Loader
OSTERMAN
Cafe- Restaurants

Σύνταγμα - Κέντρο

Το εστιατόριο έχει σηματοδοτηθεί ως κλειστό.

Περιγραφή

Αγγλικό μπιστρό με ευρωπαϊκή κουζίνα και cocktails. Ανοιχτό από το πρωί μέχρι αργά το βράδυ.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

17 Απρ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

'Όχι άλλο Νταλάρα, Πάριο κι Αλεξίου
Ρίτσο σε νταμάρια, κουλτούρα καφενείου
ντισκοτσιφτετέλια γι’ αμερικανάκια
νεοέλληνες χορεύουνε στα τέσσερα με κουδουνάκια. '

Τον καημό μου μόνο ο Τζιμάκος μπορεί να τον νιώσει. Όχι αυτός του Γκαγκάριν. Αυτός του Δράκουλα. Αυτός με το βλέμμα του παράφρονα και τις τιράντες με τα σφυροδρέπανα...

'Όλα τα τραγούδια μονάχα για σένα / μάτια μου για σένα.
Για σένα με τα μαύρα / τα στρας και τα καρφιά
το αγκάθινο στεφάνι / τα ρέιμπαν γυαλιά
για σένα, άγγελέ μου, θα βγω στο Γολγοθά
να κάνω συναυλία με γυφτολαϊκά. '

Ο Τζιμάκος αδέρφια, ο Τζιμάκος… Γιατί από πότε εν Αθήναις πρέπει –ψυχαναγκαστικά- να υπάρχει μαγαζί –downtown οφκόρς αλλιώς τι νόημα έχει πλέον αφού η πλατεία Κεφαλαρίου είναι τγε πασσέ;- προκειμένου να πάει η Κάρυ, με την Σαμάνθα, την Σάρλοτ και την Μιράντα να πουν –πίνοντας λευκό κρασί σε τεράστια ποτήρια ανησυχώντας για τις θερμίδες του- για το τελευταίο one night stand της πρώτης με τον πρώην της τρίτης, στο πάρτυ της δεύτερης ενώ ο χαρούμενος φίλος της ρητά της το είχε απαγορεύσει και ενώ τα άστρα προέβλεπαν μπέρδεμα για τoν Μάιο στα αισθηματικά, το έχασα αυτό στο ιστορικό προτσές της πόλης. Αλλά –thank God- έχουμε λέξεις να γεμίσουμε το κενό που διαφαίνεται (δεν διαφαίνεται, βοά) στην υπόθεση: all day, bistrot, pub, new york*1, brunch, east london, lunch, dinner, brasserie, diner, noir etc.

Από πότε θεωρείται όμορφο και σικ (άλλο chic κι άλλο sick) ένα εστιατόριο μαύρο κι άραχνο (στην Αθήνα, όχι στο Εδιμβούργο), που έχει καναπέδες των οποίων οι πλάτες είναι δυσανάλογα έξω σε σχέση με το κάθισμα αυτών πράγμα που σημαίνει ότι είτε θα κάτσεις έξω - έξω είτε αναγκαστικά θα σκύβεις προς το πιάτο σου, από πότε θεωρείται επαγγελματικώς αποδεκτό το brunch το οποίο σερβίρεται μέχρι τις 17:00 να μην σερβίρεται σε πελάτη που το ζητάει στις 17:05 (είμαι σίγουρος ότι στο Wolseley μεγαλύτερη ευελιξία υπάρχει), από πότε θεωρείται ΟΚ στα fish n’ chips το batter του κατεψυγμένου μπακαλιάρου να είναι διπλάσιο από τον ίδιο τον μπακαλιάρο (κάτι σαν τηγανιτό molto με μπακαλιάρο), από πότε θεωρείται λογικό fish n’ chips σε μπαρ (όχι σε κάποιο φοβερό εστιατόριο) να κοστίζει το ένα τεσσαρακοστό έκτο του βασικού μισθού*2, από πότε θεωρείται αυθεντική (βρετανική) κουζίνα το τηγάνισμα σε λάδι τόσο χρησιμοποιημένο που να μαυρίζει το τηγανισμένο ψάρι (καλά, αυτό ίσως να είναι και αυθεντική βρετανική κουζίνα…);
Oh, my… They made me blush... It was so embarrassing dear…

Θα μου άρεσε πάρα πολύ να ζούσε ο Σουρής*3 και να έγραφε ένα ποιματάκι για το Osterman, το οποίο είναι ένα όμορφο bar κυρίως αν είσαι κορτάκιας, όπως λέγαμε στην εποχή μας, καθώς είναι από αυτά τα στριμωχτά. Αλλά αν θες να φας κάτι υπάρχουν δεκάδες μέρη στο κέντρο (από το Black Duck μέχρι το Café Merlin του Ιδρύματος Θεοχαράκη και από την Αίγλη μέχρι το Αθηναϊκό της Μητροπόλεως) αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να φας εκεί.

Εμένα μου αποπνέει μια εκβιαστική ανάγκη να νιώσουμε λίγο «δύση», αποπνέει εν τέλει έναν επαρχιωτισμό που εκφράζεται με άκριτο μιμητισμό. Δεν μου αρέσει το Osterman σαν εστιατόριο όσο δεν μου αρέσει κι ο Γιαν Φαμπρ σαν καλλιτέχνης (αλήθεια τι μπλε –στυλό*4- έχει ξοδέψει για να μην τον δούμε*5, τελικά, στην Επίδαυρο).
Δεν λέω ότι δεν θέλω να υπάρχει –διότι αυτό θα ήταν μορφή ταλιμπανισμού-, καθώς θα ήταν σαν να ξαποστέλνεις τον Φαμπρ ενώ –προφανώς- πρέπει να πάρει κι αυτός τον χρόνο του (κάτι σαν τον Παππά στον Παναθηναϊκό).
Λέω ότι δεν αξίζει εν τοις πράγμασι. Ακριβώς σαν τον Φαμπρ.
Αν ο Hopper*6 ζούσε στην Αθήνα δεν θα ζωγράφιζε ποτέ τα Nighthawks, την ατμόσφαιρα του οποίου θα ήθελε να αναπαράγει το Osterman. Θα ζωγράφιζε τη μοναξιά στην κολώνα της πλατείας Φιλικής Εταιρείας. Άντε να πήγαινε μέχρι το Au Revoir αλλά εκεί μπορεί και να θαύμαζε τον μοντερνισμό του Προβελέγγιου.

Ο ήλιος είναι συστατικό κομμάτι του τόπου τούτου. Δεν είμαστε στο Toronto να φάμε στο Baton Rouge μέσα στο ημίφως μια μπριζόλα. Άλλος ο χώρος του bar, ο οποίος είναι εκ προοιμίου νυχτερινός και άρα σκοτεινός, και άλλο ο χώρος του εστιατορίου –και δη ενός all day! - το οποίο ήταν πρώην υφασματάδικο, δηλαδή χώρος εργασίας, χώρος δουλειάς ημέρας, χώρος πρωινού φωτός. Δεν συνδυάζεται το noir εστιατόριο με το υφασματάδικο, έτσι όπως δεν φτιάχνεις έναν μπαρόκ καθεδρικό σε ένα παλιό καφέ σαντάν! Το Clumsies, το οποίο επίσης δεν μου κάνει κέφι, έχει σεβαστεί περισσότερο -κατ’ ουσία- τον χώρο της παλιάς Δωρίδας διότι κράτησε την έννοια του φωτός και την ενέταξε στην ζώσα πραγματικότητα του χώρου.

Τίνι τρόπω από το φως του Ελύτη περάσαμε στο σκότος του Poe με ξεπερνάει. Κι αυτό δεν έγινε στα στενά των Εξαρχείων ή κάπου στην Κυψέλη ή έστω στο Μεταξουργείο, ώστε να συνδυαστεί ο αστισμός με την noir παρακμή του (πως να ξεχαστεί το BAR Verve όταν ήταν στη Δροσοπούλου, στην Κυψέλη... ), αλλά στην πλατεία Αγίας Ειρήνης! Μέσα στο φως και στο αχαχούχα των τσιγκελωτών μυστάκων... Οι καταραμένοι ποιητές πίναν αψέντι όχι μαργαρίτες...
Το είχε πει ο Shakespeare πάντως: “too much ado about nothing”…

Δεν είναι νόστιμο, δεν έχει σχέση με το VfM, δεν είναι αυθεντικό. Είναι σαν την «ελληνική ταβέρνα»-happening που έχουν ανοίξει οι Abba στην Στοκχόλμη (mammamia, the party). Τόσο νόστιμο, τόσο θελκτικό και τόσο αυθεντικό (όχι, δεν έχω πάει στην Στοκχόλμη). Έτσι όπως το Speakeasy έχει 'ντυθεί' ποταπαγόρευση αυτό έχει 'ντυθεί' κάτι απροσδιόριστα δυτικό (κάτι μεταξύ πιασοκωλέ pub -σ. σ. η πλειοψηφία των pubs είναι λαϊκά, λαϊκότατα, μέρη- και retro chic-post industrial-diner που αν καταφέρεις και φας βραδινό από το σκούντημα κερδίζεις χρυσούν ωρολόγιον). Αν πληρώσεις για διαφήμιση πουλάς και ψυγεία σε Εσκιμώους...

Καλό είναι να πάτε για ποτό αν είστε 25-45+, ελεύθεροι/-ες και ψιλοψάχνεστε*7 ή αν είστε από αυτούς που τους αρέσει "να βλέπουν κόσμο" όταν βγαίνουν. Για φαγητό δεν βλέπω τον λόγο...

'Χέντριξ και Καζαντζίδης, δέκα χιλιάδες βατ
να κλάσουνε πατάτες οι μπάτσοι και τα ματ. '

ΥΓ Αισθητική έχει (το μέρος, το φαγητό όχι) όμως είναι πραγματικά άβολο να φας (το ντάπα ντούπα, call me μουσικό χαλί φαγητού, δεν το ανέφερα) και κακό το φαγητό για τα λεφτά του. "It's not my cup of tea" όπως θα έλεγε κι ένας eastender...

---------------------------------------

*1 Η Νέα Υόρκη ονομάστηκε έτσι από την Υόρκη, το York, το οποίο είναι μισή ώρα από την Σκωτία... Η Αθήνα είναι στην Αττική που λέγεται έτσι επειδή τριγυρίζεται από ακτές. Ηλιόλουστες! Have you ever heard of Attikos Ouranos?
*2 586 ευρώ ο βασικός / 12,50 ευρώ κόστος εκάστης μερίδας = 46,88 φορές. Αυτό σημαίνει ότι μπορείς να τρως εκεί fish n’ chips κάθε μέρα για ενάμιση μήνα σερί! Φοβερό;
*3 Γεωργίου Σουρή μίμησις (πράξης σπουδαίας και τελείας, μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω κτλ):
Αχ τι ωραία, τι καλά
που εις των Αθηνών τα κεντρικά
μαζεύονται νέοι από δω κι εκεί
δια να κάνουν κοζερί.
Πάνε κι έρχονται με τα πουά πουκαμισάκια όλοι
κι όταν έρθει η ώρα να πληρώσουν βγάζουν maxi πορτοφόλι.
Χωριό που φαίνεται δεν θέλει κολαούζο,
χίλιες φορές τσίρος κι ένα σκέτο ούζο.

Ή ο αληθής Σουρής:

Θέλει ἀκόμα -κι αὐτὸ εἶναι ὡραῖο-
νὰ παριστάνει τὸν εὐρωπαῖο.
Στὰ δυὸ φορώντας τὰ πόδια πού ῾χει
στό ῾να λουστρίνι, στ᾿ ἄλλο τσαρούχι.
*4 Η ‘μπλε περίοδος' του Φαμπρ: αρχές της δεκαετίας του ’80 που ζωγράφιζε μουτζούρες με μπλε στυλό bic όπως κάνεις κι εσύ όταν μιλάς στο τηλέφωνο… Ήθελε κι αυτός μπλε περίοδο. Μουχαχαχα...
Είπα περίοδο και θυμήθηκα τότε που ζωγράφιζε με το αίμα του, αμέσως πριν από τη μπλε, περίοδο.
*5 Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε – Οδ. Ελύτης.
*6 Εκεί που επέρδετο ο Hopper φύτρωνε το Osterman, με το συμπάθιο.
*7 Ακριβώς για αντίστοιχους λόγους παλιά η περιοχή της πλατείας Αμερικής αποκαλείτο Παντρεμενάδικα.

5 medium

20 Μαι 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Τηλέφωνο 18:00 Σάββατο βράδυ μπας και.... ”Έχουμε μόνο στο βάθος” Δεν πειράζει το θέλω. Φτάνουμε 21:00... άδειο! Δύο τραπέζια έξω και ένα μέσα. Ήρθαμε νωρίς? Μπα!

“Είχαμε μια ακύρωση και μπορείτε να κάτσετε.... όπου θέλετε!!!! Πλάκα μας κάνουν! Δεν πειράζει μπορεί να πουλάνε μούρη τηλεφωνικός!
Σαλάτα με ρόκα κλπ πρασινάδες με ροκφόρ (λέει αλλά είναι Blue Cheese) μέτρια με ελάχιστο τυρί και στεγνή.

Εγώ πήρα τα νιόκι μιας και τα λατρεύω και ήταν καταπληκτικά. Σωστά μαγειρεμένα με δεμένη και γευστικότατη σάλτσα. Η φίλη μου πήρε beef bourguignon... ο θεός να το κάνει! Είδε μία ταινία ο σεφ και έφτιαξε ένα μετριότατο κοκκινιστό με θωρακισμένο (τι θωρακισμένο... πανοπλία φορούσε) κρέας ελάχιστο καρότο ποτέ δεν συναντήθηκε με μπέικον και 18-19 εύρω!

Ούτε στην φοιτητική εστία τόσο άνοστο φαγητό. Δεν το πίστευα!!!
Μία crème brulee (7 ευρω) για να φύγουμε και ευτυχώς ήταν πάνω από τον μέσο όρο. Με 2 ποτήρια κρασί 52...

Πλατεία Αγίας Ειρήνης 10, Αθήνα

210 3243331