Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

03 Ιουν 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
50-64

Για μένα -που μένω απέναντι απ’ το Caravel και το Νοσοκομείο Συγγρού- είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ή μάλλον του διπλανού τετραγώνου. Ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης, ιδιοκτήτης/σεφ του CTC –URBAN GASTRONOMY– έχει την έδρα, όπου ασκεί την απαράμιλλη μαγειρική του τέχνη, στην οδό Διοχάρους, 100 μόλις μέτρα απ’ το σπίτι μου!
Και επειδή η Πρωτεύουσά μας διατηρεί ακόμη ανέπαφα τα στοιχεία μιας αναπτυσσόμενης Μητρόπολης, στον ίδιο αυτό δρόμο, το CTC συνυπάρχει με το παραδοσιακό οινομαγειρείο 5Φ, για το οποίο έγραψα θετική κριτική προ διετίας, και μάλιστα βρίσκονται ακριβώς δίπλα, αφού τα χωρίζει μόνο μια μικρή πολυκατοικία πρόσοψης 10 μέτρων! Πρόκειται για κέντρο απόκεντρο, ένα σημείο όπου διασταυρώνονται Ιλίσια, Παγκράτι και Καισαριανή!

Το CTC είναι μια ευρηματική ονομασία του σεφ, παρήχηση στα ελληνικά του λειτουργήματός του: ΣΙΤΙΣΗ!!! (ή, αν προτιμάτε, το ακρωνύμιό της αγγλιστί).

Πώς λοιπόν να παραλείψω να δοκιμάσω τη μεγάλη μαγειρική τέχνη του νεαρού αλλά ταλαντούχου αυτού σεφ, όταν μάλιστα φέτος ξαναβραβεύτηκε με τους Χρυσούς Σκούφους του Αθηνοράματος, όπου το CTC έχει βαθμολογηθεί με 15 στα 20!! Στις Ημέρες Βραβευμένης Γαστρονομίας, σκέφθηκα να του κάνω σεφτέ, πηγαίνοντας την Τρίτη 30 Μαΐου, στις 19.30 που άνοιγαν, αφού φυσικά προηγήθηκε έγκαιρη τηλεφωνική κράτηση και προπληρωμή με την κάρτα μου, καθώς και σύντομη συνομιλία μαζί του, την οποία συνέχισα και επί τόπου, όσο βέβαια του το επέτρεπαν οι συνθήκες. Το μενού των 12 πιάτων (!! ), ήταν ήδη γραμμένο στο Αθηνόραμα, και το είχα κοπιάρει για τις σημειώσεις μου. Με τον συγκεκριμένο θεσμό πληρώνει κάποιος ακριβώς το μισό ποσό, Τρίτες και Τετάρτες, για ένα μήνα από δω κι εμπρός, σε ένα από τα 57 (αν τα μέτρησα σωστά) βραβευμένα εστιατόρια. Για το CTC, το μενού αυτό των 104 €, μου κόστισε 52 €, συν 12.50 € για ένα συνοδευτικό ποτήρι κρασί και εμφιαλωμένο νερό Pellegrino.

Υπόψη ότι στο εστιατόριο, στον πίνακα της εισόδου, αναγράφονται δύο μενού: το CTC VOYAGE, των 9 πιάτων με 85 €, που με 5 συνοδευτικά ποτήρια κρασί ανεβαίνει στα 115 € (!! ), και το CTC TRIP, των 6 πιάτων, με 65 & 90 € αντίστοιχα. Ο ευφυής σεφ, στο πρώτο μενού μιλάει για VOYAGE, δηλαδή μακρύ και φιλόδοξο γαστρονομικό ταξίδι ΣΙΤΙΣΗΣ, ενώ στο δεύτερο (TRIP), για μια απλή βόλτα, μια τσάρκα, ένα γρήγορο ταξιδάκι ΣΙΤΙΣΗΣ (ωστόσο 6 πιάτων κι αυτό! ). Στον ίδιο πίνακα αναγράφονται επίσης οι τιμές a la carte για τα επί μέρους εδέσματά του (γύρω στα 20-30 € για κανονικού μεγέθους μερίδες).

Πριν αναφερθώ στον χώρο, την εξυπηρέτηση και τα φαγητά, θα σχολιάσω εισαγωγικά ότι παρόμοια γευστική εμπειρία είχα να δοκιμάσω απ’ το 1984, οπότε είχα δειπνήσει στο θρυλικό MA MAISON, στη Melrose Avenue του Los Angeles, λίγους μήνες πριν αυτό κλείσει οριστικά! Ήταν η απαρχή της nouvelle cuisine με τα πρώτα δειλά fusions της Παγκοσμιοποίησης, και ο συγκεκριμένος ναός της εστίασης συνδύαζε τη γαλλική, με την κουζίνα της Καλιφόρνιας, ενώ για τους stars των διπλανών τραπεζιών (D. Hoffman, J. Nicholson, S. Vartan) εκπροσωπούσε επάξια ό, τι ονόμαζαν Nouvelle California! Πληρώσαμε τότε, αν δεν με απατά η μνήμη μου, περί τα 130$!

Θα σας μεταφέρω τώρα το ρεζουμέ όσων συγκράτησα απ’ την κουβέντα μου με τον πρωταγωνιστή του CTC, τον Αλέξανδρο Τσιοτίνη. Ο σεφ που κατάγεται απ’ τα μακρινά Πατήσια (! ) θεωρεί ως προϋπόθεση της επιτυχίας τον συνδυασμό δημιουργικής φαντασίας με την εμπειρία και την ωριμότητα σκέψης, ενώ κι ο ίδιος ‘σιτίζεται’ καθημερινά απ’ το feedback των συνεργατών του, που επιδεικνύουν πάθος και αγάπη για το έργο του!

Είχε μοναδική εμπειρία και βιώματα απ’ την προϋπηρεσία του στο Παρίσι, μεταξύ άλλων, με τον Barbot (ASTRANCE), Passard (ARPEGE), EPICURE (BRISTOL), και απ’ το NOMA του Ρετζεπί στην Κοπεγχάγη, παρότι ο τελευταίος διατηρούσε με αλαζονεία κάποια στεγανά στην υψηλή του τέχνη. Όλοι αυτοί οι μεγάλοι Δάσκαλοι ήταν ένα εφαλτήριο για την τέχνη του, η οποία ωστόσο μέστωσε και αναδείχτηκε χάρη στο σύνολο των ανθρώπων που εμπιστεύονται και θαυμάζουν το ταλέντο του!
Ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης, ηλικίας 31 ετών, υπήρξε ήδη 1ος φιναλίστ στον Διεθνή Διαγωνισμό Pellegrino Young Chef 2015, ενώ σήμερα είναι consulting chef στο KOOL LIFE (LIFE GALLERY), και τα καλοκαίρια, στα εστιατόρια Mr. Ε και SELENE, στα Φυρά της Σαντορίνης. Άλλωστε, τον Αύγουστο το εστιατόριο κλείνει λόγω διακοπών. Στις 24 Απριλίου φέτος, γιόρτασε τα 2α γενέθλια του CTC με την εκδήλωση ‘ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΩΝ 5’ σεφ, παρουσιάζοντας ένα ειδικό μενού (110 €) με τους κορυφαίους Παπαζαχαρία, Φέσκο, Μπίλη και Κατάρα!
Μου εξομολογήθηκε πως, καταμεσής της κρίσης, σπανίζουν οι χαμογελαστοί πελάτες, που συναντά κάποιος στο εξωτερικό… Είναι κρίμα, παρά τις άοκνες προσπάθειές τους, αντί να εκτιμούν όλοι οι θαμώνες τους τα θαυμαστά ταξίδια γεύσης όπου συμμετέχουν, ο μόχθος τους να αντιπροσωπεύει, για κάποιους απ’ αυτούς, μια απλή στάση ανεφοδιασμού. Ωστόσο, ο ίδιος είναι γεμάτος όνειρα και ελπίδες για τη γαστρονομική μας σκηνή, η οποία, σε πείσμα των εμποδίων, εξελίσσεται με αξιοθαύμαστους ρυθμούς!

Αγαπημένα του είναι τα ψάρια και τα θαλασσινά, όπως άλλωστε φαίνεται απ’ τα 5 στα 9 πιάτα φαγητών του μενού που ακολουθούν, και ανάμεσά τους, η σούπα βελουτέ καλαμποκιού, αρωματισμένη με αστακό και αφρό τρούφας και περγαμόντου, ενώ απ’ τα γλυκά, επιλέγει τα ναμελάκια λευκής σοκολάτας με καραμελωμένα κόκκινα φρούτα, μαρέγκες βιολέτας και sorbet γιαούρτι-βιολέτα. Όπως θα δείτε, ευτύχησα να τα γευθώ και θα τα περιγράψω κατόπιν.

Αρχίζοντας τώρα απ’ τον χώρο: Η ισόγεια σάλα περιλαμβάνει περί τα 10 τραπέζια, άνετα διατεταγμένα, για 30 άτομα περίπου (ένα μεγάλο ξύλινο και τα άλλα στρογγυλά με λευκό μάρμαρο). Στο αριστερό μέρος μπαίνοντας υπάρχει μπαρ, ενώ κυριαρχούν ανοιχτά λευκά και γκρι-μπλε χρώματα στους τοίχους, σε κοντράστ με το καφέ ξύλινο δάπεδο. Τα σερβίτσια είναι ανάλογα του επιπέδου του χώρου. Ο επιδαπέδιος διακριτικός φωτισμός από 3 φωτιστικά, καθώς και από ένα ανηρτημένο απ’ την οροφή, συνηγορεί στη γλυκιά ατμόσφαιρα, ενώ το ανοιχτό παράθυρο / πάσο σερβιρίσματος -με θέα τον διαπρεπή σεφ και το επιτελείο του στην κουζίνα (τουλάχιστον 4 σου-σεφ) επί το έργον- είναι πράγματι ευρηματικό! Πάνω απ’ το παράθυρο φαίνονται τα ράφια της κάβας με τα κρασιά. Υπάρχει κι ένας μοντέρνος πίνακας (αντρική προσωπογραφία απ’ την Εβίτα Γαβριήλ) και μια γλάστρα με επιβλητικό ψεύτικο φυτό. Μια σκάλα εσωτερική οδηγεί στο πατάρι, όπου υπάρχει μεγάλο τραπέζι 12 ατόμων για private dining!
Οι πεντακάθαρες τουαλέτες τους βρίσκονται στο υπόγειο, με τις ενδείξεις M (Ανδρών) και W (γυναικών).
Η μουσική, στη σωστή ένταση, ήταν κυρίως τζαζ και easy listening!

Η εξυπηρέτηση, ουσιαστικά μια ιεροτελεστία, είναι όντως μ ο ν α δ ι κ ή για τα ελληνικά δεδομένα, αφού την επιτελούν τρεις σερβιτόροι, (Παύλος, Βάσω και Ειρηάννα: Ειρήνη-Άννα) με τις σκούρες στολές τους, ευγενέστατοι και δεξιοτέχνες του σερβιρίσματος όλοι τους και μάλιστα απόλυτοι γνώστες του αντικειμένου τους, μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια! Στο σημείο αυτό, αναφορικά με την επιλογή των συνεργατών του, είναι εμφανέστατη πιστεύω η εμπειρία του σεφ από τα Μεγάλα Εστιατόρια - Σχολές όπου ήδη θήτευσε.

Αν σας έχω ήδη εξάψει την περιέργεια, νομίζω ότι ήρθε η ώρα για να περάσω στο ψητό, με τα 12 ξεχωριστά γαστρονομικά μίνι πιάτα γευσιγνωσίας, αφού πρώτα αναφερθώ επιγραμματικά στα κρασιά της κάβας: Αυτή περιλαμβάνει περί τις 90 ετικέτες απ’ όλο τον κόσμο:40 λευκά, ισάριθμα κόκκινα και καμιά 10αριά ροζέ, σε τιμές περίπου από 20-100 € (π. χ. το λευκό Σαντορινιό, Ασύρτικο DE LOUROS του Χατζηδάκη κόστιζε 94 €, ενώ στις κάβες ξεκινάει από 50 €, γεγονός που συνηγορεί για την ορθολογική κοστολόγησή τους).

Το μενού συνίστατο απ’ τα εξής διαδοχικά πιάτα και συγνώμη αν μακρηγορώ:
• Ήρθε αρχικά crispy bread, με μαγιονέζα από καμμένο βούτυρο και chives (σχοινόπρασο). Ευφυέστατος γευστικός συνδυασμός!
• Σαλάτα ρόκα με παρμεζάνα, δροσερή και εξαιρετικά φίνα, που παρουσιάστηκε μέσα σε ένα εικονικό καρύδι! Ήταν ό, τι πιο μινιόν μπορούσα να φανταστώ, αλλά σκέφτηκα, όπως και οι Εγγλέζοι, ότι ‘good things come in small packages’!!
• Corn on the cob, δηλαδή ψητό καλαμπόκι. Τέλειο παρότι κι αυτό μικρό..
• Τσιπς από μελάνι σουπιάς με μους αντζούγιας και κρέμα λεμόνι. Επίσης πιάτο εφάμιλλο των προηγουμένων, που συνοδεύτηκε από φοβερά γευστικό ζεστό ψωμί, ζυμωμένο με ξινόγαλα, λευκό και μαύρο σουσάμι και παπαρουνόσπορο. Για ωραία παπάρα, έφεραν παρθένο ελαιόλαδο και αλάτι Μεσολογγίου.
• Τραχανάς αρωματισμένος με καπνιστά μύδια, φύκια wakame και θαλασσινό αφρό. Μεγάλη σπεσιαλιτέ του, σε μικρή εννοείται ποσότητα!
• Σούπα βελουτέ καλαμποκιού, αρωματισμένη με αστακό και αφρό τρούφας και περγαμόντου. Ίσως, το πιο φημισμένο πιάτο του και δικαίως αφού έλιωνε στο στόμα!! Την σέρβιραν μέσα σε εντυπωσιακό βαθύ πιάτο από φίνα Ισπανική μαύρη πορσελάνη!
• Ταλιατέλες από καλαμάρι με μπουγιόν (δηλ. ζωμό) καλαμαριού και μπέικον. Πιάτο εφάμιλλο των προηγουμένων!
• Ψάρι ημέρας: κομμάτι θαλασσινής τσιπούρας με φάβα και αφρό από αγριομάραθο. Αριστουργηματικό, μέσα σε πιάτο λευκής πορσελάνης.
• Αρνίσιος λαιμός με αγκινάρες και τηγανίτες από ξινόχοντρο (είδος Κρητικού ‘τραχανά’, από χοντρό αλεσμένο σιτάρι και ξινόγαλα). Έξοχο!
• Sorbet λεμονιού calamansi (υβρίδιο κίτρου & κουμκουάτ) με πέστο από εστραγκόν. Θεσπέσιο κατασκεύασμα και ό, τι πιο δροσιστικό για αλλαγή της γεύσης των φαγητών, αλλά ατυχώς πολύ λίγο…
• Ναμελάκια λευκής σοκολάτας με καραμελωμένα κόκκινα φρούτα, μαρέγκες βιολέτας και sorbet γιαούρτι-βιολέτα. Όλα τα λεφτά, που λέμε! Ετυμολογικά, ο Ιαπωνικός όρος NAMELAKA αφορά τη ζαχαροπλαστική τεχνική παρασκευής κρέμας, μεταξύ ganache & mousse!! ΠΡΟΣΟΧΗ όμως: διαβάζω πως προφέρεται namma-lakka, θυμίζοντάς μας ηχητικά τη γνωστή χειρονομία προς τον «κύριο» που μας τσάντισε…
• Τελικά ήρθε κι ένα μικροσκοπικό macaron με γεύση mojito ανάμεσα στα δυο μπισκοτάκια μαρέγκας: Ο επίλογος με το απαραίτητο miniardise!!

Τα πιο πάνω πρωτότυπα πιάτα συνόδεψα με ένα προτεινόμενο ποτήρι φρουτώδους και ξηρού λευκού ιταλικού κρασιού (Dragon, Luigi Baudana, του 2016, 13.50 βαθμών αλκοόλ), που το πλήρωσα επιτόπου 8.50 €, και ένα μεγάλο ανθρακούχο San Pellegrino, στα 4 €. Συνολικό κόστος 64.50 €, αλλά χωρίς τα ποτά 52 € (κατηγορία 50/64 €).

Εντέλει, η βαθμολογία μου εξυπακούεται πως είναι τεσσάρια παντού, αφού άλλωστε πλήρωσα τα ξεχωριστά αυτά πιάτα μισοτιμής!! Πράγματι, θεωρώ ότι τέτοιοι άξιοι σεφ αξίζει τον κόπο να αμείβονται ανάλογα!!

Να πάτε, αν τυχόν μπορέστε ακόμα και τώρα να κάνετε κάποια κράτηση. Αλλιώς, έχετε πάντα υπόψη σας το CTC για μια επέτειο, ή κάποιο special event!

Και να θυμάστε τα λόγια μου: ο ιδιοφυής κ. Αλέξανδρος Τσιοτίνης σύντομα θα κατακτήσει, με την αξία του και τη δημιουργική του φαντασία, την πρωτοκαθεδρία στο γαστρονομικό μας στερέωμα και θα είμαστε τυχεροί να παραμείνει στη χώρα μας, ταξιδεύοντάς μας στις νέες πρωτότυπες γευστικές συνθέσεις του, οι οποίες θα ευφραίνουν απόλυτα τον ουρανίσκο, καθώς και την καρδιά μας. ΕΥΓΕ!!

4 medium

06 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
65-80

Ας κλεισω, εστω με σχετικη καθυστερηση, τις φετινες Ημερες Βραβευμενης Γαστρονομιας.

Αφησα για το τελος την καλυτερη γαστρονομικη εμπειρια, που βιωσαμε σε ενα καινουργιο εστιατοριο το οποιο κερδισε μεμιας τις εντυπωσεις πριν απο δυο χρονια οταν και ανοιξε προκαλωντας αισθηση. Σε ενα σημειο αναμεσα σε τρεις περιοχες, σε ισογειο χωρο χωρις θεα και σχετικα μικρο (30 θεσεων) αλλα και εναν ιδιαιτερα ταλαντουχο και με ηδη εντυπωσιακο βιογραφικο, παρα το νεαρο της ηλικιας του, σεφ, που ειναι και ιδιοκτητης, στο τιμονι.

Ο Αλεξανδρος Τσιοτινης λοιπον, που εχει ηδη στα 30 του εργαστει σε μερικα απο τα κορυφαια εστιατορια του κοσμου(! ) και βραβευμενος τρις με Χρυσο Σκουφο, ανοιξε το "urban gastronomy" εστιατοριο του, την ανοιξη του 2015 στην Καισαριανη, ορια με Καραβελ, Ιλισια κα Παγκρατι ονομαζοντας το «CTC» (εξυπνο λογοπαιγνιο, ακρωνυμιο της σιτισης), σε μια γωνιακη καλαισθητη, κομψη και φιλοξενη σαλα, με ουδετερα χρωματα -γκρι, λευκο συγκεκριμενα, «ανοιχτη» κουζινα, μοναστηριακο τραπεζι, γυαλινη καβα -στο επανω επιπεδο (παταρι, που ενδεικνυται για πριβε δειπνο), ξυλινο δαπεδο ψαροκοκκαλο, χαμηλο φωτισμο, ξυλινα τραπεζια και αναπαυτικες καρεκλες, που συνθετουν ενα μινιμαλ αισθητικης «ζεστο» χωρο.

Παρεα 4 ατομων επισκεφθηκαμε (κατοπιν κρατησεως και προπληρωμης βεβαιως) με υψηλες προσδοκιες (ολοι μας για πρωτη φορα) το CTC νωρις βραδυ Τεταρτης.
Το ειδικο μενου του ιβεντ, πλουσιοτατο, 9 + 3 πιατων, στα 52€ / ατομο, αναλυτικα:
- Crispy bread με μαγιονεζα απο καμενο βουτυρο και τσαϊβς: ντελικατο καλωσορισμα, απιθανα ψωμακια, γλυκισμα το "καμενο" βουτυρο με τη λεπτη γευση του σχοινοπρασου.

- Σαλατα ροκα-παρμεζανα: κυριολεκτικα μια μπουκια, σε μορφη καρυδιου σερβιρισμενη πανω σε καρυδι! απιθανη εμπνευση και παρουσιαση, φινα γευση.
- Corn οn the cob: τπτ περισσοτερο απο ο, τι λεει, δλδ ψητο καλαμποκι, οκ.
- Τσιπς απο μελανι σουπιας με μους αντζουγιας και κρεμα λεμονι: εδω, "φοβηθηκα" την αντζουγια, την οποια γενικα δεν τρωω. Μεγα λαθος! Σε τετοια εστιατορια δε φοβασαι τιποτα! Σερβιριστηκε σε πορσελανινη... παλαμη, μια απιστευτη μπουκια θαλασσας, με την αλμυρα της αντζουγιας, το οξινο touch του λεμονιου και τη σουπια να προσφερουν μια ακομη συγκινηση στον ουρανισκο.
- Τραχανας αρωματισμενος με καπνιστα μυδια, φυκια wakame και αφρο απο θαλασσα: ο νεαρος σεφ ουδεποτε εκρυψε την αγαπη και προτιμηση του στα θαλασσινα. Συνεχεια λοιπον με ακομη μια εξαιρετικη δημιουργια, αν στο προηγουμενο πιατο γευοσουν τη θαλασσα μια φορα, εδω τη γευοσουν τρεις και τεσσερις!

Εδω να σημειωθει οτι πριν περασουμε σε αυτο το σταδιο, μας εφεραν ζεστα ζυμωτα ψωμακια με χοντρο αλατι και εξαιρετικα παρθενο ελαιολαδο, για βουτες! Απολαυστικα...

- Βελουτε καλαμποκι αρωματισμενη με αστακο και αφρο απο τρουφα και περγαμοντo: Αφου... παραμιλαγαμε για αρκετα λεπτα, μαθαμε οτι αυτο το αριστουργημα αποτελει το signature dish του εστιατοριου. Τιποτα δεν ειναι τυχαιο τελικα. Ομοφωνη αποφαση οτι επροκειτο για το κορυφαιο πιατο του μενου, με απιστευτα αρωματα να αναδυονται απο τον... ηφαιστειακο κρατηρα στον οποιο ηταν σερβιρισμενη αυτη η μοναδικης συλληψης, εκτελεσης, παρουσιασης και γευστικης αποθεωσης σουπα, με τη θαυμασια αντιθεση αλμυρου-γλυκου, απο μονη της ενας λογος να (ξανα)επισκεφθεις το CTC. Α, σερβιριστηκε μαζι και μαυρο ζυμωμενο ψωμακι με μελανι σουπιας...

- Ταλιατελες απο καλαμαρι με μπουγιον απο καλαμαρι και μπεϊκον: Θαλασσας συνεχεια με ενα μπολ οπου στο... καπακι του σερβιριστηκαν τσιπς καλαμαριου και εντος του σκευους οι ταλιατελες καλαμαριου. Ενα πιατο γεματο καλαμαρι, σωστα μαγειρεμενο και πεντανοστιμο.

- Ψαρι ημερας με φαβα και αγριομαραθο: Ε, ας φαμε και... λιγο ψαρι! Μυλοκοπι λοιπον, εξαιρετικα μεγειρεμενο, μεσα σε λευκη πορσελανη, με υπεροχης υφης φαβα και αφρο αγριομαραθου. Ξανα ψωμακι, ζεας, με τζιντζερ, λεμονι και καρυδι(! ), παρα πολυ ομορφα.

- Αρνι με αγκιναρες και τηγανιτες απο ξινοχοντρο: Ψαρι.. τελος αφου το τελευταιο πιατο ηταν αυτη η εξαιρετικη εκδοχη αρνιου (λαιμος), σιγοψημενο, πανω στην τηγανιτα απο ξινοχοντρο συνοδεια πουρε αγκιναρας αλλα και αρωματικης κρεμας με διαφορα μυρωδικα. Μπορει ο Τσιοτινης να λατρευει και αναδεικνυει τους θησαυρους της θαλασσας αλλα δε νομιζω οτι υστερουσε το (μοναδικο εστω) κρεατικο πιατο που δοκιμασαμε, λιπαρο βεβαια αλλα αρκετα εντονο.
Καπου εδω, ο αστικος μυθος αδαων, οτι σε γκουρμε εστιατορια δε χορταινεις, εχει παει περιπατο για ακομη μια φορα αφου εχουμε ηδη χορτασει δοκιμαζοντας πολλα πιατα μικρων η αληθεια (δε γινεται διαφορετικα) ποσοτητων.

Το γευστικο μας ταξιδι ωστοσο δεν ολοκληρωθηκε αφου ακολουθησαν τρια(! ) επιδορπια:
- Σορμπε απο λεμονι calamansi με πεστο απο εστραγκον: ενα predessert ουσιαστικα, ο, τι πρεπει για αλλαγη γευσης, με αυτο το μικρο πρασινοκιτρινο φρουτο απο τις Φιλιππινες με την ξινη αλλα αρωματικη του γευση, σε σορμπε εκδοχη. Πολυ καλο!
- Ναμελακα λευκης σοκολατας με καραμελωμενα κοκκινα φρουτα, μαρεγκες βιολετας και σορμπε γιαουρτι-βιολετα: μετα το ξινογλυκο ηρθε το... γλυκογλυκο!
Ειναι το δευτερο πιατο με το οποιο παραμιλαγαμε μετα απο εκεινη τη μοναδικη βελουτε! Τι απιστευτο γλυκο! Στο οριο του λιγωματος, για να τα λεμε ολα, εξαιτιας φυσικα της λευκης σοκολατας σε συνδυασμο με τα καραμελωμενα κοκκινα φρουτα αλλα χαλαλι. Το γιαουρτι ισορροπουσε καπως την υπερμετρη γλυκαδα ενω οι εντυπωσιακες βιολετες προσεδιδαν σε αυτο το φανταστικο πιατο μια φινετσα κανοντας το αερινο... Και σε ανελπιστα μεγαλη ποσοτητα, τελειο!

- Macaron Mojito: Το φιναλε αυτου του θαυμασου ταξιδιου ηταν ξεχωριστο και ακρως εντυπωσιακο αφου ειχε... τεχνολογικες διαστασεις. Το πολυ δροσερο -χαρις στο δυοσμο- μοχιτο ηταν σε μορφη μακαρον, πανω σε μια πλακα λευκης σοκολατας, με αποτυπωμενο με μεταξοτυπια κωδικο qr, που ζητουσε να αποκρυπτογραφησεις σκαναροντας το με το κινητο σου τηλεφωνο, για να αποκαλυφθει σε ηλεκτρονικη μορφη το μενου που μολις ολοκληρωθηκε ωστε να θυμηθεις το γευστικο ταξιδι που μολις εφθασε στο τελος του. Μα τι φαντασια!

Το ανωθεν μενου συνοδευσαμε με ενα μπουκαλι λευκο κρασι απο Β. Ελλαδα (ακομη μια ομορφη ιδιαιτεροτητα ο γεωγραφικος διαχωρισμος των κρασιων) - απο μια πραγματικα μεγαλη λιστα ελληνικων και ξενων ετικετων αλλα και πλουσια τιμολογηση για ολα τα βαλαντια, ενα ακομη συν.

Το σερβις ακρως φιλικο, 100% επαγγελματικο και ενημερωμενο στην εντελεια.
Η γαστρονομικη εμπειρια που αποκομισαμε στο CTC μοναδικη, θεωρω πως το εστιατοριο του Τσιοτινη συγκαταλεγεται ηδη στα κορυφαια της Αθηνας, αν και θα χρειαστει σιγουρα μια επομενη (οχι αμεση) επισκεψη για επιβεβαιωση.

Οι πρωτες εντυπωσεις ακρως θετικες, για ενα εστιατοριο που, λογικα, καθε χρονο θα γινεται και καλυτερο. Ο χωρος μονο, ισως, αποτελει ενα μειονεκτημα, καθοτι σχετικα μικρος, αν και με σωστη αποσταση μεταξυ των τραπεζιων, κυριως ομως προβληματικος το καλοκαιρι εξαιτιας της ζεστης ενω δεν προσφερει καποια θεα (προσωπικα δε με απασχολει ιδιαιτερα, γενικα το αναφερω).

Οι τιμες του κυμαινονται γυρω στα 65-85€, ειτε α λα καρτ (περιορισμενες επιλογες, δεν αξιζει) ειτε με ενα απο τα δυο σε μενου, 65 και 85€, 6 και 9 πιατων αντιστοιχα. Για τις μοναδικες δημιουργιες ενος ταλαντουχου και ψαγμενου σεφ δεν ειναι πολλα. Τα δε 52€ που δωσαμε για το ειδικο μενου των 12 πιατων ηταν απολυτο VfM!
Τελος, προσωπικη μου προταση, για οποιον δεν εχει ή δε θελει να δωσει αυτα τα χρηματα αλλα παραλληλα να παρει μια ιδεα απο το CTC, ειναι να παει για να δοκιμασει μονο τη μοναδικη βελουτε, στα 17€ και το απιθανο γλυκο (μπορει καλλιστα να μοιραστει), στα 12€!