Loader

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Από το 1965 που ξεκίνησε να λειτουργεί μέχρι και σήμερα,το Λέσβιον αποτελεί ένα ξεχωριστό σημείο αναφοράς.
Διακριτικά κρυμμένο στις ανηφόρες του Γαλατσίου σε μία παραδοσιακή γειτονιά, έχει καταφέρει με το πέρασμα των χρόνων να γίνει ένα στέκι ιδιαίτερα ενδιαφέρον που μπορεί να ικανοποιήσει πολλές απαιτήσεις.
Ένα παραδοσιακό καφενείο όπου μπορεί κάποιος να πιεί το καφεδάκι του το πρωί παίζοντας τάβλι η πρέφα και να συζητήσει για ότι τον απασχολεί μέχρι την ώρα που τα κάρβουνα ανάβουν και η κουζίνα αναλαμβάνει το ρόλο του καπετάνιου που με ένα ιδιαίτερο τρόπο προσπαθεί να ταξιδέψει τους θαμώνες σε ένα γευστικό κόσμο μέσα από θαλασσινούς μεζέδες και μεγάλη ποικιλία ούζων Μυτιλήνης.

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Καθημερινά από 10:00 μέχρι αργά το βράδυ

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις
Έχει δίκτυο Wifi

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

11 medium

26 Οκτ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Κυριακή μεσημέρι στη μέση του Οκτώβρη, το πρώτο Σαββατοκύριακο με ψύχρα, αν εξαιρέσει κανείς τις προηγούμενες νεροποντές, και βρεθήκαμε για φαγητό δύο άτομα στο Λέσβιον ψηλά στο Γαλάτσι στα σύνορα με την Α. Κυψέλη. Φίλοι που μένουν στην περιοχή και το επισκέπτονται συχνά με είχαν προειδοποιήσει ότι αν ΄θέλαμε να βρούμε τραπέζι Κυριακή μεσημέρι, θα έπρεπε να τηλεφωνήσουμε τουλάχιστον το πρωί γιατί το κρυμμένο μυτηλινιό διαμαντάκι έχει αρχίσει και γίνεται γνωστό και ειδικά Κυριακές δεν πέφτει καρφίτσα.

Ετσι και πράξαμε και πραγματικά όλα τα τραπέζια ήταν ήδη reserve με τα αντίστοιχα ταμπελάκια, ενώ ήδη δύο τρεις πολυπληθείς αντροπαρέες είχαν καταλάβει την βεραντούλα με ένα μικρό στόλο από άδεια μπουκαλάκια ούζου πράγμα που προμήνυε ότι ήταν η πρωινή βάρδια που οσονούπω θα έπαιρνε το δρόμο για το κυριακάτικο τραπέζι ή για τον ευχάριστο λήθαργο της ουζοποσίας μετά από ένα ωραίο τσιμπούσι με τα φιλαράκια.
Ημουνα ήδη προετοιμασμένη για το χώρο από τις παλαιότερες περιγραφές του a4f, αλλά και από το fb του μαγαζιού.

Δεν περίμενα κάτι άλλο και αυτό που βρήκα μου άρεσε μιά χαρά. Μπορεί να έλειπαν τα σχοινιά και οι άγκυρες, οι αστερίες και τα λευκά γαλάζια χρώματα και τραπέζια, αλλά η αυθεντικότητα του καφενείου που λειτουργεί και σαν ουζερί, η τιμιότητα του χώρου που δεν σου υπόσχεται τίποτα παραπάνω από αυτό που βλέπεις, η αίσθηση ότι οι μισοί θαμώνες γνωρίζονταν μεταξύ τους και με τους ιδιοκτήτες, μας έκαναν να νοιώσουμε πολύ βολικά και άνετα και θα έλεγα ότι τελικά αυτοί οι ανεπιτήδευτοι χώροι είναι πολύ καλύτεροι από τις προκάτ κιτς διακοσμήσεις των νεο-μεζεδοπωλείων που είναι παντού ίδιες όπως και οι πατάτες και οι αλοιφές τους (σκόρδα κρεμμύδια πιπεριές για σουβλακερι και δήθεν νησιώτικο στυλ για τα άλλα) αφού πωλούνται μαζικά από τις ίδιες μεγάλες εταιρείες εξοπλισμού χώρων εστίασης. Μ' άλλα λόγια το Λέσβιον σε προδιαθέτει ότι θα φας αυθεντικά κάτι που συμβαδίζει και με την πελατεία του και το ολο ύφος του χώρου.

Δεν πας εκεί ούτε για να δείξεις το καινούριο
σου super αυτοκίνητο, ούτε για να βάλεις τα fancy ρούχα σου, ούτε για να δεις ή να σε δούνε. Οσοι πάνε, πάνε κυρίως για το κέφι τους, την παρέα, το ουζάκι τους και το ψαράκι τους.

Ο κατάλογος του μαγαζιού φυσικά χαρακτηρίζεται από τη θαλασσινή του μυτηλινιά καταγωγή, με έμφαση σε κάτι φοβερούς μεζέδες με αλίπαστα (σαρδέλες, λακέρδες, σκουμπριά που τα παστώνουν μόνοι τους ) και συνεχίζει με όσπρια ταπεινά και ανάρπαστα όπως κουκιά, ρεβύθια, γίγαντες, σαλάτες απλές και ελληνικές (μην περιμένετε ρόκες, μπαλσάμικα, και παρμεζάνες εδώ πέρα, ούτε κινόες με κάσιους κλπ κλπ) και καταλήγει σε φρέσκο μικρό και λίγο μεγαλύτερο ψαράκι με πρωταγωνιστή φυσικά τη ψητή σαρδέλα και το χταπόδι πλοκάμι.

Τα δε ούζα κλέβουν την παράσταση με τα τσίπουρα να ακολουθούν σε πολύ μικρότερη αναλογία. Φυσικά ανάλογα την μέρα μπορεί να υπάρχουν και άλλα ψάρια και όστρακα καθώς και άμα είναι κανείς ψαράς και γνωστός του μαγαζιού μπορεί να φέρει και κανένα σούπερ μεζέ να τον φτιάξουν και να τον φάνε παρέα. Το λέω γιατί το είδα σε μιά παρέα που έδωσε μία σακούλα που περιείχε κάτι σε μεγάλο ψάρι μάλλον και έπεσαν τα επιφωνήματα βροχή. Τέτοια φάση είναι το Λέσβιον όπως καταλαβαίνετε και τέτοια είναι και η κυρίως πελατεία του, κατά κύριο λόγο άντρες τις καθημερινές και πιό μεγάλοι (έτσι νομίζω), που όμως τα σαββατοκύριακα πάνε και με την οικογένεια και γίνονται όλοι παρέα. Προφανώς υπάρχουν και οι νεόκοποι σαν και του λόγου μας ή και άλλοι πιό ψαγμένοι σε άντα και κάτι που τους αρέσουν τα γνήσια πράγματα με αποτέλεσμα ο κόσμος του μαγαζιού να είναι τόσο ωραίος όσο και οι μεζέδες του.

Το τραπέζι μας περίμενε μέσα και σε πολύ λίγο και τα άλλα τραπέζια υποδέχθηκαν τους δικούς τους πελάτες χωρίς να δημιουργείται το συναίσθημα του συνωστισμού αφού έχουν προνοήσει να μη στριμώχουν τους μεν με τους δε και να υπάρχει η απόσταση ασφαλείας που σε κάνει να τρως και να συζητάς με την παρέα σου ιδιωτικώς αλλά να απολαμβάνεις και την ομαδικότητα της ευχάριστης συνάρθροισης χαλαρών και καλοπροαίρετων ανθρώπων γύρω σου.

Ο ευγενικός και χαμογελαστός σερβιτόρος και ιδιοκτήτης κατέφθασε με την κανάτα με το νεράκι και μας ρώτησε αν ερχόμαστε για πρώτη φορά έτσι ώστε να μας ενημερώσει για τους μεζέδες και για τον μαυροπίνακα που εκτελεί χρέη διακοσμητικού στοιχείου και καταλόγου αφού εκεί είναι γραμμένα όλα όσα προσφέρονται με τις τιμές τους. Του είπαμε ότι φίλοι μας και πελάτες τους, μας έχουν πει για το Λέσβιον τα καλύτερα και ο άνθρωπος χάρηκε απαντώντας μας ότι ελπίζει να ευχαριστηθούμε επίσης.
Αφού μας είπε εν ολίγοις τι επιπλέον υπήρχε παραγγείλαμε τα κάτωθι:
-1 πατατοσαλάτα Χ3 ευρώ απλή και λιτή με λάδι και κρεμμύδι με αρκετό πιπέρι
-1 καλαμάρι τηγανητό μεγάλο κομμένο σε ροδέλλες χ 12 ευρώ το οποίο κατέφθασε ΕΞΟΧΑ τηγανισμένο, τραγανό και πεντανόστιμο.

-1 σουπιά μαγειρευτή με το μελάνι της Χ5 ευρώ η οποία ήταν όλα τα λεφτά. Εγώ δεν είχα ξαναφάει με το μελάνι και μάλιστα κατάλαβα ότι θα ήταν κοκκινιστή γι αυτό την παραγγέίλαμε. Πραγματικά θα ξαναπάω μόνο και μόνο για τη σουπιά (την κάνουν και τηγανητή και ψητή).

-1 γαρίδες σαγανάκι Χ 16 ευρώ (ξέρω και μένα μου φάνηκε ακριβό αρχικά) αλλά ήρθε μία πιατελλάρα γεμάτη γαριδάκι με πολύ αέρινη σάλτσα και μεγάλα κομμάτια φέτα που δεν την τελειώσαμε μας τη έδωσαν για το σπίτι.

Ηπιαμε 2 Βεργίνες (ιεροσυλία το ξέρω αλλά έχω κόλλημα με το αλκοόλ λες και είμαι μουσουλμάνα, τι να κάνω δεν μπορώ να το καταπιώ)

Τέλος ζητήσαμε το λογαριασμό μαζί με μία μερίδα ρεβίθια χ 3 ευρώ για το σπίτι γιατί βλέπαμε ότι δεν έλειπαν από κανένα τραπέζι τα οποία όντως ήταν πεντανόστιμα.
Για όλα αυτά πληρώσαμε 43 ευρώ (ούτε φτηνά ούτε ακριβά) αλλά ότι φάγαμε μέχρι και το ψωμί ήταν πολύ καλής ποιότητας και ποσότητας. Βέβαια κέρασμα δεν υπήρχε αλλά την ώρα που εμείς φεύγαμε, ήταν η πιό δύσκολη, οπότε δικαιολογείται η έλλειψή του αν και δεν μας πείραξε.

Εν κατακλείδι το Λέσβιον δεν είναι το φαγητό του μόνο (που είναι ασυζητητί βέβαια το χαρτί του), αλλά είναι και η έννοια του σκληροπυρηνικού, παλιακού, αυθεντικού ουζομεζέ που δεν δοκιμάσαμε αυτή τη φορά σε όλη την έκτασή του, αλλά σίγουρα θα ξαναπάμε για να το κάνουμε, καθώς και το γνήσιο, ανεπιτήδευτο και ζεστό περιβάλλον του.
ΚΑΦΕΝΕΙΟ-ΟΥΖΕΡΙ πραγματικό και με τα όλα του.

7 medium

13 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Ουζερί, λες και είσαι σε νησί τη δεκαετία του 1980. Τα πιάτα είναι αυτά που περιμένει κανείς να βρει σε ένα μυτιληνιό ουζερί (η μεταφορική εταιρεία της Μυτιλήνης είναι απέναντι). Όλα είναι απλά κι όλα εξαιρετικά. Από το λάδι μέχρι την ντομάτα.
Ψάρια γενικά φτηνά, όμως πάντα φρέσκα και σωστά ψημένα/τηγανισμένα.

Το ανακάλυψα πριν 4-5 χρόνια από το ask4food. Έκτοτε έχω πάει 40-50 φορές. Τόσα χρόνια, τίποτε δε με ενόχλησε. Μια φορά, δε βρέθηκε ένα πιάτο να είναι κακό. Η ντομάτα να είναι νερουλή, το ψάρι να μην είναι φρέσκο, το ψωμί να είναι μπαγιάτικο. Όποιος φίλος ήρθε μια φορά, κόλλησε. Πάνω από δέκα άτομα.

Είναι τόσο καλό και τόσο συνεπές ως προς την ποιότητα το φαγητό, που πια δεν το προσέχεις: πας με την παρέα σου για κουβέντα ξέροντας ότι το φαγητό θα είναι αυτό που περιμένεις. Ότι τίποτε δε θα σε αποσπάσει, τίποτε δε θα σε χαλάσει..

Κάποτε το φαγητό ήταν η αφορμή για να πάει κάποιος σε ένα εστιατόριο--η αιτία ήταν ότι ήθελες να δεις τους φίλους σου και να πεις πέντε κουβέντες. Μετά, το φαγητό έγινε η αιτία για να βγεις και φτάσαμε στις άνευ ουσίας γυμναστικές επιδείξεις διαφόρων σεφ. Αξίζει να διαβάσει κανείς σχετικά τη διαβόητη (και καυστική) κριτική των "καλύτερων" εστιατορίων στη Νέα Υόρκη από την Tanya Gold .
Α, και το προσωπικό είναι πρώτα παιδιά. Φιλικοί, χωρίς ποτέ να γίνονται δουλικοί. Ακόμη κι όταν αργούν, το χαμόγελό τους σε αποζημιώνει.