ΜΑΥΡΟΣ ΓΑΤΟΣ

Μεζεδοπωλεία

  Ναυάρχου Αποστόλη 4, Ψυρρή [Χάρτης]
  210 3245073

Περιγραφή
Μικρό μεζεδοπωλείο με προσεγμένο κατάλογο. Ανοιχτό κάθε μέρα από το μεσημέρι.


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Ιουν
26
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Η έννοια του φαγητού ενέχει τόσο τη βιολογική ανάγκη της θρέψης όσο και το συναίσθημα της τέρψης. Τάλε κουάλε με τα ερωτικά: υπάρχει μια βιολογική ανάγκη για να τακιμιάσουν δυο μονάδες αλλά υπάρχει κι ένα θέμα αισθηματικό κι αισθητικό.

Εκτός από τις vamp, μοιραίες γυναίκες, που θα σου φάνε τα λεφτά και θα γουστάρεις υπάρχουν και τα τίμια κορίτσια της διπλανής πόρτας, που θα σου υπενθυμίζουν καθημερινά ότι η καρδιά σου λειτουργεί. Δεν θα σου ζητήσουν εκατομμύρια, δεν είναι απαραίτητα εντυπωσιακές, δεν είναι υποχρεωτικά δυο μέτρα ούτε έχουν τον αέρα της Κάλλας σε κορμί Μπελούτσι αλλά είναι α) απόλυτα αναγκαίες και β) συνήθως είναι τόσο σταθερές ώστε να καταλήγεις, με δόξα και τιμή (κυριολεκτώ), με μία εξ αυτών που κάτι παραπάνω έκανε στην καρδούλα σου.

Ο Μαύρος Γάτος δεν είναι το L’ Abreuvoir, δεν είναι το Aleria, οι σερβιτόροι δεν έχουν πάει στο Alpine ούτε οι μαγείροι παίρνουν μεταγραφές κάθε χρόνο κυνηγώντας σκουφιά κι αστέρια. Είναι ένα εκ των συμπαθεστέρων και τιμιοτέρων ρακάδικων του Ψυρρή. Δεν απευθύνεται σε αναψοκοκκινισμένους τουρίστες ούτε σε ημεδαπούς που θέλουν αφού πιουν τις ρακούλες των να ανέβουν σε τράπεζες και «ώπα-ώπα».

Έχει τραπεζάκια τα μικρά τα μεταλλικά τα στρογγυλά του καφενείου. Τα πιάτα του είναι αυτά που λέμε ραβιέρες, εκ προοιμίου πιάτο μεγέθους μεζέ. Οι καρέκλες είναι αυτές οι πιασοκώλικες του καφενείου που εμείς πιανόμαστε στην ώρα και οι παππούδες μας ζήσαν πάνω σε δαύτες. Ο κατάλογος βοά ότι δεν είναι ταβέρνα αλλά με-ζε-δο-πω-λείο. Το σέρβις είναι ευγενές αλλά θα σου μιλήσουν στον ενικό χωρίς αυτό να είναι άλλοθι για μην σου κόψουν απόδειξη. Η ταχύτητα, όσες φορές έχω πάει, μου έχει φανεί αξιοπρεπής. Βέβαια πάω συνήθως για after-work ψυχανάλυση και όχι με το μπλοκάκι σημειώσεων που φέρει το λογότυπο του παρόντος ιστοτόπου.

Εψές επήραμαν δυο-τρία πιατάκια και μια ρακούλα. Εν τω συνόλω 22,50. 11 ευρώ το κεφάλι για ένα τσιμπητό με ολίγη ρακούλα.

Πιταρούδια αμοργιανά τα είπε και δεν κατάλαβα αν από το πλέριο μοσχοκάρυδο στη φετούλα που είχαν μέσα φαινόταν η Αμοργός. Η ζύμη αντικειμενικά ήταν καλή και σπιτική. Η γέμιση με μπέρδεψε. (4,00 ευρώ)

Ρεγγοσαλάτα. Ναι, ανοίξαν τη συσκευασία της καπνιστής ρέγγας, την ψιλοκόψαν μαζί με φρέσκο κρεμμυδάκι και πράσο, βάλαν λίγο ρίγανη και λεμόνι. Ό, τι πρέπει για να κατέβει η ρακούλα. Δεν είναι μαγειρική αλλά σε ένα tapas bar με χαρά θα τρώγαμε πιπεριά Φλωρίνης κονσέρβα… (5,50 ευρώ)

Κοτόπουλο με πιπεριές και τυράκι. Ε, αυτό. Είπαμε είναι ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας. Είναι ωραίο έτσι όπως το βλέπεις, δεν έχει απαραίτητα δεύτερο επίπεδο. Τάπαμε εισαγωγικώς ετούτα. (6,00 ευρώ)

Ρακούλα παγωμένη κι ευχάριστη (200ml/6 ευρώ). Κατά την εσπευσμένη αποχώρησή μας λόγω προσποίησης βροχόπτωσης κέρασε και μια εξαιρετική ψητή ρακή στο ποδάρι…

Ενθυμούμαι από άλλη επίσκεψη εξαιρετικό βραστό χταποδάκι. Θα μου πεις ‘πόσο εξαιρετικό μπορεί να είναι ένα βραστό χταπόδι;’ Πολύ θα σου πω εγώ αν το έχει κρατήσει al dente, αν δεν με έχει κοροϊδέψει ότι το βραστό είναι ψητό ή το κατεψυγμένο φρέσκο, αν έχει φροντίσει να μην είναι κρέμονται πέτσες λόγω κακού βρασμού κι αν έχει αγαπήσει το ξυδάκι και τη ρίγανη. Θα μιλήσω εκ νέου για μια εξαιρετική αλλά σφιχτή ποικιλία ούζων (με χαρά βλέπω την αγορά του αγαπημένου μου θερινού αποστάγματος να αναγεννάται μετά από χρόνια υποχώρησης στο λαϊκισμό του χύμα ‘φωτιστικού’ τσίπουρου) και γενικότερα για την τιμιότητα ενός χαμηλών, ομολογουμένως, προσδοκιών μεζεδοπωλείου.

Να το πω τοιουτρόπως: είναι άριστο μέρος για να πιεις μια ρακή ή ένα ούζο όχι ξεροσφύρι αλλά με ένα ψιλοτσιμπιθρόνι.

Ας κλείσω με ένα τετράστιχο του Παγιουμτζή σε μουσική Τσιτσάνη:
Μια κι η ζωή θα σβήσει
Και θα λιώσει το κορμί
Στις ταβέρνες τόχω ρίξει
Κι έτσι σβήνουν οι καημοί.

ΥΓ Επί προσωπικού ευχαριστώ τον χρήστη algi. Τέχνη είναι να βάζεις τους Kraftwerk στην κουζίνα...

------------------------------------

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
εν είδη θεωρίας ξυγγραφής εν τω παρόντι ιστοτόπω ή ΘΕΩΡΙΑ Vol IΙI και τελικό (Vol I βλ. κριτική «Ο Γέρος», Vol IΙ βλ. κριτική «Καντίνα Μαβίλη»).

Λέμε στην ποίηση: ποιητική αδεία. Τι σημαίνει; Πόθεν ορμάται αυτή η έννοια και τι σχέση έχει με το φαγητό μας;

Ο John Dryden ήταν ένας Άγγλος λογοτέχνης (ποιητής, μεταφραστής, συγγραφέας) που έζησε κατά τον 17ο αιώνα. Εποχή που τα γραπτά είχαν πολύ αυστηρή φόρμα και προσήλωση στο γραμματικό κανόνα. Που ο ποιητής (μεταφραστής, συγγραφέας) ήταν πρώτα φιλόλογος και μετά καλλιτέχνης. Έτσι λοιπόν ο ανωτέρω αναφερθείς δημιούργησε την έννοια της ποιητικής άδειας για τις περιπτώσεις που ήθελε ο λογοτέχνης ένας γραμματικός ή συντακτικός κανόνας να υποταχθεί στην καλλιτεχνική του βούληση, στην περίπτωση πχ που δεν έβγαινε η ρίμα μπορούσε ο λογοτέχνης να αλλάξει τη λέξη ώστε να κολλάει...

Αν ενθυμείσαι φίλε αναγνώστη την κριτική για το L’ Abreuvoir, ζητώ συγγνώμη για την ψωνίστικη αυτό-αναφορικότητα, εκεί αναλύθηκε η έννοια του φαγητού ως τέχνη. Μία τέχνη όμως που δεν αποβλέπει στη θρέψη αλλά στην τέρψη και γι’ αυτό η πλέρια χρήση βουτύρου. Εκεί που γνήσια επιτρέπεται η καταστρατήγηση της πραγματικότητας ή φυσιολογικότητας «ποιητική αδεία».

Τη σήμερον ημέρα κάθε καημένος που θέλει να δηλώσει μεγάλος μάγειρας βάζει 20 κιλά βούτυρο και το παίζει σεφ. Αν είναι δε είναι και μεγάλος σεφ θα βάλει και 5-6 κύβους… Προσβλέπω στην ημέρα όπου το Υπουργείο Υγείας δεν θα έχει λόγο μόνο για το τί φουμέρνω αλλά και τί με ταΐζουν εν αγνοία μου.

Αυτό αγαπητέ πεινασμένε αναγνώστα ανατρέχει στον Πικάσο, ο οποίος βλέποντας το κύμα μπούρδας που δημιουργήθηκε μετά την ίδρυση από τον ίδιο της συγκεκριμένης τάσης ζωγραφικής εικάζεται ότι είπε: «αν ήξερα τι θα δημιουργούσα δεν θα το ξεκινούσα ποτέ». Ο Πικάσο πριν να αρχίσει να ζωγραφίζει τα καραγκιοζάκια που έκανε στα γεράματά του είχε περάσει από τη μπλε περίοδο και είχε αποδείξει ότι ήτο πλήρης και άρτιος καλλιτέχνης. Η απλούστευση ήταν προϊόν εξέλιξης και όχι έλλειψης γνώσης ή τεχνικής.

Βλέποντας master chef τις προάλλες ερωτά μάγειρας διαγωνιζόμενο: «ωραίος πουρές να μου πεις πως τον έφτιαξες να τον βάλω στο μαγαζί» και απαντά ο νεαρός μάγειρας περήφανος «μισό πατάτα - μισό βούτυρο». Αλλά αυτό δεν είναι ποιητική άδεια σε μαγειρικό συγκείμενο, δεν είναι πουρές, είναι απόπειρα ανθρωποκτονίας! Φαντάσου ανυποψίαστε πελάτη εστιατορίου να πάρεις ένα κοτοπουλάκι με λίγο πουρέ στο τάδε εστιατόριο. Αν ο πουρές στο πιάτο ήταν 200 γραμμάρια θα είχες φάει 100 γραμμάρια βούτυρο, δηλαδή σχεδόν μισό πακέτο!!! (σ. σ. 200 γραμμάρια πουρές και 150 γραμμάρια κοτόπουλο είναι μια πιθανή εστιατορική μερίδα, 750 θερμίδες μόνο το βούτυρο του πουρέ!!! )

Δυστυχώς το βούτυρο, ο κύβος και τόσα άλλα πρόσθετα (πχ οι σκόνες που μαλακώνουν τις μπριζόλες) υπάρχουν σαν υποκατάστατα της γνήσιας μαγειρικής μαγκιάς.

Θες umami φίλε μάγειρα; Χτίστο με 5, 6, 7, 10 μπαχαρικά σε μικρή ποσότητα. Αλλά που; Αυτό θέλει μαγειρικά κακάλια. Και λεφτά! Θες ένταση; Βάλε τα κυρίαρχα μπαχαρικά σου σε μεγαλύτερο βαθμό αλλά με μαεστρία για να δημιουργήσεις ισορροπίες. Κύβος και βούτυρο είναι γαστρονομικό cheating. Μπορεί οι μεγάλοι μάγειρες να χρησιμοποιούν αβέρτα βούτυρο αλλά δε σημαίνει ότι όποιος βάζει βούτυρο είναι μεγάλος μάγειρας. Ως γνωστόν ο μπάτσος δεν είναι μπουζούκι...

Σε αυτό μας έχει εξοικειώσει βέβαια και η βιομηχανία τροφίμων η οποία χρησιμοποιεί συστατικά τα οποία δε θα πέρναγε ποτέ από το μυαλό μας να βάλουμε στο φαγητό μας και εμείς απλά μουγκρίζουμε με ευχαρίστηση.

Φίλε αναγνώστη, κλείνοντας τον κύκλο ΘΕΩΡΙΑ, φάε-πιες ό, τι και όπου τραβάει η ορεξούλα σου. Ξεχώρισε όμως τον καλλιτέχνη μάγειρα από τον μπαγαπόντη. Τον τίμιο από τον κλέφτη. Αυτόν που μαγειρεύει καλά και βοηθάει την ποιότητα της μαγειρικής του με άλλα μέσα από αυτόν που κρύβει την έλλειψη ποιότητάς του με βελτιωτικά γεύσης. Μόνο έτσι τα λεφτά σου βελτιώνουν την αγορά και επιβραβεύουν το σωστό.

Εκεί, ας χωρέσω έναν μικρό υποκειμενισμό, αναφωνώ viva la cucina povera! Ζήτω η μεσογειακή διατροφή! Ζήτω μια καλή, τίμια -και κατά παρέκκλιση, όχι κατά κανόνα, ανθυγιεινή- μαγειρική.

Τέλος, να πούμε ότι όπως όλες οι μορφές τέχνης έτσι κι η γαστρονομία έχει το δικό της χρηματιστήριο (πχ το νησί του Μανχάταν δόθηκε από του Ολλανδούς στους Βρετανούς με αντάλλαγμα το μονοπώλιο στο μοσχοκάρυδο). Οι χρηματιστηριακές αξίες δεν είναι πάντα ταυτόσημες με τις καλλιτεχνικές. Η cucina povera σε προφυλάσσει, κάποιες φορές, από την επένδυση σε απάτη.

Καλή όρεξη με καθαρό μυαλό και γερό στομάχι.
Το τελευταίο το απαιτούν οι καιροί που έρχονται...

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Ιαν
27
2017
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
10-16

Αυτη η ζωη ειναι παραξενο πραμα. Μερικες φορες σου επιφυλασσει εκπληξεις που δεν τις περιμενεις με καμια κυβερνηση. Εκπληξεις οπως την επανοδο της ΑΕΚ, την πρωτη φορα αριστερα ή την στροφη της Αποστολίας Ζώη στην ποιοτητα. Τετοια εκπληξη υπηρξε και για μενα οτι εκατσα στην ψαθινη καρεκλιτσα του μαγαζιου αυτου κοντα 4 ωρες χωρις να το χαμπαριασω. Και χωρις να χιλιοπιαστω.

Καθημερινη μεσημερι, εν μεσω εορταστικου κλιματος, συναντησα 2 κυριες, με Κ πιο μεγαλο απο το νι του νεου οδηγου (ή το μι του κλασσικου ελληναρα οδηγου), για ρακοκατασταση -νομιζω ρακες πινανε, αλλα δεν σνιφαρα κιολας. Αυτες ειχαν ηδη απλωσει την πραματεια τους σε ενα μικρο τραπεζακι απ τα 5-6 του εσωτερικου χωρου και τα ψιλοτσουζανε. Εορταστικα πραματα λεμε.

Για να μην υπαρξουν παρεξηγησεις, μιλαμε για το κουτσικο ρακαδικο στου Ψυρρη και οχι για τον αγαπημενο Κολοσσο του Παγκρατιου, και καθε ομοιοτητα με προσωπα και καταστασεις ειναι καθαρα συμπτωματικη. Τουλαχιστον εγω, στριβοντας στον πεζοδρομακο, αυτο αντικρισα: μια σκονισμενη τρυπα. Μοιαζει λιγο με παλιο επαρχιακο σπιτακι και τον καφενε του μπαρμπ'Αριστου στο Ανω Τσαλαφουτάνι. Ετοιμορροπο-looking, κοκκινοι τοιχοι, ξυλινα τραπεζακια μεσα, μεταλλικα εξω, κατι κουρελουδες... Ε αυτα. Το πιασατε νομιζω.

Γενικα γι αυτο το μαγαζι πολλα δεν εχεις να πεις και να θες. Ουτε για το χωρο, ουτε για το σερβις, το οποιο ειναι λιγο χιλι-μπιλι. Τατουαζατα, σκουλαρικατα παιδια που τα κανουν ολα με ρυθμο σαλονικιωτικο, επικοινωνοντας με μυκηθμους παρα με λογια. Θα σας παρει ενα μισαωρο να τους τραβηξετε την προσοχη, που θα επιτυχετε μονο αν αυτοπυρποληθειτε, αλλο τοσο να σας ερθει οτι ζητησατε.

Το σερβις, κοινως, χωλαινει. Αλλα σε αυτο το κλιμα το περιμενεις και δε σε πολυνοιαζει. Απλως θα προτιμουσα, αν ειναι να περιμενω 4 μηνες για ενα νερο σε ρυθμους συμπρωτευουσας, να το περιμενω ατενιζοντας τον Θερμαϊκο και οχι ενα πορφυρο τοιχο σε ενα κλειστοφοβικο τσιπουραδικο. Γνωμη μου, βεβαια.

Σημασια εχει τι αναζητα κανεις. Για μεσημεριανο αραγμα με ρακι και μεζε στο χαλαρο, ειναι μαλλον μια καλη επιλογη για τους λατρεις του ειδους. Απλως εγω δεν τυγχανω αναμεσα σε αυτους. Υπαρχουν αλλοι χρηστες, πολυ πιο κατατοπισμενοι στο αθλημα της τσιπουροποσιας να σας διαφωτισουν περισσοτερο.

Ο καταλογακος ειναι μικρος και μαζεμενος, απλα πραματα να φτιαχνουν στην απλη κουζινουλα τους. Εμεις πηραμε σε δοσεις:

- Ψωμι ως κουβερ (1€) αναξιο λογου αλλα απαραιτητο για αργοτερα.

-Ντακος (5€) με ντοματουλα, φετα και καπαρη. Καλη ποσοτητα με γενναιοδωρα δοσμενα τα υλικα, ισως η καλυτερη επιλογη που ηρθε στο τραπεζι, μια χαρα.

-Μαυροματικα φασολια (4€) με ντοματα κρεμμυδι και μαϊντανο. Πολυ αλ ντεντε ο φασιολος, αδελφε, πολυ αλ ντεντε. Θεωρω οτι ενα καλυτερο βρασιμο/χυλωμα το ηθελε. Αλλα τι λεω και γω τωρα...

-Μανιταρια πλευρωτους τηγανια (5.50€) λεει η περιγραφη, τσουρουμαδημενα φετακια πλευρωτους χωρις μυρωρικα, υγρα, σαλτσες, λιγο λεμονι... Τηγανια δεν το λες, ψημενα σε τηγανακι τα λες στην καλυτερη. Μικρη μεζεδοποσοτητα.

Αφου τα τσαξαμε αυτα, παραγγειλαμε, μετα κοπων και βασανων, επιπλεον:

-Λουκανικο χωριατικο (5€) με λιγη μουσταρδα. Πικαντικο και ευχαριστο. Δεν ειναι καλο, δεν ειναι κακο. Ειναι οκ μεζες για τσιπουρακι. Η μουσταρδα που το συνοδευε πολυ ιδιαιτερη πινελια.

-Χοιρινη τηγανια (6.5€) με πιπερια πρασινη. Πικαντικο και αλμυρο. Αλμυρο σε βαθμο θεραπειας υποτασικου. Τραβαει πολυ αλκοολ, πολυ νερο και πολυ υπογλωσσιο Αν εχετε τσιμπημενη τη μεγαλη, μακρια.

Γενικα, δεν ειναι γευσεις που απαιτουν ιδιαιτερη τεχνη. Ειναι η εικονογραφημενη μαγειρικη μαγαζιου που βασικα σερβιρει οινοπνευματα και συμπτωματικα κανα δυο πιατακια, οποτε βασικα στιβαζουν μια ολιά φαι σε ενα πιατακι και το φερνουν. Δεν ειναι φαγητο, ειναι συνοδευτικο, πιο απλα δεν μπορω να το εξηγησω. Ατεχνο, αμορφο, αμαγειρευτο.

Με πολλη συζητηση, πολλη αναλυση και πολλα γελια, με τον Αγγελακα στο πισω τραπεζι και στα ηχεια και την αναλαφρη διαθεση των επερχομενων Χριστουγεννων, κραταω την επισκεψη μου στο Μαυρο Γατο ως μια πολυ ομορφη αναμνηση. Αυτο ομως ουδεμια σχεση εχει με τον γατο, και πολλη με τις αλεπουδες που με συντροφευαν. Για του λογου το αληθες, δε θα ασκουσα βετο σε επιστροφη εκει, απλως δεν νομιζω να το επιλεξω η ιδια ποτε αναμεσα στα τοσα Ψυρραδικα*.

Ο λογαριασμος μαζι με κανα δυο καραφακια ανηλθε στα 38€ απ οτι ενθυμουμαι, που δεν τον λες καλο, ουτε κακο, τον λες οκ. Οπως το χωρο τους. Το σερβις τους. Το φαι τους. Τωρα που το σκεφτομαι, λαθος μουσικη παιζουν. Τον υμνο τους τον εγραψε ο Νίνο.

*ψυρραδικα: τσιπουρορακαδικα του Ψυρρη. Ειναι πολλα. Αξιζουν δικο τους νεολογισμο.

Επιλογος για υπομονετικους.

Καθοτι αυτη ειναι η συντομοτερα εκ των κριτικων μου, διοτι ειπαμε, το μαγαζι ειναι PlayStation, μπροστα-πισω-τετραγωνο-χι, θα πω κατι που με τρωει καιρο τωρα. Η χρησιμη ψηφος, ξερετε, αυτο το κουμπακι κατω απο καθε κριτικη που μερικοι δεν πατανε ποτε, για καποιους ειναι σημαντικη, για καποιους οχι και τοσο. Αλλοι τις μετρανε ξανα και ξανα σα τις λιρες κατω απ το στρωμα, αλλοι δεν ριχνουν δευτερη ματια. Και αλλοι, σαν εμενα, δεν ηξεραν καν μεχρι προτινως οτι υπαρχει καταταξη χρηστων.

Ειναι ομως ενας δεικτης επιβραβευσης του εκαστοτε χρηστη που καλλιασε τα δαχτυλα του να συμβαλει με τη γνωμη και τη γνωση του στη σφαιρικη αποψη για ενα χωρο, και, δεν ξερω για σας, αλλα εμενα μου φτιαχνει το κεφι. Να θυμαστε: η χρησιμη ψηφος παραμενει αφορολογητη, δωστε την αφοβα και με λαρτζοσυνη. Δεν θα σας ερθει χαρατσι γι αυτην.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Ιουν
16
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Πήγαμε βραδάκι καθημερινής και δοκιμάσαμε κάποιους μεζέδες.
Η εξυπηρέτηση άριστη, πολύ φιλική χωρίς να είναι κουραστική και με πραγματικό ενδιαφέρον για τον πελάτη.

Δοκιμάσαμε την σαλάτα μαϊντανού, πολύ δροσερή με μπαλσάμικο και αρκετή σε ποσότητα. Φοβερές οι πιπεργιές καυτερές, για όσους μόνο που αντέχουν. Τα περισσότερα πιάτα στα ευρώ, τιμές λογικές για το μέρος και την ποσότητα και ποιότητα. Πολύ καλό πιάτο η ρεγγοσαλάτα με το κρεμμυδάκι. Καλή η τυροκαυτερή και χειροποίητη. Καλό και το χοιρινό αλλά λίγο λιπαρό για τα δικά μου γούστα στα ευρώ.

Ήπιαμε κρασί λευκό, καλό χωρίς να είναι τίποτα ιδιαίτερο.
Μας κέρασαν σπιτικό γλυκό κουταλιού με γιαούρτι και ψημμένη. Πολύ ευγενικοί και χαμογελαστοί.

Σίγουρα θα ξαναπάμε διότι και το φαγητό αλλά και το σημείο είναι πολύ καλά.
Οι τιμές ικανοποιητικές και λογικές.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Φεβ
26
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
-

Πηγαμε βραδακι καθημερινης τρια ατομα. κατσαμε εξω γιατι εκανε καλο καιρο.
Μεσα δεν προλαβα να το χαζεψω αλλα δεν ειχα και καμια ορεξη... εν τελει.
Οταν κατσαμε ο σερβιτορος ηρθε αμεσως και παραγγειλαμε. το μενου οχι πολυ μεγαλο αλλα ουτε κ μικρο οπως πρεπει.

Παραγγειλαμε εναν ντακο (αξιοπρεπεστατος χωρις καμια ιδιαιτεροτητα)μια χοιρινή τηγανια η οποια δεν ελεγε και πολλα, ενα κοτοπουλο κατσαρολας επισης αδιαφορο και μια φετα ψητη (ενα μικρο κομματι φετας κατω απο ντοματα και κρεμμυδι ψημενο στο micro μαλλον).

Πηραμε σε πρωτη φαση μισο κιλο κρασι και μια μπυρα μαζι με την παραγγελια, τον σερβιτορο το ξαναειδαμε μετα απο μια ωρα και δεκα λεπτα... και κανεις απο την παρεα δεν ειχε τη διαθεση να σηκωθει να τον φωναξει. (7ατομα ειχε μεσα το μαγαζι και αλλα δωδεκα εξω)

Ετσι μετα απο μια ωρα και δεκα λέπτα παραγγειλαμε αλλο ενα τεταρτακι κρασι... και μιση ωρα αφοτου μας το φεραν θελησα κ εγω να παραγγειλω μια μπυρα. Περιττο να σας πω οτι σκεφτηκα μεχρι και να τους παρω τηλ. Αλλα για καλη μου τυχη εξυπηρετουσε καποιους αλλους κ με ειδε.

Για αυτα δωσαμε 40ευρω αρκετα τσιμπημενο... για αυτα που πηραμε!
Οταν ηρθε ωρα να πληρωσουνε αναγκαστικα να σηκωθω να φωναξω το σερβιτορο για καθοτανε μεσα και εκανε το τσιγαρο του. Αποδειξη δεν μας εφεραν παρα μονο οταν τη ζητησαμε.

Στο τελος μας κερασαν ενα μικρο καραφακι ψητη ρακι.
Οπως φανταζεστε δεν θα ξαναπαω...