ΜΕΛΙΤΗΣ

Μεζεδοπωλεία

  Απ. Παυλου 47, Αθήνα [Χάρτης]
  210 3477850

Περιγραφή
Ανοιχτά καθημερινά από το πρωί.


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Θησείο, Αθήνα
Μαι
20
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
10-16

Στον Μελίτη καθίσαμε ένα Σάββατο απόγευμα, καθώς κάναμε βόλτα στο Θησείο. Είναι ένα ταβερνάκι- καφετέρια επί της Αποστόλου Παύλου (η κεντρική περατζάδα του Θησείου), πίσω από ένα μικρό παρκάκι.

Κοιτάζοντάς το, θυμήθηκα ότι στον χώρο του ή σε κάποιο νεοκλασικό λίγο παραδίπλα, λειτουργούσε κάποτε το εστιατόριο γαλλικής κουζίνας Πιλ Πουλ, ένα από τα λιγα για την εποχή, ιδιαίτερα εστιατόρια του κέντρου. Το οποίο είχα δοκιμάσει σε οικογενειακή έξοδο, σε μια από τις πρώτες γευστικές μου εμπειρίες σε εστιατόριο αξιώσεων. Όμως ήμουν σε μια ηλικία μεταξύ 17 - 22 που ακόμα δεν μπορούσα να εκτιμήσω τι σημαίνει καλό και ποιοτικό φαγητό.

Θυμάμαι μια σαλάτα που άθελά μου είχα επιλέξει, με φρέσκο σολωμό, μπρικ και αυγά χελιδονόψαρου, έμεινε να με κοιτάει, σχεδόν ανέπαφη, και να καταλήγει στο πιάτο της θείας μου, που σαφώς μπορούσε να εκτιμήσει καλύτερα την σπανιότητα και την τιμή των αυγών χελιδονόψαρου. Στη συνέχεια, θυμάμαι ότι μας είχαν φέρει όλα τα πιάτα σκεπασμένα με αυτά τα μεταλλικά καπάκια που κρατάνε το φαγητό ζεστό, τα είχαν αποθέσει ευλαβικά μπροστά μας και τα είχαν ανοίξει- ως έκπληξη- όλα ταυτόχρονα. Πουθενά αλλού δεν έχω δει κάτι τέτοιο έκτοτε, πλην σε room service ξενοδοχείων. Φυσικά δεν θυμάμαι πόσα είχαν πληρώσει οι δικοί μου γι αυτή την εξωπραγματική για μένα εμπειρία, δεν θα ξεχασω όμως την θέα της φωτισμένης Ακρόπολης και την ανεμπόδιστη θέαση του φωτεινού καλοκαιρινού φεγγαριού από εκείνη την μαγική ταράτσα!

Άσχετη η παρένθεση, αλλά είπα επί τη ευκαιρία να κάνω μια μικρή αναφορά στο αξιόλογο αυτό εστιατόριο, που δεν είχε την ευκαιρία να αναδειχθεί από κανένα σάιτ εκείνη την εποχή- αμφιβάλλω αν υπήρχαν Χρυσοί Σκούφοι και λοιπές βραβεύσεις τότε- και έκλεισε σχεδόν αθόρυβα, για λόγους που αγνοώ. Κρίμα.

Ο Μελίτης λοιπόν, βρίσκεται εκεί, δεν ξέρω πόσο καιρό. Έχω την εντύπωση ότι ανέκαθεν υπήρχε στο σημείο κάποια καφετέρια ή ταβέρνα, αλλά δεν είχα προσέξει ποτέ αν ήταν η ίδια. Είναι εξάλλου τόσες στον πεζόδρομο του Θησείου.
Ίσως η ονομασία είναι το όνομα του ιδιοκτήτη, ίσως παραπέμπει σε τοπωνύμιο μικρασιάτικο. Τέλος πάντων.

Σάββατο απόγευμα λοιπόν, μια παρέα με τέσσερις ενήλικες και τρία μικρά παιδιά, είπαμε να ξαποστάσουμε από την βόλτα (και το κυνηγητό στις γειτονικές κούνιες) πίνοντας μια μπυρίτσα, ένα ουζάκι. Ο ένας και μοναδικός λόγος που επέλεξαν οι γονείς της παρέας να πάμε εκεί ήταν το μικρό αλσάκι που βρίσκεται ακριβώς μπροστά και είναι περιφραγμένο με χαμηλά καγκελάκια, δημιουργώντας έναν προστατευμένο χώρο για να τρέξουν μικρά παιδάκια και να εποπτεύονται με ασφάλεια. Εγώ φυσικά, που δεν έχω παιδιά, το πρώτο που πρόσεξα ήταν το όνομα. Και μου έκανε εντύπωση ότι δεν θυμόμουν να έχω διαβάσει κάτι στο ασκ. Κακό σημάδι, σκέφτηκα... Και δυστυχώς δεν διαψεύστηκα.

Κατά τ' άλλα, ως χώρος δεν λέει πολλά. Μέσα δεν μπήκα, για την αυλή μιλάω πάντα. Τραπέζια απλά, ξύλινα ως καφενείου, γυμνά από τραπεζομάντιλα και λοιπά στολίδια, πραγματικά δεν έχει κάτι το ελκυστικό να σε τραβήξει, παρά την προνομιακή τοποθεσία. Σ' εμένα τουλάχιστον αυτή την αίσθηση έδωσε. Ίσως σε κάποιους να φανεί θετικό ότι βρίσκεται λίγο πιο μέσα από την βαβούρα της περατζάδας κι έχει κάποια ηρεμία.

Καθίσαμε σε ένα από τα τρία τραπεζάκια που είναι έξω από την είσοδο, μπροστά στο αλσάκι (τα υπόλοιπα βρίσκονται απλωμένα στο διπλανό στενό) και ανοίξαμε τον κατάλογο.

Παραγγείλαμε ένα ούζο Βαρβαγιάννη, ένα τσίπουρο χύμα, χωρίς γλυκάνισο και μια μικρή Βεργίνα. Ένας νεαρός που μας εξυπηρετούσε ήταν μεν γρήγορος και ανταποκρινόταν άμεσα όταν τον φώναζες, αλλά δεν ήταν πολύ επικοινωνιακός. Τον ρωτήσαμε αν θα έφερνε μεζέ μαζί με τα ούζα και τα τσίπουρα και είπε "ναι, φέρνουμε ένα μεζεδάκι", χωρίς περισσότερα σχόλια.

Ηρθε λοπόν ο δίσκος με το τσίπουρο, το ούζο, πάγο, ποτήρια και την μπύρα, όλα οκ, αλλά μόνο συνοδευτικό τα πατατάκια για την μπύρα μου. Αυτό το "μεζεδάκι" που μας είπε, το περιμέναμε κανένα τεταρτάκι, για ν' αρχίσουμε να πίνουμε. Προσγειώθηκε λοιπόν ένα δισκάκι με λίγες ελίτσες πράσινες, τρεις πράσινες καυτερές πιπεριές- τουρσί και λίγα κομματάκια αγγούρι. Μόνο μεζεδάκι για τσίπουρο δεν το λες αυτό. Σαφώς δεν περιμέναμε τον πλούσιο μεζέ του παραδοσιακού τσιπουράδικου, αλλά κατιτίς παραπάνω βρε αδερφέ! ένα παξιμαδάκι, λίγο τυράκι, κανένα αλλαντικό...

Και πραγματικά δεν θα μας ένοιαζε να μέναμε με αυτό, αν το ούζο δεν κόστιζε 8 ευρώ και το τσίπουρο άλλα 5 ή 6. Αλλά όταν δουλεύεις με τέτοιες τιμές, οφείλεις να προσφέρεις και κάτι. Α! και να προειδοποιήσεις ότι οι πιπεριές καίνε, εφόσον βλέπεις ότι έχουμε μωρά μαζί μας (λίγο έλειψε να την πάθουμε). Όπως καταλαβαίνετε αναγκαστήκαμε να παραγγείλουμε 2-3 πραγματικά μεζεδάκια, όπως σαγανάκι, πατάτες τηγανιτές και λίγα κεφτεδάκια για τα παιδιά. Συνολικά μας πήγε 34 ευρώ ο λογαριασμός γι' αυτά. Πείτε μου εσεις αν άξιζε τα λεφτά του, γιατί η δική μας γνώμη ήταν ότι μας δουλεύουν.

Δεν ξέρω αν θα το πρότεινα ή όχι, εφόσον δεν δοκίμασα πολλά πιάτα, αλλά απ΄τη στιγμή που λειτουργεί έτσι, μάλλον όχι. Μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν σέβεται τους πελάτες και λειτουργεί στην λογική της τουριστικής ταβέρνας: μέγιστο κέρδος με εκπτώσεις σε ποιότητα και παροχές. Το μόνο το οποίο μας ευχαρίστησε ήταν ότι είχε ησυχία και ότι το αλσάκι ξετρέλανε τα παιδάκια, που έτρεξαν μέχρι τελικής πτώσης.

Κρίμα γιατί θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί άριστα την τοποθεσία του και να αποτελέσει εναλλακτική απάντηση στις καφετέριες του Θησείου.