Loader

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Η Κιβωτός σας ανακοινώνει ότι Από την 28η Οκτωβρίου το μεσημέρι και κάθε Σάββατο βράδυ θα εχουμε ζωντανή μουσική!

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις
Έχει δίκτυο Wifi
Ξεχωριστός χώρος για καπνίζοντες
Υπάρχει εξωτερικός χώρος
Φιλικό για οικογένειες/παιδιά
Προσφέρεται για ιδιωτικές εκδηλώσεις

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

30 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή: Η ΚΙΒΩΤΟΣ είναι μια εντελώς sui generis περίπτωση που είτε θα εκτιμήσεις είτε θα απορρίψεις. Οι περισσότεροι, ανάμεσά τους κι εγώ, ανήκουν στην πρώτη ομάδα, μπορώ όμως να καταλάβω, όχι όμως να δικαιολογήσω, και την αντίδραση της μειοψηφίας.

Αν π. χ. δεν ξέρεις από Γαλάτσι, που πέρα από τη γνωστή λεωφόρο με νησίδα, φανάρια και όλα τα κομφόρ διαθέτει και αμέτρητα κακοτράχαλα, καλά κρυμμένα στενοσόκακα, πολλά από αυτά με παράξενα ονόματα (βλέπε εισαγωγή και κλείσιμο της κριτικής του φίλου Τρώγωντος), και αν δεν διαθέτεις GPS αξιόπιστο σαν τη Deutsche Bundesbank, ε τότε πας γυρεύοντας και μπορεί, αφού έχεις φέρει δέκα φορές γύρο την περιοχή, μέχρι να εντοπίσεις την ΚΙΒΩΤΟ, κι άλλους πέντε μέχρι να παρκάρεις (βαθμός δυσκολίας 7 στα 10), να μπεις μπουρινιασμένος στο μαγαζί και να νομίσεις ότι ο μεσήλικας που σε υποδέχεται γελαστός μάλλον γελά με τα παθήματά σου.

Μέγα λάθος! Ο κύριος Δημήτρης (λέγε με Μήτσο) είναι πάντα γελαστός και βεβαίως η ψυχή της ΚΙΒΩΤΟΥ. Πολύ σωστά το Χρυσανθεμάκι – νομίζω – μιλά για one man show. Ο κύριος Δημήτρης τα κάνει όλα και συμφέρει: υποδέχεται και εξυπηρετεί τον κόσμο, επιστατεί στην κουζίνα, σερβίρει και ξεπροβοδίζει όλους τους πελάτες, πάντα με το χαμόγελο, ακόμα κι αν έχει πάει η ώρα 2 μετά τα μεσάνυχτα. Μπορώ να φανταστώ ότι αυτό ίσως κάποιους τους κουράσει, θα ήταν όμως δικαιολογημένοι αν υπήρχε δηθενιά στη μέση. Ο κύριος Δημήτρης όμως απλά κι ωραία έτσι γεννήθηκε: έξω καρδιά. Δούλεψε σε πολλά εστιατόρια, ανάμεσα σ’ αυτά και σε πολλά επώνυμα, και κάποτε αποφάσισε να κηρύξει εαυτόν αυτόνομο και ανεξάρτητο, να μπει σε μια ΚΙΒΩΤΟ και να σαλπάρει για νέους ορίζοντες.

Δεν τον ρώτησα, όμως είμαι σίγουρος ότι το όνομα του μαγαζιού είναι συμβολικό. Δεν είναι μόνο η εμφάνιση του χώρου (από μια μάλλον σκοτεινή είσοδο περνάς πρώτα σε μια μεγάλη σάλα χωρισμένη με μια αψίδα στα δύο και κατόπιν στην αυλή των θαυμάτων, όπως τη βάφτισα εγώ και την έχουν περιγράψει γλαφυρά αρκετοί από τους προλαλήσαντες), είναι η αποκλειστική χρήση ενός υλικού (= τούβλου, ακόμα και τα διακοσμητικά στην αυλή κεραμικά είναι) παντού, που δημιουργεί ένα απόλυτα ενιαίο σύνολο το οποίο άλλους θα ξενίσει και άλλους θα κάνει να χαμογελάσουν (βρε τον μπαγάσα, τι σκέφθηκε! ), σίγουρα όμως δεν θα αφήσει κανένα ασυγκίνητο. Η ΚΙΒΩΤΟΣ δεν είναι αρχιτεκτονικό ή διακοσμητικό μαργαριτάρι, είναι καταφύγιο για τον κύριο Δημήτρη και τους φίλους του, ανεπανόρθωτα ρομαντική υπόθεση.

Αν περιμένετε τώρα να πω ότι και η κουζίνα δημιουργεί επαμφοτερίζοντα συναισθήματα, πέσατε και μέσα και έξω. Είχαμε μαζευτεί προχθές 12 νοματαίοι, οπότε ευκαιρίας δοθείσης δοκιμάσαμε πολλά και διαφορετικά πιάτα, αφήνοντας ελευθερία κινήσεων στον μετρ-σεφ-entertainer κύριο Δημήτρη με την παράκληση να μην υπερβάλει στην ποικιλία. Σιγά σιγά, πιάτο στο πιάτο, σχημάτισα καθαρή εικόνα τι εστί ΚΙΒΩΤΟΣ: μια ωραία, τίμια παλιά ταβέρνα που εννιά φορές στις δέκα θα σε εκπλήξει ευχάριστα, και μία δυσάρεστα.
Περιμένοντας π. χ. τους αργοπορημένους δοκίμασα στην ΚΙΒΩΤΟ ένα από τα πιο ασυνήθιστα τυριά που έχω δει (έμοιαζε σαν κομματιασμένος χαλβάς του μπακάλη) και γευθεί (αλμυρό και γλυκό ταυτόχρονα) στη ζωή μου: λαδοτύρι Μυτιλήνης παλιωμένο για 18 μήνες μέσα σε λάδι. Παρέα με ξεφλουδισμένη ντοματούλα ήταν το εισαγωγικό κέρασμα, καλύτερη συνοδεία για το τσίπουρο δεν μπορώ να φανταστώ.
Από τα πιάτα που μας σέρβιρε ο κύριος Δημήτρης ξεχώρισα τα εξής: Πρώτη θέση στο καταπληκτικό χειροποίητο λουκάνικο, ένα από τα πιο νόστιμα ψητά λουκάνικα που έχω δοκιμάσει στη ζωή μου, σωστή υφή και μαστόρικο ψήσιμο. Δεύτερη θέση στην πρασοτηγανιά, ένα πεντανόστιμο πιάτο που συνδύαζε τις αρετές της κλασσικής τηγανιάς με τη γλύκα του φρικασέ, με τη σωστή σαλτσούλα. Την τρίτη θέση θα τη μοιράσω ανάμεσα στη μελιτζάνα χανούμισα, που σίγουρα μπορείτε να φαντασθείτε τι είναι, και στη φέτα τυλιγμένη σε φύλλο και περιχυμένη με μέλι και φιστίκι Αιγίνης, έφθασε καυτή στο τραπέζι και φαγώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Εύφημος μνεία στις τηγανιτές πατάτες που συνόδευαν ως γαρνιτούρα δυο, τρία πιάτα, δεν ξέρω από πού τις προμηθεύεται, όμως ήταν απίστευτα τραγανές με μαλακή ταυτόχρονα σάρκα.

Υπήρξαν και πιάτα με αστοχίες, όπως το πάρα πολύ σκληρό αγριογούρουνο, το μπουρέκι με κίτρινο τυρί που έπρεπε να είναι επίσης πιο μαλακό, και το κοτόπουλο σε μια παράξενη σκούρα μαρινάδα που μου φάνηκε πολύ βαρύ, ίσως επειδή ήρθε τελευταίο. Ούτε και τα διάφορα γλυκάκια που κεράστηκαν στο τέλος με συγκίνησαν, με συγκίνησε όμως πραγματικά ο κύριος Δημήτρης που, έχοντας υμνήσει στα ουράνια το βρασμένο σε ζωμό ρύζι που συνόδευε τα κρεατικά, στάθηκε απέναντί μου χαμογελαστός με βλέμμα όλο προσμονή περιμένοντας την κριτική μου. Όταν του έγνεψα γελαστός με thumbs up, το πρόσωπό του φωτίστηκε, σαν τον καλό μαθητή που μόλις εισέπραξε έπαινο από το δάσκαλό του.

Πληρώσαμε 17 ευρώ το άτομο, γιατί παραγγείλαμε την Άρτα και τα Γιάννενα, υπερβολικοί όπως πάντα. Η ΚΙΒΩΤΟΣ υπήρξε σαφώς μια αλλιώτικη γαστρονομική εμπειρία, από αυτές που θα θυμάμαι πάντα σαν την ταβέρνα στο Δανακό της Νάξου ή στο Σμαρδάκιτο της Τήνου, με την ανεξίτηλη σφραγίδα του γλυκύτατου κυρίου Δημήτρη, που ελπίζω σύντομα να ξαναδώ.

09 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος….

Η μικρή μου έχει κάνει το λάθος στην πρώτη Γυμνασίου, χρονιά που διδάσκεται η Οδύσσεια, να αναρωτηθεί για την αρχή της Ιλιάδας. Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, σε πρώτη φάση κόλλησα ενώ μένω άναυδη όταν ο καλός μου λέει…

- Καλά δεν ξέρεις? Για να απαντήσει, στη συνέχεια, με απόλυτη φυσικότητα…
- Έρως ανίκατε μάχαν!

Να πω ότι δεν τον έχω προειδοποιήσει άπειρες φορές? Άστο, καλέ μου, το θεωρητικό κομμάτι στη μανούλα που το κατέχει το θέμα. Ασχολήσου εσύ με τις ταυτότητες, τις συναρτήσεις, τα διανύσματα, τον τετραγωνισμό του κύκλου (το γιατί πρέπει ντε και σώνει να τον τετραγωνίσουμε αποτελεί άλυτο μυστήριο. Θεωρώ τον κύκλο ως το αρτιότερο των σχημάτων. Αγαπώ τους κύκλους που ανοίγουν, αυτούς που κλείνουν, τους εφαπτόμενους, σε ένα ή περισσότερα σημεία) κι άλλα τέτοια ακατανόητα.

Φρονώ ότι θα πρέπει να είμεθα προσεκτικοί σ’ αυτά που λέμε πολλώ δε γράφουμε διότι έτσι και ζούσαν Όμηρος και Σοφοκλής θα τον είχαν μηνύσει αφήστε που, έτσι και πέσει στην αντίληψη της Αθηνάς και της Αφροδίτης ότι τις μπέρδεψαν, δε θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα, σας το υπογράφω, αφού καλές, χρυσελεφάντινες κι άγιες οι Θεές αλλά κάτι τέτοια δεν τα σηκώνουν, εδώ, συγχύστηκαν για ένα φρούτο και, υποθέτω ότι, τη συνέχεια την ξέρετε.

Στα, οσονούπω, 4 χρόνια που είμαι χρήστης του ask οφείλω να ομολογήσω ότι έχω πάει σε μαγαζιά με υψηλές προσδοκίες και έχω απογοητευτεί αλλά υπάρχουν και εκείνες οι περιπτώσεις που πάω κρατώντας μικρό, ή και καθόλου, καλάθι διαψευδόμενη πανηγυρικώς. Θα είμαι ειλικρινής. Ζω για να διαψεύδομαι. Κατά προτίμηση ευχάριστα αλλά και το αντίθετο έχει τη χάρη και, πάνω απ’ όλα, τη χρησιμότητά του.

Ο σύγχρονος Νώε της Κιβωτού ακούει στο όνομα Δημήτρης. Θα τολμούσα να πω ότι, όπως και ο βιβλικός, είναι αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Μπορεί να σου αρέσει μπορεί και όχι. Μπορεί να τον θεωρήσεις πιεστικό, τραχύ, αυθαίρετο, παρεμβατικό. Μπορεί και όχι. Καθείς κι ο νους του, κατά Καζαντζάκη. Εμένα μου άρεσε. Μου πήγε. Μ αρέσουν οι αυθεντικοί άνθρωποι. Αυτοί, που είναι αυτό που είναι, αδιαφορώντας πλήρως, για την εικόνα που δίνουν στους άλλους αλλά, συνάμα, νοιάζονται τους γύρω τους, θέλουν να περνούν καλά, τους φροντίζουν. Μας έχει φροντίσει με τον καλύτερο τρόπο, και στις δύο επισκέψεις μας, ενώ δε μπορώ παρά να αναφέρω ότι: τηλεφωνώ για να πάμε για φαγητό μια Κυριακή λαμβάνοντας την κοφτή απάντηση … όχι! Έχω τραπέζι, αλλά έχω και βάφτιση … δε θα σας περιποιηθώ. Ξέρω λίγους υπεύθυνους μαγαζιών που το κάνουν αυτό.

Η Κιβωτός αποτελεί μια ιδιόρρυθμη περίπτωση από όποια σκοπιά κι αν το δει κανείς. Ας πούμε για τον χώρο … μόλις αντίκρισα τη μικρή είσοδο ήμουν βέβαιη ότι θα έμπαινα σε ένα παραδοσιακό κουτούκι. Όταν μπήκα είδα έναν ατμοσφαιρικό χώρο με μεγάλα σκούρα ξύλινα τραπέζια, καρέκλες που μόνο ταβέρνα δε θύμιζαν, πολλά σημεία με επένδυση τούβλων, γλυκό καφέ χρώμα που έσπαγε με πινελιές απαλού πράσινου, ένα τζάκι στη γωνία. Κουτούκι δε μου έκανε με τίποτα. Κελάρι, μπυραρία, εστιατόριο της κεντρικής Ευρώπης, όμως, μου έκανε μια χαρά.
Μετά βγήκα στην αυλή και το σκηνικό άλλαξε. Φυτά παντού, ανθισμένες γλάστρες, κεραμικά. Δεσπόζoν χρώμα αυτό το σκούρο βυσσινί, στο χρώμα του ξεραμένου αίματος που τόσο αγαπώ στα ρούχα και τα κραγιόν μου. Μια hacienda στο Γαλάτσι.

Όσον αφορά στο φαγητό, θα μπορούσα να πω ότι, είναι κβαντικό. Η κβαντική φυσική είναι... περίεργη. Ακριβώς επειδή είναι περίεργη και πάει κόντρα στην κοινή λογική, από τότε που αναπτύχθηκε έχουν εμφανιστεί πάρα πολλές ερμηνείες που προσπαθούν να εξηγήσουν το φυσικό νόημά της. Ας πούμε ότι το φαγητό στην Κιβωτό “Είναι και δεν είναι, ταυτόχρονα”.

• Ο ντάκος, είναι και δεν είναι μία κλασσική σαλάτα. Αντί για φέτα ή, έστω, ξινομυζήθρα, έχει γαλοτύρι. Μπαστουνάκια αγγουριού και, σπιτικές, πικρούτσικες ελιές. Ένας ολοκληρωμένος μεζές για να συνοδέψεις το τσίπουρό σου κάνοντας πεπερασμένους συνδυασμούς μεν, διαφορετικούς, στην κάθε μπουκιά, δε.

• Τηγανιτή φέτα σε φύλλο. Είναι γνωστή παρασκευή, από αρχαιοτάτων χρόνων, αλλά, εδώ έχει πιπεριές στη γέμισή της, υπέροχο αρωματικό μέλι και τριμμένο φιστίκι Αιγίνης. Είναι στα ορεκτικά αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει κι ένα υπέροχο επιδόρπιο.

• Μελιτζάνες με μέλι και γιαούρτι. Κι αυτές έχουν πιπεριές. Έχουν και μέλι αλλά λειτουργεί απλά ως ενισχυτικό της φυσικής γλυκύτητας της μελιτζάνας. Το γιαούρτι τις σκεπάζει τόσο ωραία και ταιριαστά. Αυτό το πιάτο είναι, για μένα και την κολλητή μου, ότι πιο κοντινό έχουμε βρει σε ένα, παρεμφερές, πιάτο-φετίχ που τρώγαμε, κάποτε, μετά μανίας.
Ταυτόχρονα είναι ένα, διαφορετικό, πιάτο που θέλουμε να ξαναφάμε.

• Μπουρέκι χορταρικών. Είναι σαν κλασσική χορτόπιτα αλλά θυμίζει και πιροσκί. Ή τα τηγανόψωμα που έφτιαχνε η μαμά μου δε μπορώ να αποφασίσω. Η ζύμη του φαινόταν τόσο ορεκτική που με έκανε να δοκιμάσω την άκρη του κι ας μύριζε ανηθίλα (που λέει μια ψυχή) και να το βρω υπέροχο.

• Κοκκινιστό κοτόπουλο. Βαρετό θα μου πείτε. Δεν ήταν. Ήταν ένα πιάτο αντάξιο της μεγάλης “χωριάτικης” μαγειρικής των γάλλων που έχουν πάει τις σάλτσες σε άλλο επίπεδο.

• Αγριογούρουνο. Κυνήγι και γι αυτό αρκετά, ως πολύ, σκληρό. Βαρύ κι όμως με μία σάλτσα, ελαφριά, αρωματική, λεπτόρρευστη. Αστοχία στο κρέας ναι, στη γεύση όχι, αλλά όπως είπε κι η μαύρη οχιά (που καλοπροαίρετη δεν τη λες) “Αν στα 10 πιάτα μόνο το ένα έχει θέμα…. ε! εγώ, άριστα το θεωρώ”.

• Το ανυπέρβλητο για μένα κοτόπουλο σε μαρινάδα καφέ. Που το κοτόπουλο είναι τρυφερό. Η σάλτσα θυμίζει μεξικάνικο mole. Αφήνει μια ανεπαίσθητη πικράδα που εντείνει τη γεύση του. Ακουμπά πάνω σε τηγανισμένο ψωμί. Που πλάι του έχει, όμως, ένα υπέροχο, κρεμώδες, κρητικό τυρί που ακούει στο αστείο όνομα “μαλάκα”. Ένα μοναδικό ελληνό/γαλλικό/μεξικάνικο fusion που αντιπροσωπεύει με τον καλύτερο τρόπο τη διαφορετικότητα στην αντιμετώπιση παραδοσιακών συνταγών που θα συναντήσετε αν αποφασίσετε να πάτε.

Εγώ πάντως θα σας προτρέψω να πάτε. Να δείτε μία ταβέρνα που δεν είναι ακριβώς ταβέρνα. Που έχει το άγαλμα της θεάς Αθηνάς στο τζάκι αλλά και καρέκλες αστικής τραπεζαρίας. Να γνωρίσετε τον κ. Δημήτρη, να τον αφήσετε να σας περιποιηθεί κι αν δε σας αρέσει κάτι να του το πείτε. Αν σας αρέσει κάτι πάλι να του το πείτε. Δεν έχω δει άνθρωπο να χαίρεται περισσότερο με μια καλή κουβέντα. Να δείτε τις τιμές που, ίσως, σας φανούν τσιμπημένες αλλά ο τελικός λογαριασμός θα σας αποδείξει ότι φάγατε και ήπιατε με 16-18 ευρώ. Να δοκιμάσετε κλασσικά πιάτα, στα οποία χρησιμοποιούνται, αποκλειστικά, ελληνικά προϊόντα για τα οποία θα μάθετε κι από πού ακριβώς έχουν έρθει, με έναν ανανεωτικό αέρα. Να πάτε και να γράψετε γι αυτήν.

Αγαπώ τον λόγο. Με μαγεύουν οι λέξεις. Διαβάζοντας αισθάνομαι ότι μπαίνω μέσα στο κείμενο. Γίνομαι μέρος του. Έχω την αίσθηση ότι περπατώ σε ένα αγαπημένο μέρος. Ζω μέσα του. Για αυτό και θέλω τα κείμενα αρμονικά. Όμορφα. Τακτοποιημένα. Ακριβή.

Γιατί έχουν δύναμη. Μεγάλη. Η ελληνική γλώσσα έχει ισχυρές λέξεις, βαθιά νοήματα και θεμελιώδεις χρόνους.

- Ξέρω λοιπόν τι είναι ο ενεστώτας. Ένας δύσκολος χρόνος. Ένα κομμάτι καθαρής αγωνίας.

- Οδύνη κι Ηδονή. Το μόνο που τις χωρίζει είναι ένας αναγραμματισμός.

- Μια απλή αλλαγή ενός συμφώνου. Σε ένα τραγούδι. Ένα Ν αντί ενός Εx.
Ένα τελείως διαφορετικό νόημα, ένα χαμόγελο που φτάνει ως τα μάτια, ένας χτύπος καρδιάς που χάνεται.

10 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

- Που είσαι ρε Αναξίμανδρε? Χρόνια και ζαμάνια!

- Κάτσε ρε Vaggg, πως με κατάλαβες?

- Έχω αναγνώριση κλήσης? Χελόοου! Όπως όλος ο πλανήτης.

- Πω ναι! Σόρρυ, μπερδεύτηκα γιατί είμαστε σε κριτική και δεν το σκέφτηκα.

- Που χάθηκες βρε ψυχή? Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι έχεις παρεξηγηθεί μαζί μου.

- Vaggg μην είσαι καθυστερημένος. Παρεξηγούμαστε εμείς? Που κάθεσαι και μου γράφεις γράμματα, λες και δεν μπορούμε να τα πούμε από το τηλέφωνο.

- Ε... μα... έλεγα ότι... ίσως... παρεξηγήθηκες που στο έκλεισα. Κατά λάθος το έκανα βέβαια…

- Άσε τα σάπια. Φυσικά και δεν παρεξηγήθηκα. Απλώς ερωτεύτηκα φίλε μου!

- Ωωωωω! Μπράβο ρε Αναξίμανδρε, χαλάλι τότες. Καλή? Για πες…

- Η καλύτερη! Τη λένε Νίτσα, από το Κατίνα-Κατινίτσα-Νίτσα, μένει Γαλάτσι και είναι φίνο μωρό!

- Από Φρειδερίκη σε Νίτσα? Περίεργο όνομα για σένα. Πολύ χαίρομαι πάντως! Δουλεύει? Τι κάνει στη ζωή της?

- Δούλευε σε ένα μαγαζί με kinky εσώρουχα αλλά την έδιωξαν και τώρα ψάχνει... Το ευχάριστο όμως είναι άλλο. Συγκατοικήσαμε!

- Ώστε γι' αυτό έχεις χαθεί! Άντε και καλούς απογόνους! Χαχαχα!

- Έλα φτάνει με αυτά. Λοιπόν πήρα να σου πω για το νέο στέκι μας με το Νιτσάκι! Την Κιβωτό!

- Κιβωτό? Φαντάζομαι δεν εννοείς αυτή στο Γαλάτσι. Είναι κουτούκι κι εσύ ούτε απ’ έξω δεν περνάς από τέτοια μαγαζιά. Που αλλού έχει Κιβωτό?

- Αυτήν εννοώ! Μαγαζάρα! Είναι το στέκι μας με το Νιτσάκι!

- Ε, ρε τι μπορεί να κάνει μια γυναίκα. Εσένα, στο παρελθόν, σου μιλούσα για κουτούκια και έβγαζες σπυριά. Ήθελες μόνο γκουρμεδιές.

- Το μυστικό ρε Vaggg, είναι στην παράδοση όμως. Εκεί είναι η ομορφιά. Στα απλά, καθημερινά πράγματα. Ας πούμε, μόλις μπεις στην Κιβωτό βλέπεις έναν χώρο τόσο οικείο… Έναν χώρο διακοσμημένο με μεράκι. Και αν με το που μπεις, βγεις και δεις την αυλή που έχει στην πίσω πλευρά… κορυφή. Μπορεί να μυρίζει λίγη παλιατζούρα ο εσωτερικός χώρος, αλλά τι πειράζει? Είναι μπολιασμένος με αγάπη! Για μένα είναι το απόλυτο κουτούκι από άποψη διακόσμησης.

- Σαν περίεργα να μου τα λες Αναξίμανδρε…

- Δεν ξέρεις εσύ. Στρίντζος είσαι αφού. Άκου με τι σου λέω. Μόλις μπεις στην Κιβωτό θα καταλάβεις. Θα γνωρίσεις τον κυρ Δημήτρη. Σαν πατέρα μου τον έχω πλέον. Καλύτερος άνθρωπος δεν υπάρχει. Μπορεί να σου φανεί λίγο παρεμβατικός στην αρχή. Θα σου πει τι να πάρεις, θα σου βάλει μερικά έξτρα στην παραγγελία, ίσως, και με το ζόρι. Όμως ξέρει. Δεν θα σου προσφέρει φόλες. Γιατί σ’ αγαπάει το κάνει. Και επειδή σ’ αγαπάει θα σε τσακίσει και στα κεράσματα. Σίγουρα θα κεράσει 2-3 πράγματα. Σ’ εμένα, τουλάχιστον, πάντα το κάνει.. Άσε που θα πάρει και την καρεκλίτσα σου την άδεια για να καθίσει δίπλα σας να τα πείτε όλοι μαζί… Είναι άρχοντας!

- Κάτσε ρε, εμένα δεν μου αρέσει αυτό. Γιατί να κάτσει ο άλλος, που δεν τον ξέρω, δίπλα μου?

- Μην είσαι μίζερος μωρέ, μία είναι η ζωή. Άστον να καθίσει, μπορεί να μάθεις και τίποτα που δεν ξέρεις αν τα πείτε. Σου λέω είναι ωραίος τύπος και, στην τελική, να σε περιποιηθεί θέλει.

- Με έχεις μπερδέψει. Δε μου λες καλύτερα για το φαγητό μπας και βγάλουμε άκρη σήμερα?

- Κεφάλαιο. Μεγάλο κεφάλαιο. Πιο old school κι από το κρυφό σχολειό. Με την καλή έννοια. Παράδοση με λίγα λόγια Vaggg, παράδοση. Από που να ξεκινήσω? Καταρχάς όταν κάθεσαι, μέχρι να παραγγείλεις, κερνάει κάτι. Την τελευταία φορά, ας πούμε, μας κέρασε λαδοτύρι με ντομάτα και φυσικά άφθονο ψωμί. Το λαδοτύρι ήταν αρκετά αλμυρό, μα σε συνδυασμό με τη ντομάτα, η έντονη αίσθηση υπέρτασης έσπαγε εύκολα. Το ψωμί λευκό, κλασικό, μα νόστιμο. Από αυτά, μόνο το ψωμί μπορεί να σου χρεώσει, τύπου 1€ το άτομο. Αυτά…

- Δεν θα συνεχίσεις?

- Α ναι! Συγνώμη, ξεχάστηκα, γιατί σκεφτόμουν το Νιτσάκι μου. Όπως όλα τα μαγαζιά του πλανήτη, έτσι και η Κιβωτός έχει τις σπεσιαλιτέ της, αλλά και τις μη-με-παρετέ της. Η δύναμή της είναι στα ορεκτικά. Ειδικά στις πίτες και τα τυριά τα σπάει. Το Μπουρέκι χορταρικών (6€) είναι ένα από τα πολύ δυνατά χαρτιά του μαγαζιού. Εμφανισιακά μοιάζει με πατημένο molto (το γνωστό κρουασάν). Η ζύμη του είναι πολύ καλή και η γέμισή του ακόμη καλύτερη. Επίσης, η Γραβιέρα σε φύλλο με μαρμελάδα τα σπάει εις διπλούν (6,5€). Φοβερό φύλλο, μεγάλη μερίδα, νόστιμη μαρμελάδα και από πάνω τους πλούσιο πασπάλισμα με τριμμένο φιστίκι. Πρόσεξε βέβαια, γιατί ο κυρ Δημήτρης ίσως σου πει ότι η Φέτα σε φύλλο είναι καλύτερη. Όχι. Εσύ θα πάρεις τη γραβιέρα. Μπορείς να πάρεις και τις δύο, βέβαια, αν είσαστε μεγάλη παρέα. Νοστιμούτσικη είναι και η Μελιτζάνα της χανούμισσας (6,5€), ήτοι μελιτζάνες με λιωμένα τυριά on top, αλλά δεν θα σε έστελνα Κιβωτό για δοκιμάσεις μόνο αυτή, είναι απλώς καλή. Βέβαια το Νιτσάκι μου λιώνει για αυτήν τη μελιτζάνα. Ο κυρ Δημήτρης κάνει, ακόμη, συμπαθητική ανάμικτη Σαλάτα με ντρέσινγκ μέλι-μουστάρδα (7€), αλλά κι αν δεν πάρεις σαλάτα δεν χάνεις τίποτα. Σίγουρα μην πάρεις τη Χοιρινή πρασοτηγανιά (8€). Ακούγεται καλή μα δεν είναι. Του το έχω πει κιόλας. Κάτι με χαλάει στη γεύση αυτού του πιάτου.

- Κι από κυρίως?

- Κυρίως δεν παίρνω πάντα. Έχει κάποια σχάρας και κάποια μαγειρευτά. Το αγαπημένο μου είναι, ίσως, το Αγριογούρουνο (12€). Συνοδεύεται με ρύζι και νόστιμες πατάτες από τα χεράκια του αγαπημένου μου κυρ Δημήτρη. Το μυστικό του, όμως, είναι στη σάλτσα. Δεν γίνεται να είναι περισσότερο μαμαδίστικη. Και γι’ αυτό το αγαπώ. Το κρέας είναι λίγο σκληρό, λόγω αγριάδας του γουρουνιού, αλλά χαλάλι. Έχει και ωραίο χωριάτικο λουκάνικο. Βέβαια, εσύ, που ξέρω ότι βαριέσαι τις παλιομοδίτικες γεύσεις, ίσως είναι καλό να παίξεις πιο πολύ με ορεκτικά.

- Καλά, εγώ, δεν ξέρω και αν θα πάω ποτέ στο μαγαζί που λες.

- Τώρα που βρήκα τον κρυμμένο θησαυρό των κουτουκιών θα πάμε παρέα. Ξέχασα να σου πω, γιατί θεωρώ ότι εννοείται, πως στο τέλος έχει και γλυκάκι. Βέβαια, δεν είναι του γλυκού ο κυρ Δημήτρης, και έτσι μπορεί να μη σου φέρει τίποτα το ιδιαίτερο. Αλλά την κίνηση την κάνει.

- Και τα μπικικίνια? Γιατί έχω δει υψηλά νουμεράκια στις τιμές που μου λες τόση ώρα.

- Κοίτα, οι τιμές είναι τσιμπημένες, όμως με τα κεράσματα του κυρ Δημήτρη δεν πρέπει να αγχώνεσαι. Δεν σου κρύβω ότι χωρίς τα κεράσματα, το κόστος θα ήταν πάνω από 20€ για κάθε άτομο. Ευτυχώς που τα κάνει, μεταξύ μας, γιατί πληρώνω πάντα εγώ και θα με έτσουζε άσχημα, αν δεν ήταν τα κεράσματα.

- Νομίζω είναι πάρα πολλά για την εικόνα που έχω για τα κουτούκια στο μυαλό μου.

- Κοίταξε, δεν είναι λίγα, αλλά δεν συμβαίνει, σχεδόν, ποτέ, αφού ο κυρ Δημήτρης, πάντα, θα σε κεράσει κάτι κι έτσι κάποια χρήματα θα τα γλιτώσεις από αυτό. Βέβαια, έχεις δίκιο, δεν ακούγεται ωραίο σε ένα κουτούκι να πληρώνεις 20€. Θα του το πω αυτό, μήπως και ρίξει 1-2€ τις τιμές σε ορισμένα πιάτα που είναι τσιμπημένα.

- Τώρα μιλάς σωστά. Με καλύτερες τιμές, μπορώ να πω ότι θα το επισκεπτόμουν άνετα… Άλλωστε, τόσο καιρό θέλω να βρω ένα ωραίο κουτούκι!

- Σου ξαναλέω έχει τα πάντα: χώρο απίστευτο για κουτούκι, intimate καταστάσεις με τον φοβερό κυρ Δημήτρη (που να σου αρχίσει και τα αστεία! ) και μερικές πολύ ενδιαφέρουσες γεύσεις! Πράγματι, αν ρίξει ένα κλικ τις τιμές και αναβαθμίσει λίγο τις γεύσεις των κυρίως πιάτων του, έτσι ώστε να πιάσουν το επίπεδο των ορεκτικών, θα μπορούσε να γίνει ακόμη καλύτερος. Πως σου ακούγεται? Θα έρθεις λοιπόν?

- Θα γνωρίσω τη Νίτσα?

- Αμέ… Νομίζεις πηγαίνω πουθενά χωρίς αυτήν?

- (“Αυτό φοβάμαι”, είπα από μέσα μου) Οκ λοιπόν, we have a deal!

02 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Τήνος – Φάρσαλα – Γαλάτσι. Ε; Μάιστα… Ο Γύζης και ο Λύτρας ήταν κι οι δύο Τηνιακοί. Και οι δύο δάσκαλοι του Γεωργίου Ροϊλού. Ο Γεώργιος Ροϊλός ήταν ο ζωγράφος ο οποίος απαθανάτισε στους πίνακές του τη μάχη των Φαρσάλων του 1897, καταστροφική για την Ελλάδα και απότοκος της εθνικιστικής υστερίας που ακολούθησε την πτώχευση του 1893 (ring a bell?). Η «πατρίς ευγνωμονούσα» έδωσε το όνομα του μεγάλου ζωγράφου της σχολής του Μονάχου Γεωργίου Ροϊλού σε ένα μικροσκοπικό στενάκι στα σύνορα Αθήνας – Γαλατσίου. Εκεί προς επίρρωση του ρητού ότι δεν υπάρχουν μικροί ρόλοι αλλά μικροί ηθοποιοί στήθηκε ένα ταβερνείο -από πάντα παλιακό- που ξεπερνάει με αξιώσεις τα σύνορα του Γαλατσίου και παίζει έναν αρκετά σημαντικό ρόλο στα της αθηναϊκής εστίασης.

Ό, τι είναι οι Κόμηδες της Λασκαράτου για τα μπαρ είναι η Κιβωτός σε έκδοση ταβέρνας. Παλιομοδίτικο, ελαφρώς παλιωμένο, παλιακό αλλά τίμιο και άξιο χρηματοδότησης διά της υμετέρας επίσκεψης. Πιο εύκολα το αγαπάς παρά λες ότι είναι η καλλίτερη ταβέρνα που έχεις πάει. Να πεις ότι είναι η χειρότερη ταβέρνα που έχεις πάει απλά δεν ισχύει.

Χθες, 26-9-2017, την επισκεφθήκαμε με φίλο εκ γενετής πεινασμένο αλλά όχι πεινάλα. Πήραμε:

Πρασοτηγανιά. 8,00 ευρώ. Εξαιρετικό. Θα μπορούσε να βαπτισθεί και χοιρινό πρασάτο κατσαρόλας. Είχε μια ελαφρώς δεμένη σαλτσούλα. Εξαιρετική ισορροπία οξύτητας-λιπαρότητας. Χοιρινή σπάλα χωρίς πολλά λίπια. Ωραία ψιλικά. Δι’ εμέ το καλλίτερο από όσα πήραμε. Φάουλ το ζέσταμά της στα μικροκύματα.

Κοτόπουλο αλά κρεμ. 9,00 ευρώ. Εκ προοιμίου γεύση ‘80s. Πυκνή, μεστή σάλτσα, σωστά ψημένο κοτόπουλο. Ελαφρώς πιπεράτο και πικάντικο. Τυρένιο βάθος στη σάλτσα.

Μπιφτέκι. 9,00 ευρώ. Δεν μου άρεσε σαν μπιφτέκι. Είχε αυτό το σπογγώδες που εμένα δεν μου κάνει κέφι. Σε άλλους ίσως αρέσει. Εμένα μου αρέσει ο κρουστός κιμάς. Ο μη εξαντλητικά ζυμωμένος.

Όλα συνοδεύονταν από άφθονη φρέσκια, νόστιμη, τηγανιτή πατάτα τηγανισμένη σε πεντακάθαρο λάδι (σ. σ. σε πολλές κριτικές μου έχω αναφερθεί στην ποιότητα του τηγανόλαδου, η οποία συνήθως είναι σημαντικότερη από αυτή της πατάτας μιας και αυτή καθορίζει το κόστος στην πραγματικότητα καθώς η πατάτα είναι από τα φθηνότερα αγροτικά προϊόντα).

Μανιτάρια γεμιστά. 6,50. Δυο άσπρα αγαρικά μεγαλούτσικα. Γέμιση κρεμώδης και σχετικά βαριά. Ωραία τραγανή κρούστα από τυράκι. Το μανιτάρι ζωντανό και ζουμερό.

Ψωμί το οποίο το είχε περάσει από φουρνάκι για να ζωντανέψει. Τυπικά ένα ευρώ.

Πήραμε μισό κιλό ροζέ και κέρασε άλλο τόσο. 3,50 το μισόκιλο. Αντικειμενικά έχει περισσότερο ενδιαφέρον παρά είναι κρασί που περνάει τα τεστ των σομελιέ. Σπιτίσιο κρασί που θυμίζει αυτό που σου φέρνει ένας μπάρμπας σου από τη Στεμνίτσα, από όπου κατήγετο κι ο Ροϊλός…

Στο τέλος μας απολογήθηκε διότι λόγω ασθενείας των προηγούμενων ημερών δεν είχε ετοιμάσει γλυκό να μας κεράσει…

Η εξυπηρέτησις ήτο αρίστη. Φιλική αλλά όχι φορτική. Ασχέτως λεπτομερειών βλέπεις το γνήσιο και πρωτογενές ενδιαφέρον για το αν περνάς καλά. Βλέπεις την περηφάνια για το σερβιριζόμενο προϊόν, ακόμα κι όταν αυτή δεν 100% δικαιολογημένη για να πούμε την αλήθεια, και την αγάπη για το φαγητό. Ναι ρε παιδάκι μου. Μας αρέσουν οι ταβερνιάρηδες που αγαπάνε το φαγητό. Δεν μπορώ άλλους σφίχτες με τατού να μου το παίζουν μάγειρες. Μπορεί να είναι σεφ ολκής αλλά δεν είναι ταβερνιάρηδες. Σε παλαιότερη επίσκεψη στο κατάστημα είχαμε πάρει σταβλίσια. Ρωτηθήκαμε αν μας άρεσε. Μετά την καταφατική απάντηση κατέφθασε ο κάπελας με το μισό βόδι στον ώμο του για να μας δείξει από πού την είχε κόψει όλος περηφάνια. «Σήμερα ήρθε από τη Νάξο. Δεν έχει προλάβει να σιτέψει αλλά είναι πολύ μαλακιά» είπε ενώ γελούσαν και τα μουστάκια του και μια χορτοφάγος της παρέας γούρλωσε ανήσυχη με τους βάρβαρους τρόπους των κρεατοφάγων… Αυτό είναι η ταβέρνα. Όλα τα άλλα είναι σον-σον και τάχαμου τάχαμου. Απλό, nes pas?

Ο χώρος, ο χώρος, ο χώρος. Κοίτα τώρα. Άλλοι λένε έτσι, άλλοι λένε αλλιώς. Εμένα αυτό το βαρυφορτωμένο στο όριο του γιουσουρούμ μου αρέσει. Αλλά εμένα μου άρεσε και ο Μάκης (Κληματαριά) στην Πλάκα. Ο καθένας έχει δικαίωμα στην άποψή του, θετική ή αρνητική, αλλά κανείς δεν έχει δικαίωμα να πει ότι ο χώρος είναι ‘της σειράς’. Έξω έχει αυλή πασπαρτού: είναι σκεπασμένη η μισή, για βροχερά βράδια όπως το χθεσινό, έχει ανεμιστήρες οροφής όπου αυτό είναι εφικτό, έχει πολλά και ενδιαφέροντα φυτά (οι φυτεύσεις πάντα μου κάναν αντιπροσωπευτικές του κυρίου του χώρου). Ο χώρος είναι από αυτούς που είτε σ’ αρέσει είτε όχι. Εμένα μου αρέσει. Βαριέμαι τα minimal εκτός αν είναι σουσερί.

Δυο νομάτοι φάγαμε-σκάσαμε με 16,75 το κεφάλι (όξω ο οίνος). Είπαμε τα ποδοσφαιρικά μας (ελέω γενικής ξεφτίλας ήταν το συντομότερο κομμάτι της κουβέντας), είπαμε τα πολιτικά μας, είπαμε τα οικογενειακά μας, τα επαγγελματικά μας. Μέσα σε ένα δίωρο τάπαμε όλα και φάγαμε κι όλας για 16,75. Η κουφάλα ο ψυχαναλυτής παίρνει ο φθηνότερος 40 ευρώ την ώρα χωρίς να κεράσει ούτε ένα φοντάν. 1000 φορές ταβέρνα. Κι η Κιβωτός είναι μια τίμια και καλτ λύση.

Να πούμε τέλος ότι άλλος ο Ρίζος ο Νερουλός (λόγιος και από τους πρώτους υπουργούς και επί Καποδίστρια και μετά), του οποίου του όνομα φέρει η παράλληλη με την της Κιβωτού οδός, άλλος ο Γεώργιος Ροϊλός (ο ζωγράφος της σχολής του Μονάχου), του οποίου το όνομα φέρει η οδός επί της οποίας η Κιβωτός. Ρίζος Ροϊλός δεν υπάρχει.

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Εγω δε γεννηθηκα στην κιβωτο μαζι με τ’ αλλα ζωα, εντουτοις τους βγηκα από κουνια θεριο ανημερο. Ως και το τεραστιο μαλλι μου αποθηριωμενο βγηκε. Όταν δημοσιευτηκε η κατακεραυνωτικη σκουφατη κριτικη για την Κιβωτο, το αγριμι μεσα μου κοντεψε να λυσσαξει από δικαιη οργη για την αχαρακτηριστη εμπειρια στην οποια ανευθυνοι, όπως θεωρησα, μαγαζατορες υποβαλλουν τους ανυποψιαστους πελατες τους. Η γλαφυροτατη περιγραφη με ειχε αφησει αφωνη, πραγμα σπανιο για ατομο των τοσων λεξεων.

Η τυχη, όμως, τα εφερε ετσι που ένα βραδακι καθημερινης, με ολο το ζωικο βασιλειο βιδωμενο σε μια πολυθρονα να παρακολουθει τον τελικο του Survivor, βρεθηκαμε ένα αρνι και δυο λέαινες στην Κιβωτο, να δουμε με τα ματια μας αυτό τον τοσο σατανικο Νωε της εστιασης. Και τοτε πραγματικα αποκτηνωθηκα.

Λυπαμαι πραγματικα που η αποψη μου αντικρουει τη γνωμη αλλου χρηστη σε τετοιο βαθμο, σε σημειο να απορω αν βρεθηκα στο ιδιο μαγαζι ή αν υπαρχει και αλλη Κιβωτος στο Γαλατσι. Η εμπειρια, όμως, που ειχαμε εμεις απεχει ετη φωτος από οσα ειχαμε δαβασει, και νιωθω την αναγκη να αποκαταστησω αμεσα την αδικια που θεωρω πως εγινε σε βαρος ενός τοσο αξιολογου μαγαζιου και, κυριως, ενός τοσο μοναδικου ανθρωπου.

Όταν ξετρυπωσα το μαγαζι σε ένα τοσοδουλι στενακι και ειδα την μικρη ξυλινη εισοδο του, ειπα μεσα μου «εδώ ειμαστε». Ειμαι κουτουκού, είναι γνωστο πλεον αυτό, και κάθε τρυπα και λαγουμι εμενα με ενθουσιαζει. Ελα όμως που το μαγαζι αυτό λειτουργησε όπως η Kinder εκπληξη. Μπαινω μεσα, βλεπω τον ξυλινο διακοσμο, το τζακι, τα ευρυχωρα τραπεζια, λεω μια χαρα ταβερνακι είναι, μαζεμενο, χωρις πολλα πολλα. Δεν ηταν και κατι το εξεζητημενο, μια απλη ταβερνα για μεζε και κρασακι με καλη παρεα, ωστοσο πεντακαθαρη και φροντισμενη. Σκονες και εγκαταλειψη δεν συναντησαν ποτε ουτε το βλεμμα μου, ουτε την εξαιρετικα ευαισθητη στο ακαρι ρινικη μου κοιλοτητα.

Ωσπου διαβαινω την πορτα για την πισω αυλη, και νιωθω σα να μπηκα στη Χωρα των θαυματων. Δεντρα, γλαστρες και αναρριχητικα φυτα, ξυλο και πετρα αναμικτα, γλυκο πρασινο χρωμα αναμεσα στην πετρα, να ανακουφιζει το ματι. Πανω στο πλακοστρωτο μεγαλα τραπεζια με ανετες ξυλινες καρεκλες, ολη η οροφη καλυμμενη με κλιματσιδες και κλαδια, και καπου εκει αναμεσα να ξετρυπωνουν ανεμιστηρες οροφης για τις ζέστες. Ο κηπος αυτος είναι τοσο απολαυστικα ησυχος που ανετα καθεσαι ένα τριωρο και κουτσοπινεις, και εχεις την αισθηση ότι εισαι διακοπες. Μου αρεσε πραγματικα παρα πολύ.

Περνωντας στον διαβοητο κυριο Δημητρη, ο ανθρωπος είναι one man show. Φιγουρα γελαστη και κεφατη, λιγο ακοπη και αυθορμητη, αλλα καλοκαρδη και βροντερη, σαν το κλισε του απολυτου ταβερνιαρη. Δε σε περιποιειται απλως, σε κατασκλαβωνει με την γενναιοδωρια του, την απλοχερια και την ειλικρινη φροντιδα του. Μας εδωσε τις συνταγες για τα, μοναδικης συλληψης, πιατα του, μας προτεινε ο ιδιος με την χαριτωμενη, παιδικη επιμονη του καποια πιατα, μας επνιξε στα κερασματα και μας φορτωσε με δωρα.

Τι θελαμε και επαινεσαμε την ντοματα του στο πιατο μας? Μας εφερε 3 σακουλακια με 3 ντοματαρες εκαστο, με μια ευωδια που σου σπαγε τη μυτη. Οι ντοματες αυτές, που αυτή τη στιγμη που γραφω αναπαυονται εν τοπω χλοερο, ηταν μια τοσο απλη αλλα τοσο καθηλωτικα γλυκεια κινηση που με κερδισε αμεσως. Όχι φυσικα για την αγοραστικη αξια της ντοματας, αλλα για την ανυπολογιστη αξια του ανθρωπου που την προσφερε τοσο χαριτωμενα. Και να έμενε εκει. Όταν στο τελος εφερε να κερασει δικο του, χειροποιητο τσιπουρο το οποιο ηταν ομολογουμενως αριστο, η lion queen ενθουσιαστηκε τοσο που θελησε να αγορασει λιγο για το Βασιλια των λιονταριων. Ο ανθρωπος εσπευσε να της φερει ένα μπουκαλι και ηταν ανενδοτος, παρα τα επιμονα παρακαλια της αλλης, να παρει χρηματα.

Μα δεν είναι μονο τα δωρα και τα κερασματα, αλιμονο αν αυτά εκριναν την ποιοτητα του ανθρωπου. Είναι αυτή η αβιαστη οικειοτητα που νιωθει με τους πελατες του, που θα μιλησει μαζι τους επι παντος επιστητου, αλλα θα τους δωσει και το χωρο να πουν τα δικα τους ανενοχλητοι. Θα ριχνει διαρκώς ένα βλεφαρο προς το μερος σου, χωρις να σε ενοχλει όμως με απανωτες επισκεψεις. Θα κανει το καλαμπουρι του. Θα σου πει με παιδικη περηφάνια οσα εχει καταφερει στο χωρο, όχι γιατι είναι υπερφιαλος, αλλα γιατι λατρευει τοσο εξωφθαλμα αυτό που κανει. Και, κακα τα ψεματα, το κανει πολύ καλα.

Όλα οσα φαγαμε από τον αρκετα περιορισμενο, λογω καλοκαιριου, καταλογο ηταν νοστιμα, δημιουργικα και πλουσια. Συγκεκριμενα πήραμε:

Ντακο σε μεγεθος κουμπαρά, θαμμενο από την τριμμενη, μυρωδατη ντοματα και μια τσανακα τουλουμοτυρι. Τραγανος οσο ακριβως πρεπει και ταυτοχρονα ευκολος στο κοψιμο, ζουμεροτατος, με ένα τυρι ξινο και τοσο ταιριαστο με τη γλυκεια ντοματα. Συνοδευεται από μπαστουνια αγγουριου με χοντρο αλατι και σκληρες, αλμυρες ελιες. (6€)

Μελιτζανα με γιαουρτι. Ολοκληρο βουνο τηγανισμενης μελιτζανας, πιπεριας, και εμβολιμου σκορδου, σκεπασμενο με μια πολύ αναλαφρη στρωση γιαουρτιου με μυρωδικα, και ποτισμενο με μελι. Αν εχεις το θεο σου. Μας αφησε αναυδες το ποσο αψογα συνδυαζονται τα τοσο ετεροκλητα υλικα σε ένα λαχταριστο συνολο. Ακομα και το, παρ ολιγον, τετραποδο που δεν πλησιαζει τον ανηθο, αυτό το πλησιασε αγριως. (6€)

Φετα σε φυλλο με μελι και φιστικι Αιγινης. Ένα μεγαλο παραλληλογραμμο, ηρθε μολις τηγανισμενο και καυτο, με μια γεμιση ρευστη και υπεροχη και φυλλο αλαδο και τραγανο. Η κοκκινη πιπερια και τα μπαχαρικα που ειχαν ανακατευτει με το τυρι του εδιναν άλλη διασταση. (6€)

Μανιταρια γεμιστα. Δυο πορτομπελο ξεχειλισμενα σε τυρια, μπεικον και μπεσαμελ, η φαντασιωση καθε καρδιολογου. Στο τελος ειχε γκρατιναριστει κιολας, και ειχε μια κρουστα τυριου ευπαρουσιαστη. Η γεμιση ηταν κολασμενη, ενώ το μανιταρι κρατουσε ολους τους χυμους του. Για μεγιστη απολαυση, τρωγεται ζεστο. (6€)

Μπουρεκι χορταρικων. Ερχεται ένα μισοφεγγαρο σα γιγαντια, ζυμαρενια, τηγανιτη κουρου που μπορεις να χρησιμοποιησεις και σαν μπουμερανγκ αναχαιτισης στο μεγεθος που είναι. Η γεμιση με όλα τα πρασινα του βουνου και του λογγου, κρεμωδης και καυτη, εδενε τοσο ωραια με την κρουστη, εντελως άλαδη ζυμη. Το αφησαμε για το τελος, γιατι ειχαμε τοσα να επικεντρωθουμε που ξεχαστηκαμε και, ακομα και κρυο, παρεμεινε τραγανο και νοστιμο. (7€)

Μπιφτεκι μοσχαρισιο, για το οποιο θυσιαστηκε μισο μοσχαρι. Πλακουτσωτο, με υπολογισιμο ογκο και παχος, με τα μυρωδικα του τοσα οσα, χωρις υπερβολες. Ηταν τοσο αρτια ψημενο, που, παροτι δεν ηταν medium όπως το προτιμω, και ενώ ηταν τοσο παχυ που θα περιμενες ανισο ψησιμο, ηταν αδιανοητα ζουμερο και κοβοταν πανευκολα, χωρις να θριβουλιαζει. Οι τηγανιτες πατατες που το συνοδευαν καταξανθες και τραγανες, σαν Σουηδες τουριστριες. (9€)

Η απολυτη υπερπαραγωγη. Κοτοπουλο σε μαριναδα καφε, σβησμενο με κρασι, πανω σε τηγανιτο ψωμι, με μια λιμνη ψητου τυριού μαλάκα από την Κρητη δίπλα. Ο ανθρωπος χτυπιοταν να το παρουμε, αλλα εγω η χοντροκεφαλη ασυγκινητη. Τι να κανω που δεν τα συμπαθω τα ρημαδια τα πουλερικα, ουτε τα κοτοπουλα, ουτε τα γαλόπουλα, ουτε και τις χοντρομπεκατσες; Ειδε και αποειδε ο χριστιανος και μας το εφερε κερασμα. Και δεν μιλαμε για μια μεριδουλα, όχι. Την κανουμε που την κανουμε τη γουρουνια, θα την κανουμε σωστα, με 3 κιλα κοτοπουλο και ένα κεφαλι τυρι.

Παροτι περιμενεις ότι το πιατο αυτό θα είναι πιο βαρυ από ρεμπετη στην Κοκκινια, τελικως και σε αυτό πεσαμε εξω. Δεν πρεπει να εχω φαει ποτε τρυφεροτερο κοτοπουλο, ενώ ο συνδυασμος με τη σαλτσα, το θεικο ψωμακι από κατω και το τυρι ηταν κολασμενος. Δε νομιζω ότι μπορω να το περιγραψω καλυτερα χωρις να μειωσω το γευστικο του βαθος, και δεν θελω κιολας. Να πατε να το φατε. Τελεία.

Τα αλλα θηλαστικα ηπιαν κοκκινο κρασακι 1.5 κιλο (7€) που χαρακτηρισαν ευγεστο και ελαφρυ και μια σοδα (1€) Ψωμακι στην αρχη ηρθε καυτο και μαλακο, καθολου σφουγγαρε και σιγουρα ημερας, εκανε πολλες μετωπικες με τις σαλτσες στα πιατα. Νεράκι βρυσης σε μπουκαλι δικο τους γυαλινο, με μυρωδια ανυπαρκτη και, με πατερα υδραυλικο αλα Σουπερ Μαριο, γνωριζω πολύ καλα από πηγαδια, γουρνες και αντλιες.

Κλεισαμε τις απειρες ωρες παραμονης μας στην υπεροχη αυλη με «καρπουζακι», όπως βαφτισε ο κυριος Δημητρης την οροσειρα που απιθωσε στο τραπεζι μας, γλυκο, δροσερο, ατελειωτο. Οι άλλες στην αγελη ηπιαν και το αρωματικο τσιπουρο, εγω απλως τις κοιτουσα να ενθουσιαζονται και γελουσε η μουσουδα μου.

Τι πληρωσαμε τελικως για όλα αυτά? Το συγκλονιστικο ποσο των 49 ευρω με νομιμη αποδειξη, που με αναγκασαν να ρωτησω τον λογιστη μου αν με παιρνει ένα τετοιο οικονομικο ανοιγμα σε εποχες κρισης. Με αυτή την κριτικη ελπιζω να αποπληρωνω και ένα χρεος στον κυριο Δημητρη, έναν ανθρωπο που συμπαθησα με το καλησπερα σας και, ως το τελος της βραδιας ειχα αποφασισει ότι σκοπευω να τον κανω πλουσιο με τη συχνοτητα επισκεψεων μου.

Εξαλλου, για μενα κριτηριο για το αν θα ξαναπαω σε ένα μαγαζι αποτελει να μου λειπει καποια γευση που εφαγα εκει, να την επιθυμησω καποια στιγμη στο ασχετο, εκει που ανακατευω βαριεστημενα τα δημητριακα που αποτελουν σχεδον όλα μου τα γευματα στο σπιτι- ναι, ειμαι τοσο ακαματα! Το προβλημα σε αυτό το μαγαζι είναι ότι δεν ειχα προλαβει να φυγω και μου ελειπαν οσα γευτηκα ήδη. Μια μερα περασε, η λιγουρα για αυτά τα πιατα δεν περασε ακομα.

Το προτεινω ρωτας; Σοβαρα τωρα;

11 medium

17 Νοε 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Ταβέρνα εποχής που σε μεταφέρει πίσω σε παραδοσιακές καταστάσεις, αθωότερες, καλύτερες, αγνότερες. Η πρόσβαση είναι τόσο εύκολη και τόσο δύσκολη ταυτόχρονα. Ανεβαίνοντας τη λεωφόρο Γαλατσίου στο δεξί μας χέρι, βρίσκεται χωμένη σε ένα στενάκι. Αν πάει κανείς προσεκτικά, θα διαπιστώσει ότι η πινακίδα φαίνεται από τη λεωφόρο.
Η ταβέρνα είναι μεγάλη αρκετά και έχει στην κυριολεξία... στο βάθος κήπο, για τους καλοκαιρινούς μήνες. Έχει ένα εξωτερικό χώρο με φυτά στο πίσω μέρος που μοιάζει με κρυμμένη όαση.
Το εσωτερικό είναι περιποιημένο και καθαρό με παλιά παραδοσιακά διακοσμητικά αντικείμενα. Τα σάββατα έχει και ζωντανή μουσική. Ο ιδιοκτήτης είναι βέρος Μυτιληνιός, ένας πολύ πρόσχαρος και πρόθυμος άνθρωπος, ζεστός, με οικιεότητα που σου θυμίζει συγγενικό πρόσωπο και με ζεστό χαμόγελο. Σε κερδίζει αμέσως. Το ίδιος και ο νεαρός σερβιτόρος που πραγματικά ήταν ένα πραγματικά και αυθεντικά καλοσυνάτο παιδί με ανεπιτήσευτη απλότητα, προθυμία και ευγένεια.
Ο κατάλογος θα έλεγα ότι έχει πιάτα για κάθε γούστο τόσο σε ψαρικά, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι κατευθείαν από Μυτιλήνη όσο και σε κρεατικά τα περισσότερα εκ των οποίων είναι από Νάξο. Υπάρχουν όμως και ποντιακές αναφορές και γεύσεις, όπως ο γκιουζλεμές τον οποίο τιμήσαμε δεόντως.
Κυριακή μεσημέρι λοιπόν καταφτάνουμε 4 άτομα. Βρήκαμε την ταβέρνα χωρίς καμία δυσκολία και παρκάραμε αμέσως. Όση ώρα παραμείναμε στο μαγαζί διαπιστώσαμε ότι ο κόσμος την τιμάει και δεν παρασύρεται από τις σιερήνες των νέων μαγαζιών που ανοιγοκλείνουν συνεχχώς ώσπου να πεις κύμινο. Οι κλασικές αξίες παραμένουν πεισματικά στο πέρασμα των ετών και υπάρχει σοβαρός λόγος γι΄ αυτό: το καλό, παραδοσιακό, αυθεντικό, μαμαδίστικο, καλομαγειρεμένο φαγητό. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;
Από τον ενδιαφέροντα κατάλογο επιλέξαμε, μετά δυσκολίας, είναι η αλήθεια:

- μελιτζάνα χανούμισσα, απογειωτικό πιάτο που κέρδισε τις εντυπώσεις όλων μας. Κατέφτασε ζεστό με λιωμένο τυράκι και ήταν όλα τα λεφτά.

- ψητά μανιτάρια πλευρώτους περιχυμένα με μπαλσάμικο, κλασική αξία

- γκιοσλεμές τυρόπιτα με δικό τους χειροποίητο φύλλο (ας μην ξεχνάμε ότι η Μυτιλήνη, τόπος καταγωγής του ιδιοκτήτη, γειτνιάζει με τη Μικρασία, εξ ου και το πιάτο) και 4 διαφορετικά είδη τυριών μεταξύ των οποίων και λαδοτύρι Μυτιλήνης, κατέφτασε καυτό.

- κοτομπουρεκάκια, επίσης με δικό τους τραγανιστό χειροποίητο φύλλο, ήταν πραγματικά τραγανιστά, ολόζεστα, φρεσκότατα.

- σαλάτα με ποικιλία χορταρικών (λάχανο, καρότο, μαρούλι, ντομάτα σως) σε τεράστια ποσότητα, δροσερή και νόστιμή

-γαρίδες ψητές συνοδεία σαλατικών. Οι γαρίδες κατευθείαν από Μυτιλήνη, ελληνικές, τεράστιες, χορταστικότατες

-μπιφτέκι γεμιστό με τυρί και μπέικον: ζουμερό, τεράστιο σε μέγεθος, με αρωματικά, όχι λιγωτικό, με το τυράκι το λιωμένο να απογειώνει τη γεύση και ψιλοκομμένο μπέικον να συμπληρώνει τις αισθήσεις

- μελιτζάνα μαζί με το περιεχόμενό της ψημένη στα κάρβουνα και γεμιστή με κομματάκια κοκκινιστό μοσχαράκι που έλιωνε κυριολεκτικά στο στόμα. Άλλο ένα πιάτο κόλαση με αναφορές στη μικρασιατική-πολίτικη κουζίνα (οι επιρροές που λέγαμε). Φοβερός συνδυασμός γεύσης και καθόλου βαρύς, αφού η μελιτζάνα δεν είχε τσιγαριστεί ή τηγανιστεί κα δεν είχε λάδαι, μόνο το ζωμό από το κρέας. Συνοδευόταν από τηγανητές πατάτες.

- γεμιστό ψαρονέφρι με γραβιέρα Νάξου, μπέικον και λιαστή ντομάτα. Πολύ ωραίς συνδυασμός με τη λιαστή ντομάτα. Το ψαρονέφρι έλιωνε στο στόμα και δεν ήταν καθόλου ξερό και άτονο όπως συνηθίζεται. Το πήραμε μετά από παραίνεση του ιδιοκτήτη και πραγματικά δεν χάσαμε. Συνοδευόταν επίσης από τηγανητές πατάτες.

- κρασί κόκκινο χύμα 1/2 κιλό.

Το νερό ήρθε σε κανάτα, το ψωμάκι ήρθε ξεροψημένο και ζεστό και στο τέλος κατέφτασε πιατελίτσα με χειροποίητη καρυδόπιτα και σοκολατόπιτα.
Οι τιμές δεν θα μπορούσαν να είναι καλύτερες. Υπολογίστε περίπου 17 ευρώ το άτομο. Βέβαια παίζει ρόλο αν θα πάρετε ψαρικά ή θαλασσινά, γιατί είναι φρέσκα (ακόμη και το καλαμάρι που ρωτήσαμε) και ελληνικά και όπως είναι φυσικό μπορεί να ανεβάσουν το κόστος. Να πάτε και δεν θα χάσετε!

21 Δεκ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Αυτή είναι η δεύτερη φορά που εμπιστεύομαι και ακολουθώ εγκωμιαστικές κριτικές φορτωμένες με 4άρια, και μάλιστα από χρήστες που απολαμβάνουν ευρύτατης εμπιστοσύνης και ψήφων, και η δεύτερη μου αποτυχία, που με φέρνει στη δυσάρεστη θέση να διαφωνήσω κάθετα με τους προλαλήσαντες για την Κιβωτό και να δώσω άμεση προτεραιότητα στην κατάθεση των απόψεών μου.

Ο ΧΩΡΟΣ
Δεν είναι ένα όμορφο κουτούκι, όπως το περίμενα, σέρνοντας την παρέα μου ένα βράδυ αρχές Δεκεμβρίου, για να πιούμε ένα κρασί με μεζεδάκια, μέσα στο πνεύμα των εορτών.
Δεν είναι ούτε μια παραδοσιακή ταβέρνα, από τις παλιές, και έχω πάει σε πολλές και γνωρίζω την έννοια του όρου. Είναι ένας χώρος κρύος, εγκαταλελειμμένος στην τύχη του, στον οποίο παθαίνεις κατάθλιψη μόλις τον διαβείς, αν δηλαδή προλάβεις και δεν σκουντουφλήσεις στα διάφορα ατάκτως εριμμένα αντικείμενα που προσπερνάς στο μισοσκόταδο, μέχρι να φτάσεις στην αίθουσα. Ο επάνω όροφος θα μπορούσε να είναι και από ταινία του Χίτσκοκ. Ευτυχώς όμως, διαθέτουμε χιούμορ.

Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ
Παγωμένη. Θερμοκρασία έξω στους 9 βαθμούς, μέσα πλησίαζε με το ζόρι τους 5. Τζάκι σβηστό, διακοσμητικό, με ένα ολόσωμο άγαλμα της γυμνής θεάς Αφροδίτης δίπλα του, δεν θα ήθελα να ήμουν στη θέση της. Ευτυχώς ήμασταν καλά ντυμένοι και φοράγαμε κασκώλ. Έντονη μυρωδιά κλεισούρας και μούχλας, μας πήρε από τη μύτη εξαρχής, μέχρι να φύγουμε τη συνηθίσαμε και αυτή.
Κουρτίνες, τραπεζομάντηλα, διάκοσμος, γιουσουρούμ εποχής τυραννόσαυρου, έχουν να καθαριστούν/φρεσκαριστούν χρόνια. Σερβίτσια.... δεν μπορώ πραγματικά να εκφραστώ. Δεν με ενοχλεί το παλιακό στυλ το γιαγιαδίστικο, με ενοχλεί όμως το αφρόντιστο και το παρατημένο που περνιέται για ρετρό.
Κατάλογος και ροζ χαρτί με πιάτα ημέρας, μέσα στις λαδιές. Πάνω στο γιουσουρούμ, πινελιά μοδάτη τα πλαστικά σουπλά από γνωστή αλυσίδα φουλ του κινέζικου. Καλύτερα βγάλτα, δεν κολλάνε πουθενά.
Ημιφωτισμένη σάλα, λες και περιμένεις το γιατρό να σε δει στα εξωτερικά ιατρεία. Η μουσική άνοιξε μόλις καθήσαμε. Δεν συνέβη το ίδιο με το κλιματιστικό που είδα στη σάλα, δεν άναψε ούτε ελάχιστα στο ζεστό, με τόσο κρύο έξω. Ίσως χάλαγε την υπόλοιπη ατμόσφαιρα, τί να πω.

Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ
Ίσως οι φίλτατοι χρήστες γνωρίζουν κάποιον άλλο κύριο Δημήτρη ;; Εμείς γνωρίσαμε έναν άνθρωπο κουρασμένο, βαριεστημένο, διεκπεραιωτικό, πιεζόταν να μας πείσει ότι όλα περνάνε από τα χέρια του, ότι όλες οι συνταγές είναι δικές του, ότι είναι εκεί 37 χρόνια, ότι όλα είναι χειροποίητα και θα μας αρέσουν πολύ. Δεν κρίνω την πρόθεση και την προσπάθεια του ανθρώπου, τα οποία σέβομαι. Όμως του λείπει η συναίσθηση ότι κάτι κάνει λάθος.
Δεν είχε κάποια ζεστασιά, δεν χαμογέλασε, ερχόταν κάθε 10 λεπτά να μας ρωτήσει αν "όλα καλά". Ήμασταν οι μόνοι πελάτες στο μαγαζί, μας είπε σχεδόν απολογούμενος τη δικαιολογία ότι ήταν βραδιά ποδοσφαίρου, οκ. Ένα ζευγάρι ήρθε λίγο πιο μετά, κρατήστε το αυτό. Ευτυχώς λέω εγώ, που δεν ζήσαμε το συνδυασμό της κλεισούρας με τσιγάρο, γιατί θα πάθαινα άσθμα επιτόπου.

ΤΟ ΚΕΡΑΣΜΑ
Καμία φρατζόλα ψωμιού, αλίμονο αν πηγαίναμε για την έρμη τη φρατζόλα. 5 φέτες ψωμί χθεσινό, ψημένο στο γκριλ για καμουφλάζ, με ολίγο ράντισμα λαδιού.
Στα 5 λεπτά η κολοκύθα.... το ψωμί συγνώμη, έγινε παξιμάδι. Μυτιληνιό κέρασμα είπατε, ντομάτα με λαδοτύρι, όχι. Error 404 not found.
Ψάρια, λαδοτύρια και λοιπά πακετάκια / κολατσιό για το σπίτι, όχι. Δεν πήγαμε εξάλλου γι'αυτά είπαμε. Καρυδόπιτα, ναι. Δύο μικρά κομμάτια στο τέλος. Άτεχνα σιροπιασμένη. Χθεσινή. Από το ψυγείο. Σαν την εκδίκηση που τρώγεται πάντα κρύα. Άστο. Μην την κερνάς καλύτερα.

Η ΚΟΥΖΙΝΑ
Σβηστή. Μάτια, εστίες, κάρβουνα, όλα σβηστά. Καμία μυρωδιά φαγητού. Τσιτσίρισμα από τηγάνι δεν ακούστηκε. Θόρυβος από κατσαρολικά, κανένας. Μαγικό πράγμα αυτό το φουρνάκι μικροκυμάτων. Και επικίνδυνο. Δεν έχω κι ούτε σκοπεύω να πάρω. Μου αρέσει το φρεσκομαγειρεμένο φαγητό. Κι ας είναι και σκέτες τηγανιτές πατάτες. Αλλά να είναι άσπρες όμως, όχι μαύρες.

ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ
Μεγάλο πράγμα η εμπιστοσύνη. Παίρνει χρόνια να χτιστεί και δευτερόλεπτα να κλονιστεί. Λέω ας εμπιστευτώ. Λάθος μεγάλο. Δουλειές του διαβόλου.
α) Τζατζίκι. Χειροποίητο, όχι. Έτοιμο, από κουβά, ναι, γνωστής υπεραγοράς, ξέρετε, ενισχυμένο με πολύ σκόρδο.
( Η σκορδίλα που έχω θα φύγει μέχρι το πρωί, άραγε ; Ερώτημα ρητορικό, ξέρει αυτός που τον ρωτάω, δεν θα φύγει η σκορδίλα. )
Αυτόν που το έφαγε το έτοιμο τζατζίκι, δεν τον ξεγελάς, εμένα μπορεί, αυτόν όχι. Επιπλέον, ποσότητα για σπουργίτι, στο κεσεδάκι του γιαουρτιού - αλλά ήταν γυάλινο. Από το σερβίτσιο της γιαγιάς.

β) Μπουρέκι λαχανικών σπέσιαλ. Το τεράστιο. Απροσδιόριστου σχήματος ή για να το θέσω πιο σωστά, σχήματος και χρώματος.... θα αυτολογοκριθώ, αφήστε το. Γέμιση από σπανάκι, πράσο, σέσκουλα. Τα πάντα όλα δηλαδή. Πες το χορτόπιτα ορφανή. Αλλά πάλι, και την χορτόπιτα την αυθεντική δεν θες να την προσβάλλεις.
Παραθέτω κατά λέξη το σχόλιο " λιωμένη αλοιφή οι πρασινάδες, κακότεχνο πανιασμένο φύλλο, όψη αποκρουστική. Καυτό, ναι, κατευθείαν από τα μικροκύματα. Τρώγε, γιατί θα μας το κάνει πακέτο. Σε 5 λεπτά, πετσί. "

γ) Ψαρονέφρι γεμιστό με τυρί και λιαστή ντομάτα. 4 κομμάτια όλα κι όλα. 11 ευρώ. Χλιαρό απέξω, παγωμένο από μέσα. Με πατάτες μελαμψές, νέα ποικιλία, μες το λάδι.

δ) Κοτόπουλο σαγανάκι σπέσιαλ, ο μεζές. Η αποθέωση των μικροκυμάτων. Καμμένες πατάτες, όλη η ετήσια παραγωγή Μεσσηνιακού λαδιού μέσα στο πυρέξ, ντομάτα αρκετή, πιπεριές, τυρί ρεγκάτο λιωμένο από πάνω. Το κοτόπουλο, όντως ξεψαχνισμένο και νόστιμο, αλλά η εκτέλεση το έπνιξε. Έντονη λαδίλα, βαριά γεύση. Κι ωστόσο κρίθηκε ως το πιο συμπαθητικό πιάτο - καταλάβατε νομίζω.

Κρασί κόκκινο ημίγλυκο, Νεμέας μας συστήθηκε. Τα χαρτιά του δεν τα είδα, να πω την αλήθεια, αλλά ήταν καλό και το ήπιαμε. Εδώ δεν υπήρξε παρέμβαση μικροκυματική, ευτυχώς.
Νερό... βρύσης, με έντονη μυρωδιά πηγαδιού δυστυχώς. Δεν μπόρεσα να πιώ, αν και έκλεισα τα μάτια και τη μύτη μου. Έψαξα περίπτερο μετά και ξεδίψασα με ένα μπουκαλάκι εμφιαλωμένο, λες και διακτινίστηκα Αύγουστο μήνα στο Σύνταγμα με καύσωνα - τέτοια χαρά.

Φάγαμε ό, τι μπορούσε να φαγωθεί, και αφήσαμε τα υπόλοιπα, κατά τέτοιο τρόπο που να μην πάρουμε πακέτο στο σπίτι και ντροπιαστούμε περισσότερο. Το ζευγάρι δίπλα μας, τα πήρε όλα πακέτο, ακόμη και τη σαλάτα. Ίσως κάποια γατούλια πέρασαν καλύτερα από εμάς, αυτό το κρύο βράδυ. Λογαριασμός 35 ευρώ. Κρίμα, γιατί δεν έχω κάτι καλό να προσθέσω και η εμπειρία μου ήταν απογοητευτική, όσο κι αν ήθελα να είναι αλλιώς.

ΠΑΡΚΑΡΙΣΜΑ ΚΑΙ ΕΝΤΟΠΙΣΜΟΣ
Μέχρι τη Λεωφόρο Γαλατσίου όλα πολύ εύκολα. Όταν έφτασα στο μαγαζί, έκανα μερικές σβούρες μέχρι να το εντοπίσω γιατί είναι κρυμμένο σε ένα στενό. Παρκάρισμα όμως, πολύ δύσκολο. 3 κύκλοι μέχρι να πετύχω σωστό timing και να παρκάρω σε θέση που μόλις άδειαζε. Μακάρι όλο μας το πρόβλημα όμως να ήταν αυτό....

Όσοι φίλοι με διαβάζετε, δεν με έχετε συνηθίσει σε τέτοιες κριτικές, σωστά ;;

Θέλω καλοπροαίρετα να πω, ότι δεν είμαστε ανόητοι όσοι γράφουμε εδώ, ξέρουμε πολύ καλά τί ( μας ) γίνεται.
Δεν υποτιμάμε κανέναν αλλά δεν θέλουμε και να μας υποτιμούν. Άλλοι άνθρωποι είναι στη ζωή τους παρατηρητικοί, άλλοι υποψιασμένοι, άλλοι χαβαλέδες και άλλοι σοβαροί. Λίγο εκπαιδευμένο να είναι το μάτι σου, τα πιάνεις τα σήματα που σε βάζουν σε σκέψεις.
Δεν είμαστε ούτε φωστήρες της γευσιγνωσίας, ούτε ειδήμονες της εστίασης, ούτε δικαστές, πόσο μάλλον ψωνισμένοι με το χόμπυ μας. Δεν παθαίνουμε παράκρουση με τις ψήφους που παίρνουμε ή δεν παίρνουμε, ούτε βουρλιζόμαστε με τους σκούφους που έχουμε ή δεν έχουμε.
Ξοδεύουμε τα πολλά ή λιγοστά χρήματά μας όπου πάμε, πρώτα για να κάνουμε το κέφι μας με την παρέα μας και μετά για την ενημέρωση. Δεν έχουμε ανάγκη ούτε τα κεράσματα, ούτε το τζάμπα.
Αντιθέτως, προσέχουμε πάρα πολύ πού κερνάμε τα 4άρια μας, για να μην εκτεθούμε. Συχνά έχουμε κι αποτυχίες και μας είναι πάντα δυσάρεστο να κατακεραυνώσουμε μια επιχείρηση, σε κάθε περίπτωση όμως υπάρχει αιτιολόγηση και ειλικρίνεια.

Το να γελάσει κάποιος με μια κριτική ή να την αγνοήσει, είναι και θεμιτό και αναμενόμενο. Δεν αρέσουμε σε όλους, δεν μας αρέσουν όλοι.
Το να παρασυρθεί κάποιος από μια εγκωμιαστική κριτική και να προσγειωθεί με τα μούτρα στα χαλίκια, είναι κι αυτό μέσα στο παιχνίδι, όπως και το να εμπιστευθεί έναν χρήστη και να του βγει σε καλό.

Όμως η αξιοπιστία είναι κάτι άλλο, εύθραυστο σαν γυαλί, και κόβει. Χτίζεται λιθαράκι λιθαράκι. Όσο δυσάρεστη και αν γίνομαι, δεν θα πάψω ποτέ να είμαι αυστηρή, σε ό, τι αφορά την αντικειμενική πληροφόρηση σε αυτά που γράφω εδώ. Αλλιώς, θα ήταν σαν να κορόιδευα εμένα πρώτη από όλους τους άλλους.
Ξέρω πως με αυτή την κριτική, έρχομαι κόντρα, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά. Οι αλήθειες πρέπει να επικοινωνούνται. Όσο κι αν ενοχλούν.
Τα 3D γυαλιά είναι για το σινεμά και οι ιστορίες επιστημονικής φαντασίας ταιριάζουν μόνο στη μεγάλη οθόνη, όχι εδώ, όχι έτσι.

Και στην τελική, είναι κάποια πράγματα που για μερικούς ανθρώπους, δεν θυσιάζονται σε κανέναν βωμό. Ή μήπως όχι ;;;

... to be continued...

2 medium

22 Νοε 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Αρτι αφιχθεισα απο την Σπαρτη, μου διαλαλει η κορη μου.
Ρε πατερα θα με πας καπου να φαω καλα. ;
Και μιας και δυο να μαστε στην κιβωτο.

Οταν κανεις κατι με αγαπη και μερακι τα τελευταια 37 χρονια, αυτο φαινεται στο αποτελεσμα. Και το αποτελεσμα γραφει καθαρο, νοστιμο, φαγητο, με αριστες πρωτες υλες, και συνταγες βγαλμενες απο την φαντασια του Μητσου,

Ο χωρος μια παλια μονοκατοικια σε ενα στενακι στα συνορα Πατησια Γαλατσι.
Περι τα 12 τραπεζια στην χειμερινη αιθουσα τον χειμωνα, και ωραια εξωτερικη αυλη για το καλοκαιρακι.

Σαββατο 19/11/2016, ατομα 3 κατηφορισαμε κατα τις 2 ωρα για φαγακι.

Καλοσωρισμα απο τον Μητσο, και αμεσως νερακι σε μπουκαλι, οι καταλογοι, που περαν του καθιερωμενου μενου, υπηρχε και μια κολλα Α4, ροζ χρωματος και χειρογραφα γραμμενες καμια 20-25 φαγητα, μοιρασμενα σε κυριως και μεζεδες.
Ταυτοχρονα και το καλαθι με μια φρατζολα ψωμι.

Επαναλαμβανω μια ολοκληρη ατοφια φρεσκια φρατζολα ψωμι.

Απο κυριως και οτι θυμαμαι την συγκεκριμενη ημερα εχουμε και λεμε.

Κουνελι σαλμι, κοκορας κρασατος, σνιτσελ, κοτοπουλο σαγανακι, συκωτι με καραμελωμενα κρεμμυδια, μπριζολα σταβλισια με 22 ευρω το κιλο, τηγανιες, κοτολετες, κοτοπουλο γεμιστο με τυρια και ζαμπον, μελιτζανα με μοσχαρι, συν τα κλασικα της ωρας.

Απο μεζεδες, σατζικι, μπουρεκι με χορτα, μελιτζανα γεμιστη, μανιταρια γεμιστα, σαγανακια, φετα με μαρμελαδα, γκιουλμεζεδες, φαβα, πιπεριες γεμιστες.

Σταματω εδω δεν περιγραφω αλλο.

Σημειωτεον οτι ξεχναω τα περισοτερα, να ειστε σιγουροι, οτι και ο πιο δυσκολος ουρανισκος θα βρει μια ποικιλια του γουστου του.

Παραγγειλαμε μιξη πρασινης σαλατας που περιειχε λαχανο μαρουλι καροτο, ντοματα, και παχυρευστη βινεγκρετ. Φρεσκοτατη, τραγανη, και σε ποσοτητα που θα την περιγραψω παρακατω.

Κοτοπουλο σαγανακι, με λιωμενα τυρια, συνοδευμενα με πατατα τηγανητη κομενη στο χερι. Μιλαμε για την κολαση γευσης και νοστιμιας. Σερβιρεται σε πηλινο οβαλ
πιατο. Εδω μιλαμε οτι το κοτοπουλο το ξεψαχνιζει ο ιδιος ο Μητσος και το παρασκευαζει μαζι με το ζωμο απο τα κοκκαλα, με αποτελεσμα να καθαριζεις το πιατο, και απο το τελευταιο ιχνος σαλτσας. Τα ιδια Παντελακη μου τα ιδια Παντελη μου, για το μεγεθος
. Παρακατω.

Σνιτζελ, πεντανοστιμο, συνοδευμενο με πατατα τηγανητη. Στο τηγανι περασμενο, ουδεν ιχνος λαδιλας, νοστιμο και ζουμερο συναμα.
Περιγραφη μεγεθους παρακατω.

Μελιτζανα με τυρια και ντοματα στο φουρνο, σερβιρισμενο σε πηλινο στρογγυλο βαθυ πιατο, πεντανοστιμο, και ευγεστο.
Αλλη μια επαναληψη για το μεγεθος, Παρακατω

Μπουρεκι με σπανακι, και ολα τα ψιλικα χορταρικα. Εδω μιλαμε για φυλλο χειροποιητο, περασμενο απο το τηγανι, χωρις ιχνος λαδιλας, και χωρις να σε φουσκωνει. Μαεστρια και στην παρασκευη, μαεστρια και στο τηγανισμα.

ΑΦΙΞΗ ΣΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟ ΑΝΙΑΡΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ

Πιστευω οτι το 90% των νοικοκυριων δεν σερβιρει τετοιου μεγεθους μεριδες.
Και δεν το λεει καποιος τσιλιβηθρας, αντιθετως το υψος, τα κιλα μου, ο σωματοτυπος μου, αλλα μαρτυρουν.
Στη σαλατα τουλαχιστον για 3 ατομα υπεραρκετη.
Στο μπουρεκι λαχανικων ενα μακροστενο πραγμα, τουλαχιστον για 3-4 καλοφαγαδες, να το κανουν καλα.
Στο σνιτζελ ενα μεγαλο πιατο που το καλυπτει μονο του, και διπλα αρκετη ποσοτητα πατατας τηγανητης.
Στο κοτοπουκο σαγανακι, περι τις 10 κοτομπουκιες, παλι συνοδευομενες απο την τηγανητη πατατα.
Στην μελιτζανα που θεωρειται μεζες, υπεραρκετη για 2-3-4 ατομα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΗΜΗΤΡΗΣ

Η καθε κριτικη μπορει να θεωρηθει και υποκειμενικη. Για τους δυσπιστους, δυσκολους, περιεργους, δινω αβαντζο τα προαναφερθεντα να μην ισχυουν ακριβως οπως τα περιγραφω.
Ελα ομως που υπαρχει και ο παραγων ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Και το κεφαλαιο ανθρωπος κυριες, και κυριοι ειναι ο ΜΗΤΣΟΣ.

Ευγενης, με αγαπη σε αυτο που κανει, βγαζει δικες του συνταγες, με αποτελεσμα να γευεσαι νοστιμο καθαρο φαγητο. Θα σε ρωτησει, θα ενδιαφερθει, για τα τεκταινομενα στο τραπεζι, θα σου δωσει την συνταγη αν την θελεις, θα σου προτεινει, θα σε περιποιηθει ρε αδελφε οπως αυτος ξερει.

Χαρακτηριστικο παραδειγμα, η στιχομυθια μεταξυ μας οταν ειχαμε τελειωσει το φαγητο.

Ο Μητσος βλεποντας την γεμιστη μελιτζανα μισοφαγωμενη, και με φανερο αγχος οτι πιθανως δεν μας αρεσε.

ΜΗΤΣΟΣ: Γιατι αυτο;
ΕΓΩ: Ρε Μητσο με δουλευεις;Η καθε μεριδα σου ειναι γαλοτσα νουμερο 46, Ποσο να φαμε. ;
ΜΗΤΣΟΣ: Ωραια παω να σου φτιαξω πακετο για το σπιτι.

Φθανοντας σπιτι και ανοιγοντας το πακετο διαπιστωνω, οτι περαν των υπολειμματων υπηρχε περι το μισο κιλο λαδοτυρι Μυτιληνης, μια φρατζολα ψωμι, και το υπολοιπο της σαλατας που δεν ειχαμε φαει.

Αυτος ειναι ο Δημητρης, καθαρος, αγνος, το γουσταρει αυτο που κανει, και αυτο ειναι πασιφανες. ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΣΑΙ με ολη την εννοια της λεξης, δεν εισαι ο πελατης, δεν ειναι ο στυγνος επαγγελματιας, που θα σε δει σαν 20 ευρω. Και πιστεψτε με αυτο δεν ειναι Δημοσιες σχεσεις, αυτο ειναι αυθεντικο.

Ετσι νιωθει, ετσι κανει.

Και εσυ οταν το δεις αυτο, και θα το καταλαβεις αμεσως, θα του το ανταποδωσεις, με το ελαχιστο που μπορει να κανεις για αυτον γραφοντας μια κριτικη. Γιατι η προσπαθεια, στον να προσφερεις στον αλλο κατι καλο, με ευγενεια ηθος, και μερακι, ανταποδιδεται με ενα ευχαριστω, και φιλοτιμο.

Και κατι τελευταιο. Κερασμα ραβανι για ολους μας, και για ολα τα προαναφερθεντα, μαζι με μισο κιλο κρασι, και ενα αναψυκτικο, ο λογαριασμος ηρθε 44 ευρω για 3 ατομα. Σημειωτεον με ενα μικρο συμπληρωμα φαγαμε και την Κυριακη σπιτι μας απο αυτα που μας ειχε κανει πακετο.
Μητσο μην αλλαξεις ποτε, ο κοσμος σε ξερει, και αυτοι που δεν σε ξερουν να εισαι σιγουρος γρηγορα θα σε μαθουν.
Στο λεει ο ψηλος με τα 110 κιλα του.

Στο επανιδειν, λιαν συντομως για τον κρασατο κοκκορα.

0 medium

22 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Επισκεφτήκαμε την Κιβωτό Σάββατο βράδυ 6 ατομα. Ο Κύριος Δημήτρης μας υποδεχτηκε με ένα εγκάρδιο, αυθεντικό χαμόγελο όπως πάντα. Ο χώρος ειναι περιποιημένος, είναι ένα ζεστό και φιλικό περιβάλλον και ιδανικό για κάθε περίσταση. Είναι μία ταβέρνα που σε μεταφέρει πίσω σε παραδοσιακές καταστάσεις και παρόλο που ο χώρος ίσως να μην σε εντυπωσιάσει με την πρώτη ματιά έχει κάτι το διαφορετικό που το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπολοιπα μαγαζιά του είδους του.

Πλέον μετά από τόσες φορές που έχω επισκεφτεί την Κιβωτό μπορώ να πω οτι εχω γίνει πιστή πελάτισσα. Η Κιβωτός είναι από τις λίγες αυθεντικές ταβέρνες που έχουν απομείνει και που μπορεί κανείς να βρει, πλέον στην Αθήνα. Παραγγείλαμε λοιπόν την Αναμεικτη Σαλάτα με την γλυκόξινη σως( η οποία είναι σταθερή αξία), Κοτοπιτάκια τα οποία έχουν μια υπέροχη γέμιση, Μανιτάρια γεμιστά, γραβιέρα σε φύλο με μαρμελάδα και φυστίκι Αιγίνης και από κυρίως πιάτα 2 μπιφτέκια γεμιστά και την Σταβλίσια μπριζόλα η οποία ήταν γιγαντιαία στην κυριολεξία! Ήταν όλα εξαιρετικά χωρίς καμία υπερβολή.

Όταν αγαπάς αυτό που κάνεις και το κάνεις και με μεράκι αυτό βγαίνει προς τα έξω. Στην εποχή που ζούμε αρκετοι προτιμούν να χαλάσουν την ποιότητα τους προκειμένου να μειώσουν το κόστος και για αυτο χρησιμοποιούν δεύτερης ποιότητας υλικά, παρολα αυτα η Κιβωτός είναι σταθερή, πάντα με ποιοτικά και φρέσκα υλικά.

Περάσαμε υπέροχα και με την συνοδεία της ζωντανής μουσικής που διαθετει το μαγαζι καθε Σάββατο βράδυ. Στο τέλος μας ηρθε κέρασμα ραβανί, κι αυτό χειροποίητο! Μείναμε απολύτως ευχαριστημένοι όπως και καθε φορα. Οι τιμές σε πολυ λογικά πλαίσια και κανείς θα μπορούσε να τις χαρακτηρίσει χαμηλές αν συλλογιστεί την ποσότητα και την ποιότητα. Αν δεν έχετε επισκεφτεί ακόμα την Κιβωτό πρέπει οπωσδήποτε!

04 Σεπ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Χαιρεται και καλο χειμωνα (η' φθινοπωρο) σε ολους!

Εισαγωγικα θελω να κανω την αυτοκριτικη μου πανω στο θεμα των κριτικων που εχω δημοσιευσει. Σαν ανθρωπος εχω βαθμολογησει με 4αρια εστιατορεια που με εχουν ευχαριστησει. Το θεμα ομως ειναι οτι επεσα στην παγιδα του αρχαριου σε αυτο το θεμα, διοτι τωρα που βρηκα ενα εστιατορειο που πραγματικα με ενθουσιασε, νιωθω οτι εχω καψει το χαρτι μου με παλαιοτερες υψηλες βαθμολογιες.
Δεν πειραζει, προς γνωση και συμμορφωση λοιπον, τωρα που ο πηχης ανεβηκε ισως διορθωθω και εγω... Εξηγουμαι λοιπον:

Επισκεφθηκαμε την Κιβωτο την Κυριακη 28/08 το μεσημερι, 3 ατομα, εχοντας λαβει υπ οψιν μου τα καλα σχολια των χρηστων του A4F. Ο χωρος βρισκεται σε ενα σοκακι κοντα στην Λ. Γαλατσιου. Αν δεν εχετε χαρτη ή GPS λογικα δεν θα το βρειτε ακομα και αν ειστε κατοικος της περιοχης. Αν μπειτε στο στενακι και εχετε μικρο ή μικρομεσαιο αυτοκινητο, ισως να καταφερετε να παρκαρετε απ εξω, αν και σαν περιοχη βρισκεις παρκινγκ ευκολα.

Φτανοντας στο εστιατορειο δεν μου γεμισε το ματι λογω της μικρης του φατσας. Για να ειμαι ειλικρινης ειναι σχετικα απομωνομενο απο τα υπολοιπα καταστηματα εστιασης του Γαλατσιου. Μπαινοντας, λοιπον, μεσα βρεθηκαμε σε ενα εστιατορειο το οποιο θα το χαρακτηριζα στεκι. Το αφεντικο (ο Κυριος Δημητρης απο την Μυτιληνη) μας υποδεχτηκε με ενα αυθεντικα εγκαρδιο χαμογελο. Ειναι ουσιαστικα κατι σαν μονοκατοικια με πολυ ομορφο εσωτερικο χωρο. Εκει ομως που πραγματικα μαγευτηκαμε και οι 3εις ηταν η αυλη του. Ομορφα και λιτα διακοσμημενη, με βλαστηση οσο επρεπε, δεν θυμιζε σε καμμια περιπτωση ταβερνα, αλλα την αυλη της γιαγιας στο χωριο. Το μονο που μας αγχωσε λιγο ηταν οτι δεν υπηρχε κανενας αλλος πελατης εκεινη την στιγμη αλλα ο κυριος Δημητρης που το πιασε με τη μια, μας εξηγησε οτι ηταν η πρωτη φορα που ανοιγε μετα τις διακοπες και δεν το ξερανε οι θαμωνες του.

Καθησαμε στο τραπεζι λοιπον, μας ανοιξε την μουσικη με ωραια παλια λαικα τραγουδια και μας εδωσε τους καταλογους και αλλο ενα ροζ φυλλο. Για μια στιγμη, νομιζα οτι ξαναπολυθηκα απο τον στρατο. Τι ειχε κανει λοιπον? Εκτος απο τους στανταρ καταλογους, ειχε γραψει σε κολλες χαρτι τα φαγητα που ειχε φρεσκα υλικα για να φτιαξει. Πως το λες αυτο με μια λεξη? Μερακι! Με περισσοτερες? Αγαπη για τη δουλεια σου! Και οπως λεει και ο αειμνηστος Bob Ross "ισως καπου εκει να υπαρχει και η λεξη επαγγελματισμος".

Ας μη σας κουρασω αλλο ομως. Παμε στην παραγγελια μας.

-Τζατζικι: Απο τα καλυτερα που εχω φαει και φρεσκοτατο.

-Μπουρεκι λαχανικων: (αυτοκριτικη No2) Δυστυχως αν και με λεει η γυναικα μου, ενιοτε, γουρουνι, δεν ειμαι παμφαγο ζωο. Για την ακριβεια δεν τρωω τα περισσοτερα λαχανικα. Αυτο το εφαγα! Μιλαμε για ενα μπουρεκι διαστασεων 20Χ40 εκατοστα, πεντανοστιμο και σε ερωτηση μας "τι εχει μεσα" η απαντηση ηταν "τα παντα"..... χωρις υπερβολη...

-Παστουρμαδοπιτα: Μεγεθους ενα κλικ μικροτερο απο το μπουρεκι σαν ογκος. Σαν πιατο ενω ειναι βαρυ, δεν πειραξε τα ψιλοευαισθητα στομαχια μας και γευστικοτατο.

-Πιπεριες σαγανακι: Ωραιο πιατο συμφωνα με τα λεγομενα των υπολοιπων. Εγω δεν το δοκιμασα λογω ελλειψης χωρου, γι αυτο και δεν μπορω να το κρινω.

Απο κυριως:
-Μπιφτεκι με πατατες χειροποιητες. Το μπιφτεκι καλυπτε χαλαρα την πιατελα οπου σερβιριστηκε. Ο καταλογος εγραφε κανονικο αλλα, οπως φαινεται, το κανονικο τους περιεχει και τυρι (ακα γεμιστο), περιττο να πω οτι ηταν πεντανοστιμο, και πολυ καλα ψημενο.

-Σαγανακι Κοτοπουλο. Απο τα καλυτερα πιατα που εχω δοκιμασει και ισως το επομενο πιατο που θα παρω. Ισως κανω ενα edit εδω οταν θα ξαναπαω

-Μοσχαρακι με μελιτζανες. Δεν το δοκιμασα αλλα ακουσα διθυραμβικα σχολια.

Κλεινοντας να προσθεσω και 2 πραγματακια που μας κανανε τρομερη εντυπωση. Το ψωμι στην αρχη ηρθε αχνιστο και παρεα του ηρθε και το μυτιληνιο κερασμα ντοματα με κιτρινο τυρι με λαδακι. Οτι φαγαμε ηταν φρεσκοτατο και αν καταλαβα καλα, πρεπει να σερβιριστηκαμε αγνα και διαλεχτα προιοντα απο το νησι του.

Επισης στο τελος ηρθε κερασμα μισο κιλο καρπουζι (χωρις υπερβολη) και πεπονακι.
Η κανατα με το νερο γεμιζε και ξαναγεμιζε αμεσα.

Για ολα αυτα πληρωσαμε μαζι με 3 αναψυκτικα 50 ευρω. Ανετα σκας με τα μισα φαγητα οποτε το V4M απλα κορυφαιο.

Φευγοντας μας εδωσε και κατι φρεσκα ψαρια (ωμα) για να τα δοκιμασουμε οπως μας ειπε, σε ενα σακουλακι. Ενταξει τι να πεις? Μονο που δεν μας κοιμησε κιολας...

Κονκλουθιον:
Η κιβωτος ειναι μια ταβερνα που ανετα θα μπορουσε να λεγεται "Το στεκι του Δημητρη". Ο κυριος ειναι one man show. Μαγειρευει, σερβιρει και κανει και PR αμα λαχει. Μιλαει μαζι σου, σου εξηγει τα πιατα του, σου λεει ιστοριες του χωρις να γινει αγενης, κουραστικος ή μπαστακας. Κανει τον χαβαλε του αλλα δεν καθυστερει να σου φερει την παραγγελια σου. Στεναχωριεται που δεν εφαγες ολο το φαι σου και σου φερνει τα περισσευματα σε συσκευασια ωστε να τα φας εσυ και οχι ο σκυλος σου, προσεγμενα παντα, οπως προσεγμενα κανει την προετοιμασια του και την ετοιμασια των εδεσματων. Δεν νομιζω οτι -προσωπικα- χρειαζομαι καποιο αλλο συστατικο ωστε η εξοδος μου να χαρακτηριστει επιτυχημενη. Εδωσα τα χρηματα μου σε εναν ανθρωπο με μερακι που σεβεται τον πελατη, που ξερει την τεχνη (ηταν περιζητητος οπως μας εξηγησε και ο ιδιος και δεν μου κανει καμμια εντυπωση) και φυγαμε χαρουμενοι και χορτατοι (εως σκασμενοι). Το προτεινω ανεπιφυλακτα και ευχομαι να το τιμησει καποιος απο τα μεγαλα σκουφακια μας που εχουνε καλυτερο πενακι, γιατι νιωθω οτι με το δικο μου, ο, τι και να γραψω ειναι λιγο. Εγω θα το ξαναεπισκεφθω -οπως καταλαβατε- σιγουρα, καποιο σαββατοβραδο ή κυριακομεσημερο με την ζωντανη μουσικη που μας ενημερωσε οτι θα εχει απο εδω και περα.

Σημερινές

Ανακοινώσεις

1 ΝΕΕΣ