ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Μεζεδοπωλεία

  Λεωφ. Συγγρού 122 & Γ. Ολυμπίου 27-29, Κουκάκι [Χάρτης]
  211 4074764

Περιγραφή
Μεζεδοπωλείο στο πρότυπα συνεργατικής κολεκτίβας.
Ώρες λειτουργίας:


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Κουκάκι, Αθήνα
Μαι
16
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
1
€/Άτομο
10-16

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού. Το τρις εξαμαρτείν, είναι ακόμα χειρότερο! Όχι φυσικά ότι διεκδικώ ή μου ταιριάζει ο χαρακτηρισμός του σοφού, αλλά λέμε τώρα…

Αφού άκουγα λέξεις «καμπανάκι» όπως «κολεκτίβα», «συνεργατικό» τι τον ήθελα πάλι τον πειραματισμό???!!! Αφού δεν το έχω με τέτοιες καταστάσεις, γιατί έβαλα τον εαυτό μου σε αυτή τη διαδικασία? Η απάντηση είναι μία: «γιατί το ήθελε η παρέα και στην παρέα δεν χαλάμε ποτέ χατήρι»! Εξάλλου σε αυτή την παρέα έχω τυφλή εμπιστοσύνη γιατί με έχουν πάει σε καταπληκτικά –για τα γούστα μου- στέκια.

Επειδή το έψαξα λίγο, τα ιδρυτικά μέλη του Ποταμιού ήταν 12. Νομίζω ότι το άρθρο που διάβασα ήταν προ 2ετίας οπότε δεν ξέρω αν συνεχίζουν όλοι έως και σήμερα, εάν έχουν μειωθεί ή εάν έχουν προστεθεί κι άλλοι στην παρέα τους. Πάντως φαντάζομαι τη δυσκολία να συνεννοηθούν και συνεργαστούν τόσοι συνιδιοκτήτες. Εδώ υπάρχουν επιχειρήσεις που έχουν δύο διευθύνοντα μέλη και πέφτει μαλλιοτράβηγμα. Επίσης, απ’ ότι διάβασα (όσο ζούμε μαθαίνουμε…) η λογική μιας κολεκτίβας είναι ότι όλοι έχουν τα ακριβώς τα ίδια δικαιώματα/υποχρεώσεις/αμοιβές. Και εδώ μου γεννάτε η εξής απορία. Όταν τη σήμερον ημέρα μία επιχείρηση δυσκολεύεται να παρέχει ικανοποιητικές απολαβές για έναν ιδιοκτήτη, πως μπορεί να είναι σε θέση να εξυπηρετεί 12 άτομα (και τις τυχόν οικογένειες που βρίσκονται πίσω από αυτά)? Σύμφωνα με την απλή λογική, ένα τέτοιο εγχείρημα θα πρέπει να είναι έτσι στημένο που να μπορεί να αποφέρει μεγάλο κέρδος, ώστε να μπορεί να «ζήσει» τόσα άτομα. Και μην ακούσω ότι κάποιες επιχειρήσεις δε στήνονται με γνώμονα το κέρδος αλλά έχουν άλλον, απώτερο σκοπό (να παρέχουν έργο στη κοινωνία κτλ κτλ…). Σε έναν αγγελικά πλασμένο κόσμο μπορεί να ίσχυε κάτι τέτοιο αλλά όχι στην σημερινή πραγματικότητα. Όπως τραγουδάει και η γερομπεμπέκα Madonna, we are living in a material world…

Με αυτά και άλλα πολλά, πέρασα το κατώφλι τους.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Σαββατόβραδο, αποφασίζουμε να επισκεφτούμε την περιοχή του Κουκακίου η οποία είναι από τις πιο ανερχόμενες στην σκηνή της Αθηναϊκής βραδινής ζωή (αν και έχει κυρίως λίγο πιο εναλλακτικά στέκια). Ιδίως κατά τη μία το βράδυ που επιστρέφαμε και περάσαμε από διάφορα μπαράκια, η γιορτή καλά κρατούσε! Το τι χορός έπεφτε σε κάποια από αυτά, δε λέγεται!

Πήγαμε χωρίς κράτηση αλλά με τη βοήθεια της κυρίας που μας εξυπηρέτησε, βολευτήκαμε κι εμείς όπως κι όλοι οι υπόλοιποι. Από την άλλη, πιστεύω ότι αν καλούσαμε για να κάνουμε προκράτηση, μάλλον ή θα ξεσπάγανε σε τρανταχτά γέλια ή θα το θεωρούσαν φάρσα…
Υπάρχει μία αναρχία στον χώρο. Όπου υπάρχει άνοιγμα, σου βάζουν ένα τραπέζι και μετά ξεκινάς ο ίδιος το κυνήγι και κάνεις τράκα μερικών καρεκλών από τους τριγύρω για να συμπληρώσεις το σετάκι σου. Όχι, τώρα πείτε μου, το θεωρείτε ωραία εικόνα να ψάχνει ο πελάτης και να παρακαλάει για να βρει καρέκλα?
Οι ηλικίες από 18 έως 50, όμως κατά κύριο λόγο γύρω στα 20-25. Άλλοι πίνουν το κρασάκι τους, άλλοι παίζουν επιτραπέζια (!!! ), άλλοι τσιμπολογάνε.

Θα ξεκινήσω από το service. Το βρήκα αψεγάδιαστο. Αν και γινότανε ο κακός χαμός από κόσμο, η σερβιτόρα δεν έχασε ούτε λεπτό το χαμόγελό της. Από τα πιο γλυκά και φιλικά service που μου έχουν παρέχει ποτέ. Αν και η κουζίνα δεν ήταν και τόσο συνεπής με την ταχύτητα και συχνότητα που μας ερχότανε τα πιάτα, θα το θεωρήσω πταίσμα γιατί πραγματικά είχε πολύ δουλειά. Δεν ξέρω αν είναι ανάμεσα στους συνιδιοκτήτες αλλά η συγκεκριμένη σερβιτόρα είναι ταλαντούχα! Ψυχάρα! Πάλευε μόνη της να στρώσει την εικόνα της εξυπηρέτησης του μαγαζιού. Είναι και ο μόνος λόγος που δεν έπεσε παρακάτω η βαθμολογία μου για το service.

Για τον χώρο τώρα. Αν κατάλαβα καλά εκεί στεγάζονταν ένα από τα πιο παλιά κινέζικα εστιατόρια της Αθήνας, νομίζω το Golden Dragon το οποίο όμως έχει εδώ και χρόνια κλείσει. Ψιλοτάβανος, με μεγάλα φωτιστικά από ριζόχαρτο. Η υπόλοιπη διακόσμηση είχε να κάνει με πίνακες του Καραγκιόζη και κουκλάκια-ομοιώματα του αχτύπητου διδύμου των γέρων του Muppet Show. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι δεν πολυσκοτίστηκαν για τη διακόσμηση. Επειδή όμως γενικά δεν έχω και μεγάλες απαιτήσεις από την διακόσμηση χώρου, ούτε και θεωρώ ότι εκεί κρύβεται η ουσία του θέματος, τον θεώρησα ανεκτό. Την ημέρα θα είναι σίγουρα πολύ φωτεινός. Όμως ο χώρος δεν έχει να κάνει μόνο με εκεί που καθόμαστε για να φάμε. Έχει με την γενική ατμόσφαιρα που για τα δικά μου γούστα ήταν από ενοχλητική έως αποπνικτική. Μία απίστευτη βαβούρα από φωνές, μουσική (με το ζόρι καταλάβαινα πιο τραγούδι έπαιζε…) και τσιγαρίλας (το οποίο ανέδυε επίσης από το τύπου τασάκι των προηγούμενων, το οποίο δεν μπήκαν στο κόπο να αδειάσουν ή αντικαθαστήσουν).

Αν με ενόχλησε κάτι σε αυτό το βράδυ, είναι το ότι δεν χάρηκα την παρέα μου. Ήταν αδύνατό να επικοινωνήσουμε, να συζητήσουμε και διασκεδάσουμε όπως συνήθως. Και τα αρνητικά του χώρου δεν σταματάνε εκεί. Συνεχίζουν και αποκορυφώνονται με τις τουαλέτες τους. Θα είμαι όσο πιο προσεκτικός πρέπει για να μη «καταπατήσω» τους όρους χρήσης του Ask4food όμως αυτό που δεν μπορώ να αφήσω ασχολίαστο είναι οι πόρτες που δεν κλείνουν και τα μηνύματα που έχουν γράψει σε αυτές και τα οποία διαπραγματεύονται θέματα από το AIDS μέχρι τον φασισμό, και ομολογουμένως όχι με ιδιαίτερη λεπτότητα ή ευαισθησία. Αυτό θα μπορούσα να το δικαιολογήσω σε δημόσια ουρητήρια αλλά σε καμιά περίπτωση σε τουαλέτες ιδιωτικής επιχείρησης. Αν κάποιοι θαμώνες θεωρούν αστείο να παίζουν –άκρως άκομψα- με θέματα όπως το AIDS, οι καταστηματάρχες έπρεπε να είχαν πάρει στο χέρι τα καθαριστικά και να τα σβήσουν. Αυτή η απάθεια δεν συγχωρείται.

Παραγγείλαμε σχεδόν ότι είχε ο κατάλογος. Οι τιμές χαμηλές. Οπότε κάπου την υποψιάζεσαι ότι θα σου έρθουν μικρές μερίδες. Όχι όμως τόσο μικρές!! Είναι αστείο το θέμα τεσσάρων ενήλικων που προσπαθούν να πάρουν τον αναλογούντα τους μεζέ από το πιάτο, επιδεικνύοντας σαφέστατα δείγματα χειρουργικής επιδεξιότητας και αίσθημα δικαιοσύνης, ώστε να μη «ρίξουν» τα υπόλοιπα άτομα της παρέας.

Με εξαίρεση το απάκι που ήταν πραγματικά νοστιμότατο (και το οποίο μας ήρθε σε πιατάκι φλιτζανιού καφέ) και του ντάκου που ήταν αξιοπρεπέστατος, τα υπόλοιπα ήταν σχεδόν αδιάφορα. Κάποια μάλιστα είχαν εντυπωσιακή (σχεδόν ποιητική) παρουσίαση στον κατάλογο και μας είχαν εξάψει την φαντασία και τους σιελογόνους αδένες μας.

Πιο συγκεκριμένα:
Φάβα η οποία ήταν «αδούλευτη» και εντελώς ανάλατη. Κάπως πήγε να τη σώσει το λεμόνι και το κρεμμυδάκι αλλά και πάλι δεν τράβαγε με τίποτα…
Ταμπουλέ, άκρως επίπεδο και άγευστο. Δεν πρέπει να είχε καθόλου δυόσμο. Απλό πλιγούρι με λίγο ντομάτα και ακόμα πιο λίγο μαϊντανό.
Πανσέτα. Νόστιμη αλλά με πολύ λίπος. Το πάχος της θύμιζε ένα λίγο πιο χοντροκομμένο μπέικον.
Κεφτεδάκια. Ερασιτεχνικά. Συνοδεύονταν από μία λευκή αλοιφή την οποία δεν δοκίμασα. Πατάτες που συνοδεύονταν από κάποια πικάντικη σος με αμύγδαλο. Εντάξει… ακούγονταν πιο ενδιαφέρουσα επιλογή στον κατάλογο. Το αποτέλεσμα ήταν όμως χωρίς ενδιαφέρον. Η ποσότητά τους, αστεία.

Κεφτέδες από μπατζάρια με σος από ταχίνι. Έμοιαζε να είχαν περάσει στον χοντρό τρίφτη τα μπατζάρια, να τα είχαν κάνει μπαλάκια και να τα είχαν με κάποιον τρόπο ζεστάνει, ίσως και τηγανίσει ή ψήσει. Σε εμάς ήρθαν χλιαρά αλλά αυτό που με πείραξε περισσότερο ήταν η υφή τους που ήταν σχεδόν ενοχλητική. Κάτι με χάλασε πραγματικά σε αυτό το πιάτο. Το ταχίνι αφορούσε σε μερικές πιτσιλιές στο λάχανο που είχαν κόψει για γαρνιτούρα. Δηλαδή δέχομαι καλόπιστα ότι ήταν ταχίνι γιατί ήταν τόσο λίγο που δεν κατάφερα να καταλάβω γεύση.
Ήμασταν 4 άτομα και πληρώσαμε γύρω στα 45 ευρώ. Σίγουρα δεν ήταν πολλά αλλά κατά την γνώμη μου άκρως υπερβολικά για ότι φάγαμε. Πεινασμένοι πήγαμε, πεινασμένοι αποχωρίσαμε.

Τελικά αυτή η μόδα των συνεργατικών μεζεδοπωλείων, καφενείων κ. ο. κ. μάλλον αφορούν άλλο κοινό στο οποίο εγώ δεν ανήκω. Κάποιοι ίσως ενθουσιαστούν κι έτσι να δικαιολογηθεί το ότι δεν έπεφτε καρφίτσα στο μαγαζί. Ίσως να είναι ιδανικό για όποιον θέλει να πάρει ένα ρακόμελο κι ένα μεζεδάκι και να περάσει το βράδυ του χαζολογώντας, αλλά όχι για κάποιον που θέλει να φάει κανονικά.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Κουκάκι, Αθήνα
Φεβ
13
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
1-9

Το ΠΟΤΑΜΙ το επισκέφτηκα υποχρεωτικά γιατί ήταν η μοναδική επιλογή για την παρέα μας των κάπου 10 ατόμων που ήθελε ένα φτηνό μεζεδοπωλείο μια Τρίτη βράδυ γύρω στις 11, στο Κουκάκι. Το γειτονικό ΠΑΓΚΑΚΙ που το ξέρω δεν μας χωρούσε, έτσι μια φίλη πρότεινε το ΠΟΤΑΜΙ. Πρόκειται για συναιτεριστικά μαγαζιά και τα δύο.

Ο Χώρος 2/4
Μου έκανε εντύπωση ότι ήταν τίγκα στο κόσμο, νέοι κυρίως, Τρίτη βράδυ, και το μαγαζί δεν είναι μικρό. Μια κοπέλα στο άψε σβήσε μας κανόνισε και έφερε σιδερένια τραπέζια από τα υπαίθρια του, τα ένωσε και βολευτήκαμε, μια χαρά. Κακή εντύπωση μου έκανε η υπερβολική βαβούρα μαζί με αρκετά δυνατή μουσική και ο πολύ υποφωτισμένος χώρος, σχεδόν σκοτεινός, δεν καταλαβαίνω το γιατί. Κατά τα άλλα σαν χώρος είναι μεγάλος και άνετος, με κάτι κινέζικα χάρτινα φωτιστικά, που με είχαν μπερδέψει όποτε περνούσα και το νόμιζα για κινέζικο. Διαβάζοντας τη κριτική του ΙΩΓΙΑΝΝΗ… φωτίστηκα!

Η Εξυπηρέτηση 3/4
Η κοπέλα που μας τακτοποίησε πήρε παραγγελία και γενικώς ήταν πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα και … μπράβο της, είναι φαινόμενο! Η κουζίνα λιγάκι αργή άλλα δεν μας ένοιαξε ιδιαίτερα.

Το φαγητό 2/4
Δεν πρέπει να κριθεί σαν εστιατόριο, πιο πολύ κάτι μεταξύ μεζεδοπωλείο και μπαρ- καφέ.
Η παρέα προτίμησε την τσικουδιά και λίγο κρασί. Επειδή δεν πίνω οι γνώμες για την τσικουδιά ήταν, θεωρώ καλές, και είδα ότι ήρθαν αρκετές.
Το φαγητό λοιπόν ήταν συνοδευτικό (για μένα δεν ισχύει τρώω πάντα, κανονικά … τα πάντα… )
Ταμπουλέ, όχι καλό αποτυχημένο θα το έλεγα, χωρίς δυόσμο με ελάχιστο μαϊντανό, σκέτο πλιγούρι, νευρίασα γιατί είναι μια σαλάτα που μ` αρέσει πολύ.
Φάβες, όχι κάτι ιδιαίτερο αλλά οκ, μόνο που ήταν παγωμένες από το ψυγείο.
Πατάτες, χοντροκομμένες με μια σος αμυγδάλου έλεγε ο κατάλογος, εγώ δεν κατάλαβα κάτι σε αμύγδαλο, πιο πολύ σε πάπρικα. Μάλλον βαριές μου έκατσαν.
Παντσέτες, κομμένες σε κομματάκια μεζές γαρ, δυστυχώς όχι καλές, σκληρό, στεγνωμένο κρέας.
Ένα καυτερό χοιρινό με κόκκινη σάλτσα, μου άρεσε και υποθέτω για κρασομεζες τύπου μπεκρή-μεζέ θάταν σούπερ.
Κεφτεδακια, με μια σος που δεν τη προσδιόρισα, αυτά καλά ήταν.
Ντακος, δεν τον πρόλαβα αλλά τα σχόλια ήταν θετικά.
Ψωμί, νομίζω δικό τους χειροποίητο απ` ότι άκουσα, εξαιρετικό.

Η Τιμή 3/4
Ότι φάγαμε και ότι ήπιαμε 10 νοματαίοι 70 ευρώ, 7 ευρώ το κεφάλι, τι είναι ο κάβουρας τι είναι το ζουμί του! Είπαμε, για να πιεις είναι η φάση και για να τσιμπήσεις, όποτε το vfm είναι αξιοπρόσεκτο.

Συμπέρασμα
Καλά πέρασα αλλά λόγω της παρέας. Από το φαγητό δεν έμεινα ικανοποιημένος. Ξέρω ότι είναι συνεταιριστικό το μαγαζί και συνήθως ένας ερασιτεχνισμός είναι αναμενόμενος, όμως έχω συναντήσει πολύ καλύτερες γευστικές καταστάσεις σε τέτοιου τύπου μαγαζιά. Αν σε αυτό προσθέσω και το χώρο που μας κούρασε κάπως από την βαβούρα, τότε αν θα ξαναπάω στο ΠΟΤΑΜΙ θαναι έξω στο πεζόδρομο, μέσα όχι, με τπτ. Σορυ!

Διαβάζοντας τη κριτική του ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ (το κρίνει σαν κανονικό μαγαζί και σε πολλά συμφωνώ μαζί του), θέλω να πω, τα συναιτεριστικά μαγαζιά επειδή στηρίζονται σε πρωτοβουλίες νέων κυρίως ανθρώπων, που δεν λειτουργούν σαν επιχειρηματίες- επαγγελματίες της εστίασης κάποια πράγματα μπορεί να βγαίνουν με κάποιο ερασιτεχνισμό, αλλά από όσο ξέρω για πολλούς φίλους/ες μου οι οποίοι είναι μακροχρόνια άνεργοι η υποαπασχολούμενοι, αυτά τα μαγαζιά είναι τα μόνα που μπορούν να πάνε γιατί είναι οικονομικά προσιτά, οπότε είναι απαραίτητα να υπάρχουν έστω και έτσι.

Τώρα για 12 άτομα συνεταιριστικό μαγαζί όντως είναι πολλά, από όσα ξέρω εγώ, οι συνέταιροι είναι από 3 μέχρι 5 το πολύ 6. Και φυσικά δεν ζουν όλοι από αυτό. Συμπληρώνουν ένα πενιχρό εισόδημα και απασχολούνται σε κάτι κοινωνικά χρήσιμο από το να καταθλίβονται στην ανεργία.