BOTTEGA

Wine Restaurants

  Φραγκοκλησιάς 3Α & Γρανικού, Μαρούσι [Χάρτης]
  210 6100288

Ώρες λειτουργίας:
Δευτέρα με Παρασκευή όλη μέρα ανοιχτό: 07:30 - 02:00 Σάββατο: 17:00 - 03:00
Παροχές:
Δέχεται κρατήσεις Έχει δίκτυο Wifi Φιλικό προς χορτοφάγους Δέχεται πιστωτική κάρτα Προσφέρει Πρωινό Take away Υπάρχει εξωτερικός χώρος Προσφέρεται για ιδιωτικές εκδηλώσεις

Λίγα λόγια για το εστιατόριο

Μας αρέσει το κρασί σε όλα τα χρώματα και μεγέθη καθώς και να το συνοδεύουμε με άψογα εκτελεσμένο comfort food.



Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Wine Restaurants - Μαρούσι, Αθήνα
Δεκ
29
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Η ανάγκη να ξαναγράψω για το bottega μετά την προηγούμενη κριτική που έκανα το 2013 (περνάει ο καιρός και η επαφή με το ask4food αρχίζει να γίνεται εθιστική) ήταν για να αποκαταστήσω την αδικία της πρώτης φοράς. Τότε ήμουν εριστικός, αναρωτιόμουν το κίνητρο κάποιου να επιλέξει να πάει για φαγητό εκεί (εκτός αν δουλεύει στην Deloitte) και γενικά το έθαβα το μέρος.

Η δεύτερη φορά έδωσε μερικούς πόντους που δεν θα μπορούσα παρά να τους σημειώσω για μια ακριβέστερη, δικαιότερη απεικόνιση της πραγματικότητας.

1ο σημείο: Το φαγητό είναι οικονομικό και μπορεί να αποτελέσει μια τίμια επιλογή για γρήγορο φαγητό (η πίτσα με την τρούφα προτείνεται ανεπιφύλαχτα)

2ο σημείο: Το κάπνισμα δεν απαγορεύεται αλλά η ατμόσφαιρα είναι πολύ καθαρή με αποτέλεσμα να μην έχεις το άγχος για νυχτιάτικο άπλωμα των ρούχων στο μπαλκόνι

3ο σημείο: Το παρκάρισμα. Δοκίμασα τις προάλλες στο Χαλάνδρι και μάλλον φαντάζεστε τι τράβηξα.

4ο σημείο: Η συμπάθεια για την προσπάθεια ενός μαγαζιού που προσπαθεί να επιβίωσει στην κρίση με κάθε μέσο (μείωση της κάβας για παράδειγμα κατά το ήμισυ)

Δεν υπάρχουν άλλα σημεία αλλά πλέον η εικόνα που έχω για το bottega είναι θετική και ως εύκολη επιλογή για κατοίκους βορείων προαστίων θα την πρότεινα χωρίς δισταγμό

Τραγούδι για Σάββατο Βράδυ:

Mono Life in Mono ( Great Expectations OST)

https: //www. youtube. com/watch?v=SxKSRYFC4ys

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη ValueSeeker.


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Wine Restaurants - Μαρούσι, Αθήνα
Αυγ
02
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Ανυπομονώ να γίνω 60 χρονών. Ανυπομονώ όπως ακριβώς η Γκουίνεθ ανυπομονούσε να περάσουν οι ώρες μέχρι το πρώτο της ραντεβού με τον Μπραντ σε κάποια trattoria στο L. A.

Είναι αυτός ο μαγικός αριθμός-ορόσημο που θα μου επιτρέψει να ξεκινήσω ελεγχόμενη καθημερινή χρήση μορφίνης, να διαβάσω ό, τι μου έχει απομείνει και αναλογεί στο λογοτεχνικό κεφάλαιο "Γνωστοί ή και όχι τόσο γνωστοί μεγάλοι Ρώσοι συγγραφείς", να ακούω μόνο τα πρώτα του Villalobos και του Hawtin πολύ δυνατά στο στέρεο και τα βράδια να κλείνω τραπέζι για ένα άτομο στο Vezene ώστε να παραγγέλνω ένα ποτήρι νερό με μία φέτα lime όχι λεμόνι και ένα 600gr rare ή well done (δεν έχω ιδέα πιο θα είναι λιγότερο επώδυνο στα δόντια που δεν θα 'χω μέχρι τότε) tenderloin steak γιατί πίτσα με κατσικάκι και coca cola light μεγάλος άνθρωπος θα 'ναι ξεφτίλα να παραγγείλω.

Ή και όχι τώρα που το σκέφτομαι. Γιατί όταν ρώτησα τη μητέρα κολλητού μου σε ανύποπτο χρόνο στο πάρτι των 65ων γενεθλίων της "Κα Στέλλα, υπάρχει κάτι να περιμένω όταν φτάσω την ηλικία σας?", μου απάντησε με το πιο συνωμοτικό βλέμμα-χαμόγελο 6χρονου κοριτσιού που έχει κλέψει στο κρυφτό ανοίγοντας τα μάτια την ώρα που μετράει "Ναι, ότι τα έχεις γραμμένα όλα πλέον. " Κι επειδή η κα Στέλλα knows, το μόνο συμπέρασμα είναι ότι παραγγέλνουμε και τώρα πίτσα με coca light στο Vezene αλλά και στα 60 που τότε θα είναι τα νέα 40 αλλά και να μην είναι θα τα έχω όλα γραμμένα οπότε κανένα κρέας.

Εκτός αν συνοδεύεται από τηγανητές πατάτες χωρίς εξτρά χρέωση. To οποίο δεν θυμάμαι αν ισχύει στο Vezene όταν σου φέρνει τα κρέατα. Σίγουρα το κάνουν στο Aubrevoir και μάλιστα με τους κουβάδες όμως εκεί μάλλον έχουν στη δούλεψη τους αποκλειστικούς "ανθρώπινους κόφτες πατάτας" ή αλλιώς μελλοντικά πειραματόζωα για την καταπολέμηση της τενοντίτιδας. In any case, ξέρει ο Έλληνας τι είναι σωστό όσον αφορά στην τηγανητή πατάτα και δεν ξέρουν οι Γάλλοι που θα την είχαν εφεύρει αν δεν ήταν ανακαλύψιμη έτσι κι αλλιώς. Και ειδικά τα τελευταία χρόνια ο πόλεμος εναντίον της είναι ανελέητος και εξοντωτικός. Ναυαρχίδα διάφορων νεοταβέρνων και μπιστρό έχει γίνει η ατάκα "Εμείς να ξέρετε δε σερβίρουμε τηγανητές πατάτες" τύπου κάτι κωλοκαφέ του κέντρου με παπιγιονάτες/τους που τους λες πιάσε μία φράπα και σου λένε χωρίς να σε κοιτάνε "δε σερβίρουμε κύριε φραπέ, μόνο φρέντο". Πήραν λοιπόν οι μαγαζάτορες/σεφ την τηγανητή πατάτα και την έκαναν σημαία στον εκστρατεία τους κατά του και καλά κακού φαγητού.

Ότι τι? Ότι όποιος έχει πατάτες τηγανητές στο μενού του δεν είναι γκουρμέ. Η τηγανητή πατάτα ρίχνει το επίπεδο του γκουρμέ εστιατορίου που άνοιξε ο Μπάμπης από τα Τρίκαλα στο Νέο Ψυχικό της Αττικής με σεφ τον Μιχαλάκη που τελείωσε μαγειρική στο ΙΕΚ ΑΚΜΗ και δούλεψε για δύο χρόνια στο catering του Μπαξεβάνη με μεγάλη επιτυχία. Γκουρμέ my ass...

Βέβαια φταίει και ο βλαμμένος ο Έλληνας για όλη αυτή την κατάσταση. Γιατί επειδή είδε 38 επεισόδια 15-minute meals του Jamie Oliver, έχει διαβάσει 11 τεύχη του Γαστρονόμου, πήγε 2 φορές στο Base Grill και άλλη μία "σ' ένα καλό με ψάρια στον Πειραιά, πολύ ακριβό" και ο γιος της κας Λένας από τον δεύτερο έχει γίνει εδώ και 8 χρόνια sommelier σ' ένα στο Λονδίνο με αστέρια νομίζει πως ξέρει τι σημαίνει γκουρμέ φάση, ποιος είναι χίψτερ από τους μουσάτους και ότι το μπλε δεν ταιριάζει με το μαύρο. O ίδιος ακριβώς που πριν λίγα χρόνια νόμιζε ότι η έκφραση "μεταξύ Τύρου και Αχλαδιού" υποδηλώνει δύο χωριά στην Πελοπόννησο. Ο ίδιος ακριβώς που παραγγέλνει ακόμα πίτσα σπέσιαλ με 8 υλικά και διπλή πράσινη πιπεριά γιατί νομίζει ότι όσο πιο πολλά τα υλικά τόσο πιο καλά. Ο ίδιος ακριβώς που νομίζει ότι η Μέση Ανατολή είναι ήπειρος και όταν του πεις ότι το Ιράκ ανήκει στην Ασία σου απαντάει ατάραχα "Όσο ζεις μαθαίνεις, χα χα χα". Ο ίδιος ακριβώς που του λες πονάω κάτω από τη φτέρνα και σου αποκρίνεται αστραπιαία "Τίποτα δεν είναι ρε. Το 'παθε και η Μαίρη πριν ένα μήνα. Αντιφλεγμονικό για 2 μέρες και θα είσαι περδίκι. " ενώ η μόνη του σχέση με την ιατρική είναι ο Laurie στο House και ο Clooney σ' εκείνο με το νοσοκομείο.

Αυτός, λοιπόν, ο Έλληνας από το 2012 περίπου κι έπειτα ήρθε να μας πει ότι η τηγανητή πατάτα ρίχνει το γαστριμαργικό του επίπεδο. Το επίπεδο ποιανού? Του δικού σου κάλυκα γεύσης που του πετάνε φτηνιάρικο λάδι με άρωμα τρούφας πάνω από τα μακαρόνια, του το χρεώνουν με 18 ευρώ και περηφανεύεται για την λεπτεπίλεπτη γεύση της μακαρονάδας του? Ή του εστιάτορα που νομίζει ότι τα μύδια αχνιστά είναι ραφινάτο κυριλέ πιάτο και η τηγανιά με φρέσκο τσίλι, κρεμμύδι, τζίντζερ και κόλιαντρο είναι ελληνική παράδοση με ασιατική εσάνς επομένως πλασάρεται και ως πιάτο υψηλής γαστρονομίας των 16,5 Ευρώ? Ή τέλος ο σεφ που νομίζει ότι το black garlic aioli που συνοδεύει την τηγανητή τσιπούρα του σε κουρκούτι με frosties δεν είναι άτσαλα και άκομψα μεταμφιεσμένος σκορδαλιά-μπακαλιάρος? Τώρα βέβαια που σφίξαν οι κώλοι και κατέρρευσε η παραμύθα της αριστεράς, των νεοφιλελεύθερων και του ροκ γενικότερα στη μεταχουντική Ελλάδα, τώρα είναι που το γυρνάει σιγά σιγά και σου λέει τα βαρέθηκα και τα γκουρμέ και όλα. Φρέσκο ψωμάκι, καλό τυρί από το χωριό, ντοματούλα από τον κήπο, φρέσκες χοντροκομμένες πατατούλες, φρέσκια ρίγανη από Μάνη, καμιά αλοιφή, κανά μικρό ψαράκι κι έχει ο Θεός!

Ένα καλό που βρίσκω σε όλη αυτήν την επερχόμενη κοινωνική και οικονομική ανακατάταξη του 2015 - 2018, πέρα από τις ορδές καλλιτεχνών που θα έρθουν στο νέο Βερολίνο της Ευρώπης (Αθήνα) προκειμένου να εγκατασταθούν μόνιμα, είναι ότι ίσως, λέω ίσως, ως κάτοικος Νοτιοδυτικών Προαστίων δεν ξαναχρειαστεί να πατήσω το πόδι μου σε περιοχές όπως το Μαρούσι, το Πολύδροσο, η Χαλκηδόνα, η Κηφισιά, το Χαλάνδρι και η Άνω Γλυφάδα. Γιατί ο μόνος λόγος εν έτει 2015 να βρεθώ στη Φραγκοκλησιάς του υποκαταστήματος Αμαρουσίου με το όνομα Παράδεισος είναι είτε λόγω παράνομου δεσμού είτε λόγω δουλειάς. Το πρώτο πολύ θα το 'θελα αλλά όταν φτάνεις στα mid 30's, πέρα από βαρύ κλισέ, για να έχει οποιοδήποτε νόημα η ταλαιπωρία πρέπει να είναι με VIP πρόσωπο τύπου η αδερφή της μάνας του κολλητού σου ή η Μαίρη Συνατσάκη. Το δεύτερο λίγο πολύ δεν το έχει κανένας πλέον δεδομένο. Άρα μάλλον οι μέρες μου στο Bottega είναι μετρημένες.

Κρίμα σκέφτομαι μιας και ήταν από αυτά τα μέρη που ένιωθα καλά. δυο τρεις φορές που πήγα, 2 για δουλειά (όταν υπήρχαν), μία με τη συμβία μου. Ξέρεις από αυτά που λόγω ατμόσφαιρας και απέριττης διακόσμησης όταν έμπαινα φαντασιωνόμουν ότι είμαι ήρωας ταινίας του Μάικλ Μαν απλώς αντί για το κοστούμι του Φαρέλ φοράω μαύρο μακό Iron Maiden με παντελόνι γκρι Hugo Boss (μόνο εγώ το ξέρω όμως). Κι έτσι που μπαίνω στο ντυμένο με ξύλο και μέταλλο Bottega τα μάτια όλων των λογιστριών, διαφημιστριών και ραδιοφωνικών παραγωγών που συχνάζουν εκεί καρφώνονται πάνω μου. Ατάραχος πιάνω την μπάρα που κοιτάζει προς τα έξω, γωνία αλλά με τη τζαμαρία να μου προσφέρει τον τέλειο καθρέφτη ώστε να χαζεύω διακριτικά τα βλέμματα πόθου πίσω από την πλάτη μου.

Παραγγέλνω ένα μπουκάλι κρασί των 14Ε λευκό με σαμπανιέρα. Αφού φτάσω στα 2/3 παραγγέλνω και κάτι να φάω. Πίτσα, μπέργκερ αποκλείονται λόγω κούλνες. Οπότε μακαρονάδα. Των 8 ευρώ. Μέχρι να έρθει το φαγητό έχω ζητήσει αναπτήρα από την πιο προσβάσιμη γυναικεία παρουσία πίσω μου. Δεν πρέπει επουδενί να σηκωθώ μη χάσω το κούλνες. Πιάνουμε κουβέντα. Είναι βοηθός οικονομικού διευθυντή σε μεγάλη εταιρεία. Τέλεια σκέφτομαι, σίγουρα έχει αμάξι (εγώ είμαι με λεωφορείο). Μας διακόπτουν τα μακαρόνια μου, αν και ήθελα την πίτσα των διπλανών να σκίσω. Τα τρώω και παραγγέλνω ένα ποτήρι κρασί ακόμα μιας και το μπουκάλι καπούτ. Μου το κερνάνε. Μέχρι να το πιω έχω συνεννοηθεί με τη βοηθό να πάμε βόλτα με το smart της, άρα να πάμε σπίτι της.

Πληρώνω και μέσα σε είκοσι λεπτά βρίσκομαι σε διαμέρισμα 2ου ορόφου. Δίνω μαγεία, δίνω πόνο, δεν δίνω τηλέφωνο. Η επιστροφή είναι ταλαιπωρία μιας και ο Ηλεκτρικός δε δουλεύει μετά τις 12. Περπατάω μέχρι την Κηφισίας και περιμένω για 1 ώρα και 20 λεπτά το 550. Ευτυχώς τελείωσαν αυτά πλέον. Δυστυχώς θα μου λείψουν οι τηγανιτές πατάτες του Bottega.