Loader

Περιγραφή

Μεζεδοπωλείο με ποικιλίες, ούζο αλλά και καφέ. Τραπέζια στον πεζόδρομο και ζωντανή μουσική τα Σαββατοκύριακα.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

29 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Έχουν περάσει σχεδόν 4 χρόνια απο την προηγούμενη κριτική μου για το χρησιμοπωλείον και θα ήταν κρίμα αν δεν την ανανεώσω, διότι γίνεται πάρα πολύ καλή προσπάθεια.

Το μαγαζάκι αυτό ξεκίνησε μια πενταετία περίπου πριν, ως καφενείο με μερικά (κυρίως κρύα) μεζεδάκια, στο πέρασμα του χρόνου όμως άρχισε να εμπλουτίζει το μενού του, να κάνει προσφορές, να πειραματίζεται σε συγκεκριμένες μέρες(π. χ. Τσικνοπέμπτη ή Καθαρή Δευτέρα), με επιπλέον πιάτα και αυτή την προσπάθεια ο κόσμος της γύρω περιοχής την «αγκάλιασε».

Βρίσκεται όπως, έχει ήδη γραφτεί στον κεντρικό δρόμο της Αμφιάλης(Κερατσίνι), ανάμεσα στα εμπορικά καταστήματα, όχι στο σημείο που βρίσκονται οι υπόλοιποι χώροι εστίασης.

Το παρκάρισμα τις βραδινές ώρες είναι αρκετά εύκολο, το πρωί ή το απόγευμα, θέλει μερικές βόλτες παραπάνω, αλλά κάπου θα το βολέψετε.

Ο χώρος έχει προσφάτως ανακαινιστεί. Είναι μικρός με τα τραπέζια αρκετά κολλημένα μεταξύ τους. Βγάζει μια αίσθηση ενός καφενείου βγαλμένου από άλλες δεκαετίες του παρελθόντος. Πάντα είναι καθαρός και περιποιημένος και χωρίς ενοχλητικές μυρωδιές. Πολύ σημαντικό το γεγονός οτι υπάρχει πάντα η κατάλληλη θερμοκρασία, ουτώς ώστε να μην τρως με μπουφάν (ακομή και αν έξω χιονίζει-true story-), ούτε το καλοκαίρι να μην αντέχεται η ζέστη.

Η εξυπηρέτηση είναι πάντα άψογη, από όλους. Νέα παιδιά που τρέχουν ασταμάτητα βλέπουν τα πάντα είναι χαμογελαστοί και πρόθυμοι. Επίσης, οι ιδιοκτήτες, είναι εκεί πολλές φορές θα κεράσουν, μία γύρα απο τα ποτά ή ενα μεζεδάκι επιπλέον (έτσι για τη δοκιμή), στάνταρ κέρασμα όμως δεν υπάρχει, μικρό το κακό.

Ο κατάλογος έχει εμπλουτιστεί αρκετά, πλέον θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μεζεδοπωλείο. Ενώ τελευταία προσθήκη αποτελούν κάποια γλυκά, αλλά και προτάσεις για πρωινό.

Δε θα μιλήσω για συγκεκριμένη επίσκεψη, πάντως τα περισσότερα από τα πιάτα που έχω δοκιμάσει είναι σε πολύ ικανοποιητικό επίπεδο. Θα πρότεινα:
-Ντάκο, είναι με κάποιο τυρί τύπου ανθότυρο ψιλοκομμένη ντομάτα και φρέσκο κρεμμυδάκι.
-πατάτες τηγανιτές, μάλλον οι καλύτερες που εχω δοκιμάσει τον τελευταίο καιρό, χεράτες, τραγανές, μπόλικες, και καλοτηγανισμένες.
-τζατζικι τυροκαυτερή κλπ είναι μέτρια μεν, απαραίτητα δε για να συνοδευτεί το κρεατάκι.
-κοτοπουλο ριγανάτο, είναι τελευταία προσθήκη στην κατηγορία σαλτσάτα, ζουμερό και καλοψημένο.
-πανσετάκια καπνιστά, λεπτοκομμένα ζουμερά, το αγαπημένο μου πιάτο.
Γενικά προσθαφαιρούν πιάτα, οι μερίδες είναι ικανοποιητικές για τις τιμές τους. Εάν πάτε μεγάλη παρέα προτιμήστε κάποια απο τις ποικιλίες τους.
Στα ποτά έχει αρκετές επιλογές, όλες τίμια κοστολογημένες, αγαπώ το οινόμελο τους (2,50 ευρώ τα 100 ml ευκολόπιοτο και τόσο γλυκό όσο πρέπει). Ακόμη θα βρείτε ελληνικές μπύρες πχ τη ροδιακή ΒΑΠ.

Οι τιμές είναι σε σχέση με τον ανταγωνισμό εξαιρετικές. Τα πιατάκια κυμαίνονται από 2,50-5,00 ευρώ, ενώ οι ποικιλίες 15,00ευρώ και 19,00 ευρώ.
Δε θα χρειαστούν παραπάνω από 10-12εύρω για να φάει(καλά) και να πιεί κανείς.
Υ. γ.1 για μένα το μαγαζί ειναι στέκι πλέον, προφανώς δε σας προτείνω να διανύσετε απόσταση για να το επισκεφτείτε, ούτε είναι το μέρος που θα προτιμήσω για τη Σαββατιάτικη έξοδο(αντίστοιχα υπολογίζω και τη βαθμολογία). Είναι το κατάλληλο μέρος για να πιείτε καθαρά ποτά (χωρίς παρενέργειες την επόμενη)και να τσιμπήσετε.
Υ. γ.2 Το μεσημέρι της τσικνοπέμπτης έφαγα εκεί ένα εξαιρετικό κοκορέτσι, το οποίο προτείνω να μπει στο μενού.

Δες παλαιότερη κριτική για το ίδιο εστιατόριο απο τον χρήστη TOMIE.

28 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Καμμιά φορά αναρωτιέμαι πως λειτουργεί το μυαλό των ανθρώπων. Το να σκέφτεται κάποιος ότι ένα μόνο χαρακτηριστικό της επιχείρησης του είναι αρκετό να του δώσει την επιτυχία, με αφήνει άφωνο.

Από την άλλη, κάτι η κρίση, κάτι η πιάτσα, κάτι το να μην πάμε κόντρα στην παρέα, αυτά είναι που "φτιάχνουν" επίπλαστη φήμη που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, με αποτέλεσμα όχι μόνο την απογοήτευση κάποιων θαμώνων, αλλά και ενίοτε τον θυμό για την εμπειρία, με αποτέλεσμα οι αρνητικές εντυπώσεις να εκφράζονται εμφατικά και με πολλαπλάσια ένταση. Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να είμαι όσο αντικειμενικός μπορώ, αποτυπώνοντας την δική μου εμπειρία.

Σάββατο βράδυ, αποφασίζουμε να πάμε με φιλικό και γειτονικό και συνδεόμενο με τους ιερούς δεσμούς της κουμπαριάς, ζεύγος, για μία χαλαρή μπύρα/τσιπουρο/ρακή. Η ημέρα γεμάτη και για τους τέσσερεις μας και αποφασίζουμε να μην απομακρυνθούμε πάνω από πεντάλεπτη διαδρομή από τα σπίτια μας.

Πεντάλεπτη με το αυτοκίνητο δηλαδή, διότι αλλέως θα μέναμε στο σουβλατζίδικο της γωνιάς, άντε το πολύ στο παρακάτω ΑΪΒΑΛΙ. Γιατί δεν το κάναμε, ε; Να τα μας τώρα, να κάθομαι Κυριακάτικο, εν θερμώ, να γράφω κριτική!

Πετάχτηκε η χαριτόβρυτος συμβία, "Τις προάλλες ήπιαμε ένα τσίπουρο εδώ πιό κάτω! ". Από δίπλα σιγοντάρει κι η άλλη, "Ναι, ναι, καλο ήντουνε. ". Ακόμα να μάθω ότι όταν οι γυναίκες μιλάνε για καλό ίδρυμα εστίασης, εννοούν ότι είναι ωραίο το περιβάλλον και έχει κόσμο και βλέπει ο καθένας όλους τους άλλους και χαιρετιούνται και τούμπαλιν (εξαιρούνται της ανωτέρω γενικότητας οι ενθάδε αγωνιζόμενες κυρίες, οι οποίες δεν χαρίζονται κάστανα και το εκτιμώ ιδιαιτέρως. ).

Αντε να παμε! Η Παναγή Τσαλδάρη, άρτι μετονομασθείσα σε Παύλου Φύσσα, αποτελεί τον εμπορικό δρόμο της συνοικίας Αμφιάλης του Δήμου Κερατσινίου. Ταυτόχρονα, αποτελεί και την καφετεριομάνα (τι λεξιπλασία Θεέ μου! ), όπου καταφεύγουν κυρές μετά τα ψώνια και teenagers στην κοπάνα και το απόγευμα, ως στέκι και τόπο συνάντησης. Το βράδυ, τα καφέ μεταλλάσσονται στο κατ' εμε απεχθές υβρίδιο μπάρ/κλαμπ/φαγητό, με δυνατή αγωνιώδη μουσική που βγαίνει απο τεράστια μαγαζιά, ως άλλος κράχτης, μόνο που αντί φουστανέλλα και γκλιτσα από τα Βλάχικα, η μουσική παραπέμπει σε ράπερ με χρυσό δόντι!

Κάπου, λοιπόν στα δύο τρίτα του δρόμου, πρός Σαλαμίνος, εκεί που κυριαρχούν τα εμπορικά και φθίνουν τα καφέ, υπάρχει και το Χρησιμοπωλείον, πάνω ακριβώς στον δρόμο. Δεν έχω προσέξει το πρωί τι γίνεται, λάθος μου το ξέρω, αλλά το βράδυ είναι σχεδόν αδύνατον να περπατήσει κανείς το πεζοδρόμιο, διότι είναι πλήρως κατηλειμμένο απο το κατάστημα.

Εμπρός του καταστήματος και για δύο τρία μέτρα, υπάρχει οριοθετημένος με πέργκολα χώρος που πιάνει το πεζοδρόμιο και πέραν αυτού, με διαφορά ενός μέτρου αρχίζουν τα έτερα τραπεζάκια, μέχρι τον δρόμο.

Μέσα ο χώρος είναι καλαίσθητος, με πέτρινη επένδυση στον τοίχο και ξύλινα παλαιικά επιπλα καφενείου, βαμμένα σε παστέλ χρώματα και με επιγραφές στην πλάτη της καρέκλας του τύπου "Υπομονή" και "Να Μάχεσαι". Οκ, δεν είναι και για θάνατο. Τα τραπέζια σχετικά κοντα το ένα με το άλλο, και στενός διάδρομος μεταξύ τους που οδηγεί σε χώρο ημιυπόγειο, αρκετα πιό κλειστοφοβικό που σώζεται κάπως από επικλινές γυάλινο άνοιγμα το ταβάνι.

Αποφασίζουμε να κάτσουμε έξω, στο ασκεπές μέρος, στο μοναδικό ελεύθερο τραπέζι. Καταφθάνει πάραυτα μπουκάλι με κρύο νερό, όχι εμφιαλωμένο (χμ, καλή πρώτη εντύπωση) και τιμοκατάλογος, καλαίσθητος, με ξύλινη πλάτη, όπου σε κορδονάκια έχουν προσαρμοστεί πλαστικοποιημένες σελίδες του μενού, με τσαχπινιές στην περιγραφή, π. χ αντί "Ποτά" γράφει "Ντρινκολόγιον". Λοιπόν κάτι τέτοια με προϊδεάζουν ή για εξαιρετική εμπειρία ή για εξαιρετική απογοήτευση. Τέλος πάντων....

Ο τιμοκατάλογος, ανταποκρινόμενος στον δυϊσμό του καταστήματος (καφετέρια το πρωί, μεζεδοπωλείο/τσιπουράδικο το βράδυ, κρίση ταυτότητας μεταξύ 6-10 μμ), έχει ισομερή κατανομή στα είδη. Μισές σελίδες με καφέδες, αναψυκτικά κλπ, μισές με μεζέδες και ποτά. Ομολογουμένως, όλα τα είδη σε πολύ χαμηλές τιμές, για την πιάτσα που βρίσκεται, ακόμη και τα μεζεδάκια ενω η ποικιλία κρεατικών έχει, ως ακριβότερο έδεσμα, €15 η απλή και €19 η ενισχυμένη.

Παραγγέλουμε τυροκαυτερή, ντοματοκεφτέδες, πατάτες τηγανιτές, ποικιλία κρεατικών απλή, ένα καραφάκι ρακόμελο για τις κυρίες και μπύρα "ΖΥΘΟΣ ΒΑΠ" Ρόδου δι ημάς τους άρρενες.

Οι σερβιτόροι, νέα αγόρια και κορίτσια, περιποιημένοι, ευγενικοί, καθαροί, χρησιμοποιούν, συμφωνα με την μόδα, εφαρμογή στο smartphone, για την λήψη της παραγγελίας, καθιστώντας την πληροφόρηση πρός την κουζίνα αστραπιαία, με άμεσο θετικό επακόλουθο την συντόμευση του χρόνου σερβιρίσματος.

Καταφθάνουν άμεσα τα ποτά και από εδέσματα η τυροκαυτερή και οι ντοματοκεφτέδες. Δεν μας φέρνουν και δεν μας προτείνεται ψωμί. Καλό που δεν φτάνει το ψωμάκι ακάλεστο, αλλά τυροκαυτερη στο πηρούνι είναι κάπως. Εντάξει, μικρό το φάουλ που δεν μας ρώτησαν. Θα ακολουθήσει έτσι κι αλλιώς η ποικιλία κρεατικών που περιέχει πίτες.

Η τυροκαυτερή είναι σε ικανή ποσότητα και είναι καυτερή-καυτερή, προς τέρψην ημών. Δεν βρίσκω όμως πέραν του καυτερού άλλη γεύση να με τραβάει. Πηρουνίζοντας, λοιπόν, την τυροκαυτερή, ανακαλύπτω τεμάχια τυριού μεγέθους σπιρτόκουτου (?! ) κάτω από την μάζα της τυροκαυτερής. Θέλω να πιστεύω, και έτσι πρέπει να είναι, ότι οφείλεται σε πλημμελή παρασκευή του εδέσματος. Τώρα θα μου πείς ποιός έφτιαξε το έδεσμα; Ο μάγειρας ή το εργοστάσιο; Βασανιστικά ερωτήματα!

Οι ντοματοκεφτέδες είναι αφράτοι, όχι λαδεροί, με μία ελαφρά ξινίλα (από την ντομάτα?), πολυ κανονικού σχήματος, τελείως ομοιόμορφοι, τέλεια ολοστρόγγυλοι, προσομοιάζουν με πούλια απο τάβλι, διπλασίου μεγέθους, τέσσερεις στην μερίδα των 3,5€, νομίζω. Πέραν τούτου, γευστικά, ουδέν. Βασανιστικά ερωτήματα νο2!

Ενα καλαθάκι από μικρή φριτέζα, στρωμένο εσωτερικά με λαδόκολλα, απιθώνεται στο τραπέζι μας, γεμάτο μεγάλη ποσότητα λεπτές πατάτες τηγανητές (6Χ6 mm, ή fast food για όσους ξέρουν), όχι προτηγανισμένες, καθώς φαίνεται ότι πολλές έχουν καμπυλώσει κατά το τηγάνισμα, πράγμα που δεν γίνεται με τις κατεψυγμένες-προτηγανισμένες. Οι πατάτες έχουν ξεροψηθεί, μοιάζουν με τα στικς γνωστής εταιρίας πατατακίων, μόνο χοντρύτερες, μακρύτερες, ενα τσικ λιγότερο ξεροτηγανισμένες, τις φάγαμε άπαντες ασκαρδαμυκτί, ήγουν πρίν να ολοκληρωθεί το ανοιγόκλεισμα του ματιού. Κοίτα ρε παιδί μου τι τζακποτ ήταν οι πατάτες!

Και φτάνει και η ποικιλία κρεατικών, που περιέχει λουκάνικο, πανσετάκια, κεμπαπ, κοτόπουλο φιλέτο, μπιφτέκι και πίτες σε λωρίδες.

Πρώτη κεραμίδα. Πέφτουμε όλοι στις πίτες για να επαλείψουμε την τυροκαυτερή και παθαίνουμε. Πως γίνεται πίτες να είναι καψαλισμένες απ΄όξω και ταυτόχρονα άψητες εσωτερικά, με ξεπερνάει. Είναι σκληρές στο μάσημα, σαν να έχουν μόλις ξεπαγώσει και απλά ζεσταθεί στο γκριλ, χωρίς ίχνος (ελάχιστης επιθυμητής) λιπαρότητας, κατεβαίνουν σαν μάζα ζυμαριού. Τέλεια έλλειψη μπαχαρικού, πχ ριγανίτσα. Αλλα και να την είχαν βάλει που να κολλήσει η ρημάδα, έτσι αλάδωτες που ήταν. Δεν ξέρω αν ήταν προσωρινή αστοχία ή πολιτική, αλλά φίλοι μαγειρες, μεζεδοπωλείο διαχειρίζεστε, όχι τους weight watchers.

Πάμε στο λουκάνικο, για να φάμε την δεύτερη κεραμίδα. Κομμένο σε τεμάχια 2-3 εκατοστών. μετά το ψήσιμο το έχουν ανοίξει στην μέση, όποτε είναι σαν να τρώμε ρετάλια. Και είναι έτσι διότι πιό ομοιογενή γέμιση δεν έχω ματαδεί. Οπτικά αλλα και στο στόμα, δεν ξεχωρίζει τίποτα, ούτε σαν διαφορά υφής, ούτε σαν γεύση, ούτε πικάντικο να πείς ένα πράμα, ούτε τίποτα.

Εδώ πάψαμε να μετράμε τις κεραμίδες. Το μπιφτέκι, κομμένο στην μέση, είναι επίσης ένα ομοιόμορφο πράγμα, σαν να έχεις κόψει στην μέση ζυμάρι με μαχαίρι. Γευστικα, είναι συμπαγές στο μάσημα, δεν χωρίζει σε κομμάτια κιμα πχ, και εκτός της αλμύρας και της καπνίλας απο το γκριλ δεν έχει κι αυτό γεύση.

Τα πανσετάκια είναι ελαφρώς καλύτερα, αλλά είναι χτυπημένα σε πάχος ούτε μισού εκατοστού. Εχουν κάποια γεύση από μπαχαρικά και την λιπαρότητα του χοιρινού, αλλά και αυτά είναι σχετικά επίπεδα (κυριολεκτικά και μεταφορικά), εκτός από το αλάτι, που έχουν αρκετό, μέχρις παρεξηγήσεως

Όπου κεμπάπ, να μην τα ξαναγράφω, διάβαστε το λήμμα "μπιφτέκι", παραπάνω, με καλύτερη υφή εσωτερικά, λίγο πιό σπυρωτή.

Τέλος, το κοτόπουλο λωριδες κι αυτό, έχει τα σημάδια του γκριλ επιφανειακά, ενώ μέσα είναι κάτασπρο. Είναι παράξενα ζουμερό, με την έννοια ότι στο δάγκωμα αφήνει μία αλμυρή υγρασία στο στόμα. Δυστυχώς, επίπεδο κι αυτό.

Επιμύθιο στην ποικιλία κρεατικών: Ποικιλία κρεατικών που βγήκε από το γκριλ δεν συνοδευόταν από έστω ένα λεμονακι! Βάλτο εσύ κι εμείς ας μην το στιψουμε.

Αποκάλυψη η μπύρα "ΖΥΘΟΣ ΒΑΠ" Ρόδου. Σε τιμή 2,5€ η φιάλη των 500 ml, αρωματική και με κάπως φρουτώδεις νότες, όχι "βαριά" στον λυκίσκο, αρα και λιγότερο πικρή, αν και πίο δυνατή στους 5 βαθμούς αλκοόλης, αντί 4,5 που είναι η πλειοψηφία της μπύρας, ήταν το μεγαλύτερο κέρδος από την βραδιά. Δεν την ήξερα καθόλου, μου άρεσε και θα την ψάξω στα ΣΜ. Δεν ξέρω αν η τιμή στο κατάστημα συνάδει με παρόμοια χαμηλή τιμή στο ΣΜ, αλλά αν συμβαίνει κι αυτό, τότε βρήκα διαμάντι, μία ιδιαίτερου χαρακτήρα και ταυτόχρονα οικονομική μπύρα. Μπραβο στον Ροδίτη κο Κούγιο. Ηπιαμε τρείς!

Τα παραπάνω μας κάνουν ένα τοματόπουλο στην γεύση, το οποίο οφείλεται αποκλειστικα στα τραγανα πατατάκια. Αλλωστε η μπύρα δεν χρωστάει τίποτε στο μαγαζί, εκτός ίσως απο το γεγονός ότι σερβιριστηκε δροσερή.

Ο χώρος, αν και καλαίσθητος εσωτερικά, ήταν κάπως κλειστοφοβικός, ιδιαίτερα στο πίσω μέρος, ενώ δεν έχω άποψη για την τσιγαρίλα για την οποία παραπονέθηκε συναγωνιστής σε παλαιότερη κριτική, διότι δεν καθήσαμε μέσα. Το ίδιο ισχύει και στον εξωτερικό χώρο, στενότης, ιδιαίτερα στον ασκεπή χώρο, σε σημείο να πρέπει οι σερβιτόροι να κατεβούν στον δρόμο για να έχουν πρόσβαση στα εξωτερικά τραπεζοκαθίσματα. Δύο τοματόπουλα.

Η εξυπηρέτηση θα έπαιρνε ίσως κι άριστα, αν δεν είχαμε την εμπειρία του λογαριασμού, όπου ο περιποιητής ανέσυρε το smartphone και απλά μας ανακοίνωσε το ποσό. Τι απόδειξη και βλακείες, ούτε δελτίο παραγγελίας δεν πήραμε. Άντε τώρα, λέμε, να πάθουμε τίποτα δήλαδή και να έχουμε δηλώσεις του τύπου "Δεν τους είδαμε δεν τους ξέρουμε, δεν έχουν πατήσει ποτέ στο μαγαζί μας". Δυο τοματόπουλα και πολύ τους είναι και το κρίμα στο λαιμό του ιδιοκτήτη, που δεν πήραν τα σερβιτοράκια τα πρόθυμα την ευφημη μνεία.

Τιμή €41 για ολα τα παραπάνω, κανονικά VFM τεσσάρι καθαρό, αλλά VFM σημαίνει Value For Money, κι εδω ψάξαμε, ψάξαμε, αλλά το Value κάπου μας έπεσε και δεν το βρίσκαμε. Τελικά, παίδες δεν κρίνονται όλα στην τιμή. Βέβαια μιλάμε για πενηντάρηδες που έχουν και κάποιες εμπειρίες και απαιτήσεις, άσε που, κι αν έχουμε πάει σε φτηνα μαγαζιά όπου φάγαμε γευστικα εδέσματα. Τωρα, προκειμένου για νεολαία ή άτομα, γενικώς, που θέλουν κυρίως να καταναλώσουν αλκόολ σε διαφορες μορφές, απλά επιμελούμενοι την ακεραιότητα του στομάχου τους και την επιβράδυνση της έλευσης της μέθης, πάσο.

Τώρα μην νομίζει κανείς ότι ξέχασα να σας γράψω για κέρασμα, έτσι; Όχι ότι μας έλειψε, ας ήταν εν τάξει τα υπόλοιπα εδέσματα....

ΥΓ. Οποιαδήποτε, τυχόν, ομοιότης με την παραπάνω γευστική εμπειρία είναι απολύτως συμπτωματική. Τα παρακάτω εντάσσονται στην μούρλα που με διακατέχει να μοιράζομαι μαζί σας γνώσεις που συσσώρευσα και νομίζω ότι έχουν ενδιαφέρον.

Ενίοτε, καταστήματα, ίσως για να ανταπεξέλθουν στον περιορισμένο χώρο της κουζίνας, στο πλήθος των πελατών και στο επίπεδο τιμών στο οποίο έχουν επιλέξει να τοποθετηθούν, ίσως κάνουν χρήση ευκολιών στις πρώτες ύλες και στον τρόπο παρασκευής. Και δεν εννοώ ότι σερβίρουν προϊόντα που προκαλούν προβλήματα υγείας, απλά χρησιμοποιούν τα shortcuts που τους επιτρέπει η τεχνολογία σήμερα, με αρνητικό όμως αντίκτυπο στην γευστική εμπειρία.

Έτσι, π. χ. τα κατεψυγμένα και προπαρασκευασμένα εδέσματα έχουν καταστεί κανόνας σε μερικές περιπτώσεις. Τα ματάκια μου έχουν δεί ακόμα και κατεψυγμένο και προτηγανισμένο τυρί σαγανακι. Επίσης, πολλάκις, επιλέγεται αντί της καρύκευσης και του μαριναρίσματος η προμήθεια κατεψυγμένου π. χ., φιλέτου κοτόπουλου, στο οποίο έχει εγχυθεί καρυκευμένη άλμη (σαλαμούρα) με ένεση (INJECTION). Αυτή η μέθοδος που εφαρμόζεται και σε κάποια κρέατα, προσδίδει μία προσωρινή τρυφερότητα στο κρέας. Επειδή, όμως η τιμή εξαρτάται από το βάρος, καμμια φορά οι παρασκευαστες το παρακάνουν με το ποσό της άλμης που βάζουν με προφανή προβλήματα, πχ το προϊόν αποβάλλει την άλμη στο ψήσιμο και μαζί με αυτή και τα καρυκεύματα.

Φύλακες της γεύσης, γρηγορείτε!