Loader

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Μέσα σε διεθνές κλίμα, θα φάτε με ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο με τα λιγότερα χρήματα
Στο τέλος μιας βόλτας στην πόλη γύρω από την Ακρόπολη ο δρόμος τώρα φέρνει στην καινούργια γειτονιά της Βεϊκου.
Οι ποδηλάτες, η Fair Trade, το Sportsbar με φτηνό καφέ και μπύρα, οι νέοι καλλιτέχνες με τα υπέροχα μαγαζάκια γύρω γύρω, και οι ταξιδιώτες που μένουν στο hostel απο πάνω συνθέτουν μοναδικό κλίμα
Πρωινό που θυμίζει παριζιάνικο branch
Το καλυτερο μπέργκερ της πόλης με το δικό μας υπέροχο ολόφρεσκο ψωμί, 100% μοσχαρίσιο μπιφτέκι, ψάρι ή λαχανικά.
Fish&Chip και οnion rings καλύτερα από ότι τα θυμάστε από τα φοιτητικά χρόνια ή τις διακοπές στην Αγγλία.
Σπιτικά γλυκά, σαλάτες, και επιλογές για χορτοφάγους συμπληρώνουν την εικόνα..
Menu @ www.fishcafe.gr

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Ανοιχτά κάθε μέρα και Κυριακές 7π.μ-11:30.μ.μ

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις
Έχει δίκτυο Wifi
Φιλικό προς χορτοφάγους
Προσφέρει Πρωινό
Take away
Υπάρχει εξωτερικός χώρος
Φιλικό για οικογένειες/παιδιά

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

11 Δεκ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Ακόμη θυμάμαι εκείνο το φθινόπωρο της τρίτης δημοτικού. Ήταν τότε που γνώρισα τη Μαιρούλα.

Δεν ήταν η πιο όμορφη της τάξης. Όμως εμένα μου άρεσε. Ήταν μικροκαμωμένη. Και συνέχεια χαμογελούσε. Θυμάμαι ότι ήταν γεμάτη φακίδες, αλλά δεν με πείραζε, της πήγαιναν. Είχε πολύ όμορφα μαλλιά και χαμόγελο. Κι έτσι την ερωτεύτηκα.

Το είπα στον κολλητό μου, τον Ιάσονα. “Αυτή είναι ξένη, ρε χαζέ”, μου είπε. Ο μπαμπάς της Μαιρούλας ήταν Βρετανός και η μάνα της Ελληνίδα. Εμένα όμως δεν με ένοιαζε. Γιατί μου άρεσε.

Μια μέρα, πήγα δειλά δειλά κοντά της και της είπα “θες να γίνεις το κορίτσι μου?”. Και αμέσως ανταποκρίθηκε!

Από τότε ήμασταν αχώριστοι! Κάθε μέρα, αφού τελειώναμε τα μαθήματά μας, μιλούσαμε στο τηλέφωνο με τις ώρες. Είχα μάθει τα θετικά και τα αρνητικά της απέξω και ανακατωτά. Ας πούμε, θυμάμαι ότι ήταν υπναρού και μερικές φορές αργούσε να έρθει στο σχολείο, αλλά όπως έλεγε, “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”.

Θυμάμαι και ότι, παρ’ όλο που ο πατέρας της ήταν από την Αγγλία, δεν είχαν πολλά λεφτά και, μερικές φορές, της έπαιρνα εγώ τυρόπιτα στο διάλειμμα. Μάλιστα, έλεγα στη δασκάλα ότι η μητέρα μου ξέχασε να μου δώσει λεφτά για φαγητό και τελικά μου έπαιρνε εκείνη κάτι για να μη μείνω νηστικός.

Ήμασταν πολύ αγαπημένοι και ευτυχισμένοι, ώσπου μια μέρα, όπως η χρονιά πλησίαζε στο τέλος της, μαθαίνω ότι στην επόμενη τάξη θα αλλάξω σχολείο. Προσπάθησα να μεταπείσω τους γονείς μου, μα τίποτα. Ως παιδάκια που ήμασταν, δεν μπορούσαμε να κάνουμε πολλά για να σώσουμε τη σχέση μας, πέρα από το να βάλουμε τα κλάματα (εκείνη φυσικά, οι άντρες δεν κλαίνε, έπρεπε από τότε να υποστηρίξω το ρόλο μου). Τα έβαλε, τα ξαναέβαλε και καθώς πέρασε ο καιρός, πέρασε και η σχέση μας.

Τον πρώτο καιρό, μιλήσαμε αρκετές φορές στο τηλέφωνο και είπαμε να προσπαθήσουμε να βρεθούμε. Όμως δεν τα καταφέραμε ποτέ ξανά.

Μεγαλώνοντας, χαθήκαμε και όλα αποτέλεσαν μια ευχάριστη ανάμνηση του τότε.

Τα χρόνια πέρασαν. Πριν λίγες βδομάδες δέχομαι ένα τηλεφώνημα από τον Ιάσονα. Και με αυτόν είχαμε χαθεί, εντωμεταξύ, αλλά μιλούσαμε μια στο τόσο. Λέει τη μαγική φράση: “Reunion δημοτικού”! Εννοείται ότι απαντάω καταφατικά στην πρόσκληση.

Είναι ωραίες εμπειρίες αυτές, που ακόμη και τα άτομα τα οποία έχουν φάει το περισσότερο bullying αξίζει να συμμετέχουν, καθώς μεγαλώνοντας, συνήθως, αλλάζουν τα πράγματα.

Λίγες μέρες μετά, με ξαναπαίρνει ο Ιάσονας. “Τυχερέ, θα είναι και η Μαιρούλα στο reunion! Και από ότι έμαθα είναι ελεύθερη, όπως εσύ”. Μόκο εγώ και ελαφριά ταχυπαλμία. Να δεις την πρώτη πρώτη σου “σχέση”, με την οποία χωρίστηκες με το ζόρι, τόσα χρόνια μετά, και να είναι και ελεύθερη, πολύ ιδιαίτερη κατάσταση.

Η μέρα του reunion δεν άργησε να φτάσει. Υπήρχε λίγο άγχος, το παραδέχομαι, όπως στο πρώτο εφηβικό σου πάρτι. Τόσα χρόνια είχα να τη δω, άλλωστε.

Φτάνω στην ώρα μου στο reunion. Εκείνη, κλασσικά, είχε αργήσει. Όπως παλιά. Οπότε και εγώ επικεντρώνομαι στο να δω παλιούς φίλους και “εχθρούς” και το πως άλλαξαν με τα χρόνια.

Κάποια στιγμή νιώθω ένα σκούντηγμα στον ώμο. Γυρνάω και τι να δω? Τίποτα.

Ακούω, μονάχα, μια φωνή να λέει το όνομά μου. Κοιτάω πιο χαμηλά και πέφτω από τα σύννεφα. Η Μαιρούλα. Μπορεί να πήρε και 5-10 πόντους από την τρίτη δημοτικού. Παραπάνω με τίποτα. Παρέμεινε για πάντα η πιο μικροκαμωμένη. Σοκ. Αλλά εντάξει, δεν είναι κάτι παράλογο. Ήταν και έμεινε λιλιπούτεια, γι’ αυτό μου άρεσε άλλωστε.

Αρχίζουμε να μιλάμε. Κάθε λεπτό που περνάει συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο το πόσο έχει αλλάξει. Δεν μοιάζει καθόλου με το άτομο που θυμάμαι. Οι φακίδες έχουν πολλαπλασιαστεί σε ενοχλητικό επίπεδο, ακόμη και τα μαλλιά της δεν έχουν την ανεμελιά που είχαν. Αμ το χαμόγελο το απίστευτο? Που πήγε? Δεν είναι ιδέα μου. Η Μαιρούλα είναι συνεχώς σοβαρή, ένα πρόσωπο γεμάτο κατήφεια. Όχι το κορίτσι που ερωτεύτηκα.

Καθώς μιλάμε, καταλαβαίνω ότι έχει αλλάξει. Από ένα κοριτσάκι που δεν είχε να φάει πρωινό, τώρα μου μιλάει για χλιδή και τη σημασία του χρήματος. Πλάκα με κάνεις ρε Μαιρούλα?

Και δεν δείχνει να την απασχολεί καν να επικοινωνήσουμε. Ένα “γεια” ήρθε να πει από ότι φαίνεται. Με το ζόρι κάθεται και συνεχίζει την κουβέντα. Βιάζεται να μιλήσει και με τους άλλους, φαίνεται.

Από ότι έμαθα τα είχε μέχρι πρόσφατα με έναν Άγγλο και πιο πριν με έναν... Γερμανό. Δεν την απασχολούν οι Έλληνες πλέον. Ιάσονα θα σε σφάξω!

Η απόλυτη πανωλεθρία.

Η Μαιρούλα δεν είναι όπως τη θυμόμουν. Ήταν όμορφη, όχι κανα μοντέλο, μα είχε τα δικά της υπέροχα χαρακτηριστικά. Ήταν ξεχωριστή, σε σχέση με τα υπόλοιπα κορίτσια. Δεν είναι πλέον. Δεν με πείραζε που ήταν μικροκαμωμένη, αρκεί που χαμογελούσε συνέχεια. Τώρα πάει κι αυτό. Ήταν ένα κοριτσάκι φτωχικά ντυμένο, που πλέον θέλει λούσα και τη νοιάζει το χρήμα.

Το Fish Cafe μου θύμισε έντονα τη Μαιρούλα. Ο χώρος, λιλιπούτειος, όπως εκείνη. Το σέρβις σε ύφος “το καλό πράγμα αργεί να γίνει”, όπως εκείνη. Στο φαγητό, θυμάμαι ότι ως προς το Fish της υπόθεσης δεν με είχε ξετρελάνει, τα Fish & Chips του ήταν βαρετά. Όμως είχε συμπαθητικά Burgers και φοβερές Quesadillas. Τόσο μου άρεσαν αυτές οι Quesadillas που άρχισα να τις παίρνω και αλλού και πουθενά δεν ήταν ισάξιες. Ούτε σε μέγεθος ούτε σε γεύση. Επίσης, μπορεί να αργούσαν λίγο τα πιάτα, αλλά όταν έφταναν ήταν αχνιστά και υπερφρέσκα. Τώρα ξαφνικά, αργούν και έρχονται κρύα ή και μπαγιάτικα (το ψωμί ας πούμε), ενώ έχουν ακριβύνει κι από πάνω. Όσο για τις υπέροχες Quesadillas, μοιάζουν σαν όλες τις άλλες πλέον. Έχασαν αυτό το κάτι που είχαν παλιά. Όπως η Μαιρούλα.

Λυπάμαι. Λυπάμαι για τη Μαιρούλα. Λυπάμαι και για το Fish Cafe. Πιο πολύ από όλα, λυπάμαι για τις Quesadillas.

Σημερινές

Ανακοινώσεις

1 ΝΕΕΣ