ΡΙΓΑΝΗ

Σουβλάκι & Σχάρα

  Φωκίωνος Νέγρη15, Κυψέλη [Χάρτης]
  215 2152658

Ώρες λειτουργίας:


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Σουβλάκι & Σχάρα - Κυψέλη, Αθήνα
Μαι
07
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Επειδή τον τελευταίο καιρό με είχαν απογοητεύσει οι απόπειρες εντοπισμού αγαπημένου σουβλατζίδικου στην περιοχή της Κυψέλης, είπα να δώσω μία ευκαιρία και στο Ρίγανη για το οποίο είχα ακούσει πρόσφατα πολύ θετικά σχόλια από γνωστό μου.

Έτσι μία Κυριακή μεσημέρι, πριν κανένα μήνα το επισκέφτηκα. Βρίσκεται επί της Φωκίωνος Νέγρη, λίγο παραπάνω από τα Goody’s. Φαντάζομαι ότι δύσκολα θα έρθει κάποιος από άλλη περιοχή για να φάει σουβλάκια στην Φωκίωνος, οπότε δεν υπάρχει λόγος να αναφερθώ και στην εξεύρεση θέσης parking. Μάλλον στοχεύουν κυρίως στους ντόπιους.

Η περιοχή της Κυψέλης βρίθει από προτάσεις για αυτού του είδους τα εστιατόρια ενώ έχει πλέον τρομερή έλλειψη αξιοπρεπούς εστιατόριου ή μεζεδοπωλείου. Μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού τα εναπομείναντα που πραγματικά εκτιμώ…

Ο χώρος μικρός αλλά άκρως ευχάριστος και περιποιημένος. Οχτώ με δέκα τραπεζάκια, στρωμένα με καρό τραπεζομάντιλα, έτοιμα να καλοδεχτούν τους πελάτες τους. Προσεγμένα χρώματα, ανάμεσα στα οποία κυριαρχεί το πράσινο και καδράκια με παλιές διαφημίσεις. Γλάστρες με μυρωδικά και κυρίως με ανθισμένη ρίγανη. Αποπνέει τόση θετική ενέργεια που βάζει τα γυαλιά σε άλλες προσπάθειες διακόσμησης χώρου. Η ομορφιά είναι στην απλότητα και σε αυτόν τον τομέα έχουν πετύχει απόλυτα τον σκοπό τους.

Δεν έχω καλύτερο από το να βλέπω το προσωπικό να περνάει καλά μεταξύ του. Να αστειεύονται και να γελάνε. Αυτό σημαίνει ότι νοιώθουν καλά στον χώρο που εργάζονται. Επίσης κρυφάκουσα τηλεφώνημα που έγινε για παραγγελία «για έξω». Από την συνομιλία που άκουσα, κατάλαβα ότι υπήρχε μία άκρως φιλική σχέση με τον πελάτη. Ήξεραν περίπου τι θα πάρει, ήξεραν που μένει, ήξεραν να τον κάνουν να νοιώσει άνετα και ευπρόσδεκτος.

Ο κύριος που μας εξυπηρέτησε, ήταν άψογος. Φαινότανε ξεκάθαρα ότι γνώριζε καλά τη δουλειά του και μάλιστα την έκανε με χαμόγελο. Ότι κι αν παραγγείλαμε ήρθε στην ώρα του, με τη σωστή σειρά και με τη σωστή παύση μεταξύ τους. Με ενοχλεί όταν κάθομαι κάπου για φαγητό και μου έρχονται ορεκτικά και κυρίως, όλα μαζί. Το φαγητό θέλει τον χρόνο του. Είναι ιεροτελεστία. Δεν πάμε κάπου για να φάμε όσο πιο γρήγορα γίνεται γιατί λίγο πριν σκάβαμε στο χωράφι και πεινάμε. Ο Έλληνας θέλει τον χρόνο του για να απολαύσει είτε το φαγητό, είτε τον καφέ του. Ελπίζω να μη γίνουμε ποτέ σαν τους ξένους που τα κάνουν όλα στο πόδι και με τη ψυχή στο στόμα…

Δεν πήραμε πολλά. Τα κλασικά. Όμως ότι κι αν μας σερβιρίστηκε ήταν καλοετοιμασμένο.
Μια μερίδα πατατούλες, ένα τζατζικάκι δυνατό και πιπεράτο (από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει) και μια χωριάτικη σαλάτα που και σε μέγεθος και σε υλικά ήταν ιδανική.

Δεν μας σέρβιραν ψωμί αλλά κομμένες και αλατοπιπερωριγανάτες πιτούλες.
Κι έρχομαι τώρα στα καλαμάκια του, για τα οποία είχα ακούσει θετικότατα σχόλια.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, όταν μας σερβιρίστηκαν μου φάνηκαν σαν παραψημένα και απογοητεύτηκα. Όταν όμως δοκίμασα το πρώτο καλαμάκι, άλλαξε εντελώς η γνώμη μου. Ήταν αριστοτεχνικά ψημένα και πασπαλισμένα με κόκκινο γλυκό πιπέρι κι από όσο μου επιτρέπεται να καταλάβω, το κρέας που είχαν χρησιμοποιήσει ήταν πολύ καλής ποιότητας. Απόλαυσα τη κάθε μπουκιά.

Μέχρι να γράψω αυτή τη κριτική, το επισκέφτηκα άλλες 2 φορές κι έμεινα κι αυτές απόλυτα ικανοποιημένος, έχοντας την αίσθηση ότι βρήκα το νέο μου στέκι για σουβλάκια στην Κυψέλη. Σε επόμενη επίσκεψη, για να συνοδέψουμε τις μπιρίτσες μας, πήραμε κρεατοποικιλία που είχε εκτός από καλαμάκια (χοιρινά και κοτόπουλου), μπριζολάκια και κεμπάπ. Μας έδωσαν την επιλογή της σάλτσας που τα συνοδέψαμε. Είχαν τριών ειδών. Αν θυμάμαι καλά, μία με γιαούρτι, μία με εστραγκόν και μία με κόκκινη πάπρικα.

Διαλέξαμε την τελευταία που τελικά ήταν ευχάριστα πικάντικη.

Ελπίζω να μένω το ίδιο ικανοποιημένος και στις επόμενες επισκέψεις μου. Όπως επίσης εύχομαι να μείνουν το ίδιο καλοί στη δουλειά τους και στο μέλλον και να παρέχουν πάντα τόσο καλό service και φαγητό.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Σουβλάκι & Σχάρα - Κυψέλη, Αθήνα
Μαι
31
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

"Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει πατέρα;"

"Γιατί έχει πάει για σουβλάκι στη Ρίγανη παιδί μου! "…

Μια Κυριακή μεσημέρι στη Ρίγανη, επόμενη επίσκεψη δική μου, αυτή τη φορά και με την σύζυγο και την κόρη μας.

Στη Ρίγανη – ένα ΤΑΠΕΙΝΟ σουβλατζίδικο στην αρχή της Φωκίωνος Νέγρη στην Κυψέλη δίπλα στα Goodies - όλοι χαμογελούν. Ο σερβιτόρος που παίρνει την παραγγελία χαμογελά. Ο νεαρός ψήστης χαμογελά. Τα πιτσιρίκια του διπλανού τραπεζιού (γνωστά του;;), πειράζουν τον ψήστη και γελούν. Ο ιδιοκτήτης; στην ταμειακή χαμογελά, Ο νεαρός που φέρνει την ευωδιαστή γραβιέρα Νάξου, τον πληθωρικό ντάκο και το turbo τζατζίκι χαμογελά. Ο ντελιβεράς μπαινοβγαίνει και χαμογελά. Οι πελάτες - θέλοντας και μη – χαμογελούν.

“Λοιπόν σήμερα δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε», όπως θα έλεγε και ο Ηλιόπουλος.

Οι μόνοι που δεν χαμογελούν είναι οι "από δω πάνω ολούθε" ανταγωνιστές που βλέπουν την Ρίγανη γεμάτη... και είναι γνωστή η αγάπη που τρέφουν ο ένας για τον άλλον οι Έλληνες ανταγωνιστές (στο πλαίσιο της σοφής λαικής ρήσης – “να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα”).

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Στια μέσα της δεκατίας του ’80, τρείς (3) επιφανείς καθηγητές του Business Management στο Πανεπιστήμιο Harvard - οι Earl Sasser, Leonard Schlesinger και James Heskett - σε συνεργασία με ερευνητές ψυχολόγους εξειδικευμένους στο αντικείμενο της Συναισθηματικής Νοημοσύνης, εκπόνησαν μία λεπτομερή μελέτη όπου ανέλυσαν σε βάθος μία “επαγγελματική φυλή” η οποία ενώ δεν είχε ποτέ “φωτογραφηθεί” και αναδειχθεί στο παρελθόν, φάνηκε να είναι υπεύθυνη τόσο για την αυξημένη επαναληψιμότητα των επισκέψεων των πελατών σε μια επιχείρηση, όσο και για την “παράδοξη” ανοχή (των τελευταίων) σε μικροαβλεψίες των κατά τα άλλα, εξαίρετων αυτών υπαλλήλων μιας επιχείρησης.

Έδωσαν σε αυτή την μελέτη - που έκανε πάταγο - τον τίτλο “Τhe Service-Profit Chain”, και ονόμασαν την (περι ου ο λόγος) επαγγελματική αυτή φυλή ως “Employees with a servant’s heart”. Εδώ, για να μην βιαστεί κανένας καλοθελητής Ελληνάρας να κακοχαρακτηρίσει την έκφραση “υπάλληλοι με καρδιά υπηρέτη”, να πω ότι δεν χρειάζεται να πάει ο νους του στο κακό. Οι διακεκριμένοι αυτοί καθηγητές, αναφέρονταν σε αυτούς τους σπάνιους ανθρώπους/επαγγελματίες στην αρένα της σύγχρονης εξυπηρέτησης, που έχουν το εξής ιδιαίτερο χαρακτηριστικό:

Αντλούν προσωπική ευχαρίστηση, γεμίζουν περηφάνεια και “λάμπουν”, όταν ο άνθρωπος που εξυπηρετούν – ή βοηθούν (η αλληλοεπίδραση δεν είναι απαραίτητα σε επαγγελματικό πλαίσιο) – μένει ικανοποιημένος.

Αυτοί οι “υπηρέτες” έχουν συγκεκριμένα προσωπικά χαρακτηριστικά, και ένας οξυδερκής head hunter ή επιχειρηματίας με σχετικό ένστικτο, μπορεί να τους εντοπίσει και να τους βάλει να αντιμετωπίζουν ζόρικους πελάτες - επειδή αυτοί οι ιδιαίτεροι υπάλληλοι - αργά ή γρήγορα - θα τους μετατρέψουν (τους ζόρικους πελάτες) σε ευαγγελιστές της επιχείρησης. Ναι, είναι τόσο καλοί και αποτελεσματικοί. Και δυστυχώς, και άλλο τόσο σπάνιοι.

Τα χαρακτηριστικά αυτής της επαγγελματικής “φυλής” είναι πολλά. Δεν είναι όμως αντικείμενο αυτής της κριτικής γιατί και θα έπαιρνε σελίδες να αναλυθεί και ίσως θα κούραζε. Ας κρατήσει κανείς ένα από τα τρία (3) κύρια χαρακτηριστικά αυτών των σπάνιων ανθρώπων. Έχουν ένα αυθόρμητο χαμόγελο, γεμάτο ειλικρινή περιέργεια.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Δεν ξέρω αν στη Ρίγανη το προσωπικό επιλέχθηκε με τέτοια κριτήρια. Εικάζω πως όχι. Και έτσι να είναι, καμία σημασία δεν έχει, διότι εκ του αποτελέσματος και όχι εκ της προθέσεως, κρίνεται κανείς. Ούτε και πρακτική αξία έχει να κάνει κανείς ερασιτεχνικά ψυχογραφήματα του ποδαριού σε ένα χώρο που κανείς τρώει καλά και περνάει ευχάριστα – μην ξεχνάτε, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, όλοι χαμογελούν στη Ρίγανη - με 9/10 ευρώ max το άτομο.

Ούτε θα έμπαινα στον κόπο να γράψω κριτική για ένα σουβλατζίδικο. Τα περισσότερα είναι καλά.

Επειδή όμως πέρασα από αυτή την σπάνια εκπαίδευση που ανέφερα προηγουμένως,

όπου μου δόθηκε – η πληροφορία και η γνώση να εντοπίζω τέτοιους ανθρώπους – αλλά συνάμα και η κατάρα πλέον να καταλαβαίνω αν θα εγώ και η παρέα μου θα περάσουμε καλά από την στιγμή που θα διαβούμε την πόρτα ενός εστιατορίου μέχρι να καθίσουμε στο τραπέζι – και δυστυχώς να μην μπορούμε να κάνουμε πίσω...

γι αυτό το λόγο, θέλω ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΩ την δουλειά που γίνεται στη Ρίγανη – και για να μην ξεχνιόμαστε, να επιστήσω εκ νέου την προσοχή σας στο γεγονός ότι όλοι χαμογελούν στη Ρίγανη.

Και σαν αυτό να μην ήταν αρκετό, στη Ρίγανη φτιάχνουν ωραίο σουβλάκι με πίτα. Ας δοκιμάσει κανείς το κεμπάπ. Δεν ξέρω αν έτυχε αυτή τη φορά, αλλά στο σωστό σουβλάκι, το κρέας μπαίνει τελευταίο και όχι πρώτο, γιατί αυτό που ενδιαφέρει στο άρωμα στην μύτη και στην γεύση της πρώτης μπουκιάς, είναι το νόστιμο κρέας και όχι η συνήθως χαρτονένια ντομάτα και το ιδαρές κρεμμύδι – δεν μιλάω καν για τηγανητές πατάτες, τις σύγχρονες εξωτικές σάλτσες, τα μαρούλια και λοιπά στολίδια, που έχουν μετατρέψει το σουβλάκι - έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους του γαστρονομικού μας πολιτισμού - σε γαιτανάκι...

Και εδώ ήταν καλή και η ντομάτα και το κρεμύδι που ήταν crispy.

Τα καλαμάκια είναι εξίσου καλά. Συνοδεύονται με καλοψημένες πίττες, πασπαλισμένες με πάπρικα. H γεύση του κρέατος είναι ευχάριστη, και δεν είχε την μυρωδιά που μερικές φορές έχει ο χοιρινός λαιμός.

Οι προτηγανισμένες πατάτες – όπως ίσως θα περίμενε κανείς – στη Ρίγανη αποτελούν άγνωστη ήπειρο. Για τα ορεκτικά, τα είπαμε στην αρχή. Επίσης, στη Ρίγανη, αν παραγγείλεις coca-cola, σε ρωτούν αν θέλεις λεμόνι και παγάκια. Πως είπατε;…Kαι φέρνουν την μπύρα σε κανονικό - και όχι παγωμένο ποτήρι – που αδρανοποιεί και το άρωμα και τη γεύση της.

Έχει και καλαμάκι ψητής προβατίνας που είναι σχετικά τρυφερό και νόστιμο – για αυτούς που είναι εξοικειωμένοι με τη γεύση. Πρέπει όμως να το καταναλώσει κανείς στο μαγαζί, γιατί η ψητή προβατίνα δεν ταξιδεύει καλά – μέχρι να έρθει στο σπίτι στη περίπτωση του delivery, θα έχει γίνει μετζεσόλα.

Δεν είδα τις τουαλέτες και έτσι δεν μπορώ να σχολιάσω αυτόν τον κρίσιμο και σημαντικότατο κρίκο χώρων εστίασης. Κρίνοντας από το επίπεδο της εξυπηρέτησης και την ποιότητα του φαγητού, εικάζω ότι θα ήταν σε ανάλογα υψηλό επίπεδο. Όλο το μαγαζί πάντως έδινε μια πολύ καλή αίσθηση καθαριότητας.

Ας γραφτεί λοιπόν σε χαρτί και ας σκαλιστεί σε πέτρα - γιατί είναι η πρώτη και τελευταία κριτική που γράφω για σουβλατζίδικο. Μου αρέσει πολύ το σωστό σουβλάκι και - γενικώς - το ψάχνω. Η Ρίγανη είναι - by far - το καλύτερο σουβλατζίδικο της ευρύτερης περιοχής της Κυψέλης, Πεδίου του Άρεως, Πατησίων, Αμπελοκήπων, Εξαρχείων και Κ. Φιλοθέης. Τα άλλα γνωστά της περιοχής το ακολουθούν από απόσταση.

Το μοναδικό - τρόπον τινά - Αντίπαλον Δέος της Ρίγανης, δεν είναι άλλο από το εξαιρετικό ΑΣΙΑ στην Πλ. Αμερικής, για το οποίο ΔΙΚΑΙΩΣ έχει επίσης χυθεί αρκετό μελάνι από έγκριτους σχολιαστές του A4F, αλλά εδώ είναι διαφορετική η γευστική ταυτότητα και το concept. Στο ΑΣΙΑ υπάρχουν έντονες καταβολές από την νοστιμότερη κουζίνα στην παγκόσμια ιστορία της γαστρονομίας - την βυζαντινή κουζίνα. Στο ΑΣΙΑ υπάρχει εμπειρία, μεγαλείο και αγωνία. Στη Ρίγανη ενηλικιώνονται γρήγορα και αναμενόμενα σωστά.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Είναι περίπου δέκα και μισή το βράδυ μιας Τρίτης. Ο ντελιβεράς από τη Ρίγανη, φέρνει μια παραγγελία στο σπίτι μας. Χαιρετά ευγενικά, μιλά στον πληθυντικό και – για να μην ξεχνιόμαστε – χαμογελά. Νομίζω, από την ψυχή του. Μου δίνει μία σωστή φορολογική απόδειξη, με αυτά που παραγγείλαμε. Αυτή η φορολογική απόδειξη εκδόθηκε την ώρα της παραγγελίας μας και έχει αναλυτική περιγραφή. Η απόδειξη αυτή δεν είναι η γνωστή απόδειξη ντελιβεράδικων για παραγγελίες καθημένων στο μαγαζί που με εύρος 1-1.30 ώρας, στη συνέχεια βολτάρει από σπίτι σε σπίτι για την περίπτωση που θα ζητηθεί. Ο ντελιβεράς παίρνει ένα καλό μπουρμπουάρ και φεύγει ευχαριστημένος γιατί έκανε καλά, αυτό που όχι μόνο ξέρει, αλλά θέλει να κάνει καλά.

Εγώ κάθομαι να γράψω αυτή την κριτική.