Loader

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Καλώς Ορίσατε!
Στην Κουζίνα ΜΑΡΤΙΝΗΣ, μαγειρεύουμε «ελληνικά» και προσφέρουμε παραδοσιακό φαγητό, εξαιρετικής ποιότητας και γνησιότητας.

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Καθημερινά 11:30 - 00:30 Τις απογευματινές & βραδινές ώρες σερβίρεται επιπλέον το ειδικό μενού "Ο Κήπος του Μαρτίνη"

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

Παροχές

Δέχεται κρατήσεις
Έχει δίκτυο Wifi
Παροχές για ΑμεΑ
Κάνει delivery
Δέχεται πιστωτική κάρτα
Take away
Ξεχωριστός χώρος για καπνίζοντες
Υπάρχει εξωτερικός χώρος
Φιλικό για οικογένειες/παιδιά
Προσφέρεται για ιδιωτικές εκδηλώσεις

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

13 Μαι 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Το κλασικό μαγέρικο ΜΑΡΤΙΝΗΣ (Μ) επί της Πατησίων, που επισκέφθηκα σήμερα το μεσημέρι, δίπλα στον Άγιο Λουκά, συμπληρώνει ήδη 48 χρόνια ζωής, αφότου το 1969 οι αδελφοί Μαρτίνη εγκαινίασαν το ψητοπωλείο – εστιατόριό τους (ακριβώς δίπλα απ’ τη σημερινή του θέση), ενώ λίγο αργότερα, αγόρασαν τον συγκεκριμένο ιστορικό χώρο όπου και μετεγκαταστάθηκαν. Πρόκειται για ένα ιστορικό κτίριο που χτίστηκε το 1888 και μεταγενέστερα στέγαζε το θρυλικό καφενείο – κήπο – εξοχικό Σκοτίδα, που λειτουργούσε απ’ το 1908, στην τότε εξοχή των Πατησίων, για 60 ολόκληρα χρόνια. Στον Μεσοπόλεμο μάλιστα το συγκεκριμένο σημείο αποτέλεσε την αφετηρία τόσο της Αποκριάτικης παρέλασης, όσο και της γιορτής της Πρωτομαγιάς προς τη Νέα Φιλαδέλφεια!

Ακριβώς δίπλα βρισκόταν ο ιστορικός κινηματογράφος ΣΕΛΕΚΤ, που λειτουργούσε απ’ το 1958 μέχρι το 1990, ενώ στη συνέχεια έγινε σουπερμάρκετ. Ήταν μια μοναδική εποχή αίγλης της Πατησίων με τα 70 κινηματοθέατρα (!! ), απ’ τα οποία σήμερα απέμειναν μόνο 5-6 (Άλφα, Αλεξάνδρα, Τριανόν, Ίλιον, Αελλώ, Μπρόντγουαιη.. ), απομεινάρια της παλιάς Αθηναϊκής δόξας!

Οι μερακλήδες ιδιοκτήτες του μαγαζιού, αν και έχουν τις ρίζες τους απ’ την Ήπειρο (κάπου στα σύνορα Θεσπρωτίας και Ιωαννίνων), έζησαν και μεγάλωσαν στα Πατήσια, τα οποία και εκπροσωπούν επάξια με τον χώρο αυτό της γαστρονομικής πανδαισίας. Καμαρώνουν για τα Πατήσια, και αυτό, μεταξύ άλλων, φαίνεται στην όμορφη εξωτερική αυλή του μαγέρικου, όπου μια επιγραφή πάνω απ’ το μπαρ, μας θυμίζει συνοπτικά την ιστορία και το όνομα των Πατησίων. Κατά τον ιστορικό, συγγραφέα και ακαδημαϊκό Δημήτριο Καμπούρογλου, η περιοχή λέγονταν ‘Παραδείσια’, απ’ την οργιώδη βλάστηση, χάρη στα τρεχούμενα νερά και τα ρέματα που κατέβαιναν απ’ τον Υμηττό. Επί κατακτητών Οθωμανών, τα Παραδείσια, μετατράπηκαν σε ‘Πατήσια’ από παραφθορά!

Υπάρχει βέβαια και δεύτερη εκδοχή, η οποία δεν αναφέρεται στον κήπο του Μαρτίνη. Κατά τον πολεοδόμο Κώστα Μπίρη, η ονομασία Πατήσια προέρχεται απ’ τον αρχαίο Δήμο της Αττικής: «Βατής» και μάλιστα απ’ τον επιρρηματικό τύπο ‘Βατήσι’, που εν συνεχεία έγινε Βατήσια και Πατήσια. Ο Δήμος, ΒΑ Της Ακρόπολης, περιελάμβανε την ευρύτερη ζώνη Πατησίων, Γαλατσίου, Πολυγώνου και Τουρκοβουνίων. Πάμε όμως τώρα στο ψητό!!

Ο Μ, στη γωνία της Πατησίων με την οδό Ιακωβάτων (όπου μάλιστα έμενε κάποτε ο Φρέντυ Γερμανός), λειτουργεί καθημερινά, μεσημέρι και βράδυ, απ’ τις 12.00 μέχρι την 1.30 νυχτερινή. Πρόκειται για τον αρτιότερο συνδυασμό εστιατορίου και ψητοπωλείου περιωπής! Διαθέτει πολύ οργανωμένο delivery (εξωτερικά είδα 4-5 μηχανάκια) και πληροφορήθηκα ότι, εκτός των Πατησίων, φτάνουν μέχρι Αχαρνών, Γαλάτσι και Χαλκηδόνα, με ελάχιστη παραγγελία 5 €. Εντυπωσιάστηκα απ’ τον 8σέλιδο κατάλογο διανομής του καταστήματος, με το slogan: ‘Από το μαγαζί μας στο σπίτι σας’. Υπολογίζω ότι ο μεγάλος χώρος του μαγαζιού, που θα αναφερθώ, και το delivery, θα πρέπει να ταΐζουν περί τα 500 άτομα ημερησίως κατά μέσο όρο!

Πήγα νωρίς το μεσημέρι της 9ης Μαΐου, για να παρατηρήσω με άνεση τον χώρο, τα φαγητά, τους ανθρώπους και τη λειτουργία. Εσωτερικά λοιπόν εντυπωσιάστηκα από τη μεγάλη βιτρίνα με καμιά 30αριά μαγειρεμένα φαγητά πάσης φύσεως, και τρεις μαγείρους επί το έργον, και ακριβώς δίπλα της τους ψήστες με τις λευκές στολές τους και τις σούβλες (αρνάκι, εξοχικό, κοντοσούβλι, κοκορέτσι, κλέφτικο, πανσέτες, κοτόπουλα…).

Στη συνέχεια υπάρχουν δύο αίθουσες, συνολικής χωρητικότητας 100 ατόμων περίπου (καπνιζόντων και μη), όπου κυριαρχούν αποχρώσεις του γκρι στους τοίχους, ανοιχτόχρωμα τραπεζοκαθίσματα και λευκά υφασμάτινα τραπεζομάντιλα, γλάστρες σε παράθυρα και γωνιές, το αριστοκρατικό τζάκι στο βάθος, και φωτιστικά με τα σύμβολα του μαγαζιού, δηλαδή μαχαιροπίρουνα και κουτάλια. Ανάμεσα στους εσωτερικούς χώρους και την ήσυχη αυλή, υπάρχουν στον διάδρομο οι πεντακάθαρες τουαλέτες τους.

Εξωτερικά, η μακρόστενη αυλή με κάποιες ευωδιαστές λεμονιές και ελιές, όμορη με τον αύλειο χώρο του Αγίου Λουκά, έχει περί τα 30 ανοιχτόχρωμα στρωμένα τραπέζια, για 100 τουλάχιστον θαμώνες. Επειδή ήταν ακόμη νωρίς, κάποιοι μπογιατζήδες έκαναν διακριτικά μικρά μερεμέτια χωρίς να μας ενοχλούν, ενώ πηγαινοέρχονταν οι γυναίκες της λάντζας και της καθαριότητας των επιμέρους χώρων.

Ο ευγενής σερβιτόρος ήρθε αμέσως και μου έφερε τους καταλόγους φαγητών και ποτών. Με ρώτησε αν θέλω ψωμί που το απέφυγα, ενώ μου έφερε κρύο νερό βρύσης.

Παράγγειλα ελάχιστα, καθότι μόνος, που όμως αρκούν για να κρίνω:

• κασεροκροκέτες με τρία τυριά, που ήταν αφράτες και νόστιμες (5.50 €),
• και στη συνέχεια μία μερίδα μουσακά, (7.50 €), που ήταν από τους νοστιμότερους που έχω δοκιμάσει, με εξαιρετική μπεσαμέλ αλλά και άριστης ποιότητας φρέσκο κιμά, μελιτζάνα και μικρή στρώση πατάτας στη βάση του. Τρώγοντάς τον είχα μια εκπληκτική επίγευση, ίσως από κάποια διακριτικά μπαχαρικά της μπεσαμέλ, μοσχοκάρυδο, γαρίφαλο ή κανέλα… Φυσικά, τον προτείνω ανεπιφύλακτα!!

Με 13 € είχα μια μοναδική γευστική εμπειρία, η οποία δικαιώνει απόλυτα τη φήμη και την παράδοση του ιστορικού χώρου εστίασης.

Επειδή προφανώς δεν έφαγα ούτε το 1% της γαστρονομικής τους γκάμας, θα σας αναφέρω επιγραμματικά, όσα άλλα εδέσματά τους είδα και οσμίστηκα, απ’ την καθημερινή ‘σοδειά’ του πατέρα Χρήστου Μαρτίνη, του γιου Κώστα που διευθύνει το όλο εγχείρημα, και του σεφ Νίκου Μεντή, που έχει επεκτείνει το μενού με διάφορα ριζότο, εξωτικές σαλάτες και το πρωτότυπο μίνι σουβλάκι του, τυλιγμένο σε τορτίγιες!!

Προσφέρουν καμιά 15αριά ζεστά και κρύα ορεκτικά (σαγανάκια, κροκέτες, διάφορους κεφτέδες, χειροποίητες Ηπειρώτικες πίτες) από 4-6 €, 12 σαλάτες, 4-8 €, καλαμάκια, τυλιχτά και κεμπάπ, 2-9 €, καμιά 20αριά κρεατικά σχάρας, από 8-16 € (για το μοσχαρίσιο φιλέτο), κοντοσούβλι και εξοχικό στα 8.50 €, παϊδάκια ή αρνάκι σούβλας, 29.50 το κιλό ή 10 € η μερίδα, κιμάδες (μουσακά, παστίτσιο, λαχανοντολμάδες.. ) στα 7-8 €, καμιά 10αριά θαλασσινά (χταπόδι, σουπιές.. ) στα 8-9 €, καθώς και ψάρια, στα 8-15 € (για τον σολομό).

Η περίφημη καθημερινή βιτρίνα τους περιέχει όλα τα συνήθη μαγειρευτά (αρνάκι, μοσχαράκι, κόκορα κρασάτο, κουνέλι στιφάδο, κατσικάκι φούρνου, σουφλέ.. ) περί τα 9 €, καθώς και λαδερά – όσπρια (~4-6 €), σούπες και ζυμαρικά, ενώ από γλυκά έχουν μόνο καρυδόπιτα, καθώς και γιαούρτι με γλυκό κουταλιού. ΚΟΝΤΟΛΟΓΙΣ, ΤΟΥ ΠΟΥΛΙΟΥ ΤΟ ΓΑΛΑ!!

Από ποτά, σερβίρουν τα συνήθη αναψυκτικά, καμιά 10αριά ελληνικές μπύρες περί τα 3 €, καθώς και το φημισμένο κρασί απ’ την πατρίδα τους, τη Ζίτσα, σε χύμα λευκό, ροζέ και κόκκινο, στα 7.50 € το κιλό, ή 1.80 € το ποτήρι, για τους πιο εγκρατείς!

Όσοι είστε πελάτες του ΜΑΡΤΙΝΗ συμμερίζεστε τα σημερινά μου βιώματα και ελπίζω η περιγραφή μου να σας ταξίδεψε γευστικά στα οικεία σας λημέρια.
Οι υπόλοιποι, δεν έχετε παρά να το δοκιμάσετε με την πρώτη ευκαιρία, αποφεύγοντας κατά το δυνατόν τις γνωστές ώρες αιχμής.

28 Ιαν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Τον Μαρτίνη τον είχα προσέξει πριν από 1-2 χρόνια που περνώντας από έξω παρατήρησα πως είχε αυλή για να εξυπηρετεί τους πελάτες του. Για να είμαι ειλικρινής, η εικόνα που είχα είναι πως πρόκειται απλώς για ένα ακόμα σουβλατζίδικο αλλά με λίγο πιο περιποιημένο χώρο. Επειδή θεωρώ πως τα εστιατόρια αυτού του χώρου είναι λίγο πολύ τα ίδια – με ελάχιστες εξαιρέσεις- ακόμα και η διαφοροποίηση του λόγω του χώρου, ήταν αρκετή για να το εντάξω στα μελλοντικά μου σχέδια.
Μία Κυριακή μεσημέρι που η όρεξή μας είχε διάθεση για απλό φαγητό χωρίς ιδιαίτερα οικονομικά ανοίγματα, μας βρήκε να παρκάρουμε –παραδόξως με μεγάλη ευκολία- μερικά μόνο μέτρα μακριά τους και λίγο αργότερα να περνάμε το κατώφλι τους.
Ότι εικόνα είχα σχηματίσει πήγε για βρούβες.
Ο Μαρτίνης δεν είναι η σουβλακερί που πίστευα. Είναι θα έλεγα ένα μοντέρνο μαγειρειό αφού κατά κύριο λόγο προσανατολίζεται σε μαγειρευτά. Ίσως τα σουβλάκια να ήταν μία αναγκαία λόγω της εποχής προσθήκη για να πιάσει κι αυτό το κοινό.
Ενώ ήμασταν μόνο 1-2 μέτρα από την είσοδό τους, ήρθε κοντά μας ένας ευγενέστατος σερβιτόρος για να μας πάρει υπό τις υπηρεσίες του. Και τι περιλάμβαναν αυτές? Πλήρη ξενάγηση στο μενού τους, αναφορά όλων των πιάτων τους. Μας οδήγησε μπροστά στην βιτρίνα με τις διαθέσιμες γεύσεις τους. Κι όχι μόνο αυτό. Με έναν μπαγάσικο τρόπο, κατάφερνε να σε δελεάσει με την περιγραφή και τα εύσημα που έδινε σε κάθε πιάτο ξεχωριστά. Ήταν άψογος και το ίδιο πολύ καλός παρέμεινε καθ’ όλη την παραμονή μας εκεί. Η εξυπηρέτηση ήταν αυτή ακριβώς που τους πηγαίνει. Λαϊκή (κάτι που λέω μόνο θετικά), επαγγελματική, γρήγορη, άμεση, χαμογελαστή. Ήταν το στυλ που μετά από εμπειρία χρόνων σε πάει ακριβώς εκεί που σε θέλει. Δεν είναι τυχαίο που μπήκαμε για σουβλάκια και τελικά καταλήξαμε με τα δύο πιάτα που εκθείασε περισσότερο. Ίσως θα πρέπει να είναι λιιιιγο λιγότερο καθοδηγητικός γιατί στο τσακ καταλάβαμε πως θα μας έφερνε κρασί αφού σχεδόν αποχωρώντας από το τραπέζι μας τον ακούσαμε να λέει «θα φέρω και κρασάκι». Πανικόβλητοι ζητήσαμε απλώς από ένα αναψυκτικό. Ήταν τόσο απολαυστικός που σου ήταν αδύνατο να του κρατήσεις μούτρα ή να ενοχληθείς.
Γενικά είμαι «εύκολος» με το φαγητό και δεν έχω ιδιαίτερες παραξενιές. Όμως μπορεί να με απωθήσει η εμφάνιση και ο τρόπος που τα παρουσιάζουν. Ευτυχώς, βρέθηκε μπροστά από μία πεντακάθαρη και τακτοποιημένη βιτρίνα. Ζωηρόχρωμα, φρεσκομαγειρεμένα φαγητά που θα μπορούσαν να καλύψουν όλα τα γούστα. Και το εννοώ! Όλα τα γούστα!!! Από θαλασσινά μέχρι γουρουνοπούλα και λαδερά. Κι εκτός από αυτά, είχαν κι άλλα διαθέσιμα που όμως δεν υπήρχαν σε κοινή θέα, όπως η ψαρόσουπά τους. Εκεί κάπου χάθηκε το παιχνίδι και τελικά αφήσαμε κατά μέρους την διάθεση μας για σουβλάκια (αν και κάποια που είδα να σουλατσάρουν σε διπλανά μας τραπέζια, μου φάνηκαν άκρως ελκυστικά).
Ο χώρος απλός αλλά περιποιημένος. Θα τον χαρακτήριζα μοντέρνο. Ένα πανέμορφο παλιό δάπεδο, ανοιχτόχρωμα τραπεζοκαθίσματα, τοίχοι σε απόχρωση σκούρου χακί-γκρι, γλάστρες με κυκλάμινα στα παραθυρα. Φωτιστικά από τα οποία κρέμονταν μαχαιροκουταλοπίρουνα. Τα έχω δει και ξαναδεί και πλέον με κουράζουν. Ένα τζάκι που σου έφτιαχνε την διάθεση μόνο και μόνο με την παρουσία. Και κάτι πολύ σημαντικό για εμένα και την παρέα μου. Ξεχωριστός χώρος για όσους καπνίζουν. Κι όταν λέω «ξεχωριστός», δεν εννοώ την γωνία ενός ενιαίου χώρου. Εννοώ για άλλο εντελώς δωμάτιο. Δεν θα επεκταθώ παραπάνω στο θέμα του χώρου/ατμόσφαιρας γιατί τα έχει ήδη περιγράψει με την καταπληκτική του πένα ο φίλος ΤΡΩΓΩΝ (που από τα κοινά μέρη που συχνάζουμε δεν το αποκλείω να έχουμε φάει ταυτόχρονα κάτω από την ίδια στέγη).
Αν δεν ήταν τόσο κοντά μας η βιτρίνα με τα φαγητά, το ταμείο τους με το συνεχόμενο αλισβερίσι για delivery και η σχετική φασαρία που δημιουργούσαν, θα μπορούσα να βάλω και «4», λαμβάνοντας πάντα υπόψη το είδος της εστίασης που εκπροσωπούν.
Μουσική από ραδιοφωνικές εκπομπές σε σωστή ένταση. Θα προτιμούσα κάτι με χαρακτήρα γιατί δεν μου πάει κι εύκολα η μπουκιά κάτω ακούγοντας διαφημίσεις.
Η παραγγελία δόθηκε γρήγορα και το ίδιο άμεσα ήρθαν όλα στο τραπέζι μας.
Νερό σε κανάτα και ψωμάκι για ξεκίνημα. Στο θέμα «ψωμί» υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης.
• Χόρτα βραστά. Τεράστια ποσότητα σε βαθύ πιάτο. Άχνιζαν και αγκάλιασαν αμέσως το λεμόνι που τους ρίξαμε. Ήταν οριακά παραβρασμένα. Μπορεί σε κάποιους να αρέσουν έτσι αλλά εγώ τα προτιμώ να κρατάνε λίγο. Αλάτι δεν είχαν. Λάδι ελάχιστο. Το πρώτο το διορθώσαμε όμως για το δεύτερο δεν υπήρχε στο τραπέζι μας κάποιο σκεύος με λάδι. Η τιμή τους στα 3,8€. Πιστέψτε με πως ίσως να ήταν η διπλάσια ποσότητα από όσο έχω συνηθίσει να μου σερβίρουν.
• Φιλέτο μοσχάρι νουά με άγριο –όπως μας διαφήμισε το service τους- ρύζι. Εντάξει, για να είμαστε σαφείς, αυτό δεν ίσχυε. Ήταν το κλασικό ρύζι που μπορείς να βρεις στο εμπόριο το οποίο αποτελείται από 98% κλασικό, λευκό ρύζι και το υπόλοιπο 2% με σκουρόχρωμο, ακαθάριστο. Η μερίδα επίσης μεγάλη (κάτι που δεν καταλάβαμε από την αρχή). Μας προσφέρθηκε σε μοντέρνο σκεύος. Το μοσχαράκι καλοετοιμασμένο και νόστιμο. Γενικά ένα πιάτο που άφησε πολύ καλές εντυπώσεις. Η τιμή του στα 9,5€.
• Μπριζόλα στον φούρνο με ταλιατέλες, καρότο και λιαστή ντομάτα. Οι υποψίες μου για λίγο παραβρασμένα ζυμαρικά επιβεβαιώθηκαν. Όμως το ήξερα από την αρχή που το παρήγγειλα. Δεν είναι δυνατόν να κρατήσεις τα ζυμαρικά που έχουν ετοιμαστεί πριν μισή, μία ή και παραπάνω ώρες και ζεστά και στο σωστό σημείο βρασίματος. Μόνο και μόνο από την θερμοκρασία που δημιουργείται μέσα στο ταψί, θα ξεφύγουν λίγο. Ευτυχώς όμως αυτό ήταν μικρό και το μοναδικό πταισματάκι στο πιάτο μου. Η μπριζόλα ήταν χοντρή, απίστευτα ζουμερή και έλιωνε στο στόμα μου. Πρέπει να την είχαν καλύψει με ψιλοκομμένο ξηρό κρεμύδι κατά την στιγμή της ετοιμασίας της και είχε δημιουργηθεί μία νοστιμότατη κρούστα. Το καρότο και η λιαστή ντομάτα έπαιξαν μάλλον διακοσμητικό ρόλο αλλά η μπουκίτσα τους ήταν ευχάριστο διάλειμμα ανάμεσα στις υπόλοιπες γεύσεις. Το απόλαυσα αυτό το πιάτο!!! Τιμή στα 8,5€.
Κέρασμα δεν είχαμε ούτε στην αρχή, ούτε στο κλείσιμο τους γεύματος. Μπορεί να ήταν παράλειψη, μπορεί και η πολιτική τους.
Για να κλείσω.
Το φαγητό ήταν κάτι παραπάνω από αξιοπρεπέστατο. Ήταν πραγματικά προσεγμένο και νόστιμο. Για όσους έχετε μπουχτίσει από τα ίδια και τα ίδια ή έχετε στερηθεί το μαγειρευτό φαγητό επειδή το χέρι σας δεν πιάνει, είναι μία πολύ καλή λύση. Μπορείτε να σας σερβίρουν το πιάτο σας και να το απολαύσετε στον συμπαθητικό χώρο τους ή να το πάρετε πακέτο για το σπίτι σας.
Οι τιμές είναι απόλυτα λογικές. Το δικό μας γεύμα κόστισε μόλις 26€. Στα μεγάλα συν η δυνατότητα πληρωμής με κάρτα. Έχουμε κι ένα αφορολόγητο να χτίσουμε…
Μια πολύ καλή πρόταση και προσπάθεια που νομίζω πως θα βάλω για τα καλά στο πρόγραμμά μου.

08 Απρ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Κείμενο εκτός κριτικής του εστιατορίου στενά μιλώντας:

Ήταν τέλη της δεκαετίας του ‘80 όταν η Πρωτοψάλτη σε στίχους Ξανθούλη τραγουδούσε:
«Βασιλική μετά τρούλου μες στα Εξάρχεια,
μες στα φρικιά, μες στους αγίους
και τους αγγέλους,
Μείνε βασίλισσα του σκότους
και του τέλους. »

Τέλη της δεκαετίας του ’80 πέθαινε μια εποχή και γεννιόταν μια άλλη. Έκλεινε η πρώτη φάση της μεταπολίτευσης. Σύντομα θα κατέφθαναν αλλοδαποί να υλοποιήσουν το γρηκ δρημ, οι οποίοι θα έπρεπε να μείνουν κάπου… Τότε έμεινε κι ο Άγιος Λουκάς, χτισμένος από τον Τσίλλερ, όπως και η Μητρόπολη των Αθηνών, και αγιογραφημένος –εν μέρει- από τον Κόντογλου, να φυλάττει Θερμοπύλες, ευαγγελιζόμενος ένα καλλίτερο μέλλον.
Από το 1870 που ολοκληρώθηκε είδε τα Πατήσια από ανθόκηπο των Αθηνών, αρδευόμενο με τα πλούσια πηγάδια και τα νερά του Ποδονίφτη, να γίνεται ένα προάστιο για εύπορες οικογένειες όπως πιστοποιεί το 1955 ο Κακογιάννης στην Στέλλα, βάζοντας τον Αλεξανδράκη να λέει με εμφανή την ανία του μεγαλοαστού ότι γράφει βιβλίο με τίτλο «Πλήξη στα Πατήσια».

Είδε τα Πατήσια να μετατρέπονται σε ραχοκοκαλιά μιας ανερχόμενης και αισιόδοξης αστικής τάξης καθώς στα 1963 οικοδομείται η πρότυπος πολυκατοικία Χαρά, με χρηστικό παιχνίδισμα μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού χώρου, από όπου πήρε το όνομά του το φημισμένο ζαχαροπλαστείο που στεγάζεται στο ισόγειό της. Είδε δε την κατάπτωση, την παρακμή, την υποχώρηση της αστικής τάξης σε μακρινά προάστια. Πίσω έμενε όποιος –για οποιονδήποτε λόγο- δεν μπορούσε να φύγει. Φρικιά, άγιοι και άγγελοι…

Ο Άγιος Λουκάς δεν έμεινε τελείως μόνος να ευαγγελίζεται το καλλίτερο μέλλον. Ακριβώς δίπλα του υπήρχε καφενείο, από το 1888, για να πίνουν οι θεοσεβούμενοι Πατησιώτες το καφεδάκι τους μετά την εκκλησία. Οι αδερφοί Μαρτίνη είχαν ψητοπωλείο πιο κει στον κινηματόγραφο Select (σήμερα Μαρινόπουλος, όπως το Ράδιο Σίτυ έγινε Βασιλόπουλος και το Pigalle, μπιλιαρδάδικο και μετά, Lidl, ίσως η Άντζελα γίνει Σκλαβενίτης…). Μα τέλη εξήντα νοίκιασαν το πρώην καφενείο και γίναν γείτονες του Αγίου. Από τέλη της δεκαετίας του ‘80 η γειτονιά σε ελεύθερη πτώση. Κλείσαν σινεμάδες θερινοί τε και χειμερινοί, κατεδαφίστηκε του Φιξ, ερείπωσε ο Δρακόπουλος, πέθαναν ή φύγαν οι τελευταίοι ευπατρίδες (Προβελέγγιος, Σαμαράκης, Κόντογλου, Πικιώνης, Γληνός, Γιανναράς λίγοι από τους γνωστούς Πατησιώτες).

Οι κάτοικοι αλλάζαν τόσο γρήγορα που δεν προλάβαιναν να πονέσουνε τον τόπο που έγινε απλά τοπίο.
Πριν από κάποια χρόνια η οικογένεια Μαρτίνη αποφάσισε να σπάσει τον φαύλο κύκλο της μιζέριας και να επενδύσει στην περιουσία της προσλαμβάνοντας μία σχεδιάστρια που έχει δουλέψει στο Πεντελικόν και στο Pil Pul. Η επένδυση φαίνεται να αποδίδει (σε αντιδιαστολή με τις αρπαχτές που σπανίως αποδίδουν σε βάθος χρόνου). Είναι ένα ψητοπωλείο-ταβέρνα που φαίνεται να πηγαίνει καλά.
Για μας –τους από εκεί καταγόμενους αλλά και εκεί διαμένοντες, τους ιθαγενείς- η ανακαίνισή του είναι λόγος συγκινήσεως καθώς η περιοχή τώρα φαίνεται –τουλάχιστο- να ισορροπεί ή τέλοσπάντων αναχαιτίζεται η μιζέρια της πτώσης.

Κριτική αφορώσα τον Μαρτίνη, στενά μιλώντας:

Μιλάμε για ένα ψητοπωλείο–ταβέρνα. Στα Πατήσια. Επί της Πατησίων. Μαρκετίστικα παίζει το χαρτί της παλιάς, με αστική γοητεία (βλ. Μπουνιουέλ), Αθήνας και γουστάρω. Και το παίζει καλά. Και του πάει. Ο χώρος δεν είναι εντυπωσιακός, είναι όμως εμφανώς δουλεμένος με γούστο και λειτουργεί ως μια γέφυρα μεταξύ του σύγχρονου και του κλασικού αστικού οικήματος. Έχει οπωσδήποτε άποψη. Στερείται λίγο αυθεντικότητας καθώς είναι σαφές ότι έχει παρέμβει designer αλλά επουδενί δεν καταλήγει δήθεν. Παίζει με λευκό, γκρι και κάποιες μαύρες λεπτομέρειες. Έχει κάποιους καθρέφτες προκειμένου να ανασάνει λίγο ο χώρος. Λευκά υφασμάτινα τραπεζομάντηλα δίνουν μια αίσθηση αρχοντιάς.

Στο ένα κομμάτι του μαγαζιού (μπαίνοντας και αριστερά) κυριαρχεί η ψησταριά και οι σούβλες όπου οι ψήστες με τις λευκές στολές τους υπενθυμίζουν αυτό που θέλει να δηλώσει το μαγαζί: νιώθει και είναι βασικά ψησταριά. Όχι σουβλατζίδικο (αν και έχει εξαιρετικά τυλιχτά και άριστα καλαμάκια), όχι χασαποταβέρνα, είναι rotisserie. Η βόλτα της Κυριακής των παλιών Αθηναίων για μπύρα και κοντοσούβλι.
Δεν αμελεί όμως και τα μαγειρευτά (κι αυτά στην βιτρίνα της εισόδου λίγο πιο κει). Άριστο και μέλι αρνάκι φρικασέ, συμπαθητικά σουτζουκάκια (λίγο πιο μπιφτεκένια από ότι πρέπει για σουτζουκάκι και λίγο περισσότερο βραστά), πάρα πολύ καλά λαδερά – κοκκινιστά.

Άνευ αιδούς θα πω ότι αναδεικνύεται και σε ένα από τα καλλίτερα σουβλάκια της περιοχής έχοντας αφήσει πίσω τους Μερακλήδες ή τον Διόνυσο της Κυψέλης (που στήριξαν γενιές και γενιές σουβλακοφάγων), συγκρινόμενος μόνο με μαγαζιά στυλ Μπαρμπαδήμου (ο οποίος ‘χάνει’ στα τυλιχτά αλλά τα υπόλοιπα είναι σαρωτικά). Καλαμάκι κοτόπουλο από τα καλλίτερα εν Αθήναις (μετά τον Μπαρμπαδήμο), πολύ καλό χοιρινό καλαμάκι. Πάρα πολύ καλό, επίσης, κοντοσούβλι.
Κρασί Ζίτσα (και το λευκό και το κόκκινο). Πρακτικά, σίγουρα δεν είναι συνοικιακός ξυδιάς αλλά δε νομίζω ότι αριστεύει.

Η εξυπηρέτηση (τόσο εκεί όσο και στο delivery, ναι, δουλεύει πολύ delivery) είναι η αναμενόμενη. Επαγγελματισμός κι ευγένεια. Αποδείξεις κομπλέ. Νεράκι κανάτας. Να πω εδώ, γιατί δεν ξέρω που αλλού να το πω, ότι μου αρέσουν και τα μαχαιροπήρουνα.
Τιμολογιακά δεν είναι μαγαζί του τσάμπα, ούτε όμως θα νιώσεις εκνευρισμό ή αδικία όταν έρθει ο λογαριασμός. Είναι λογικές τιμές για την επένδυση και το μέρος.
Να προσθέσω ότι δεν έχω κάτσει έξω και, θεωρητικά, ο κήπος του είναι ατού.

Το πρόβλημα της ταυτότητας (κείμενο έμμεσα σχετιζόμενο με το εστιατόριο):

Μία από τις μαγκιές του Μαρτίνη είναι η ταυτότητά του: η απενοχοποίηση και επανίδρυση του όρου ψησταριά. Το μαγαζί δεν είναι μεζεδοπωλείο ή τσιπουράδικο (που είναι τόοοοσο της μοδός). Προκειμένου να μην ακολουθήσει ταυτότητες άλλων επανίδρυσε μία ξεχασμένη ταυτότητα που ρέει όμως στο DNA της σούβλας του. Είναι ψησταριά. Όπως τα μαγαζιά που λειτουργούσαν στην εκεί περιοχή προ εκατό ετών.
Παίρνει την ψησταριά (εμμένω στον όρο rotisserie καθώς είναι περισσότερο η σούβλα και λιγότερο η σχάρα που συμβάλλει στη φήμη του μαγαζιού) από αυτό που κατάντησε τις δεκαετίες του ‘70 και του ‘80 και προσπαθεί να υπενθυμίσει ότι η ψησταριά ήταν μια χαρά για μια οικογενειακή έξοδο καθώς υπήρχε και η αστική της εκδοχή, όχι μόνο η βουκολική.

Δεν είναι απαραίτητη η αισθητική «γκλίτσα-τσαρούχι-πούρο για επί κοντώ-κινητό σε μέγεθος βιτρίνας» και βουνά από παϊδάκια με τζατζίκι. Μπορούνε να πάνε παρέες φίλων και να συζητήσουν τρώγοντας. Μπορεί να βγει και μια οικογένεια και οι μισοί να φάνε κάτι μαγειρευτό ενώ οι άλλοι κάτι ψητό. Ο Μαρτίνης δίνει μάχη σε δύο μέτωπα. Και στο μέτωπο της ταυτότητας, προσπαθώντας (και καταφέρνοντας) να μας πείσει ότι μαγειρευτά και ψητούλια είναι κομμάτι της ταυτότητάς μας αλλά και στο μέτωπο της τοπογεωγραφίας λέγοντάς μας ότι η Πατησίων θα ζήσει ξανά.
Σε κάθε περίπτωση είναι ένα μαγαζί που λειτουργεί με λόγο και σκέψη πίσω από το γιατί και πως υπάρχει. Δεν λέω ότι είναι μαγαζί υψηλής γαστρονομίας. Λέω όμως ότι ενσωματώνει πράγματα που δεν χωράνε στις ανωτέρω ντοματούλες στενά μιλώντας. Και μπράβο του, κατά Βουλαρίνο.

11 medium

10 Απρ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Στις αρχές της εβδομάδας πήγα με τη φίλη μου στο ιστορικό μαγέρικο ΜΑΡΤΙΝΗΣ, που βρίσκεται επί της Πατησίων, δίπλα ακριβώς στον Άγιο Λουκά. Οι γονείς μου, που πήγαιναν συχνά στα νιάτα τους, μου είπαν ότι είχε ανοίξει το 1969, αρχικά ως ψητοπωλείο παραπλεύρως, δίπλα ακριβώς στον επίσης ιστορικό κινηματογράφο SELECT. Λίγα χρόνια αργότερα, μεταφέρθηκε στον σημερινό του χώρο, που είναι κι αυτός επίσης ιστορικός, αφού στέγαζε κάποιο παραδοσιακό καφενείο, από τα τέλη κιόλας του 19ου αιώνα!!

Το εστιατόριο αυτό περιλαμβάνει τον ανακαινισμένο εσωτερικό χώρο, που αποτελείται από 2 κλιματιζόμενες αίθουσες, όπου κυριαρχούν αποχρώσεις λευκού, γκρι και μαύρου, ενώ εντυπωσιάζει η τεράστια βιτρίνα με τα φαγητά ημέρας, και σε μια γωνιά το ζεστό τζάκι για τον χειμώνα.

Εξωτερικά υπάρχει ο όμορφος κήπος, κατάλληλος για τις καλοκαιρινές μέρες από δω και μπρος, γεμάτος ευωδιαστές λεμονιές, ελιές, βότανα και μυρωδικά, που θυμίζει τις καταπράσινες αυλές του παλιού καλού καιρού…

Ο ΜΑΡΤΙΝΗΣ λειτουργεί κάθε μέρα, από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τις 1.30 μετά τα μεσάνυχτα, και μάλιστα διαθέτει πρωτοποριακή υπηρεσία delivery, κατά τη διάρκεια όλου αυτού του ωραρίου, που εξυπηρετεί μια μεγάλη ζώνη, από τα Άνω Πατήσια και τη Νέα Χαλκηδόνα μέχρι την Κυψέλη, κι από την Αχαρνών μέχρι το Γαλάτσι!

Η πολυετής γαστρονομική τους εμπειρία καλύπτει το σύνολο σχεδόν της ελληνικής παραδοσιακής κουζίνας, και τα νόστιμα φαγητά τους σερβίρονται από δύο ευγενέστατους κυρίους. Εμείς πήγαμε γύρω στις 23.00, μετά από κινηματογραφική προβολή στον κινηματογράφο Αελλώ, και υπήρχαν ακόμη πολλά φαγητά, παρά τη σχετική κίνηση. Εκτός από τη σούβλα, με τυλιχτά, γύρο, κοντοσούβλι και κοκορέτσι, υπάρχουν καμιά 30αριά ορεκτικά και σαλάτες (4-8 €), σούπες, όσπρια, λαδερά και ζυμαρικά (5-9 €), μαγειρευτά και της ώρας, σχεδόν τα πάντα (7-15 €), και ψάρια, καθώς και κάποια θαλασσινά (7-12 €). Υπάρχουν ακόμη τα διάφορα αναψυκτικά, οι γνωστές εγχώριες μπύρες και κρασί ηπειρώτικο από τη Ζίτσα, σε χαμηλές τιμές, από 1.50 έως 5 € περίπου.

Εμείς, μετά από προσεκτική ανάγνωση του αναλυτικού μενού, διαλέξαμε μια ηπειρώτικη πίτα ταψιού, ένα κόκορα κρασάτο και ένα κατσικάκι φούρνου με λαχανικά. Ήπιαμε μισό λίτρο από το εκλεκτό κοκκινέλι της Ζίτσας. Αρχικά, μας φέρανε ψωμάκι και κανάτα με νερό, ενώ στο τέλος μας κέρασαν ένα γιαούρτι με σπιτικό γλυκό κουταλιού μήλο φιρίκι, καθώς και μια ωραία και χορταστική καρυδόπιτα. Τα φαγητά και τα γλυκά ήταν όλα αντάξια της πολύχρονης πείρας τους.

Ο λογαριασμός έφτασε το ποσό των 26 €, δηλαδή ευρώ 13 η καθεμιά μας, ποσό απόλυτα λογικό για όλα αυτά τα χορταστικά και νόστιμα φαγητά τους.

Ο ΜΑΡΤΙΝΗΣ σωστά αξιολογήθηκε από τους περισσότερους χρήστες του ask4food, κι εμείς τουλάχιστον περάσαμε ένα ωραίο βράδυ στην πολύβουη Λεωφόρο Πατησίων.

Προτείνεται, για τους λόγους αυτούς, σαν μια αξιοπρεπής και τίμια, παραδοσιακή γωνιά της εστίασής μας.

06 Μάρ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
10-16

Τσικνοπέμπτη λοιπόν και αν και έχω χρόνια να γιορτάσω έξω σε μαγαζί για τους γνωστούς λόγους πήγαμε στον Μαρτίνη μετά από πρόταση φίλης. 6 άτομα. Καλή η πρώτη εντύπωση της εικόνας του μαγαζιού, ευδιάθετο το προσωπικό.

Μας είπαν βέβαια ότι η σχάρα θα καθυστερήσει, υπάρχουν και σούβλας για πιο γρήγορα. Ωστόσο μας εξυπηρέτησαν σχετικά γρήγορα και με τα της σχάρας. Στο ψητό: 1 σαλάτα ρόκα παρμεζάνα, ευμεγέθης, 1 χωριάτικη, 1 κολοκυθοκεφτέδες, 1 ανθοτυροκεφτέδες, 3 σαγανάκια (το ένα το έφαγα μόνος μου), 1 πιπεριές τηγανητές, 2 πατάτες, 1/2 κιλό παϊδάκια αρνίσια, 1 κοκορέτσι, 1 κοντοσούβλι, και 2 μερίδες μπριζολάκια. Ήπιαμε 1,5 κιλό λευκό, 2 μπύρες Νήσος 500ml(από Τήνο, 3,5 ευρώ και σούπερ γεύση σε σχέση με τις γνωστές ξένες με 3 ευρώ) και 1 Φιξ, μας κέρασαν μισό κιλό και 2 μπύρες ακόμη. Μας έμεινε και κρέας για πακέτο.

Καλές οι μερίδες και οι γεύσεις, όλα μαζί στα 118,70 δηλαδή γύρω στο εικοσάρι το άτομο. Την επόμενη φορά θα στραφώ σε άλλα πιάτα από το μεγάλο μενού όπως μαγειρευτά ή θαλασσινά. Προτείνεται.

8 medium

24 Δεκ 2015

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
10-16

Το συγκεκριμένο εστιατόριο δε θα υπήρχε πιθανότητα να το μάθω αν δεν υπήρχε το ask4food! Είναι πολύ καλή πατέντα αυτη: Βρίσκεσαι κάπου που δε ξέρεις που πάνε τα τέσσερα, ανοίγεις το σάιτ και επιλέγεις, έχοντας σαν βάση προηγούμενες καλές κριτικές. Το λοιπον βρεθήκαμε εκεί στα κάτω Πατήσια δυο άτομα και αποφασίσαμε να πάμε στον "Μαρτίνη" που είχε και πολύ καλές κριτικές απο τους έμπιστους "Leda" και "Panik77".

Το μαγαζί ουσιαστικά είναι ένα παλιό "μαγέρικο" που όμως πολύ πρόσφατα ανακαινίστηκε, πετυχαίνοντας να διατηρήσει και μιαν ατμόσφαιρα από τον παλιό-κλασικό εαυτό του, αλλά και να μπορεί να λανσαριστεί σαν ένα καινούργιο καλό-σίγουρο φαγάδικο της περιοχής.

Ο κατάλογος μεγάλος με πολλών ειδών εδέσματα, τόσο μεγάλος που αρχικά το φοβήθηκα λιγάκι-η εμπειρία μου βλέπεις, μου έδειξε πως όταν βλέπεις πολλά, καλύτερα να φεύγεις! Εδώ ευτυχώς μάλλον δεν ισχύει αυτό, τουλάχιστον κρίνοντας απο ότι δοκιμάσαμε εμείς.

Πήραμε πράσινη σαλάτα με "Γουακαμόλε"(δηλαδή σως με βάση το αβοκάντο), η οποία ήταν υπέροχη και δροσερή. Γίγαντες φούρνου παραδοσιακή συνταγή, πολύ νόστιμοι και μεγάλη μερίδα. Βακαλάος στον φούρνο με πατάτες, υπέροχος. Μισό κιλό κρασί αρκετά καλό και αυτό.

Δε θα ήθελα να παραλείψω να γράψω ότι μπορείς να φας και κρεατικά σχάρας, και σουβλάκι, και ζυμαρικά, και ψάρια. Ο κατάλογος είναι πολύ μεγαλος όπως λέω και παραπάνω. Απλώς εμείς θελήσαμε να δοκιμάσουμε κάτι μαγειρευτό(απο μια επίσης αρκετα μεγάλη γκάμα) και φαινεται πως κάναμε πολύ καλά.

Επίσης ενα μεγάλο Μπράβο στα δύο γλυκύτατα παιδιά του σέρβις που μας εξυπηρέτησαν με χαμόγελο, καλή διάθεση μα και εξαιρετική γνώση του μενού(και τα επισημαίνω όλα αυτά γιατί δεν υπάρχει πιο κουραστικό πράγμα απο σερβιτόρους άσχετους με τη δουλειά τους, που δυστυχώς συναντάς πολύ συχνά).

Μας έφεραν νερό σε κανάτα, λίγο ψωμί στη σχάρα με λαδορίγανη(εφόσον μας ρώτησαν αν το θέλαμε όμως), και στο τέλος γιαούρτι με γλυκό του κουταλιού φιρίκι και κυδώνι σαν κέρασμα.

Συνολικά ο λογαριασμός ανήλθε στα 26,50 ευρώ, δηλαδή τίμια σχέση ποιότητας τιμής. Έχουμε ενα πολύ καλό μαγαζί, με όμορφο χώρο και καλαίσθητη ατμόσφαιρα, με άψογο σερβις, με καλές γεύσεις(και με μεγάλη ποικιλία) και με σωστές τιμές.

Εγώ πάντως θα ξαναπάω σίγουρα!

Πατησίων 289 & Ιακωβάτων, 11144 Αθήνα

210 2111063

Σημερινές

Ανακοινώσεις

1 ΝΕΕΣ

ΤΣΑΤΣΑΡΑΚΙ
Το "Τσατσαράκι" μουσικ...
Μουσικά Μεζεδ/λεία
Βριλήσσια