ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

Τοπική ελλ. κουζίνα

  Αλεξάνδρας 38, Δάφνη [Χάρτης]
  210 9713740

Περιγραφή
Μεζεδοπωλείο με ποικιλία κρητικών μεζέδων.
Ώρες λειτουργίας:


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τοπική ελλ. κουζίνα - Δάφνη, Αθήνα
Νοε
19
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Αυτή τη φορά μετά την επίσκεψη στο ΑΤΛΑΝΤΙΣ ODEON αποφασίσαμε να επισκεφθούμε ξανά, μετά από χρόνια, το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ. Με τις αλλαγές που έχουν γίνει λόγω μετρό στους δρόμους γύρω από την πλατεία Καλογήρων μάλλον θα χρειαστείτε GPS για να το βρείτε, και δυστυχώς ούτε η ξύλινη ταμπέλα πάνω από την είσοδο, που γράφει με μεγάλα γράμματα «ρακάδικο» και με πολύ μικρότερα από κάτω «ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ», βοηθά στον εντοπισμό του στόχου. Μάλλον βάλτε σημάδι το ψητοπωλείο ΤΣΟΥΤΟΥΡΑΣ, βρίσκεται λίγο πιο πριν στην ίδια πλευρά του δρόμου και είναι πολύ πιο ευδιάκριτο. Έτσι κι αλλιώς θα κάνετε αρκετές βόλτες μέχρι να βρείτε κάπου να παρκάρετε (7 στα 10).
Το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ είναι ένα σχετικά παλιό κρητικό μαγαζί, από αυτά που υπήρχαν πριν ξεφυτρώσουν παντού στην Αθήνα ταβέρνες που υπηρετούν την κουζίνα της λεβεντογέννας. Παλαιότερα επισκιαζόταν από το διπλανό, γωνιακό ΚΟΥΡΟΥΜΠΕΛΟ, το οποίο όμως έχει κλείσει. Η οδός Αλεξάνδρας, στην οποία βρίσκεται, διαθέτει σε εκείνο το κομμάτι στο κέντρο της μια στενόμακρη λωρίδα πρασίνου που δίνει μια ανάσα στην πυκνοδομημένη αυτή περιοχή της Δάφνης.
Το μαγαζί μοιάζει πάντως πραγματικά με καταφύγιο: στενόμακρο και πυκνοστρωμένο με τραπέζια. Μιλώντας για τραπέζια: Οι άνθρωποι που τρέχουν το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ξέρουν προφανώς ακριβώς την πελατεία τους, που είναι μεγάλες παρέες (συχνά κάπως προχωρημένης ηλικίας), η πέριξ περιοχή έχει βλέπετε πολυπληθή κρητική παροικία, έτσι στον κάπως πιο πλατύ χώρο της εισόδου θα δείτε μοναστηριακού τύπου φαρδιά ρουστίκ τραπέζια για οκτώ έως δέκα άτομα το καθένα. Προχωρώντας στο βάθος ανεβαίνεις ένα σκαλοπάτι και ο χώρος στενεύει αισθητά, γιατί εδώ βρίσκονται και η κουζίνα στο βάθος, η αποθήκη, το ψυγείο με τα ποτά και οι καθαρές τουαλέτες στα αριστερά. Εμείς φθάνοντας χωρίς κράτηση λίγο μετά τις 10 το βράδυ, ήμασταν έτοιμοι να κάνουμε επιτόπου μεταβολή στην είσοδο, όμως ένας σερβιτόρος που μας αντελήφθη να στεκόμαστε αναποφάσιστοι είπε ότι έχει τραπέζι για δύο στο βάθος. Έτσι βρεθήκαμε κυριολεκτικά στην άκρη του καταφύγιου, αφού άλλο τραπέζι δίπλα μας δεν υπήρχε.
Άσχετα από αυτό, από την εξυπηρέτηση μείναμε απόλυτα ευχαριστημένοι. Και οι τρεις (ντυμένοι στα σκούρα κατά το αναμενόμενο) νεαροί που έκαναν ακατάπαυστα τη διαδρομή από και προς την κουζίνα ήταν κυριολεκτικά αεικίνητοι, ευγενέστατοι, επικοινωνιακοί και σωστοί στο σερβίρισμα. Η μία ντοματούλα που λείπει έχει να κάνει με τη μη έκδοση αποδείξεως. (Είναι πια τόσο σπάνιο αυτό το κακό φαινόμενο, που καταντά όντως αξιομνημόνευτο. )
Η μία από τις δύο ντομάτες που λείπουν από το «χώρος» οφείλεται στην επιδεικτική αγνόηση της απαγόρευσης του καπνίσματος σε όλο το μαγαζί. Εδώ είναι κρητικό έδαφος, φαίνεται, και ζοριλίκια εκ του νόμου δε χωράνε. Δεν πειράζει, παιδιά, τι ψυχή έχει μια ντοματούλα. Ο εξαερισμός λειτουργεί βέβαια αρκετά καλά, όμως ένα πρόβλημα με μυρωδιές (ανθρωπίλα + κουζινίλα + καπνός) υπάρχει. Η άλλη ντομάτα αφαιρέθηκε λόγω της αλλοπρόσαλλης διακόσμησης. Ό, τι βρέθηκε κάπου, ό, τι μας έπεσε στα χέρια, ό, τι μας έφεραν από το νησί, όλα έχουν βρει τη θέση τους. Το συνονθύλευμα αυτό έχει συνήθως αμφιλεγόμενο αποτέλεσμα, το couleur local πολύ συχνά ξεκινά με τις καλύτερες προθέσεις και καταλήγει σε πραγματικό βατερλώ.
Ας έρθουμε όμως στα θετικά, αυτά είναι η πολύ καλή κουζίνα και οι λογικές τιμές. Καθώς ήμασταν μόνο δύο άτομα δεν μπορέσαμε να δοκιμάσουμε μεγάλη ποικιλία, δε νομίζω όμως ότι ήμασταν απλώς τυχεροί. Πήραμε τρία ορεκτικά από τον κατάλογο ημέρας, το ένα καλύτερο από το άλλο: Φλογέρες με φύλο χωριάτικο αέρινο, τηγανισμένες τόσο όσο, με γέμιση από ψιλοκομμένο απάκι. Καταϊφάκια αλμυρά με γέμιση τριών τυριών, επίσης εξαιρετικά καλοψημένα. Τέλος, κολοκυθοκεφτέδες με συνοδεία υπόξινης σως, χωρίς ίχνος αλευρίλας, άψογα τηγανισμένοι. Με το μαγαζί φίσκα να βγαίνουν τέτοια πιάτα χωρίς την παραμικρή αστοχία, αυτό δείχνει, αν μη τι άλλο, ότι εδώ το κατέχουν το άθλημα και νοιάζονται να ευχαριστηθεί γευστικά ο πελάτης.
Για σαλάτα διαλέξαμε φυσικά σταμναγκάθι, επίσης άψογο, βρασμένο μια ιδέα al dente (μ’ αρέσει όλα τα χόρτα γενικά να κρατάνε λίγο, αυτό που φάγαμε άγγιξε το τέλειο). Όσο για κύριο πιάτο, δεν είχαμε κουράγιο για γαμοπίλαφο, οφτό και τα τοιαύτα, έτσι προτιμήσαμε συκώτι μοσχαρίσιο μαγειρεμένο με κρεμμύδι μέσα σε ζωμό. Συνοδευόταν από ρύζι σπυρωτό με κουρκουμά (τουλάχιστον το χρώμα αυτό έδειχνε), δεν ήταν άσχημο, απλώς είχαμε πια χορτάσει. Παρ’ όλ’ αυτά δεν είπαμε όχι σε ένα γλυκό επιδόρπιο: σπιτικός κορμός με σοκολάτα, μπισκότα και καρύδια, τόσο νόστιμος, ώστε το παγωτό στην κορυφή το κάναμε στην άκρη. Το μόνο που ήταν τελικά μέτριο στο ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ήταν το κρασί, ροζέ του εμπορίου, ίσως έπρεπε να ‘χουμε προτιμήσει το μαρουβά τους.
Τα 33 (αφορολόγητα) ευρώ του λογαριασμού είναι ίσως ένα κλικ πιο πολλά από ό, τι θα έπρεπε. Εγώ που ξέρω την περιοχή έμεινα ευχαριστημένος, θεωρώ ότι δίκαια ξαναβάζω με αυτή την κριτική το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ στο χάρτη του ask4food και πιθανότατα θα το ξαναεπισκεφθώ. Όσοι φίλοι μένουν κοντά μπορούν να το δοκιμάσουν, είμαι περίεργος να διαβάσω τις γνώμες τους.