Loader

Περιγραφή

Βαλκανική Κουζίνα. Ανοιχτό καθημερινά από το πρωί μέχρι νωρίς το βράδυ.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

14 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Το Υποβρύχιο αποτελεί μία νέα ανακάλυψη για μένα, αν και το ίδιο βρίσκεται ήδη επτά χρόνια στην στοά όπως κατεβαίνεις τα σκαλοπάτια δίπλα ακριβώς από το ταχυδρομείο στην Αιόλου. Μέσα σε διάστημα ενός μήνα το έχω τιμήσει ήδη δύο φορές κι αναμένεται ν’ ακολουθήσουν κι άλλες πολλές. Δεν κρατήθηκα όμως κι αποφάσισα να μοιραστώ άμεσα τις εντυπώσεις μου μαζί σας, γιατί είναι κρίμα που δεν υπάρχει ούτε μία πρόσφατη κριτική για το μαγαζάκι αυτό!

Η πρώτη επίσκεψη έγινε Τρίτη απογευματάκι στα μέσα του Οκτώβρη με δύο φίλες με τις οποίες αρεσκόμαστε να δοκιμάζουμε έθνικ κουζίνες και ν’ ανακαλύπτουμε καινούργια μαγαζιά ανά την Αθήνα. Το Υποβρύχιο είχε διαφημιστεί ως βουλγάρικο στέκι κι είπαμε να πάμε να φάμε λιχουδιές από τους γείτονες. Στην πραγματικότητα, όμως, νομίζω ότι ο χαρακτηρισμός που του ταιριάζει καλύτερα είναι ελληνοβουλγάρικο μαγειρείο με έμφαση στην ελληνική κουζίνα και με επιρροές και πινελιές από τη Βουλγαρία, με την κουζίνα της οποίας έχουμε έτσι κι αλλιώς άπειρα κοινά.

Πρόκειται περί οικογενειακής επιχείρησης και χρέη (εξαίρετου) μάγειρα εκτελεί ο Βούλγαρος σύζυγος ενώ επί όλων των υπολοίπων τρέχει η Ελληνίδα σύζυγος. Ήταν λοιπόν αναπόφευκτο στην δεύτερη επίσκεψή μου τρεις εβδομάδες αργότερα να φέρω τον Βούλγαρο φίλο μου να δει κι αυτός τα γευστικά αποτελέσματα της ελληνοβουλγαρικής σύμπραξης στην ταβέρνα και στη ζωή!

Μην το φοβηθείτε μόλις το εντοπίσετε στην καρδιά της Ομόνοιας και μην σας αποτρέψει η φασαρία από τον δρόμο. Σας το υπόσχομαι ότι μόλις κατεβείτε τα σκαλιά ο θόρυβος του κέντρου της πόλης με κάποιο μαγικό τρόπο περιορίζεται στο ελάχιστο, σχεδόν εξαφανίζεται. Διαλέξτε ένα από τα τραπέζια που βρίσκονται εντός της στοάς, βολευθείτε, αφεθείτε για λίγο στην λούμπεν αστική αισθητική του χώρου και ακούστε με προσοχή τα καλά που έχει ετοιμάσει ο μάγειρας τη συγκεκριμένη ημέρα για να διαλέξετε.

Υπάρχει κατάλογος με κάποιες στάνταρ επιλογές, αλλά κάθε μέρα το μενού διαφοροποιείται ανάλογα με τις διαθέσεις, την έμπνευση, τα φρέσκα καλούδια που θα βρουν στην αγορά. Η εξαιρετική πανταχού παρούσα και διακριτικά επιβλέπουσα ιδιοκτήτρια, η οποία το δίχως άλλο θα σας κάνει να νιώσετε οικεία και φιλόξενα, θα σας αραδιάσει από το σκονάκι της όλες τις επιλογές και θα σας δώσει τον χρόνο σας να το επεξεργαστείτε και να καταλήξετε. Χωρίς να μακρηγορήσω άλλο, θα περιγράψω ευθύς αμέσως τι έφαγα εγώ στις δύο επισκέψεις μου για να σας ανοίξω την όρεξη και μετά πηγαίνετε να αποκτήσετε και ιδία άποψη!

Πρώτη φορά λοιπόν ξεκινήσαμε με μια από τις ωραιότερες φάβες που έχω φάει ποτέ μου και δεν υπερβάλλω καθόλου. Με μπόλικο κρεμμυδάκι, σε εξαιρετική ποσότητα και ιδιαιτέρως πικάντικη. Το μυστικό όπως πληροφορηθήκαμε βρίσκεται στο άσπρο πιπέρι που χρησιμοποιείται και δίνει το απόλυτο twist σ’ ένα τόσο κλασικό και τόσο αγαπημένο πιάτο!

Για να νιώσουμε λίγο Βουλγαρία πήραμε μία λουτένιτσα. Πρόκειται για την απόλυτη βουλγάρικη αλοιφή, την οποία οι γείτονες ετοιμάζουν πραγματικά σε λίτρα ατελείωτα κάθε χρόνο και δεν λείπει από κανένα σπίτι και μην σας πω κι από κανένα παραδοσιακό βουλγάρικο τραπέζι. Βασικά συστατικά είναι κατά βάση η πιπεριά Φλωρίνης καθώς και η ντομάτα κι είναι ελαφρώς καυτερή. Εν προκειμένω ήταν πεντανόστιμη.

Η μία φίλη ήθελε οπωσδήποτε να συνεχίσει βουλγάρικα, οπότε διάλεξε ένα παραδοσιακό κουλουριαστό βουλγάρικο λουκάνικο για κυρίως, το οποίο ήταν ζουμερό και νόστιμο. Το φάουλ που έχω να καταλογίσω είναι ότι συνοδευόταν από πατάτες τηγανιτές, οι οποίες ήταν προτηγανισμένες κι αδιάφορες. Μα γιατί, γιατί σ’ ένα μέρος με τόσο σπιτίσια και φροντισμένη κουζίνα να επιλέγουν προτηγανισμένη πατάτα; Δεν μου βγάζει κανένα νόημα! Αναθεωρήστε, παρακαλώ!

Η άλλη φίλη είχε όρεξη για ψάρι κι έτσι διάλεξε σαρδέλα ψητή που υπήρχε την ημέρα εκείνη. Ήρθε μια τεράστια μερίδα, από σωρό σαρδελίτσες, όμορφα παρουσιασμένες, ζουμερές και εξαιρετικά ψημένες, δεν έμεινε ούτε ουρίτσα.

Εγώ είχα επίσης όρεξη μεγάλη για ψάρι και διάλεξα λοιπόν την τσιπούρα. Όπως πληροφορήθηκα η τσιπούρα παίζει σχεδόν πάντα στο μενού, καθώς την προμηθεύονται από συγκεκριμένο ιχθυοτροφείο της Χίου κι έτσι μόνο ένα απαγορευτικό στον απόπλου μπορεί να μας αποστερήσει τις τσιπούρες στο Υποβρύχιο. Ήταν πραγματικά πεντανόστιμη! Τόσο ζουμερή, τόσο ψωμωμένη, τόσο καλοψημένη και τόσο τεράστια! Όνειρο! Αμφότερα τα ψάρια συνοδεύονταν από πράσινη σαλάτα, η οποία βεβαίως και ταίριαξε ιδανικά.

Κατά τα λοιπά φάγαμε ψωμάκι που ήρθε μπόλικο, ήπιαμε νερό που ήρθε σε κανάτα κι ανανεωνόταν συνεχώς, ήπιαμε και 3 Κάιζερ, πήραμε και δύο καφέδες στο τέλος και πληρώσαμε 44 ευρώ. Ε, λέω, εννοείται θα ξαναπάω.

Έτσι λοιπόν, την πρώτη Παρασκευή του Νοέμβρη, πάλι προς μεσημεροαπόγευμα, κινήσαμε για τις λιχουδιές του Υποβρυχίου. Αυτήν την φορά μας περίμενε η έκπληξη των δύο οργανοπαιχτών που έπαιζαν μουσική κάτω στην στοά κι έτσι απολαύσαμε το φαγητό μας με ελληνικά από μια παλαιότερη, ελαφρώς νοσταλγική Αθήνα. Άμεσα νιώσαμε σαν στο σπίτι μας και για μια ακόμη φορά κινηθήκαμε σε θαλασσινούς ρυθμούς.

Πήραμε λοιπόν μια πράσινη σαλάτα με μαρούλι, αγγουράκι και κρεμμυδάκι, η οποία δεν μας έφτασε και πήραμε και μία δεύτερη (είχαμε ανάγκη από πρασινάδα μπόλικη, προφανώς)! Πήραμε κι ένα ορεκτικό και συγκεκριμένα το μπουγιουρντί, το οποίο ζητήσαμε πολύ καυτερό και χωρίς ντομάτα (οι δικές μου παραξενιές). Ήρθε κι ήταν ελαφρώς καυτερό (το έπαιρνε για περισσότερο), αλλά ήταν πολύ νόστιμο και το ευχαριστηθήκαμε.

Την ημέρα εκείνη είχαν ετοιμάσει ένα θράψαλο κρασάτο το οποίο συνόδευαν με ρυζάκι. Δεν ξέρω ακριβώς πώς να σας το περιγράψω και τι να σας πω για να καταλάβετε την νοστιμιά του, αλλά ήταν πραγματικά το κάτι άλλο! Τόσο τρυφερό και καλομαγειρεμένο, τόσο ξεχωριστό κι ιδιαίτερο, μακάρι να το ξαναπετύχω καμιά φορά.

Επίσης, εκείνη την ημέρα το κατάστημα διέθετε σουπιές και είχε μείνει μία για ψητή, την οποία πήρα χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήρθε λοιπόν μια υπερμεγέθης, πεντάφρεσια, ζουμερή, μη λαστιχωτή σουπιά, ένα πράγμα αλλιώτικο, που θά λεγε κι η γιαγιά μου.

Ε, με αυτά τα πιάτα σκάσαμε και φύγαμε κρατώντας τις κοιλιές μας. Πήραμε και δυό- τρεις μπύρες (μας κέρασαν τη μία) και πληρώσαμε στο τέλος γύρω στα 34 ευρώ (σημειωτέον ότι η σουπιά θεριό ήταν στα 11 ευρώ και νομίζω ότι είναι η πιο ακριβή τιμή που μπορεί ν’ απαντήσετε στο Υποβρύχιο).

Αν κινείστε στα πέριξ, μη διστάσετε και μη σας πτοήσει η ασχήμια της Ομόνοιας. Κατεβείτε τα σκαλάκια κι αφεθείτε στα χέρια των τόσο φιλόξενων ανθρώπων που τρέχουν το οικογενειακό αυτό μαγαζάκι. Θα σας περιποιηθούν σαν νά σαστε δικός τους άνθρωπος κι η ώρα θα περάσει νεράκι, ούτε που θα το καταλάβετε. Πηγαίνετε, λοιπόν, μην το σκέφτεστε, προσοχή όμως στην ώρα, μην πάτε πολύ αργά, γιατί δεν το ξενυχτάνε!

Σημερινές

Ανακοινώσεις

2 ΝΕΕΣ