Loader

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Στην καρδιά του Νέου Κόσμου, στο νούμερο 43 της οδού Αμβροσίου Φραντζή, μέσα σε μια στοά που θυμίζει παλιά Αθήνα θα βρείτε το «Σαραντατρίο». Ένας λιτός, απέριττος, φιλικός χώρος, με γεύσεις που σας θυμίζουν ναι μεν κάτι από την κουζίνα της γιαγιάς, αλλά εδώ θα τις γευτείτε σε πιάτα με περισσότερη φαντασία, έμπνευση και μεράκι. Γευτείτε εξαιρετικά κρασιά και μοιραστείτε την «εμμονή», για το ποιοτικό επώνυμο, εμφιαλωμένο ελληνικό κρασί. Χωρίς αποστάγματα δεν γίνεται. Απολαύστε μέσα από τις επιλογές του καταλόγου αποστάγματα, με πρώτη ύλη αποκλειστικά στέμφυλα, από εξαιρετικές ποικιλίες σταφυλιών. Γι αυτό σας λέμε, αν το δοκιμάσετε, εύκολα θα γίνει το στέκι σας. Το δικό σας και της παρέας σας. Γεύσεις ελληνικές στη σωστή ποιότητα και τιμή!!!

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Δευτέρα έως Πέμπτη (Mon-Thur) 17.00-24.00 Παρασκευή (Frid) 17.00-00.30 Σάββατο (Sat) 13.00-00.30 Κυριακή (Sun) 13.00-20.00

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις
Έχει δίκτυο Wifi
Take away
Ξεχωριστός χώρος για καπνίζοντες
Υπάρχει εξωτερικός χώρος
Φιλικό για οικογένειες/παιδιά
Επιτρέπονται κατοικίδια

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

6 medium

17 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Κυριακή μεσημέρι και δύο άτομα θέλουμε να τσιμπήσουμε κάτι και να πιούμε λίγο κρασάκι. Στη σκέψη μας έρχεται το "Σαραντατρίο" στην οδό Φραντζή, γιατί σκεφτόμαστε ότι στο γειτονικό Κουκάκι ή πιο πάνω στην περιοχή Μουσείου Ακρόπολης-Πλάκας θα είναι τρομερά δύσκολο να βρούμε να παρκάρουμε. Πράγματι, το πάρκινγκ ήταν εξαιρετικά εύκολη υπόθεση, παρκάραμε σχεδόν απ' έξω! Μπαίνοντας στο μεζεδοπωλείο είχαμε την αίσθηση ότι μπήκαμε σε στοά-είσοδο παλιάς πολυκατοικίας. Λίγα τραπέζια, σε δύο παράλληλους χώρους και στο βάθος, σε μια αίθουσα λίγων τετραγωνικών, μερικά τραπέζια ακόμα. Γενικά, ο χώρος δείχνει στριμωγμένος, έχεις την αίσθηση ότι δεν μπορείς να κινηθείς άνετα. Στην περιγραφή του χώρου, πιθανότατα να αδικώ το "Σαραντατρίο", καθώς στη διάρκεια του χειμώνα δεν σερβίρουν στην αυλή που υπάρχει στο πίσω μέρος του καταστήματος. Η αυλή φαίνεται να μπορεί να διαμορφωθεί πολύ όμορφα και φαντάζομαι ότι τα καλοκαιρινά βράδια θα αποτελεί δροσερό καταφύγιο στο κέντρο της Αθήνας.

Η υποδοχή ευγενική από μια νεαρή κοπέλα που μας άφησε να επιλέξουμε τραπέζι και μας έφερε καταλόγους και ένα έντυπο με τα πιάτα ημέρας. Ρώτησε αν θέλαμε νερό εμφιαλωμένο ή βρύσης (προτιμήσαμε το δεύτερο) και, όταν ήρθε να πάρει παραγγελία, έφερε λευκό ψωμάκι κομμένο σε φέτες μέσα σε μια χαρτοσακούλα, χωρίς να συνοδεύεται από κάποιο ντιπ.

Από τον συνεκτικό, βασισμένο στην ελληνική κουζίνα και με "ψαγμένα" τοπικά υλικά κατάλογο, αλλά και από τα πιάτα ημέρας, επιλέξαμε:

- Πολίτικη σαλάτα. Σωστά φτιαγμένη, δυνατή γεύση, με το ξίδι να "ακούγεται" στα ψιλοκομμένα λαχανικά, αποτέλεσε καλή εισαγωγή για τους επόμενους μεζέδες, αλλά και καλή συνοδεία για το κρασάκι μας.

- Αρμένικη πίτα με τραγανό φύλλο και γέμιση με παλαιωμένη γραβιέρα Ίου με κρεμώδη υφή και κομματάκια σύγκλινο. Δυνατή, γεύση, έντονα αλμυρή.

- Πατάτες τηγανιτές με πάπρικα. Ψιλοκομμένες, φρεσκοτηγανισμένες, αλλά η πάπρικα (παρότι γλυκιά), ίσως επειδή είχε πέσει σε μεγάλη ποσότητα, τους προσέδιδε υπερβολική ένταση στη γεύση. Δεν ενθουσιαστήκαμε...

- Χοιρινή τηγανιά. Ήρθε μια συμπαθητική μερίδα από μικρά κομμάτια μαριναρισμένου χοιρινού. σωστά τηγανισμένα. Η σάλτσα πάντως ήταν για τα γούστα μας αρκετά αλμυρή.

- Σαγανάκι με κεφαλοτύρι Ίου (αν δεν κάνω λάθος) και γλυκό ντοματάκι. Ενδιαφέρων γευστικός συνδυασμός, αν και τελικά υπερίσχυε η αλμυρή γεύση του τυριού...

Όταν ζητήσαμε λογαριασμό, μας προσφέρθηκε ως κέρασμα σφηνάκι από παλαιωμένο κρασί, όμορφη κίνηση αναμφισβήτητα.

Το κόστος, χωρίς το κρασί, ανήλθε περίπου στα 15-16 ευρώ το άτομο, λογική τιμή για όσα πήραμε, χωρίς να αποτελεί και το απόλυτο value for money.

Προσωπική μου εντύπωση ότι η κουζίνα του "Σαραντατρίο" είναι μάλλον προσανατολισμένη στις έντονες γεύσεις, στη λογική ότι οι μεζέδες που σερβίρει λειτουργούν κατά βάση ως συνοδευτικό ποτού. Βρήκα, για τα γούστα μου, σχεδόν όλα τα πιάτα υπερβολικά αλμυρά (χωρίς να σημαίνει ότι δεν ήταν νόστιμα) και οφείλω να αναφέρω ότι θα ξαναεπισκεφτώ το μεζεδοπωλείο μόνο με μεγάλη παρέα και έχοντας προαποφασίσει ότι πάμε να πιούμε κρασί (ή ρακί ή ο, τιδήποτε άλλο) συνοδεία μεζέδων και όχι ότι πάμε για φαγητό που θα το συνοδεύσουμε με λίγο κρασάκι. Κατά τα άλλα ο χώρος δεν με ενθουσίασε, εκτιμώ όμως ότι, όταν η αυλή είναι σε λειτουργία, θα αναδεικνύεται καλύτερα. Κατά τα άλλα η εξυπηρέτηση ήταν ευγενική και, όπως προανέφερα, οι τιμές λογικές. Αγαπητές και αγαπητοί χρήστες του ask4food εναπόκειται σε σας να επισκεφτείτε το "Σαραντατρίο" και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα...

02 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Μια μικρή γαστρονομική όαση

Ανηφορίζοντας/κατηφορίζοντας τη Φραντζή, ανάμεσα σε πιάτσα μαγαζιών με ανταλλακτικά αυτοκινήτων, αλλά και με δύο κορυφαία στέκια πολιτισμού να την αγγίζουν (Σταυρός του Νότου, Θέατρο του Νότου)... συναντάς μια στοά-είσοδο πολυκατοικίας, στην οποία με κάποιο παράδοξο, αλλά συνάμα και ταιριαστό τρόπο, έχει δημιουργηθεί ένας ιδιαίτερος χώρος, που σε βάζει σε άλλο κάδρο. Στο πίσω μέρος υπάρχει και μία αυλή, για όταν πιάσουν οι ζέστες...

- Φαγητό:

Ψωμί καλό, φρέσκο και αφράτο... νερό σε μπουκάλι, μη εμφιαλωμένο (σωστό σαν κίνηση).

Πράσινη σαλάτα με ποντιακή πλεξούδα & dressing από φρούτο εποχής
Εξαιρετική, ανάλαφρη, δροσερή, με αρμονικές γεύσεις... ό, τι πρέπει για αρχή

Πατάτες τηγανητές φρέσκιες με γλυκιά πάπρικα
Πολλές, πάρα πολλές (προφανώς επειδή "λείπουν" από τα κυρίως), λεπτοκομμένες, φρέσκες, πεντανόστιμες, αλλά και ακριβές (περίπου 4 ευρώ)

Μπουγάτσα με αρμένικη πίτα και κρεμώδη γέμιση από παλαιωμένη γραβιέρα Ίου & σύγλινο Μάνης
Απίθανο, μοναδικό, κορυφαίο, ένα γαστρονομικό αριστούργημα από όλες τις απόψεις... άψογα ψημένη, απολαμβάνεις την αρμονία γεύσεων σε κάθε μπουκιά

Μπιφτεκάκια από μοσχαρίσιο κιμά με πιτάκια και χειροποίητη σάλτσα πάπρικα
Απλά καλό πιάτο... λίγο στεγνά και η σάλτσα με έντονη γεύση πιπεριάς, δεν ήταν του γούστου μου... πολύ σωστά ψημένα τα πιτάκια πάντως (όσο ζουμερά και τραγανά πρέπει)

Μαριναρισμένη πανσέτα σχάρας
Εξαιρετικά ψημένη, ολοφάνερα πολύ καλή πρώτη ύλη, ελαφρώς (όσο πρέπει) γλυκιά γεύση... έλιωνε στο στόμα, αλλά όχι λόγω λίπους

Κρασιά - Μπύρες - Αναψυκτικά
Μόνο ελληνικές ετικέτες από συνεταιρισμούς ή "μικρές" εταιρείες... κάτι που σαφώς ενισχύει το "χαρακτήρα" του εστιατορίου και αναγνωρίζεται

Κέρασμα ένα λικέρ, που περισσότερο πειραγμένο κρασί θύμιζε... θα προτιμούσα κάτι πιο "ξεκάθαρο"

Γενικά οι πρώτες ύλες είναι επιλεγμένες από πολλά μέρη της Ελλάδας και καταγεγραμμένες στον κατάλογο, για να γνωρίζεις από πού είναι αυτό που τρως και αυτό που πίνεις.

- Εξυπηρέτηση:

Ευγενική, ζεστή, καθόλου επιτηδευμένη

- Χώρος:

Ζεστός, ατμοσφαιρικός, μεταμοντέρνος όχι σε βαθμό που να ξορκίζει το κλασικό, με διάκοσμο λιτό και απολύτως ταιριαστό στο ύφος και τον αρτίστικο χαρακτήρα του εστιατορίου

- Τιμές:

Πρέπει να ανέβεις περίπου στα 20 ευρώ το άτομο για "να φας καλά" (μαζί π. χ. με μπύρα)... οριακά σχετικά ακριβό δηλαδή για μεζεδοπωλείο (γιατί κυρίως αυτό είναι). Σίγουρα οι πρώτες ύλες θα κοστίζουν παραπάνω, αλλά αντικειμενικά δεν είναι φθηνό. Τουλάχιστον θα έπρεπε να σε "γλυκαίνει" λίγο στο τέλος (ηφ γιου νόου γουάτ άη μην) και οι μερίδες των κυρίως να είναι λίγο πιο πλούσιες.

Συνοπτικά, αν και έχω μερικές ενστάσεις για την αναλογία τιμή/ποσότητα, αλλά σχεδόν καμία για το συντελεστή της ποιότητας και της ιδιαίτερης ταυτότητας, καταλήγω πως το Σαραντατρίο αποτελεί μια μικρή γαστρονομική όαση, που αν μη τι άλλο μπορεί άψογα να συνδυαστεί με τις πολιτιστικές αποδράσεις που προσφέρει αυτή η σχετικά υποβαθμισμένη περιοχή του κέντρου.

21 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Στο σαραντατρίο πηγαίνω συχνά, γιατί είναι κοντά στο σπίτι μου και έχει πολύ νόστιμο φαγητό
Ό, τι έχω δοκιμάσει είναι πολύ νόστιμο. Στην τελευταία μας επίσκεψη, 2 άτομα πήραμε μια σαλάτα με παντζάρι, πατάτες τηγανητές με πάπρικα, καβουρμά μοσχαρίσιο με αυγά μάτια, ψιλοκομμένη πανσετούλα και ένα λουκάνικο που συνοδευόταν απο καρότο. Όλα πεντανόστιμα και καλομαγειρεμένα.

Από ποτό προτιμήσαμε μπύρα, έχει όμως και αρκετά κρασιά σε μπουκάλι και σε πολύ λογικές τιμές.

Ο χώρος δεν έχει κάτι ιδιαίτερο, μια στοά με τα περισσότερα τραπέζια, δίπλα ένας άλλος χώρος μη καπνιστών και στο βάθος η αυλή. Είναι ωστόσο πολύ καθαρός ενω και η μουσική ταιριάζει με το στυλ του μαγαζιού.

Η εξυπηρέτηση πολυ καλή, στο τέλος πάντα κερνάνε τσίπουρο ή μοσχάτο κρασί.

Οι τιμές θα μπορούσαν να είναι και λίγο χαμηλότερες, καθώς οι περισσότερες μερίδες είναι σχετικά μικρές. Εμείς για τα παραπάνω 5 πιάτα και 2 μπύρες βεργίνα πληρώσαμε περίπου 40 ευρώ.

10 medium

01 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Επισκεφθήκαμε το Σαραντατρίο Παρασκευή βραδάκι με τον σύζυγό μου, χωρίς να έχουμε κάνει κράτηση. Υπήρχαν ήδη 2-3 παρεούλες στο μαγαζί. Η κοπέλα που μας υποδέχθηκε, πολύ ευγενική, μας άφησε να επιλέξουμε τραπέζι. Παραγγείλαμε λίγα πράγματα και εστιάσαμε στα θαλασσινά.

- Εντύπωση μας έκανε το αυγοτάραχο, το οποίο δεν έχει τύχει να έχουμε δει σε άλλο μαγαζί, πολύ νόστιμος μεζές για τσιπουράκι, το οποίο παραγγείλαμε εις διπλούν.
- Η φάβα, την οποία αποκαλούν πράσινη, είναι καλή αλλά τίποτα ιδιαίτερο και σίγουρα δεν είναι πράσινη, έχει το χρώμα της φάβας.

- Οι ψητές γαρίδες, άργησαν υπερβολικά να έρθουν, αλλά ήταν πεντανόστιμες.
Στη συνέχεια, μας επισκέφθηκε άλλο ένα ζευγάρι και με πολλή ευγένεια μας έβαλαν σε μεγαλύτερο τραπέζι και μετέφεραν τα πράγματά μας.

Όμορφο και ήσυχο μαγαζάκι για μεζεδάκι και τσιπουράκι ή κρασάκι.
Το καλοκαίρι η αυλή φαίνεται πολλά υποσχόμενη.

8 medium

10 Φεβ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Επισκεφθηκαμε παρέα 6 ατόμων αυτό το μαγαζί μετά από αρκετές φορές που είχα τσεκαρει την καλή βαθμολογία του με συνάμα τις καλές κριτικές.
Ο χώρος ήταν όμορφος με χρωμα, μοντέρνο-φοιτητικο στέκι μου έκανε πιο πολύ παρότι μια μεγάλη παρέα που ήταν μέσα έφτανε και τα 65 χρόνια. ζωη να έχουν!! Άνετα τραπέζια και καρέκλες και ζεστός χώρος αφού από πάνω μας είχαμε μια σόμπα που στην πορεία είπαμε να τη χαμηλώσει γιατί δύο άτομα είχαν γίνει μπρονζε από το σολαριουμ, καθώς τους χτύπαγε στο πρόσωπο..
Στο δια ταύτα τωρα.. Το φαγητό ήταν σε γενικές γραμμές καλό σε γεύσεις αλλά μικρό σε μερίδες.
Παραγγείλαμε
•πεινιρλι με απακι που ήταν πολύ καλο!
•μπουγατσα αλμυρη απίστευτη!!
•καβουρμα με αυγά αρκετά καλο
•σαλατα πράσινη, μικρή, αδιάφορη.
•σαλατα ημέρας με παντζάρι, πατάτα, τζίντζερ και κρέμα μαστίχας που ήταν απλά καλή αλλά επίσης μικρή μερίδα.
•ενα κυρίως πιάτο, το μαριναρισμενο κοτοπουλο το οποίο ήρθε ασυνόδευτο και επίσης μικρή μερίδα.
•α! και μια μερίδα πατάτες που ήταν καλές.
Το ημίγλυκο λευκό κρασί του ήταν πολύ καλό.
Στο σύνολο δώσαμε 80 ευρώ αλλά δεν χορτάσαμε. ηταν κυρίως για τσίμπημα.
Έξτρα tip το κέρασμα σφηνάκι κρασί αλλά στο κομματι της εξυπηρέτησης οι σερβιτόρες θα μπορούσαν να είναι λίγο πιο χαμογελαστές και ευδιαθετες.
Καλή σας συνέχεια!

06 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Μακροσκελής κριτική αλλά ελπίζω ορθώς.

Οι ντοματούλες, οι ντοματούλες. Είναι ένα αξιοπρεπές και αντικειμενικό σύστημα αξιολόγησης, το οποίο είναι φύσει αδύνατο να αποτυπώσει άλλα στοιχεία του καταστήματος.

Πιο σημαντικό απ’ όλα εν προκειμένω είναι η ζέση (sic) με την οποία λειτουργεί το μαγαζί του ο ιδιοκτήτης. Ο συμπαθής μαγκιτοκαράφλας δεν έχει χάσει το τεράστιο πάθος του για τη μαγειρική παρά το 24% στην εστίαση, τον ΕΦΚΑ, το τέλος επιτηδεύματος, την εισφορά αλληλεγγύης, την κρίση (Σάββατο βράδυ παρκάραμε επί της άλλοτε μονίμως πακτωμένης Φραντζή 10 μέτρα από το μαγαζί) και όλες τις λοιπές αντιξοότητες. Μας εξηγούσε σε κάθε πιάτο είτε τον τρόπο της παρασκευής του είτε την ιστορία του είτε τον βέλτιστο τρόπο κατανάλωσής του. Εννοείται ότι δεν είναι από αυτούς που σου κατσικώνονται και λες “awkward”.

Είναι από αυτούς που φεύγοντας λες «γουστάρει το φαγητό του και με έπεισε ότι καλά κάνει». Για αυτούς τους ανθρώπους μια λέξη έχω: σεβασμός. Μια κοπελιά στο service εξίσου συμπαθής και κοινωνική αποφεύγοντας τη φορτικότητα. Να το πω, πράγμα σπάνιο για μένα, καίτοι το service δεν ήταν διεκπεραιωτικό αλλά αντιθέτως ήταν διαδραστικό αυτό ήταν αρμόζον και ωραίο.

Πέραν των ανωτέρω, δια το ημέτερο κέφι και γούστο, είναι ό, τι καλλίτερο από τότε που πρωτοάνοιξε ο Τζίτζικας κι ο Μέρμηγκας αρχάς-μέσα ’90. Με δυο διαφορές: ο ΤζουΜου ήταν μεν ο πρώτος αλλά το 43ο έχει μια τεράστια περσόνα να υποστηρίζει τη λειτουργία του και το 43ο τιμολογιακά είναι πιο δημοκρατικό, αγκαλιάζει πιο ζεστά τα μικρά πορτοφόλια.

Μια περσόνα που μετά πλείστου όσου πάθους μαγειρεύει, πειραματίζεται χωρίς να σε κάνει να νιώθεις πειραματόζωο αλλά συμμέτοχος της πρωτοπορίας, μαγειρεύει ελληνοπρεπώς αλλά όχι στενόμυαλα, δεν φείδεται ποιότητας για αυτά που σερβίρει αλλά σκέφτεται διπλά πόσο θα τα χρεώσει. Προσωπικά ομιλώντας τον ευχαριστώ που υπάρχει και νιώθω μια ιδεολογική-γαστρονομική ταύτιση. Θα μπορούσα να γίνω φίλος με αυτόν τον άνθρωπο γνωρίζοντας μόνο τον τρόπο που μαγειρεύει. Θαρραλέος, ειλικρινής, πληθωρικός, γνώστης αλλά όχι επιδειξιομανής, εξωστρεφής αλλά όχι αδιάκριτος και τίμιος. Έτσι είναι οι γεύσεις του. Εικάζω ότι τέτοιος πρέπει να είναι και ο χαρακτήρας του.

Απόδειξη της απεριόριστης γαστρονομικής μαγκιάς του είναι ένα από τα απλούστερα πιάτα του. Το ποντιακό καρότο. Γεύση, χρώμα, άρωμα, υφή. 4/4 τελειότητα. Τρίβει καρότο, σε ειδικό τρίφτη μιας και μοιάζει με μακαρόνι και όχι με φολίδα, ζεματάει δι’ ολίγον (μπλανσάρει κατά την τηλεοπτική διάλεκτο), παγώνει να το ισορροπήσει, προσθέτει αλατοπίπερο, σκόρδο, ξύδι και κόλιανδρο. Μά-γκας. Τέλος. Είναι άριστο μόνο του, είναι άριστο συνοδευτικό κρεάτων, είναι -όπως λέει ο ίδιος- καλό γέμισμα hot dog ή -όπως μούρθε εμένα- είναι φοβερή γέμιση τούρκικου κεμπαπακίου στο Λονδίνο.

Παξιμάδι Κυθήρων με φέτα ντομάτα και σάλτσα μελιού. Πες το sui generis ντάκο με τεχνηέντως εξισορροπημένη την οξύτητα της φέτας και της ντομάτας. Πολύ καλό αλλά ήταν ένα πιάτο που μπορείς να το βρεις κι αλλού παρόμοιο. Μία ακόμη απόδειξη της γαστρονομικής του ευφυίας είναι ότι τίποτα από ό, τι σερβίρει (πλην του προαναφερθέντος και των τηγανιτών πατατών) δεν το βρίσκεις αλλού. Δημιουργεί μονοπώλιο, όπως κάνουν όλοι οι έξυπνοι έμποροι.

Μπουγάτσα, όπως τη βαφτίζει, με γραβιέρα Ίου και σύγληνο. Ζυμάρι δικιάς του παραγωγής εμφανώς, όχι μπουγάτσας για να είμαστε ειλικρινείς, αλλά απίστευτα αέρινο και φίνο. Κρεμωδώς λιωμένη γραβιέρα παντρεμένη σε μια σεμνή τελετή με σύγληνο. Το σύγληνο, ως γνήσιος gentleman, καίτοι πανίσχυρο άφηνε στη σύζυγό του γραβιέρα τον πρώτο ρόλο. Και αυτή τον αντάμειψε με αρμονία κάτω από την κοινή ζυμαρένια τους σκέπη.

Σαγανάκι με γλυκό ντοματάκι. Ο μάγειρας κατέστη αξιέραστος: γλυκό και αλμυρό. Τι θεάρεστη ισορροπία! Σε παραξενεύει ότι έρχεται κολυμπώντας στο βούτυρο που έχει βγάλει το κεφαλοτύρι Ίου κατά το μαγείρεμά του. Μην φοβάσαι. Πειραματίστηκα εγώ για σένα: έφαγα τα πάντα μετά τις 10:00 το βράδυ και την επομένη (αλλά και τη νύχτα) ήμουνα πουλάκι.

Καβουρμάς με αβγά. Αν με ρωτήσεις έχω φάει καλλίτερο καβουρμά -με πιο διακριτικά μπαχάρια- αλλά ήταν άριστο όταν ακολουθήθηκαν οι οδηγίες μετά την άφιξή του στο τραπέζι μας. Παροτρυνθήκαμε εντόνως να κάνουμε βίαιη ανάμειξη των τέλεια μαγειρεμένων τηγανιτών αβγών (μελίχλωρα) με τον καβουρμά. Δίκαιη η παρότρυνση.

Τα περιώνυμα οβίδια (poeta in terra Pontica exulat est) με σάλτσα πάπρικας. Συμφωνώντας απολύτως με τους προγράψαντες όντως είναι ένα tribute στη συμπρωτεύουσα (την παλιά συμβασιλεύουσα της Κωνσταντίνου Πόλης). Γνήσια κρεατένια γεύση. Ελαφριά αλλά χαρακτηριστική γεύση πάπρικας. Ορθές πιτούλες περασμένες από την γκριλιέρα.

Πανσετούλα ψιλοκομμένη, ελαφρώς γλυκίζουσα και μια χαρά. Πατάτες τηγανιτές άριστες και παπρικώδεις.

Ήπιαμε την καλλίτερη ρακή που έχω πιει στην Αθήνα. Καλλίτερη έχω πιει μόνο στου Τζελέσου στη Σητεία και στο Χαμέζι στο Λασίθι. Ορμάται από τα Χανιά και ούτε η Κρήτη στην Κάνιγγος, ούτε ο Ρακουμέλ στη Μπενάκη, ούτε τα Μανουσάκια στην Αγ. Παρασκευή, ούτε το Μπιφτεκάατσι εκεί παραπάνω, δεν έχουν καλλίτερη. Αν δεν είχε αλκοόλ θα την θα την έπινα για πρωινό. Αρίστη και δεν αναφέρομαι στο φερώνυμο χωρίον του Ζαγορίου. Ούτε ξηροστομία, ούτε πονοκέφαλος, τίποτα. Πεντακάθαρο απόσταγμα. Ελαφρά επίγευση μάραθου, αν δεν απατώμαι.

Φάγαμε το γλυκάκι μας. Και σουφλέ σοκολάτας, μετά παγωτού βανίλιας, και προφιτερόλ. Να πω ότι τα περισσότερα ζαχαροπλαστεία και τα δύο τα κάνουν πολύ χειρότερα. Κι επειδή την επομένη έφαγα ξανά σουφλέ σοκολάτας, από τη Χαρά στο Άνω το Πατήσι, να πούμε ότι ο 43ο είναι καλλίτερος. Ένσταση για το παγωτό βανίλιας που ήταν ποιοτικώς ένα τσικ κάτω από όλα τα άλλα.

Κέρασε ένα εκπληκτικό παλαιωμένο τσίπουρο περασμένο από δρύινο βαρέλι και αρωματισμένο με κάρδαμο. Να ξαναπώ. Μά-γκας! Τέλος.

Για τα ανωτέρω μας πήγε 68 ευρώ για τέσσερις νομάτους. Ήτοι 17 το άτομο να φάμε (πολύ) και να πιούμε (σεμνά).

Καίτοι συνειδητά αποφεύγω να αναφέρομαι σε κριτικές άλλων, θα ήθελα να κάνω τον απολογητή του μαγαζιού για τις ποσότητες με πλήρη σεβασμό στις διατροφικές ανάγκες όλων (έτσι κι αλλιώς σε θέματα γούστου δεν δύναμαι να υπεισέλθω).

Στα ορεκτικά και στα κυρίως επικρατεί η λογική του τσιμπολογιού. Δεν είναι μπριζολάδικο στα Βριλήσσια. Δεν απευθύνεται στο ίδιο κοινό που θέλει να βάλει κάτω μισό κιλό κρέας ή μια γαβάθα μακαρόνια και να περάσει καλά για 10-15 λεπτά. Κάνει τουρισμό ουρανίσκων. Δεν θέλει να σε μπουκώσει με δυο πιάτα μα να σε ταξιδέψει σε πέντε-έξι πιάτα.
Αντιστοίχως για τα γλυκά: ναι, οι ποσότητες δεν είναι μεγάλες. Μα δεν είναι ζαχαροπλαστείο. Πουλάει ένα γλυκάκι για ΜΕΤΑ το φαγητό, όχι ΑΝΤΙ φαγητού. Τώρα είναι αλήθεια ότι αυτοί που έχουν «γλυκό δόντι» ίσως μείνουν λίγο μετέωροι.

Αναφορικά με το VfM να ξεκαθαρίσω ότι εγώ στα Goody’s χορταίνω με 10-12 ευρώ. Εδώ έσκασα με 17 ευρώ πίνοντας την καλλίτερη ρακή που έχω πιει εδώ και καιρό, τρώγοντας εδέσματα ποιότητας Α’Α’Α’, τα οποία παρασκευάσθηκαν με αγάπη, μεράκι και δημιουργικότητα, όχι από έναν απρόσωπο μάγειρα-επιχειρηματία που έχει δώσει εντολές και πατάει στην επένδυσή του 'όποτε' αλλά από έναν εραστή της μαγειρικής που σταθερά υποστηρίζει την καψούρα του. Ακόμα κι αν το κάνει ως κόλπο μάρκετινγκ (που δεν είναι, διότι ο έρωτας κι ο βήχας δεν κρύβονται), ξανα-ματα-μπράβο του. Ας το κάναν κι οι τηλεοπτικοί μάγειρες που δεν πατάν στα μαγαζιά τους.

Ο χώρος είναι ελαφρώς αμφίσημος. Το ‘εσωτερικό’, που είναι μια μικρή στοά με τα αριστερά-δεξιά μικρομάγαζα αυτής, τα οποία έχουν μετατραπεί σε δωμάτια φαγητού, είναι απλά ΟΚ και ακολουθεί χονδρικώς τον τρόπο της νεοταβέρνας.
Το όξω είναι πραγματικά όμορφο, είναι η αυλίτσα / ακάλυπτος πολυκατοικίας που έχει γαρμπίλι, ασβεστωμένα πέτρινα ντουβάρια και συκιές να φυτρώνουν μέσα από αυτά ενώ αισθητικά ίσως φέρνει λίγο στην αυλή του Six Dogs. Σημείωση: από πάνω μένουν άνθρωποι, μετά τις 12:00 σεμνά, το γράφει στο σουπλά και άμα το αγαπήσεις το μαγαζί θες να μείνει εκεί για χρόνια, οπότε το σέβεσαι.

Όσο περνάνε τα χρόνια είναι αλήθεια ότι γίνομαι πιο δυσκίνητος αναφορικά με τις περί εξόδου μετακινήσεις. Είναι το πρώτο μαγαζί που με εμπνέει επαρκώς να περάσω το νοερό νότιο σύνορο (δι' εμέ) της πλατείας Συντάγματος καθιστώντας με εσωτερικό γαστρονομικό μετανάστη. Να πω σαφώς ότι προτιμώ να βγω και να πάω κάπου με τα πόδια στα πέριξ της γειτονιάς μου (και δόξα τω θεώ έχω δυο-τρία άριστα αποκούμπια) παρά να οδηγήσω 20-30 λεπτά. Ε, το 43ο με κάνει να ξεπερνώ αυτό το όριο.

Να πω κι ένα ευχαριστώ στον παρόντα ιστότοπο διότι αν δεν ήταν αυτός δεν θα μάθαινα ποτέ την ύπαρξή του (του 43ου).

ΥΓ "Τούχω βάν(ι)ει, τούχω φορτώσει το σαράντατρίο μπακαλική από Τρίπολ(ι)η [... ]" youtube it... Το σαραντατρίο.

----------------------------

Νέος Κόσμος. Ένα απρόσωπο όνομα που δεν παραπέμπει πουθενά. Ίσως στην Αϊόβα ή κάπου εκεί. Ενώ άμα σου πω μετά το Βατραχονήσι προς Γούβα, εκειδά είναι το Κυνόσαργες. Κάτω από το Δουργούτι. Καλλίτερα έτσι; Κύων + αργός = λευκό σκυλί. Ένα λευκό σκυλί έκλεψε θυσίασμα προς τον Ηρακλή και το εναπόθεσε στην περιοχή που αργότερα πήρε το όνομά του.

Για την ιστορία να πούμε ότι στο Κυνόσαργες, δηλ. στο Νέο Κόσμο, ήταν το φερώνυμο Γυμνάσιο (=γυμναστήριο, ο χώρος όπου αθλούνταν γυμνοί) κατά την αρχαιότητα. Το Γυμνάσιο όμως του Κυνοσάργους ήταν για τους νόθους. Όχι για τους ‘πλήρεις’ Αθηναίους. Όχι δηλαδή για τους αναντάμ παπαντάμ (= και από μαμά και από μπαμπά). Ο νόμος άλλαξε επί Περικλή. Όταν έχασε τους δυο γιους του από τον πρώτο γάμο κατά τον λοιμό, οι οποίοι ήταν Αθηναίοι πολίτες, ο Δήμος επέτρεψε στον Περικλή να αλλάξει το νόμο για να έχει πλήρη δικαιώματα ο γιος του από την Ασπασία, η οποία δεν ήτο Αθηναία, έτσι ώστε να έχει ο 'πρώτος άνδρας' κληρονόμο. Έτσι πλέον μπορούσες να λογίζεσαι Αθηναίος μόνο από το σόι του μπαμπά. Εκεί, στο Γυμνάσιο του Κυνοσάργους, πήγαινε κι ο Θεμιστοκλής καθώς η μαμά του επίσης δεν ήτο Αθηναία. Ο Θεμιστοκλής δεν εμποδίστηκε -παρά το διαφορετικό νομικό του status- να πρωταγωνιστήσει στη ζωή της Αθήνας.

Η υπηκοότητα για τους αρχαίους Αθηναίους ήταν συνυφασμένη με την ιθαγένεια. Η συμμετοχή στα κοινά της πόλης πράγματα βασιζόταν πάνω στην παραδοχή ότι υπάρχει κοινή καταγωγή: βλέπαν τη διοίκηση της πόλης-κράτους σαν τη διοίκηση μιας οικογένειας. Γι’ αυτό και η λέξη πατρίδα. Εκ του πατρός. Οι σε έναν τόπο κατοικούντες λογίζονταν συγγενείς. Γι’ αυτό και κάθε πόλη-κράτος ανέτρεχε σε έναν ήρωα-γενάρχη συνήθως. Στον απώτερο μπαμπά τους. Εν προκειμένω οι Αθηναίοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους γηγενείς -δηλ. γεννήματα της γης- με γενάρχη αυτών τον Ερεχθέα (βλ. κριτική για Ορίζοντες).

Ας πούμε ότι η οικογένειά μας χρειάζεται έναν μπογιατζή για το σπίτι ή έναν γιατρό για κάποιο μέλος της. Για κάποιον καιρό, ή ίσως και για πάντα, θα μπαινοβγαίνει σπίτι μας. Αυτό δεν τον κάνει μέλος της οικογένειάς μας. Δεν τον ρωτάμε τι να μαγειρέψουμε για βραδινό ή πώς θα ξοδέψουμε τα λεφτά μας στον ελεύθερό μας χρόνο ή αν τον ρωτήσουμε δεν έχει την ίδια βαρύτητα με τη γνώμη κάποιου μέλους της οικογένειάς μας, δεν αποκτά κληρονομικά δικαιώματα πάνω στην πατρική περιουσία ούτε έχει ευθύνες πέραν από αυτές που πηγάζουν από την επαγγελματική του ιδιότητα. Θα τον ρωτήσουμε βέβαια για τα βάψιμο του σπιτιού ή για την υγεία του ασθενούς, αντίστοιχα. Τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις του συναρτώνται από αυτή την σχέση και μόνον.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τον σεβόμαστε σαν άνθρωπο ή ότι δεν αναγνωρίζουμε την αναγκαιότητα της εργασίας του ή ότι θα τον αντιμετωπίσουμε άδικα ή ότι κάποιο μέλος της οικογένειάς μας δεν μπορεί να είναι χαμηλότερης ευφυίας ή εργατικότητας.
Από πουθενά δεν συνάγεται όμως ότι όποιος μπαίνει στο σπίτι μας πρέπει αυτομάτως να αντιμετωπίζεται σαν μέλος της οικογένειάς μας.

13 Μάρ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Πάμε με ένα φίλο σινεμά στη Δάφνη για να δούμε πως χτίστηκε η αυτοκρατορία των McDonalds. Να καταλάβουμε ρε παιδί μου και εμείς αν από την αρχή δημιουργήθηκαν με το όραμα "το Burger μας είναι καλύτερο από τις σόλες σας" ή αν απλώς κάπου στην πορεία το έχασαν, όπως πολλοί άλλωστε. Αφού τελειώνει η πολύ αξιόλογη ταινία λέμε να δοκιμάσουμε κάτι καινούριο στα πέριξ… Του ρίχνω τις προτάσεις: Ραχάτι, O’Canto Pub, Σαραντατρίο. Το πρώτο απορρίφθηκε γιατί δεν ψάχνει για κρητικό φαγητό στην Αθήνα, το δεύτερο μπήκε στη λίστα για τα προημιτελικά του τσουλού και έτσι με απαγωγή σε άτοπο καταλήξαμε στο Σαραντατρίο.

Έχοντας διαβάσει αρκετές κριτικές ήμουν προετοιμασμένος για το ότι τα πιάτα δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλα, όμως οι τιμές τους είναι οκ, απλώς χρειάζονται αρκετά πιατάκια για να χορτάσει κανείς. Κοιτώντας τον κατάλογο το βλέμμα μου πάγωσε συνειδητοποιώντας ότι άλλο ένα μαγαζί από όσα έχω πάει τελευταία ανέβασε τις τιμές του, προφανώς λόγω της αυξημένης φορολογίας. Σχεδόν όλα τα πιάτα λοιπόν ήταν 0,5-1€ πιο πάνω από τις τιμές που διάβασα στο ask4food, το ίδιο και τα κρασιά. Αύξηση της τάξεως του 10-20% δηλαδή, που μικρή δεν τη λες.

Στα του χώρου, ειδική μνεία θα κάνω στην καθαριότητα που ήταν πολύ καλή. Ο χώρος γενικά είναι όμορφος, ως αρνητικό θα έλεγα το ότι είναι έντονα στενόμακρος και βγάζει μια αίσθηση κλειστοφοβίας. Φαντάζομαι το καλοκαίρι στην ωραία αυλή τους θα είναι καλύτερα. Η εξυπηρέτηση ήταν καλή, δυσκολευτήκαμε λίγο σε κάποιες φάσεις να κάνουμε νόημα στη σερβιτόρα, όμως κατά τα άλλα παράπονο δεν είχαμε.

Δύο άτομα λοιπόν, που πεινούσαμε κάμποσο, είπαμε να παραγγείλουμε 4 πιάτα ελπίζοντας ότι θα χορτάσουμε. Πήραμε τα εξής:

- Αρχικά ήρθε φρέσκο λευκό ψωμάκι το οποίο χρεώθηκε 0,5€. Ήταν νόστιμο μα σχετικά λίγο.

- Σαλάτα ταμπουλέ (5,5€)

Και οι δύο συμφωνήσαμε ότι ήταν λίγο στεγνή, ενώ ίσως ήταν λίγο περισσότερο ξινή από τα γούστα μας. Η ποσότητά της ήταν κανονική.

- Μπουγάτσα με γραβιέρα (6,5€)

Μια κλασσική μπουγάτσα, με τη βορειοελλαδίτικη έννοια! Η γέμιση της ήταν λιωμένη γραβιέρα, ενώ πρέπει να είχε και κρέμα γάλακτος καθώς η γεύση παρέπεμπε ξεκάθαρα σε καρμπονάρα! Ένα πολύ νόστιμο πιάτο και ιδιαίτερα πρωτότυπο. Θα ήθελα το τυρί λιγότερο υδαρές, ενώ θα ταίριαζε και η προσθήκη κάποιου αλλαντικού στη μπουγάτσα για να απογειωθεί το αποτέλεσμα.

- Μοσχαρίσιο καβουρμά με αυγά (7,5€)

Ήρθε με 2 αυγά, ο σερβιτόρος και μάλλον ιδιοκτήτης πρότεινε να τα ανακατέψει μπροστά μας, δεχθήκαμε και εγένετο το πιάτο μας. Το μοσχάρι ήταν ελαφρά πικάντικο και σε καλή ποσότητα. Γευστικά ήταν ιδιαίτερο πιάτο, τόσο ιδιαίτερο που μάλλον δεν θα το ξαναέπαιρνα σε επόμενη επίσκεψη.

- Κοτόπουλο σχάρας με σάλτσα bbq (8€)

Το πιάτο ήταν πολύ πολύ νόστιμο και το κοτόπουλο τέλεια ψημένο. Η ποσότητα κοτόπουλου που μας ήρθε ήταν στα μάτια μου μικρή, ενώ τα κομμάτια είχαν την πέτσα τους κάτι που δεν μου άρεσε. Η σάλτσα bbq γλύκιζε έντονα.

- Ήπιαμε πολυποικιλιακό κόκκινο κρασί (8€ το μπουκάλι των 750 ml), αρκετά συμπαθές.

- Στο τέλος μας κέρασαν σφηνάκια με ημίξηρο κρασί, συμπαθής γεύση και εκτιμήσαμε την ευγενική κίνηση που στην Αθήνα δεν κάνουν όλοι.

Τελικά δεν πολυχορτάσαμε, αλλά δεν φύγαμε και πεινασμένοι. Δώσαμε 18€ το άτομο για φαγητό και ποτό μαζί (14€ το φαγητό κατ’ άτομο). Για τα λεφτά που δώσαμε μας έτσουξε λίγο που δεν χορτάσαμε περισσότερο.

Η ΛΥΠΗΤΕΡΗ: ένα γεύμα 2 ατόμων που θέλουν να χορτάσουν, λόγω των σχετικά μικρών μερίδων, μάλλον θα περιελάμβανε 1 σαλάτα, 1-2 ορεκτικά και 2 κυρίως πιάτα. Για τα παραπάνω, το κόστος κατ’ άτομο, χωρίς το ποτό, ανέρχεται στα 15-18€, ενώ με ποτό θα αγγίξει και ίσως ξεπεράσει το 20άρικο. Αμφιταλαντεύτηκα σοβαρά ανάμεσα στο 2 και στο 3 για το vfm, η γενικά καλή ποιότητα των πιάτων γέρνει το βαθμό προς το 3, ωστόσο οι μικρές ποσότητες στα περισσότερα που μας προσφέρθηκαν με οδήγησαν στο 2.

Εν κατακλείδι, το Σαραντατρίο έχει κάποια πρωτότυπα πιάτα και κάποιες καλές γεύσεις. Δεν μπόρεσα να βρω ισχυρή ταύτιση με τις διθυραμβικές κριτικές πολλών φίλων του σαιτ. Δύσκολα θα το ξαναεπισκεφθώ λόγω απόστασης και σχετικά ακριβών τιμών για το μέγεθος των πιάτων. Μάλλον αν το είχα γνωρίσει με τις καλύτερες τιμές, με τα ίδια λεφτά να έφευγα πιο χορτάτος και πιο χαρούμενος…

Καταραμένη κρίση!

3 medium

29 Αυγ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Επισκεφθηκαμε το 43 Tέταρτη αμέσως μετά το δεκαπενταύγουστο και αν και η Αθήνα ήταν άδεια το μαγαζί σχεδόν γέμισε. Ο χωρος εξωτερικά είναι συμπαθητικός Κ το σέρβις πολύ καλο.

Στα του φαγητού τώρα παραγγείλαμε τα ακόλουθα.

Παξιμάδι Κυθήρων με φέτα ντομάτα και σάλτσα μελιού (4/4): έμοιαζε με κρητικό ντακο και η γλυκιά νότα του μελιού το απογείωνε το πιατο.

Πατατές τηγανητές φρέσκιες με πάπρικα(3/4)
Μπουγάτσα με συγκλινο και γραβιέρα (3/4): Αν και δεν είναι μπουγάτσα, πιο πολυ σε πίτα φέρνει είναι αρκετά καλό. Η γραβιέρα λιώνει και δένει αρκετά καλά με το συγκλινο και το ζύμαρι.
Κοτόπουλο με bbq sauce (3/4): Μπουτάκια κοτόπουλο (χωρις το κόκκαλο) ψημενα στα κάρβουνα. Κλασικό πιάτο αλλά σωστά ψημένο και γευστικό
Καπνιστή μπρίζολα (3/4): Γευστική και σωστά ψημένη.
Μπιφτεκάκια (δεν θυμάμαι την ακριβή ονομασία του πιάτου, 2/4): Το χειρότερο πιάτο απο αυτά που δοκιμάσαμε. Κάπως αδιάφορο.

Για αυτά τα πιάτα και ενά καραφάκι ρακί πληρώσαμε συνολικά 44 εύρω, αρκετά καλή τιμή. Μια αρκέτα τίμια πρόταση που σίγουρα θα ξαναεπισκεφθούμε.

21 Αυγ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Και πολύ άργησα να το επισκεφτώ. Βλέπεις, είχα βάλει στο μάτι την αυλή πολύ καιρό, αλλά όλο κάτι συνέβαινε και δεν πρόκαμα. Θες δεν ήθελα στον μέσα χώρο, θες πετύχαινα εκδήλωση η ουσία είναι ότι άργησα πολύ. Διότι το μαγαζί ‘’τα σπάει’’ τόσο στην κουζίνα όσο και στην εξυπηρέτηση. Άσε που ο Παναγιώτης, ένας εκ των ιδιοκτητών, είναι κοντοχωριανός, καραγκούνης -πεδινός δηλαδή- και όχι βλάχος, αλλά δεν έχει καμία σημασία, μιας και ως γνήσιος Θεσσαλός δεν πρόκειται να σου πουλήσει φύκια...

‘’Βράδυ Σαββάτου κι εσύ είσαι κάπου’’, αλλά εγώ αφήνω τα μελαγχολικά του Βασίλη και κατευθύνομαι οικογενειακώς στην πολύβουη -τα πρωινά μόνο- Φραντζή. Δεν θα μακρηγορήσω λέγοντας τα τετριμμένα, ‘’την ξέρω, εδώ κατοικούσα κάποτε’’ κλπ, η ουσία είναι ότι το βράδυ δεν θυμίζει σε τίποτα τον γνωστό πολυσύχναστο δρόμο του Ν. Κόσμου αλλά έναν ήσυχο περιθωριακό δρόμο των Αθηνών. Αν δεν ξέρεις που θες να πας, μονολογείς λέγοντας ότι ‘’μάλλον λάθος δρόμο πήραμε καρδιά’’.

Κάπου λοιπόν στα μισά του δρόμου, κρύβεται η πολύ καλή αυλή του 43. Και λέω μόνο πολύ καλή, διότι την περίμενα μεγαλύτερη. Αλλά σε κερδίζει το στρωμένο χαλίκι, οι κουρελούδες στους πάγκους, το παλιό ποδήλατο στον τοίχο, η κεντρική τάβλα - τραπέζι, η ψάθινη οροφή για σκιά, τα δέντρα της αυλής, τα παρτέρια, η πολυχρωμία του χώρου, τα λαμπιόνια. Αν θες κάτι πιο τυποποιημένο, πιο στημένο, δεν είσαι για εδώ, τσάμπα τα χλμ που έκανες να έρθεις.

Στη συνέχεια σε κερδίζει ο ‘’καλλιτέχνης‘’ Παναγιώτης, που μαζί με τη σερβιτόρα είναι παντού. Από το να σου προτείνει τι θα διαλέξεις, να συζητήσει μαζί σου για την προέλευση των προϊόντων, τον τρόπο παρασκευής τους, το όλο concept του μαγαζιού, μέχρι ότι απίθανο καλλιτεχνικό μπορείς να φανταστείς. Χαμόγελα παντού στον χώρο, που κάλλιστα μπορούσε να ήταν και η αυλή του σπιτιού σου, όπου θα τραπεζώσεις τους φίλους σου.

Ο κατάλογος μικρός γεμάτος εκπλήξεις, λίγα και καλά που λένε στο χωριό μου.
Ξεκινήσαμε με ένα λεμονάτο ταμπουλέ, με έντονη τη γεύση του μαϊντανού, φουλ δροσιστικό και αρωματικό, συνοδεία ζεστού ψωμιού που ήρθε κομμένο μέσα σε χαρτοσακούλα και εύγευστης παγωμένης τσικουδιάς. Έξτρα μια Ροδίτικη premium lager, Magnus Magister, άγνωστη σε μένα μέχρι τώρα αλλά πολύ καλή.
Αφού δροσιστήκαμε αρκετά, στη συνέχεια πέσαμε στα βαριά και δύσκολα.
Δε θα μπορούσε να λείψει από το τραπέζι το πολυδιαφημισμένο πεϊνιρλί. Αν και είμαι fan του αντίστοιχου της Ν. Ιωνίας που το θεωρώ top, εδώ με εξέπληξε η crispy ζύμη. Φανταστική. Η σάλτσα ντομάτας αυθεντική και πολύ καλή, πλούσια η γέμιση με γραβιέρα που έλιωνε τέλεια και από πάνω ροδέλες από πικάντικο σουτζούκι. Ολίγον τι καυτερό αλλά στα γούστα μας.
Συνεχίσαμε με το σαγανάκι με το κεφαλοτύρι από την Ίο και το γλυκό τοματάκι από πάνω. Ήρθε στο κλασικό τηγανάκι, χωρίς να είναι παναρισμένο και είχε βγάλει μόνο τα βούτυρο του. Το τοματάκι έδενε τέλεια και έσπαγε την αλμύρα του τυριού. Must have, που λέει και η φίλη Παναγιώτα.

Αμέσως μετά προσγειώθηκε στο τραπέζι, ζεστότατη η μπουγάτσα. Της στιγμής που λέμε. Από τι έμαθα ήταν πιάτο ημέρας αλλά τώρα έχει μπει κανονικά στον κατάλογο. Τραγανό το φύλλο ουσιαστικά αρμένικη πίτα, με παλαιωμένη γραβιέρα Ίου και ψιλοκομμένο σύγκλινο. Το τυρί είχε κρεμώδη υφή και ήταν ένα γλύκισμα. Θα το προτιμούσα λιγότερο κρεμώδες.
Κεφτεδάκια – κεμπαπάκια με κομμένες τραγανές πιτούλες και σάλτσα από πάπρικα. Πολύ καλά τα οβίδια, καθαρή γεύση Θεσσαλονίκης.
Σύγκλινο Μάνης η μόνη ένσταση που έχω. Εδώ το παστό χοιρινό είχε αρκετό λίπος. Γευστικά ήταν πολύ καλό, δεν θα μπορούσε άλλωστε να μην είναι αφού έχει συγκεκριμένη επεξεργασία αλλά το λίπος με χάλασε. Μάλλον θα πρέπει οι ιδιοκτήτες να σκεφτούν να αλλάξουν προμηθευτή.

Χοιρινά φιλετάκια ψιλοκομμένα η έκπληξη της βραδιάς. Ξεχάστε την εικόνα που έχετε στο μυαλό σας. Ποντιακή συνταγή, θυμίζει εν μέρει την Κρητική τούρτα. Must be που λέω και εγώ και όλο με διορθώνει η Παναγιώτα.
Πάμε λοιπόν. Βάση από ποντιακή πίτα, τραγανή απ’ έξω, αφράτο το ζυμάρι μέσα. Στη μέση μπόλικη ποσότητα από δροσερό τζατζίκι με ψιλοκομμένα ψητά λαχανικά και ελάχιστο σκόρδο. Κρεμμύδια τηγανητά διάσπαρτα στην πίτα και μπόλικα κομμάτια τρυφερό χοιρινό. Πιάτο αριστούργημα, ποίημα Έλληνα ποιητή. Ευρηματικό και γευστικό.

Τέλος αφού η τσικουδιά έρεε ακόμα, ο Παναγιώτης μας πρότεινε να δοκιμάσουμε το λουκάνικο από την Ηλεία. Σκέτο, χωρίς πράσο και πορτοκάλι, κρεατένιο, με χοιρινό και μοσχαρίσιο κιμά, ήταν, αν και διαφορετικό, κάτι πολύ καλό. Στη βάση είχε καρότο τουρσί με λογική ποσότητα ξυδιού και κόλιανδρο. Πολύ καλό προτιμήστε το και σκέτο. Για το λουκάνικο έχω να πω το εξής. Καλή η επιλογή αλλά το πρασολουκάνικο της Θεσσαλίας δεν το αλλάζω με τίποτα.

Κλείσαμε με χειροποίητο λικέρ βερίκοκο κέρασμα του μαγαζιού, δροσιστικό και χωνευτικό.
Δώσαμε το τρομερό ποσό των 16 ευρώ το άτομο (5 άτομα) και περάσαμε υπέροχα χαλαρωτικά και χορταστικά. Όντως η αυλή του 43, αν και μικρή, αποτελεί όαση στην τσιμεντούπολη που ζούμε και προσφέρει υπέροχους μεζέδες με ονομασία προέλευσης.
Σίγουρα θα το ξαναεπισκεφτούμε και για την ποιότητα και για την εντοπιότητα του Παναγιώτη, αλλά και για να απολαύσουμε τις έντεχνες βραδιές που διοργανώνει.

11 Ιαν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το ’16 μπορεί λοιπόν να έφυγε και ν’ ανήκει πια στο παρελθόν, αλλά κάποιες από τις ανακαλύψεις που έφερε ήρθαν για να μείνουν για τα καλά! Μία από αυτές που παγιώθηκαν σε περίοπτη θέση στην προσωπική μου λίστα με τα μαγαζιά στα οποία μπορώ ξέγνοιαστα να επανέρχομαι αφορά στο 43, το εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό μεζεδοπωλείο with a twist στον Ν. Κόσμο. Τρεις οι επισκέψεις μου εντός του ’16, αρχής γενομένης βραδάκι Αυγούστου εν μέσω κολασμένου καύσωνα με αγαπημένη τριμελή καλοφαγού παρέα, συνέχεια αρχή Σεπτεμβρίου με μαμά κι αδερφή και τέλος λίγο πριν από τη λήξη του έτους, παγωμένο βράδυ καθημερινής του Δεκέμβρη με μεγάλη παρέα, γύρω στα 15 άτομα.

Θα ξεκινήσω την εξιστόρησή μου με τον χώρο, για τον οποίο έχω πλέον ολοκληρωμένη και σφαιρική άποψη, καθώς έχω βρεθεί και στο μέσα του και στο έξω του. Από τα δυό, η αυλή του είναι νομίζω το καμάρι του, καθώς πρόκειται για μία κατάφυτη, δροσερή, πολύχρωμη, απίστευτα φιλόξενη κι ευχάριστη μικρή αυλή, με τραπέζια αρκετά άνετα, σε καλές αποστάσεις τοποθετημένα το ένα από το άλλο και λογιών λογιών διακοσμητικά αντικείμενα που κάνουν την όλη ατμόσφαιρα πολύ χαρωπή. Το λευκό χαλικάκι, τέλος, σε παραπέμπει σε καλοκαιρινές, παραθαλάσσιες αυλές και κάπως έτσι μεταφέρεσαι νοερά στο χωριό σου, σε κάποιο νησί, σχεδόν ακούς το κυματάκι, ενώ βρίσκεσαι πάνω στην πολυσύχναστη λεωφόρο Φραντζή, στο καρακέντρο της Αθήνας. Θαύμα!

Ο μέσα χώρος, τον οποίο επίσης δεν τον πιάνει το μάτι σου περνώντας απέξω, είναι εξίσου φιλόξενος, εξαιρετικά ζεστός, ήτοι cozy και χουχουλιάρικος, άνετος και περιποιημένος. Όταν η 15μελής μας παρέα αποφάσισε υπέρ του Σαραντατρίο για την κοινή μας έξοδο φαγοποσίας, προβληματίστηκα για το πόσο άνετοι θα ήμασταν και ήθελα πολύ να αποφύγουμε τη φάση μακρόστενο «τραπέζι γάμου». Οι προβληματισμοί μου εξανεμίστηκαν, καθώς ήδη στην κράτηση ενημέρωσαν τη φίλη που κάλεσε ότι θα μας βάλουν σε τέλεια καβάντζα στο βάθος του μαγαζιού με τραπέζια που δημιουργούν τετράγωνο, κάτι που ήταν απίστευτα βολικό στο να μπορούμε να μιλάμε και να διασκεδάζουμε όλοι παρέα κι όχι μόνο με τους διπλανούς μας. Αφήστε που μας ξύπνησε και σχολικές μνήμες, κάτι φεγγάρια που μας έβαζαν να τοποθετούμε τα θρανία μας αντικριστά.

Σε ό, τι αφορά την εξυπηρέτηση έχω να πω τα καλύτερα. Οι άνθρωποι έχουν απίστευτο μεράκι κι αγάπη γι’ αυτό που κάνουν και δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον. Είναι ευγενικοί και πρόσχαροι και απίστευτα επαγγελματίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, στην πρώτη μου επίσκεψη το καλοκαίρι, κάθονταν παραδίπλα δύο απίστευτοι τύπου, τρομερά αγενείς, οι οποίοι αναμεταξύ τους έλεγαν διθυράμβους για τα φαγητά, αλλά απέναντι στη σερβιτόρα ήταν απαράδεκτοι. Θαύμασα τόσο την ψυχραιμία με την οποία τους αντιμετώπισε η κοπέλα, την ευγένεια και τον επαγγελματισμό της και ταυτόχρονα φαντασιωνόμουν να τους φέρνει στο κεφάλι τους δίσκους για να ισιώσουν.

(Παρένθεση εδώ για μια γενική παρατήρηση: Είναι πραγματικά απίστευτο πώς ορισμένοι άνθρωποι βγαίνουν έξω φτιαγμένοι κι έτοιμοι για καυγά, φουλ στην ειρωνεία, ορεξάτοι να βγάλουν όλα τους τ’ απωθημένα, τα νεύρα και τα κόμπλεξ ιδίως στους ανθρώπους που είναι εκεί για να τους εξυπηρετήσουν κι άρα δεν μπορούν να τους απαντήσουν όπως θα τους άρμοζε. Ας είμαστε λίγο χαλαροί όταν βγαίνουμε και κυρίως ας σεβόμαστε τους ανθρώπους που είναι εκεί για να μας φτιάξουν την έξοδο. )

Και περνάω στις περιγραφές του φαγητού. Έχω πια δοκιμάσει πολύ μεγάλο μέρος του μαζεμένου σε μέγεθος και προσεγμένου καταλόγου, οπότε θα περιοριστώ στα κατ’ εμέ highlights και θα κάνω τις προτάσεις μου.

Απόλυτο must η υπερτέλεια σκορδαλιά! Στον κατάλογο αναφέρεται ως αλιάδα με φυστίκι Αιγίνης κι εγώ απλά να σας πω μην τυχόν και την παραλείψετε, αν βέβαια αγαπάτε το σκόρδο. Γενικά, το σκόρδο παίζει πολύ δυνατά ως συστατικό στα φαγιά τους, το χρησιμοποιούν φουλ, να τό ‘χετε υπόψιν.

Φανταστική και η πράσινη φάβα Κοζάνης, ιδιαίτερη και ξεχωριστή από τη συνηθισμένη, με πολύ ωραία υφή και νοστιμιά μεγάλη. Πολύ ωραία και η χειροποίητη τυροκαυτερή, πικάντικη, όπως της αρμόζει, τυρένια, πολύ καλή επιλογή.

Φυσικά με όλες αυτές τις αλοιφές, ταιριάζουν ιδανικά οι φρέσκιες πατάτες τηγανιτές, που έρχονται σε καλή ποσότητα και είναι νόστιμες, τραγανές, χωρίς πολλά λάδια, όπως πρέπει να είναι η πατάτα η σωστή η τηγανιτή.

Αγαπημένο πιάτο που έχω τιμήσει όλες τις φορές είναι το ποντιακό καρότο με τον κόλιανδρο. Πρόκειται για τριμμένο καρότο, υπέροχα και σκορδένια μαριναρισμένο, με τον κόλιανδρο να έρχεται και να συνταιριάζει άψογα με το καροτάκι.

Φοβερός μεζές, ιδανικός να συντροφεύσει τα προσφερόμενα αποστάγματα, είναι η καπνιστή μοσχαρίσια γλώσσα Δράμας. Εκλεκτό μεζεδάκι, με γεμάτη γεύση, μην το φοβηθείτε, δοκιμάστε το και θα με θυμηθείτε.

Αντίστοιχα, μην παραλείψετε το πεντανόστιμο καπνιστό χέλι σχάρας. Άλλος φανταστικός τσιπουρομεζές. Το χέλι το έχω φάει και σκέτο, ως μεζεδάκι φίνο κι έτσι το προτιμώ κιόλας, αλλά και στην εκδοχή του με το χειροποίητο χυλοπιτάκι, που πολύ του ταιριάζει το καπνιστό χέλι, ιδιαίτερος και πρωτότυπος συνδυασμός.

Υπέροχο και το σαγανάκι με κεφαλοτύρι Ίου και γλυκό ντοματάκι, πολύ πετυχημένος ο συνδυασμός και ωραία η συνοδεία του τυριού με το γλυκό ντοματάκι, ως εξέλιξη των διάφορων μαρμελάδων και τσάτνει που έχει καθιερωθεί να συνοδεύουν τα σαγανάκια.

Σούπερ και το πεϊνιρλί με γραβιέρα Πρεβέζης και πικάντικο σουτζούκι. Μιαμ μιαμ. Αφράτη ζύμη, πλούσια γέμιση, φοβερό το σουτζούκι, φοβερό και το τυρί.

Τέλος, εκλεκτό και το πιάτο με τα ψιλοκομμένα χοιρινά φιλετίνια. Φανταστείτε ένα πιάτο κόλαση, με εκλεκτό χοιρινό απίστευτα ψιλοκομμένο, που έρχεται πάνω σε ποντιακή πίτα, με τζατζίκι ψητών λαχανικών και τηγανιτά κρεμμύδια. Η πίτα με όλα αυτά τα καλούδια που έχει πάνω της γίνεται ζουμερή και γενικά είναι πιάτο φίνο, αλλά βαρύ για βράδυ, να τα λέμε αυτά.

Πολύ ενδιαφέρουσες και οι προσφερόμενες επιλογές από αποστάγματα. Εκεί δοκίμασα πρώτη φορά ξινόμαυρο σε απόσταγμα, πραγματικά φοβερή γεύση, δοκιμάστε το αντί τσίπουρου, αξίζει. Αν πάλι δεν είστε σε φάση για πειραματισμούς, ρίξτε το στην ιδιαίτερα αξιόλογη κρητικιά τσικουδιά, ελαφρόπιοτη κι έχει περάσει επιτυχώς και το τεστ της επόμενης απονοκεφάλιαστης μέρας.
Στα μείον το ότι δεν έχει χύμα κρασί, νομίζω ότι ως μεζεδοπωλείο που είναι θα έπρεπε να δίνει την επιλογή, από την άλλη όμως τα εμφιαλωμένα του ξεκινάνε από 7 ευρώ, οπότε βουρ!

Όσο για τις τιμές, θεωρώ ότι το VfM για την πραγματικά εκλεκτή ποιότητα είναι πολύ θετικό, αν και ίσως, λέω ίσως, να τους έπαιρνε για ένα τσακ πιο κάτω. Υπολογίστε ένα 20άρι το άτομο για φουλ φαγητό και ποτό, σε σημείο που θα φύγετε λογικά σκασμένοι. Εμείς την τελευταία φορά τόσο πληρώσαμε, μαζί με το τιπ και πραγματικά είχαμε φάει και πιει τ’ άντερά μας. Ρακές, μπύρες, κρασιά και μεζέδες ατελείωτοι. Τα συγχαρητήριά μου στο Σαραντατριό, να συνεχίσουν έτσι κι έτσι κι εμείς με χαρά θα επιστρέφουμε.