τυποποιημένο που μπορείς να βρεις σε όλες τις προθήκες των σούπερ μάρκετ και ήταν από ανεκτό έως μέτριο. Για να καταλάβετε, παρά την πείνα μας δεν το τιμήσαμε απόλυτα και αφήσαμε από αυτό λίγο στο πιάτο μας.
Τα καλαμάκια απλώς συμπαθητικά. Μας ήρθαν σε μια πιατέλα με ένα λεμονάκι. Ούτε πατατούλες ή λίγη ντοματούλα (έτσι για λίγο χρώμα βρε αδερφέ), ούτε καμιά κομμένη πιτούλα όπως πλέον είθισται. Δεν θα τα έλεγα κακά αλλά ούτε και ότι ήταν από τα καλύτερα που έχω φάει ποτέ. Θα τα κατάτασσα κάπου στην μέση. Σχετικά καλοψημένα, αν και οι άκρες τους είχαν «αρπάξει». Το λιπάκι είχε κι αυτό την τιμητική του αν και αυτό δεν είναι κάτι που γενικά με ενοχλεί. Οι παραδίπλα μας Ασιάτες τουρίστες μπορεί να ενθουσιάστηκαν και να έβγαλαν φώτο τα σουβλάκια τους για να ανεβάσουν στο Facebook και να αρπάξουν αρκετά likes από τους συμπατριώτες τους που εκείνη τη στιγμή, στην άλλη μεριά του πλανήτη αναρωτιούνταν γιατί συνεχίζουν να υποβάλουν τον εαυτό τους στο μαρτύριο του να τρώνε τόφου αφού ο ουρανίσκος τους δεν βρίσκει την παραμικρή γεύση και χαρά σε αυτό. Εγώ όμως, που σαν Ελληνάρας έχω φάει βουνά από σουβλάκια στη ζωή μου, απλά τα προσπέρασα μέχρι τα επόμενά μου.
Ζητήσαμε τον λογαριασμό και μας ήρθε στο χαρτί από μπλοκάκι που είχαν γράψει την παραγγελία με κάτι γράμματα που θύμιζαν φαρμακευτική συνταγή ιατρού. Μια μουτζούρα (ίσως το λουκάνικο! ) και κάτι νούμερα. Και ο Indiana Jones θα τα έβρισκε σκούρα στο να τα αποκρυπτογραφήσει. Νόμιμη απόδειξη? Τι’ν’τούτο πάλι? Ούτε για δείγμα. Εμ, ποιος τουρίστας θα τη ζητούσε??! Εμείς όμως που ξέρουμε πόσο «πονάει» τον τόπο μας η φοροδιαφυγή, είπαμε να τους χαλάσουμε την μανέστρα και την απαιτήσαμε. Έτσι μας ήρθε μετά από λίγο.
Κέρασμα στο τέλος? Αντίστοιχο με αυτό που μας ήρθε και στην αρχή ως καλωσόρισμα. Ούτε κατά διάνοια! Αυτά είναι ψιλά γράμματα μίστερ που μου θες και χαλβαδάκι. Έφαγες, πλήρωσες, τζους τώρα. Αποστολή εξετελέσθη.
Γι αυτά που φάγαμε και μία μπυρίτσα, πληρώσαμε σχεδόν 25€ που. Ντάξει, δε λέω κι ότι ξεπαραδιαστήκαμε αλλά και πάλι τα θεωρήσαμε λίγο παραπάνω σε αξία γι αυτά που μόλις είχαμε φάει.
Τι? Αν θα ξαναπήγαινα? Χμ… ίσως… σε κάποια επόμενη ζωή μου που θα ήμουν ασιάτης τουρίστας με κρεμασμένη την Nikkon στον λαιμό μου. Έχω την εντύπωση ότι και τότε ο χώρος θα είχε ακόμα τις ίδιες κορνίζες, θα με εξυπηρετούσαν οι ίδιοι σερβιτόροι και μάλλον δεν θα μου έκοβαν ούτε και τότε απόδειξη…

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Σουβλάκι & Σχάρα - Κουκάκι, Αθήνα
Δεκ
15
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Θα σχολιάσω το συγκεκριμένο μαγαζί ως προς τα σουβλάκια κυρίως, μιας και για αυτό το λόγο το επισκέπτομαι συνήθως.

Εχω δοκιμάσει διάφορα μαγαζιά και το συγκεκριμένο έχει από τα μεγαλύτερα σε μέγεθος και πολύ γευστικά "τυλιχτά" σε κοτόπουλο που παίρνω συνήθως. Η σαλάτα του (χωριάτικη) είναι αξιοπρεπέστατη και χορταστικότατη. Εχει βιτρίνα με μαγειρευτά που είναι επίσης πολύ νόστιμα και σε πολύ καλές μερίδες, νόστιμες πατάτες φούρνου και πολύ καλή τυρόπιτα ταψιού.

Η βαβούρα λόγω σημείου όντως είναι ένα θέμα καθότι πεζόδρομος και δίπλα στην έξοδο του μετρό "Φιξ", με τραπέζια, μέσα αλλά και έξω και είναι μια πολύ καλή αξιοπρεπής λύση αν σας βγάλει ο δρόμος σας εκεί κοντά.

Το μαγαζί δεν λέει και πολλά από θέμα διακόσμησης, είναι λίγο.. γραφικό, αλλά το προσωπικό είναι ευγενέστατο, οι τουαλέτες καθαρές και μπορείς να φύγεις σκασμένος στο φαί, με τα ίδια λεφτά που κάπου αλλού ίσως ήθελες κάτι ακόμα.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Σουβλάκι & Σχάρα - Κουκάκι, Αθήνα
Δεκ
12
2014
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Γέννημα θρέμμα της Γαργαρέττας δεν θα μπορούσα να μην έχω επισκεφτεί πολλές φορές την Αμβροσία!!

( Σσ. Απο ότι θα δείτε στις κριτικές μου έχω είμαι φαν του πεζοδρόμου μας της Δράκου και έχω επισκεφτεί όλα τα μαγαζιά )

Δεν θα κρίνω την Αμβροσία ως σουβλατζίδικο! Γενικά πάντως τα σουβλάκια της είναι value for money πολύ μεγάλα και προσωπικά η πίτα με καλαμάκι είναι η δύναμη της!!

Θα την αξιολογήσω ως εστιατόριο!

Κάτσαμε με τον άντρα μου μέσα Νοέμβρη, ένα ζεστό Κυριακάτικο απόγευμα. Μπήκαμε μέσα να δούμε τι είχε μείνει. Επιλέξαμε κοκορέτσι και είχαμε πεθυμήσει μπριζολα χοιρινή. Ο μαγαζάτορας μας είπε ότι είχε παντσέτακια. Δεν τα θέλαμε. Μόνος του προθυμοποιήθηκε να μας κόψει από λαιμό!

Πολύ γρήγορο το σέρβις! Ηρθαν οι μπύρες! Σε παγωμένα ποτήρια!! Και το τζατζίκι με τις πατάτες!!! Και ψωμάκι ζεστό από τα κάρβουνα!!

Πρώτη παρατήρηση!! Μεγάλες χορταστικές μερίδες!!

Οι πατάτες δεν ήταν βέβαια κομμένες με το χέρι αλλά το τζατζίκι ήταν σίγουρα χειροποίητο και δεν έμοιαζε με τις κλασσικές έτοιμες μάρκες

Όλα τα λεφτά ήταν βέβαια το κοκορέτσι και οι μπριζόλες!!

Το κοκορέτσι ήταν παραδόξως ( όσα έχω φάει είναι στεγνά ) ζουμερό και νοστιμότατο χωρίς να το έχουν φλομώσει σε αλάτια και πιπέρια!

Και οι μπριζόλες το κάτι άλλο!! Ζουμερές!! Τρυφερές!! Νόστιμες και καλοψημένες!! Χωρίς να έχουν ξεραθεί!!

Για το τέλος μας κέρασαν σιμιγδαλένιο χαλβά!

Για όλα αυτά δώσαμε 22 ευρώ που το θεωρώ πολύ λογικό!!

Το μόνο αρνητικό είναι η βαβούρα που επικρατει μιας και είναι ακριβώς στην έξοδο Δράκου του Μετρό. Και το εσωτερικό επιδέχεται βελτίωσης