Loader

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Η κουζίνα φημίζεται για τους εκλεκτούς της μεζέδες που θυμίζουν κάτι από μαμά αλλά και τα ψητά της ώρας όλα αποκλειστικά με φρέσκα υλικά και κυρίως σε λογικές τιμές.Στα plus του Εις Υγείαν είναι το σπιτικό ρακόμελο και οι λουκουμάδες με σοκολάτα που θα σας κεράσει.Κάθε Τέταρτη και Πέμπτη διοργανώνονται live μουσικές βραδιές με μια ειδική προσφορά.Κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή μεσημέρι η ορχήστρα σας καλωσορίζει σε ένα λαϊκό γλέντι ξέφρενης διασκέδασης και λουλουδοπόλεμου που κρατά μέχρι τις πρωινές ώρες!

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Ζωντανή μουσική κάθε Πέμπτη,Παρασκευή,Σάββατο βράδυ Κυριακή μεσημέρι

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις
Έχει ζωντανή μουσική
Προσφέρεται για ιδιωτικές εκδηλώσεις

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

10 medium

06 Ιαν 2020

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Καλή Χρονιά σε όλους τους φίλους του a4f!

Οι φετινές Γιορτές αποδείχθηκαν περιπετειώδεις, αφού κάναμε αρκετές εξόδους, εντός και εκτός των τειχών, με τα ωραία και τα απρόοπτά τους.

Στο Εις Υγείαν βρεθήκαμε λίγο πριν τις Γιορτές, Σάββατο βράδυ, με φίλους- κατοίκους Πειραιά. Με το σκεπτικό να τσιμπήσουμε σε πειραιώτικη ταβέρνα και να ακούσουμε λίγη μουσική, επιλέξαμε το Εις Υγείαν, απορρίπτοντας άλλες επιλογές στην περιοχή του μεγάλου λιμανιού, γιατί μας φάνηκαν πιο θορυβώδεις (! ). Κανείς απ’ τους τέσσερίς μας δεν είχε ξαναπάει. Πιστεύαμε. Αλλά φτάνοντας, αποδείχτηκε ότι τελικά δύο στους τέσσερις είχαν ξαναπάει και με το παραπάνω.

Γιατί το Εις Υγείαν είναι η περίφημη πρώην Σπιναλόγκα, όπως μας μαρτύρησαν, απ’ όπου έχει περάσει κάθε Πειραιώτης που σέβεται τον εαυτό του. Δεν ξέρω αν έχει αλλάξει διεύθυνση, πάντως ως χώρος είναι εκεί ανανεωμένος, με λαϊκό πρόγραμμα τα Παρασκευοσάββατα.

Ευτυχώς είχαμε την σοφή σκέψη να μην πάμε ώρα φαγητού, δηλαδή απ’ τις 9, αλλά πιο κοντά σε ώρα διασκέδασης, δηλαδή στις 10.30. Ένεκα απογευματινής εργασίας. Ετοιμαστήκαμε για χαλαρή έξοδο και βρεθήκαμε σε ένα περιβάλλον μπουζουκοκατάστασης. Τι γκράντε υποδοχή στην είσοδο, τι απαστράπτουσες παρουσίες, τι δέρμα, τι στρας, τι πάρτυ γενεθλίων και μπάτσελορ! Δεν ξέραμε, δεν ρωτούσαμε κι εμείς!

Για τον χώρο τι να πω; Ένα διώροφο, μάλλον διατηρητέο κτίριο στην πρώην βιομηχανική ζώνη, πίσω απ’ το λιμάνι. Το παρκάρισμα είναι πολύ εύκολο εκεί γύρω τις βραδινές ώρες, καθώς αποθήκες, εργαστήρια και συνεργεία είναι κλειστά. Το κτίριο εσωτερικά παρουσιάζει το εξής ενδιαφέρον: έχει έναν μικρό ισόγειο χώρο με περίπου 10 τραπέζια και μία κεντρική σκάλα που οδηγεί στον πρώτο όροφο. Η κεντρική αυτή σκάλα και το πλατύσκαλο λειτουργεί ως πίστα διπλού επιπέδου (έχει τη σημασία του).

Η ευγενική κοπέλα επί της υποδοχής μας έδωσε ένα τραπέζι στο ισόγειο κοντά στη σκάλα, για να έχουμε, είπε, καλή θέα. Δεν ήξερα τι θα επακολουθούσε, καθώς την ώρα που πήγαμε ήταν όλα ήσυχα.
Εμείς λοιπόν, επειδή πεινούσαμε, επικεντρωθήκαμε στο φαγητό. Ο κατάλογος, κλασικός μουσικο- μεζεδοπωλείου, επικεντρώνεται στα κρέατα και σε κάποια μεζεδάκια συνηθισμένα. Παραγγείλαμε:
- Φέτα τυλιγμένη σε φύλλο με μέλι
- Ντάκο
- Κολοκυθοκεφτέδες
- Τηγανιά Σουτζούκι για μερακλήδες
- Μια ποικιλία τεσσάρων ατόμων
Ήπιαμε ρακόμελο δικό τους και κρασί κόκκινο ημίγλυκο.

Δεν έχω κάτι ιδιαίτερο να σχολιάσω για τους μεζέδες. Δεν μου άφησαν καμιά ιδιαίτερη εντύπωση. Το σουτζούκι μου φάνηκε πολύ πικάντικο για τα γούστα μου, εξάλλου είναι εντελώς έξω από αυτά.

Η «ποικιλία» τώρα, χωρίς να είναι ποικιλία στην ουσία της, ήταν χορταστική σε ποσότητα για τέσσερα άτομα, σε ποιότητα έχανε. Τα μπριζολάκια ήταν οκ. Τα πανσετάκια (που δεν δοκίμασα) είχαν αρπάξει, ενώ υπήρχαν πολλά κεμπάπ που δεν φαγώθηκαν… Πατάτες τηγανιτές δεν συνόδευαν το πιάτο, μας το είχαν πει βέβαια. Γενικά, φάγαμε μάλλον διεκπεραιωτικά επειδή πεινούσαμε.

Το ρακόμελο όμως ήταν πολύ καλό. Ζεστό, γλυκό όσο πρέπει και ελαφρύ όσο πρέπει, ώστε να μην ξυπνήσεις την επόμενη μέρα με τρελό hangover. Το ανανεώσαμε πολλές φορές, ενώ προς το τέλος μας κέρασαν επιπλέον ένα τεταρτάκι, όπως έκαναν σε όλα τα τραπέζια, τσουγκρίζοντας μαζί μας ο σερβιτόρος και η κοπέλα επί της υποδοχής. Κίνηση που εκτιμήθηκε δεόντως. Γενικά τα παιδιά της εξυπηρέτησης είχαν πολύ κέφι και κινητικότητα, κάτι που θεωρώ σημαντικό σε τέτοια μέρη.

Κατά τ’ άλλα δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, που ανεβάζει την έννοια του μουσικού μεζεδοπωλείου σε άλλο επίπεδο. Όταν χαμήλωσαν τα φώτα κ άναψε το κέφι, έγινε το έλα να δεις! Τραγουδιστές (τρεις επί συνόλω) στα δύο επίπεδα του μαγαζιού, να τραγουδάνε παλιά και νέα σουξέ, να εναλλάσσονται μουσικο- θεατρικά, πάνω- κάτω τη σκάλα και γύρω από τα τραπέζια. Κοντά σ’ αυτούς, μουσικοί να χτυπούν ντέφια και τουμπερλέκια, ελισσόμενοι ανάμεσα στα τραπέζια κι ανεβοκατεβαίνοντας κι αυτοί την σκάλα. Μέσα σ’όλα ένα τεράστιο τύμπανο (ναι, όπως αυτό της παρέλασης) έκανε την εμφάνισή του, δίνοντας άλλο παλμό στη βραδιά. Στον χαμό συμμετείχαν βεβαίως και τα πολύ ένθερμα παιδιά του σέρβις, τα οποία ανά διαστήματα κτυπούσαν μετά μανίας καμπανάκι εγκατεστημένο ατυχώς πάνω από το τραπέζι μας (δλδ το κεφάλι μας) και πατώντας μια εκκωφαντική καραμούζα γηπεδικού τύπου, που επιπλέον άφηνε έναν δυσάρεστο καπνό στην ατμόσφαιρα. Για τον αντικαπνιστικό νόμο είναι αστείο να συζητάμε σε τέτοιες περιστάσεις, μάλλον είναι το λιγότερο. Σε κάποια στιγμή, κι ενώ ακούγαμε για 28η φορά το τραγουδάκι «Να ζήσεις Μαρία/Γιώργο/Γιάννη και χρόνια πολλά…» με τις τούρτες να διαδέχονται η μία την άλλη, ακούστηκαν γηπεδικά συνθήματα, για να ολοκληρώσουν την οχλοβοή. Η όλη κατάσταση, με την υπερβολική ηχορύπανση και τα κορμιά που λικνίζονταν στην ακατάληπτη μουσική, δημιουργούσε ένα σουρεάλ σκηνικό, που μας διασκέδαζε με μια πιο ευρύτερη έννοια.

Γενικώς, αν σας αρέσει αυτού του τύπου η «φασαρία» και καταστάσεις αλαλούμ, σπεύσατε. Το κέφι ρέει άφθονο. Εμείς βέβαια που είμαστε πιο ιδιότροποι, αντέξαμε μέχρι τις 2.00. Φύγαμε με πονοκέφαλο και έντονη ενόχληση απ’ την «καπνίλα». Ευτυχώς είχαμε προλάβει να φάμε τουλάχιστον, για να μην φύγουμε και πεινασμένοι.