Loader

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Σε έναν ιστορικό χώρο της Κηφισιάς, ο οποίος επί σειρά ετών στέγαζε την ταβέρνα των αδερφών Τσαλαβούτα και μετέπειτα το μεζεδοπωλείο "Το Μπέρδεμα", η ομάδα του STOFFA οραματίστηκε μια "άλλη" κουζίνα, με ιδιαίτερο χαρακτήρα σε ένα χώρο μοντέρνο με industrial ύφος και vintage πινελιές.
Τις ηλιόλουστες ημέρες ο καταπράσινος κήπος στην είσοδο θα φιλοξενεί τους επισκέπτες για φαγητό αλλά και cocktails.
Η κουζίνα συνδυάζει ελληνικά και μεσογειακά στοιχεία παρουσιάζοντας ένα λαχταριστό αποτέλεσμα. Πανσετάκια με μέλι και ρακί, σκιουφιχτά με λαχανικά και ξινομυζήθρα, χορταστική σπαλομπριζόλα, μοσχαρίσιο κότσι με σπιτικό κριθαράκι, τρυφερή ταλιάτα αλλά και μεζέδες “για τη μέση”!

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Λειτουργεί καθημερινά, Σαββατοκύριακο ανοικτά και μεσημέρι.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις
Έχει δίκτυο Wifi
Take away
Ξεχωριστός χώρος για καπνίζοντες
Υπάρχει εξωτερικός χώρος
Φιλικό για οικογένειες/παιδιά
Προσφέρεται για ιδιωτικές εκδηλώσεις
Επιτρέπονται κατοικίδια

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

08 Ιαν 2019

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Για να πάει καλά σε όλους η καινούρια χρονιά, θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος. Η επίσκεψη στη STOFFA πραγματοποιήθηκε λίγες μέρες πριν την αλλαγή του χρόνου, παρέα με ένα φιλικό ζευγάρι. Η αναζήτηση του εστιατορίου, ανάμεσα στην Τατοΐου και τη Λεωφόρο Κηφισιάς, πολύ κοντά στο σταθμό του ηλεκτρικού, δεν ήταν δύσκολη. Απροσδόκητα εύκολη υπόθεση και η στάθμευση (4 στα 10), πολλές διαθέσιμες θέσεις και στις δύο πλευρές του δρόμου, οι παρκαδόροι που απασχολεί η STOFFA δεν χρειάστηκαν.
Μπαίνοντας διασχίσαμε τη μεγάλη αυλή, όπου θυμήθηκα παλαιότερες επισκέψεις στον ΤΣΑΛΑΒΟΥΤΑ, μια από τις ιστορικές κηφισιώτικες ταβέρνες που λειτουργούσε επί δεκαετίες στη θέση αυτή. Πραγματικά υπέροχη αυλή, αποτελεί μόνη της λόγο για μια επίσκεψη.
Η κεντρική αίθουσα ήταν εξίσου εντυπωσιακή, ωραιότατα διακοσμημένη και πολύ σωστά φωτισμένη. Στο πάτωμα και την επίπλωση κυριαρχεί το ξύλο, στους τοίχους το τούβλο. Η διάταξη των τραπεζιών αρκετά στριμωχτή, αν προνοήσετε για κράτηση φροντίστε να ζητήσετε τραπέζι στα περιμετρικά σεπαρέ, θα είστε σαφώς πιο άνετα. Η πελατεία κλασική κηφισιώτικη επίσης, στα Β. Π. κυκλοφορεί εμφανώς ακόμα πολύ χρήμα. Εντυπωσιακή η στενόμακρη μπάρα, σαν πολύχρωμο γυάλινο τείχος, που φιλοξενεί όσους θέλουν να δοκιμάσουν ένα από τα κοκτέιλ του ειδικού καταλόγου. Το προσωπικό πολυπληθές και καλά προπονημένο, κηφισιώτικης κοπής κι’ αυτό, λειτουργούσε κάτω από το αεικίνητο βλέμμα της διεύθυνσης και ανταπεξήλθε καλά στα καθήκοντά του.
Μέχρι εδώ τίποτε το αρνητικό, business as usual, που θα ‘λεγε η φίλη μου η Tzia. Το εμφιαλωμένο νεράκι αναμενόμενο, το ψωμάκι με τα απαραίτητα ντιπάκια επίσης. Απογοητευτικό ήταν το ξεκίνημα: Τυροκροκέτες χωρίς να ακούγεται κάποιο καλό τυρί και υπέρ-τηγανισμένες ή -φριταρισμένες, αν μου επιτρέπετε το νεολογισμό, ακολουθώντας το σύστημα που νομίζω ότι λάνσαρε ο Aboutspy θα έδινα βαθμό 2/4. Ίδιο βαθμό και στην πολλά υποσχόμενη τραγανή πράσινη σαλάτα με φιλέτο μόσχου και φουά γκρα. Το φιλέτο δεν το είχε τσιγκουνευτεί ο μάγειρας, μόνο που το είχε «ψήσει» στο όριο του rare, ακόμα κι εγώ που δεν έχω πρόβλημα δεν πήρα δεύτερο κομμάτι. Μου έκανε εντύπωση η απουσία αντίδρασης του σερβιτόρου όταν μάζεψε το πιάτο. Πάντως, δύο μέρες πριν την κοπή της βασιλόπιτας, ήμουν ο τυχερός που του έτυχε το μοναδικό κομματάκι φουά γκρα, σε μέγεθος κέρματος των 2 σεντ, που ανιχνεύτηκε στη σαλάτα.
Στα κύρια πήγαμε καλύτερα. Πιο τυχερή απ’ όλους η καλή μου, που αποφεύγει το κρέας, προτίμησε το ριζότο με τρούφα και το καταευχαριστήθηκε. Οι υπόλοιποι επιλέξαμε κρεατικά: Μια μοσχαρίσια μπριζόλα τεραστίων διαστάσεων, που ο φίλος μας είχε ευτυχώς τονίσει να είναι «πολύ καλά» ψημένη, άσχετο αν δεν κατάφερε να την τελειώσει, και ένα κρεμαστό κοντοσούβλι, hanger steak που λέμε στο χωριό, το οποίο παρατηρώ ότι διαδίδεται όλο και περισσότερο. Εγώ αποφάσισα να χορέψω το χορό του πολέμου, παρήγγειλα μια tomahawk και της έδωσα να καταλάβει. Σε όλα τα πιάτα με κρέας παρατήρησα πάντως απουσία φαντασίας στη γαρνιτούρα.
Με δύο από τους τέσσερις σε πρόγραμμα αντιβίωσης περιοριστήκαμε σε coca cola και δύο ποτήρια (μέτριο) μοσχοφίλερο. Μέτρια και τα δύο γλυκά του τέλους, αποδομημένο μιλφέιγ και μηλόπιτα. Ο λογαριασμός πρέπει να ξεπέρασε τα 120 ευρώπουλα (άλλος πλήρωσε, ευχαριστώ Αλέξανδρε). Αν θα ξαναπήγαινα; Στην αυλή ίσως, στη χειμωνιάτικη αίθουσα σε καμία περίπτωση. Βγήκαμε καπνιστοί. Δεν το συνηθίζω, όμως αυτή τη φορά έκανα φεύγοντας τα παράπονά μου στο μετρ/ιδιοκτήτη. Η απάντηση: «Δεν μπορούμε διαφορετικά, χάνουμε πελατεία. Αν μας το είχατε πει κατά την κράτηση, κάτι θα μπορούσε να γίνει. » Αναρωτιέμαι τι. Είναι κατά τη γνώμη μου τουλάχιστον απρεπές να ρίχνουμε το φταίξιμο για τη μη τήρηση του νόμου στους απροσάρμοστους/ανάγωγους πελάτες. Συμπτωματικά πέρασα μετά την Πρωτοχρονιά τέσσερις μέρες στα ορεινά του νομού Τρικάλων. Φίλοι Κηφισιώτες, οι βλαχοσαρακατσαναίοι διδάσκουν σωστή συμπεριφορά. Όπου κι αν καθίσαμε για φαγητό ή ποτό, όποιος δεν μπορούσε αλλιώς, έπαιρνε την άγουσα για έξω, με θερμοκρασία στους πολλούς μείον του μηδενός. Μπράβο Τρίκαλα!

15 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Η κάρτα που κρατάω στα χέρια μου γράφει "Stoffa, άλλη κουζίνα". Αν με τη λέξη αυτή εννοούμε το ιδιαίτερο, το ξεχωριστό ή ακόμα και το αξέχαστο αναφορικά με τις γεύσεις, στενοχωριέμαι πολύ που δεν το ανακάλυψα. Ο χώρος ναι, είναι αξιομνημόνευτος. Η εξυπηρέτηση, αυτή κι αν είναι μακριά από τα δικά μου δεδομένα και ζητούμενα. Αλλά όσα δοκίμασα, τα ξέχασα δυστυχώς πολύ γρήγορα.

Βρεθήκαμε στη Stoffa στις 19/10 το βράδυ, μετά από πρωτοβουλία-έκπληξη του κολλητού, που έκανε κράτηση τηλεφωνικά, ζητώντας τραπέζι για 2, ει δυνατόν, στους μη καπνίζοντες. Βρίσκεται στην επάνω πλευρά του ηλεκτρικού της Κηφισιάς και στο παρκάρισμα δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα, αν και ο χαμηλός φωτισμός του δεν ευνοεί στο να το εντοπίσεις αμέσως.

Η αυλή την οποία διασχίζεις πριν τον εσωτερικό χώρο, είναι πραγματικά υπέροχη, και ειδικά το βράδυ ο φωτισμός με τα λογής λογής λαμπιόνια και φαναράκια που κρέμονται από τα δέντρα, την κάνει μοναδική. Από τη στιγμή που βρεθήκαμε εντός, μέχρι και το τέλος της βραδιάς αντιλήφθηκα τί σημαίνει ο όρος "σέρβις σε πολύ καλό εστιατόριο" και αισθάνθηκα προπάντων άβολα και ελάχιστα χαλαρά, γιατί αυτό το πολύ επαγγελματικό στυλ απλά δεν με εκφράζει και δεν μου αρέσει. Άψογο μεν σε κάθε μικρή λεπτομέρεια, πλην όμως στημένο, στυλιζαρισμένο, αυτοματοποιημένο, λες και βρίσκεσαι στα θερινά βασιλικά ανάκτορα με τους υπηρέτες να σου κάνουν αέρα.

Η περιγραφή του χώρου έχει γίνει άψογα από προηγούμενους φίλους, οπότε αρκούμαι να πω ότι το δικό μου μάτι θαύμασε τη μεγάλη στόφα δίπλα στην οποία καθήσαμε και τον ατμοσφαιρικό φωτισμό που θυμίζει κρυφό σχολειό, αλλά όχι τόσο τα ετερόκλιτα διακοσμητικά και παιχνίδια που προσπαθούν να ενταχθούν αρμονικά στο ύφος του μαγαζιού αλλά μάλλον μπερδεύουν. Καλή επιλογή το κυρίαρχο ξύλο και τα πολύχρωμα πλακίδια, που αποδυναμώνεται όμως από το industrial ύφος που σου εντυπώνεται τελικά.
Μου άφησε κάτι πολύ μπερδεμένο όλη αυτή η σύνθεση, ενώ την ίδια έλλειψη προσανατολισμού την εντόπισα και στο μενού, που αν και αλλάζει / ανανεώνεται συχνά, μάλλον δεν καταφέρνει να σταθεροποιήσει το χαρακτήρα του και το τί θέλει να γίνει άμα ενηλικιωθεί.
Λίγο Μεσόγειος, λίγο Πόντος, λίγο Νέα Υόρκη, λίγο Μιλάνο, λίγο Κέρκυρα, λίγο κρέας, λίγο ψάρι, λίγο έτσι, λίγο γιουβέτσι, λίγο κρασί λίγο θάλασσα και τ΄αγόρι μου... Ολίγη παράδοση και ένα ράντισμα από nouvelle cuisine, μου θυμίζει κι εμένα λίγο Μποτρίνι εν υαλοπωλείω.
Είδα διάφορα υλικά μπλεγμένα σε συνταγές παραδοσιακές ή μοντέρνες χωρίς κάποια συνοχή, και δεν αντιλήφθηκα καθόλου ποιά κουζίνα τελικά πρεσβεύει η Stoffa. Οι τιμές τους θεωρώ ότι ανταποκρίνονται ελάχιστα σε αυτό που σου υπόσχεται η περιγραφή καταλόγου και σε αυτό που τελικά γεύεσαι. Πέραν τούτου, αυτές οι τιμές είναι εκτός τόπου και χωροχρόνου και πιθανολογώ ότι και για τους Κηφισιώτες είναι πλέον too much. Π. χ. θα κάνω εδώ μια αναπόφευκτη σύγκριση και θα πω ότι για να δώσω 18 ευρώ για ένα burger θα πρέπει να είναι κάτι μοναδικό και να μου το φτιάξει ο Antony Bourdain, ή έστω ο Σκουλάς.

Κι επειδή μάλλον πάλι φλυαρώ...
Τα συγκεκριμένα βήματα, που παραπέμπουν και σε μανιέρα, ξεκινούν με πάνινη τσαντούλα ( χαριτωμένη ομολογώ ) με 4 ατομικά ψωμάκια πολύ ζεστά, από ένα λευκό και ένα σίκαλης, και μια ραβιέρα 3 θέσεων, με ελιές Καλαμών, πάστα ντομάτας ( ας μην γελιόμαστε, πελτές ήταν ) και κάππαρη σε ελαιόλαδο, για το οποίο δεν ερωτηθήκαμε και φυσικά δεν ήταν καλωσόρισμα. Η χρέωση των 2 ευρώ και το ύφος του μαγαζιού σε προιδεάζουν για κάτι με περισσότερη φαντασία από ελιές, κάππαρη και... πελτέ.
Πακέτο έρχεται και το εμφιαλωμένο σε μπουκάλι γυάλινο, προς 1,50 ευρώ. Το πρόβλημά μου εδώ είναι το εξής: κατανοώ το αρχικό γέμισμα των ποτηριών αλλά καθόλου δεν κατανοώ το ξαναγέμισμά τους σε κάθε μισή μας γουλιά. Νιώθω ότι κάποιος με παρακολουθεί, είναι άβολο.

Κατόπιν, από τα ορεκτικά επιλέξαμε τα Tacos από τον Εύξεινο Πόντο με φύλλο περέκ, χοιρινά ψιλοκομμένα φιλετίνια, καραμελωμένες πιπεριές και ξύγαλο. Φτωχή εικόνα, 4 μικρά τάκος της μισής μπουκιάς, κακό στήσιμο πιάτου (τα 2 είχαν μπατάρει και σκορπιστεί ολόγυρα ) και η γεύση ουδέτερη και άτεχνη, το μόνο που μου άφηνε ήταν η δροσιά από το ξύγαλο. Δεν ξέρω αν η προσπάθεια ήταν να μιμηθεί το αντίστοιχο μεξικάνικο πιάτο, αλλά για τα 7,50 ευρώ που κοστίζει μάλλον απέτυχε οικτρά ( για μένα ).

Η σαλάτα Κουκουβάγια μας άρεσε αρκετά, αν και εξακολουθεί να υπάρχει εμφανές πρόβλημα με το νόστιμο μεν αλλά πολύ σκληρό παξιμάδι χαρουπιού, που έχει ξαναθιχτεί σε πρόσφατη κριτική εδώ και θα περίμενα κάποια βελτίωση, μιας και το εστιατόριο εκπροσωπείται. Μας δυσκόλεψε πάρα πολύ να το κόψουμε και οι απέλπιδες προσπάθειές μου να το ραντίσω με το ελαιόλαδο της κάπαρης, δεν έφεραν ουσιώδη αλλαγή, στα τεράστια κομμάτια που ήταν δύσκολο να καταναλωθούν. Για να μην γίνω άδικη όμως, ήταν μια σαλάτα τεραστίων διαστάσεων, με μπόλικη καπνιστή μελιτζάνα ( ευχάριστο twist ), άφθονη ντομάτα ραπέ ( και πολύ νόστιμη αν και εκτός εποχής ), ελιές, υπερβολικά πολλή κάπαρη αλλά και μαλακιά ξυνομυζήθρα. Πληθωρική, νόστιμη και εντυπωσιακή, μάλλον δικαιολογεί αρκετά τα 7,50 ευρώ.

Το κυρίως του φίλου μου, ακούει στην εξής περιγραφή: Τagliata limousin, κόντρα μόσχου με άγρια ρόκα, λιαστές ντομάτες, παρμεζάνα και πατατούλες σωτέ. Ωραία ως εδώ. Ρωτήθηκε αν το προτιμά με πατάτες τηγανιτές και συμφώνησε. Αυτό που ήρθε στο τραπέζι ήταν μια σχετικώς μικρή μπριζόλα, κομμένη ταλιάτα, με μια ελαφριά σάλτσα από πάνω και τις τηγανιτές πατάτες δίπλα του. Τίποτε άλλο. Πού πήγαν τα υπόλοιπα; Τί είθισται να κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις; Με ένα νεύμα συμφώνησα να μην επιμείνουμε διαμαρτυρόμενοι. Ίσως ήταν λάθος μας, γιατί τώρα σας γράφω για ένα "λειψό" πιάτο, καθόλου εφάμιλλο των 18 ευρώ που κοστίζει, ούτε σε εμφάνιση, ούτε σε γεύση και με πατάτες που δεν ορκίζομαι Κύριε Πρόεδρε ότι ήταν φρέσκιες. Το ψήσιμο ήταν όπως ζητήθηκε αλλά η γεύση του, nothing special.

Το δικό μου κυρίως το επέλεξα από τα ορεκτικά, αφενός γιατί δεν βρήκα κάτι άλλο να με συγκινήσει, και αφετέρου γιατί πρώτη φορά είδα την καινοτομία τα spare ribs να συγκαταλέγονται στα ορεκτικά. Μάλιστα διευκρίνισα στον μετρ ότι τα θέλω ως κυρίως πιάτο και συμφώνησε για την επιλογή μου. Είτε έτσι όμως, είτε αλλιώς, θεωρώ εντελώς λάθος να σερβίρεις αυτό το πιάτο με μόνη συνοδεία λίγη ρόκα από πάνω. Πού είναι η προφανής γαρνιτούρα, έστω και ως guest; Και πού κολλάει η ρόκα σε έναν ρουστίκ μεζέ; Ως ποσότητα καλή, η τιμή καλή ( 9,50 ευρώ, αν και όχι τόσο καλή για ορεκτικό ) αλλά δεν σκέφτηκα καθόλου πώς θα το φάω αυτό, με τα θερινά ανάκτορα από πάνω μου. Ναι ναι, γελάτε.. Αλλά εγώ τη λύση τη βρήκα. Έκανα το αδιανόητο. Επέστρεψα για πρώτη φορά στη ζωή μου το πιάτο στην κουζίνα ( τεστ αντοχής λέγεται αυτό ) και ζήτησα ευγενικά αν θα μπορούσε ο σεφ να μου τα σερβίρει κομμένα.
Έ λοιπόν εδώ κερδήθηκαν πολλοί πόντοι. Γιατί ενώ ανησυχούσα ότι αργούν πολύ και ότι θα έχουν ξυλιάσει τα κακόμοιρα, το πιάτο ξαναστήθηκε από την αρχή και ήρθαν σε καυτή θερμοκρασία, ξαναγλασαρισμένα με bbq σως και φυσικά κομμένα, συνοδεία με ζεστές υγρές πετσέτες για τα χέρια! Εύγε λοιπόν εδώ. Ας πάει και η ρόκα και το παλιάμπελο. Να μην ξεχάσω, τα ribs ήταν νόστιμα και μαλακά.

Tα παραπάνω συνοδεύτηκαν με μια Νήσος στα 4 ευρώ και μια μικρή draft Fischer στα 3,50 ευρώ.
Μόλις τελειώσαμε, μπήκαμε τρόπον τινά, στον αυτόματο πιλότο. Τα πιάτα μαζεύτηκαν υπερβολικά γρήγορα, εξίσου γρήγορα μας έφεραν ως κέρασμα 2 σφηνάκια λιμοντσέλο και ακόμη πιο γρήγορα μας προτάθηκαν τα γλυκά τους ή κάποιος καφές. Από τις 6 επιλογές του καταλόγου, μου έκανε κλικ το "πληθωρικό banoffee" όπως αυτοαποκαλείται, μια εντελώς "άλλη" εκδοχή του, που δεν το θυμίζει σε τίποτα. Τρία μεγάλα μαλακά σοκολατένια μπισκότα, στημένα σαν πεσμένες κεραμοσκεπές μετά από σεισμό (χαχαχα) και ανάμεσα η μπανάνα, η σαντιγύ, η κρέμα και η καραμέλα. Δεν μας άρεσε η γεύση, το μόνο που κυριαρχούσε ήταν το μπισκότο, βασικά εγώ αυτό δεν το θεωρώ καν μπανόφι. Αν πεις ότι η τιμή του στα 7 ευρώ είναι εξωφρενική και παράλογη, τότε τί μένει να πεις για το πιο ακριβό γλυκό του καταλόγου που είναι ένα γλυκό καλτσόνε στα 9,50 ευρώ;

Σκόπιμα άφησα τον προβληματισμό εκείνων των ημερών να περάσει και να κατασταλάξουν οι εντυπώσεις, ομολογώ όμως ότι όσα είχα ακούσει από γνωστούς μου για τη Stoffa και ήθελα να τα παραβλέψω, επαληθεύτηκαν. Έχει δοθεί τόσο βάρος στην εικόνα και στους τύπους, που κάπου χάνεται το νόημα. Και στο vfm είμαι πιο κοντά στο 1,5. Υπάρχει αδικαιολόγητη υπερβολή.
Το γεγονός ότι μαζί με εμάς υπήρχαν μόλις δύο παρέες, που κάπνιζαν αρειμανίως, τύφλα να χει το μπουρί της στόφας, και είναι μάλλον το λιγότερο. Τα σχεδόν 65 ευρώ του λογαριασμού (μαζί με τα τιπς) θα έπρεπε να ανταποκρίνονται σε κάτι πιο καλό, πιο ουσιώδες, πιο αξιομνημόνευτο, από έναν όμορφο χώρο και ένα σκλαβωτικό σέρβις που ώρες ώρες με έκανε να δυσφορώ.
Θα με ρωτήσεις, γιατί έβαλα 3 στη γεύση. Γιατί δεν υπάρχει το 2,5 και γιατί το 2 είναι για μένα πολύ κοντά στο χάλια.

Δεν ξέρω αν το προτείνω, ούτε αν δεν το προτείνω. Είναι θέμα γούστου. Εμάς δεν μας ταίριαξε.