ΟΙ ΠΙΤΕΣ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ

Τοπική ελλ. κουζίνα

  Αγίου Αλεξάνδρου 30, Π. Φάληρο [Χάρτης]
  213 0700444

Ώρες λειτουργίας:


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τοπική ελλ. κουζίνα - Π.Φάληρο, Αθήνα
Νοε
12
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
€/Άτομο
1-9

Δεν ήξερα μεγάλες λεπτομέρειες για τις Πίτες της Σοφίας. Μόνο την κριτική της ΡΡ-ΤΙΝΑ που πραγματικά εμπιστεύομαι και ότι κι εγώ είχα ακούσει και διαβάσει κάποια στιγμή στα media για την ύπαρξή τους. Αν και δεν πολυσυμπαθώ τέτοιοι είδους εξάρσεις από τον χώρο των media, μόνο αξιέπαινη μπόρεσα να χαρακτηρίσω την προσπάθεια των 3 Μετσοβιτών να χρησιμοποιήσουν πρώτες ύλες από Έλληνες, μικρούς παραγωγούς και να μυήσουν τον κόσμο σε αυτό που λένε «Ηπειρώτικη πίτα»! Γιατί όταν ακούς τις λέξεις «Ήπειρο» ή «Μέτσοβο» για πίτα, συνειρμικά σε πηγαίνει σε σκέψεις που προκαλούν από μόνες τους τρελή σιελόρροια.

Οι Ηπειρώτισσες είναι διάσημες για τις πίτες που φτιάχνουν και κυρίως για το φύλλο που ξέρουν να ανοίγουν, λεπτό σαν τσιγαρόχαρτο. Είναι μία τέχνη που έχει περάσει (και συνεχίζει να περνάει από γενιά σε γενιά). Έχω δοκιμάσει χορτόπιτα σπιτική που πραγματικά με έχει αφήσει άφωνο!!! Έβαζε κάτω δεκάδες πιάτα που έχω δοκιμάσει σε καταξιωμένα εστιατόρια. Θα είχε μέσα πάνω από 10 είδη χόρτων και ζαρζαβατικών.

Ενδεικτικά θυμάμαι τα μελισσόχορτο (έχει την όψη τρυφερής τσουκνίδας αλλά αν το πιέσεις στα δάχτυλά σου αναδύει μια γλυκιά μυρωδιά), λάπατα, μπατζά (μη με ρωτήσετε, δεν έχω ιδέα πως είναι…), κολοκυθοανθούς, παπαρούνα (το πράσινο φυσικά μέρος τους), άνηθο, φρέσκο κρεμμυδάκι, τσουκνίδες, καυκαλήθρες…. Μιλάμε για ένα έργο τέχνης! Δόξα το Θεώ, η Ελληνική φύση κρύβει θησαυρούς!

Φυσικά το σύνολο συμπλήρωνε το καλό (και πάντα άφθονο) ελαιόλαδο και φέτα αλμυρή που την είχαν βάλει από την προηγούμενη ημέρα στο νερό για να μαλακώσει και να μειωθεί η αλμυρότητά της. Μετά τη χρήση αυτού του τυριού σχεδόν δεν χρειάζονταν να βάλουν επιπρόσθετο αλάτι.. Επίσης έχω δοκιμάσει κολοκυθόπιτα γλυκιά και αλμυρή, γαλατόπιτα, σπανακόπιτα, πίτα της τεμπέλας, πίτα με καλαμποκάλευρο κ. α. Μη το ψάχνετε, έχω εντρυφήσει στο θέμα «Ηπειρώτικη πίτα» και θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για αυτές. Έχοντας στο μυαλό μου όλα αυτά, θεωρούσα δεδομένο ότι πρέπει να δοκιμάσω αυτές τις πίτες.

Για τον χώρο και το service δεν θα πω κάτι άλλο, γιατί τα έχει εξηγήσει πραγματικά άψογα η ΡΡ-ΤΙΝΑ.
Κι έρχομαι τώρα στο θέμα «Πίτα» που είναι και το ουσιαστικό γι αυτή την κριτική.

Λυπάμαι αλλά η προσωπική μου εμπειρία δεν ήταν όσο θετική θα ήθελα και δε συμπνέει απόλυτα με τα τόσο καλά σχόλια που έχω διαβάσει. Μπορεί φυσικά να ήταν μία κακή στιγμή, αλλά η παρούσα κριτική αφορά στην συγκεκριμένη και μόνο εμπειρία μου, η οποία δεν στέφθηκε και με μεγάλη επιτυχία. Ίσως να είχα κι εγώ ακραία μεγάλες απαιτήσεις που δυστυχώς δεν ικανοποιήθηκαν.

Εμείς πήραμε 4 πίτες. Οι δύο αλμυρές και οι δύο γλυκές. Κατά την άποψή μου, οι πίτες αυτές δεν έχουν ακριβώς τον τρόπο παρασκευής που χρησιμοποιούν στο Μέτσοβο. Τουλάχιστον δεν έχουν σχέση με αυτές που εγώ έχω δοκιμάσει ή που έχω δει. Επειδή είχα παρακολουθήσει από κοντά την ετοιμασία τους, από το άνοιγμα του φύλλου, το στήσιμό της στο λαμαρινένιο ταψί, το πώς γύριζαν τα φύλλα στο τελείωμά της, το πώς την ράντιζαν με λίγο νερό και ελαιόλαδο, το φύλλο που είχαν αυτές οι πίτες δεν μου φάνηκε να έχει την ίδια τεχνοτροπία.

Εκτός αυτού, αν θυμάμαι καλά, οι πίτες που έχω δοκιμάσει δεν είχαν φύλο μόνο στο πάνω και κάτω μέρος αλλά και ενδιάμεσα στη γέμιση. Φυσικά κρατάω και την επιφύλαξη ότι πέραν του είδους Μετσοβίτικης πίτας έχω δοκιμάσει, υπάρχει και το συγκεκριμένο στυλ.

Δοκιμάσαμε μία κολοκυθόπιτα με φέτα και μία μανιταρόπιτα. Για να είμαι επίσης ειλικρινής, επειδή δεν είχα ξανακούσει για παραδοσιακή μανιταρόπιτα από το Μέτσοβο, μπήκα την επόμενη μέρα στη διαδικασία να πάρω τηλέφωνο μία φιλική οικογένεια που διαμένει σε χωριό των εκεί περιοχών. Όταν ρώτησα μου απάντησαν πως ποτέ τους δεν είχαν φτιάξει μανιταρόπιτα. Και μιλάμε για οικογένεια που η πίτα βρίσκεται στο τραπέζι τους τουλάχιστον 1-2 φορές τη βδομάδα.

Για να μεταφέρω το ύφος της συζήτησης που με έκανε να χαμογελάσω γλυκά, η απάντηση συνοδεύτηκε από το «εμείς μανιτάρια μαζεύαμε μόνο αν βρίσκαμε κανένα ενώ βόσκαμε τα γίδια. Μας είχε δείξει ο πατέρας μας ποια είναι τα καλά. Τα ανοίγαμε, τους βάζαμε πάνω λίγο αλάτι και τα ψήναμε στη φωτιά». Έλιωσα με την εικόνα ενός μικρού κοριτσιού, σε μια φτωχή περιοχή, 60-65 χρόνια πριν, να μαζεύει μανιτάρια. Τώρα μπορεί κάτι τέτοιο να θεωρείται σικ ή trendy, τότε όμως ήταν ξεκάθαρα θέμα επιβίωσης. Οπότε καταλήγω ότι η μανιταρόπιτα πολύ πιθανόν να είναι μία προσθήκη στο μενού τους, προσπαθώντας να ακολουθήσουν τις τάσεις των τελευταίων χρόνων που όλο και περισσότεροι Έλληνες αγαπούν τα μανιτάρια. Από γλυκές πήραμε αρχικά μία γαλατόπιτα. Λίγο αργότερα δοκιμάσαμε και μια με σοκολάτα.

Οι δύο αλμυρές πίτες ήταν σχετικά καλές, και σαφώς πιο αξιόλογες από αυτές που συναντάς στα περισσότερα «πιτάδικα» ή φούρνους. Όμως και οι δύο που τις δοκιμάσαμε καταλήξαμε στο ίδιο συμπέρασμα. Δεν καταλαβαίναμε ακριβώς τι τρώγαμε. Αυτό κυρίως για την κολοκυθόπιτα που αν δεν την είχαμε εμείς παραγγείλει και την δοκιμάζαμε με κλειστά μάτια, δεν θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε την γέμισή της. Κάπου τους έλειπε η γεύση του υλικού και ο «χαρακτήρας». Ίσως να είχαν χρησιμοποιήσει πολλά παραπάνω διαφορετικά υλικά απ’ όσο θα έπρεπε οπότε είχε εντελώς καλυφθεί η γεύση της κολοκύθας.

Όπως χαρακτηριστικά σχολίασε το άτομο που πήρε την κολοκυθόπιτα, «σα να τρώω πίτα που έχει για γέμιση πατάτας». Η μανιταρόπιτα ήταν πιο νόστιμη και αναγνωρίσιμη στην γλώσσα μας, ίσως γιατί το μανιτάρι έχει πιο ευδιάκριτη γεύση.

Από το σχήμα του κομματιού που μας προσφέρθηκε, καταλάβαμε ότι μάλλον ετοιμάζονται σε ταψάκια τεσσάρων μερίδων. Όμως ούτε το πάχος, ούτε το μέγεθος, ούτε το υλικό της γέμισης μπόρεσε να δικαιολογήσει την τιμή των 2,90 που κόστισε η καθεμιά τους. Ήταν από λεπτή έως μέτρια σε πάχος.
Κι έρχομαι τώρα στις γλυκές. Συγνώμη αλλά δεν μπορώ να φανταστώ μία Μετσοβίτισσα με βαριά, μάλλινη στολή να ετοιμάζει στην κουζίνα της σοκολατόπιτα.

Δυστυχώς ήταν κι αυτές και οι δύο μέτριες. Η γαλατόπιτα ήταν εντελώς άνοστη και δεν είχε καμία σχέση με αυτή που είχα δοκιμάσει στην Ήπειρο και που μοσχομύριζε βούτυρο και γίδινο γάλα. Αυτή που είχα δοκιμάσει θύμιζε σχεδόν γαλακτομπούρεκο, χωρίς το σιρόπι και η γέμισή της ήταν πλούσια και εύγευστη. Κι επίσης είχε παραπάνω από μία στρώσεις φύλλου που όταν σου σερβίρονταν ζεστή, απλά σου έπαιρνε το μυαλό. Η συγκεκριμένη είχε απλώς μία λευκή, συμπαγή κρέμα με βάση το γάλα. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Την πίτα σοκολάτας δεν θα μπω στη διαδικασία να τη σχολιάσω αναλυτικά γιατί δεν ήταν επίσης κάτι το ιδιαίτερο. Μας έδωσε την εντύπωση ότι ήταν κάτι σαν ζύμη με μερέντα και μάλιστα η γέμιση είχε εντελώς στεγνώσει (τόσο που μας έβαλε ιδέες ότι η πίτα δεν ήταν σημερινή).

Για να κλεισω, προφανώς είναι μία καλή προσπάθεια που μάλλον στον βωμό της εμπορικότητας και της ευκολίας, κάπου χάθηκε η αρχική ιδέα. Η κουλτούρα ενός τόπου δεν γίνεται έτσι εύκολα ένα brand name ή ένα συνοδευτικό του. Φυσικά μπορώ να κατανοήσω τις δυσκολίες του να καταφέρεις να αποδώσεις μία γνήσια Μετσοβίτικη πίτα σε ένα κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας. Δεν είναι μόνο τα υλικά, είναι πάνω απ όλα η εμπειρία αυτού που θα τις ετοίμαζε κι όταν μιλάμε για σχετικά μεγάλη/μαζική παραγωγή, τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο. Ίσως όμως να άξιζε για κάτι τέτοιο να καταβληθεί μεγαλύτερη προσπάθεια. Μπορεί αυτές οι πίτες να μην ήταν μοντέρνες (να μην είχαν σοκολάτα ή μανιτάρια) και να μη έπιαναν εύκολα το πολύ νεανικό κοινό, αλλά θα υπήρχαν ακόμα περισσότεροι –κι ανάμεσά τους κι εγώ- που θα τις λάτρευα.

Οι πίτες της Σοφίας είναι κατά πολύ πάνω από τον μέσο όρο, αλλά για τα δικά μου δεδομένα σίγουρα όχι παραδοσιακές. Οπότε από τη στιγμή που τις περιγράφουν και διαφημίζουν έτσι, θα τις βαθμολογήσω αντίστοιχα και θα είμαι λίγο αυστηρός. Γιατί όταν διαφημιστικά με προσεγγίζεις με τον συγκεκριμένο τρόπο, έχω κι εγώ σαν καταναλωτής την ανάγκη να εκπληρωθούν οι προσδοκίες μου.

Επειδή όμως είναι μάλλον δύσκολο να πεταχτείτε μέχρι το Μέτσοβο για να δοκιμάσετε τις πίτες εκεί (πάντως αν πάτε, πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ να πάρετε κοντοσούβλι από το μικρό μαγαζάκι πάνω στην πλατεία τους, που το έχουν επίσης αδέρφια. Είναι must! ), θα έλεγα ότι αξίζει να δοκιμάσετε τις αλμυρές κυρίως πίτες της Σοφίας. Ανάμεσα στις τόσες γεύσεις τους, θα βρείτε κι αυτή που ταιριάζει και «κουμπώνει» στον ουρανίσκο σας. Κι εγώ, που η πρώτη μου εμπειρία δεν ήταν και αυτό που θα ήθελα και περίμενα, θα το θεωρήσω σαν μία άτυχη στιγμή και θα τους ξαναδώσω σίγουρα μία ακόμα ευκαιρία. Αυτό και γιατί θέλω να υποστηρίζω προσπάθειες τέτοιας φιλοσοφίας αλλά και γιατί είναι Μετσοβίτες, από τόπο που υπεραγαπώ!

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τοπική ελλ. κουζίνα - Π.Φάληρο, Αθήνα
Σεπ
06
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Οι " Πίτες της Σοφίας " είναι ίσως το πιο πολυδιαφημισμένο στα media σύγχρονο "πιτάδικο" στην Αθήνα ( υπάρχει και στο " Άθενς Σπέσιαλ" του Καλλίδη! ). Εδώ ανοίγεται φύλλο καθημερινά και όλες οι πίτες, διατυμπανίζουν οι οικοδεσπότες, είναι εντελώς χειροποίητες και φτιαγμένες με φρέσκα υλικά που προμηθεύονται από διάφορους μικρούς παραγωγούς της χώρας μας.

Το πρώτο πράγμα που σε κερδίζει στο μαγαζί είναι το ανοιχτό παρασκευαστήριο, εκεί που ανοίγεται, με τους πλάστες στο χέρι, ασταμάτητα το χωριάτικο φύλλο για πίτες. Τι όμορφη εικόνα!
Ο εσωτερικός χώρος, εξυπηρέτησης του κοινού, δεν είναι πολύ μεγάλος. Υπάρχει η βιτρίνα με τις πίτες απ΄ όπου ο πελάτης διαλέγει όποια πίτα θέλει και, κατόπιν, τα εδέσματα σερβίρονται στον εξωτερικό όμορφο χώρο με τα μπόλικα μαύρα σιδερένια τραπεζάκια, τα διάφορα φυτά και την άκρως φιλική ατμόσφαιρα.

Τα δύο αδέλφια, που διευθύνουν την οικογενειακή αυτή επιχείρηση, κατάγονται από την ευρύτερη περιοχή του Μετσόβου. Με το εγχείρημά τους αυτό θέλησαν να τιμήσουν την μνήμη της χρυσοχέρας μαμάς Σοφίας. Η παραδοσιακή τεχνική, το μεράκι και το ταλέντο δύο γενεών στην κατασκευή πιτών είναι εμφανής.
Όλες οι πίτες φτιάχνονται σε φούρνο με πέτρα και εκτελούνται παραδοσιακές συνταγές από όλη την Ελλάδα αλλά κυρίως από την πατρίδα της πίτας, αλλά και των ιδιοκτητών, την Ήπειρο.

Βέβαια για όποιον - λάτρη της πίτας- έχει δοκιμάσει, ιδιαίτερα τον χειμώνα, τις τροφαντές μετσοβίτικες πίτες ( εκεί που κάποιος αντιλαμβάνεται, χωρίς δεύτερη κουβέντα, την διαφορά μεταξύ του " ισχνού " αγγλικού pie και της μοναδικής ελληνικής παραδοσιακής σπιτικής πίτας... ) θα καταλάβει τη διαφορά, χωρίς αυτό να αποτελεί μειονέκτημα. Θες αυτός ο μοναδικός χειμωνιάτικος καιρός των χωριών της Ηπείρου, θες αυτή η σπιτική αύρα των παραδοσιακών εστιατορίων, σίγουρα η διαφορά γίνεται αισθητή.

Παρ' όλα αυτά, εγχειρήματα όπως οι "Πίτες της Σοφίας" ανήκουν στο παγκόσμιο κίνημα slow food που έχει ως σκοπό τη διάσωση της τοπικής παράδοσης κάθε χώρας, ένα οικο-γαστονομικό κίνημα.

Σε αυτό το μαγαζί-εργαστήριο του Π. Φαλήρου εκτελούνται παραδοσιακές συνταγές αλλά γίνονται και κάποια " μικροπειράγματα ", όρκο δεν παίρνω, ούτε θεωρώ ότι είναι κάτι το μεμπτό να προσαρμόζονται κάποια στοχεία της παραδοσιακής μαγειρικής τεχνικής στη δημιουργική προδιάθεση κάθε εποχής. Πως, άλλωστε, θα δημιουργηθεί η νέα γαστρονομική λαογραφία ;;

Δοκιμάσαμε:
Χορτόπιτα με σπανάκι, καυκαλίθρα, φρέσκα μυρωδικά και άνηθο, φέτα και αλεύρι ολικής άλεσης. Ένα μεγαλούτσικο τριγωνικό κομμάτι χορταστικής πίτας όπου τα υλικά υπάρχουν σε αφθονία. Νοστιμότατη!! ΕΥΡΩ 2,90

Κοτόπιτα με κομμάτια κοτόπουλου, κρεμμύδι, πιπεριές και κίτρινο τυρί. Καλό το αποτέλεσμα αλλά θα ήθελα να είναι πιό καθαρή και πλούσια η γεύση του κοτόπουλου. Τα υπόλοιπα υλικά κάπου " έσβηναν " αυτή τη μοναδική χωριάτικη κοτομυρωδιά μιας αυθεντικής κοτόπιτας. Ίσως θα έπρεπε να γίνει πιό απλή η γεύση, χωρίς περιττά και έντονα υλικά. ΕΥΡΩ 2,90

Τάρτα μπουγιουρντί. Ένα αφράτο κομμάτι στρογγυλής τάρτας που θύμιζε ατομική πίτσα. Απ΄ότι έγραφε ο κατάλογος περιείχε φέτα, τυρί regato, αυγό, πιπεριές, ντομάτα και ρίγανη. Νόστιμο το αποτέλεσμα χωρίς αποθεωτικά στοιχεία... ΕΥΡΩ 3,50

Μπατζίνα ( παραδοσιακή πίτα της περιοχής της Θεσσαλίας ) με φέτα Καρδίτσας και ανθότυρο. Δεν υπήρχαν κομμάτια κολοκύθας όπως γίνεται στην αυθεντική Μπατζίνα αλλά το αποτέλεσμα ήταν ικανοποιητικό!! ΕΥΡΩ 2,20

Αμυγδαλόπιτα Αριστούργημα....!! Μια χορταστική ποσότητα από την εκπληκτική αυτή γλυκιά πίτα σε στρογγυλό σχήμα με κάθετες ρίγες λευκής πραλίνας και κομμάτια αμυγδάλου. ΕΥΡΩ 4,00

Μας κέρασαν σπιτική λεμονάδα σε μαμαδίστικα ποτηράκια.
Οι πίτες ήρθαν στο τραπέζι μέσα σε σε ωραία γυάλινα, παραδοσιακά, μικρά πιάτα που θύμιζαν εκείνα που διακοσμούσαν περίτρανα την επιβλητική βιτρίνα στο σκρίνιο της γιαγιάς.

Το προσωπικό ήταν ευγενέστατο και πλήρως κατατοπισμένο.
Οι " Πίτες της Σοφίας " διαθέτουν, κατόπιν παραγγελίας, και πίτες σε ταψί των έξι μεγάλων τεμαχίων ( τα οποία μπορούν να κοπούν και σε μικρότερα ) για πάρτυ ή εκδηλώσεις στην τιμή των ΕΥΡΩ 15,00 περίπου το κάθε ταψί. Το γεγονός αυτό με χαροποίησε ιδιαίτερα διότι με βγάζει από αδιέξοδα σε έκτακτες περιπτώσεις...!!
Σίγουρα θα ξαναπήγαινα στις " Πίτες της Σοφίας "! Νόστιμες πίτες και ευχάριστο περιβάλλον.

Η μόνη παρατήρηση που αφορά τις δικές μου, καθαρά, ιδιοτροπίες..: θα προτιμούσα οι πίτες να είναι λίγο πιο ελαφριές!! Κατά την γνώμη μου, στη νόστιμη πίτα αρκούν τα αγνά " πρώτα " υλικά όπως το αλεύρι, το αυγό, το σπιτικό βούτυρο και το φρέσκο βασικό υλικό της εκάστοτε γεύσης (βλ. κοτόπουλο, κιμάς, χόρτα κ. ά. ) και όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους στον ουρανίσκο μας...!!

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τοπική ελλ. κουζίνα - Π.Φάληρο, Αθήνα
Νοε
08
2015
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Από πού να ξεκινήσω;;

Πραγματικά, δε γνώριζα την ύπαρξη τέτοιου "πιτάδικου" παρότι στην πορεία έμαθα ότι έχει παίξει πολύ στα μέσα μαζικής ενημέρωσης (έντυπα και τηλεοπτικά).
Με προτροπή μιας φίλης, πήγαμε 4 φιλενάδες παρέα μια μέρα μετά τη δουλειά.. μαζευτήκαμε στο κέντρο και κατεβήκαμε στο Π. Φάληρο. Βρήκαμε πολύ εύκολα το μαγαζί και ένα τραπέζι να μας χωράει και εμάς και τις τσάντες μας και τις πίτες που παραγγείλαμε.

Τα τραπέζια είναι στον εξωτερικό χώρο (καλυμμένο γύρω γύρω και από πάνω), σε μέγεθος για καφέ και συνοδευτικό. Στον εσωτερικό χώρο έχει τη βιτρίνα με τις ψημένες πίτες, αλμυρές και γλυκές, τον καταψύκτη με τα ταψιά προς πώληση, μια τουαλέτα και την κουζίνα μέσα σε τζαμαρία. Το 3 στον χώρο είναι γιατί είναι μικρός και φοβάμαι μη δε βρίσκω τραπέζι όποτε πηγαίνω!

Μάθαμε την ιστορία της δημιουργίας του μαγαζιού αυτού από την κοπέλα που με τον αδερφό της έχουν την πλήρη ευθύνη (και πλήρη έλεγχο) και η οποία ζήτησε να της πούμε ό, τι δε μας αρέσει και μας κέρασε και ωραίο ρακομελάκι. Φαίνεται πως έχουν προσπαθήσει πάρα πολύ και θεωρούν ότι έχουν ακόμα πολύ δρόμο μπροστά τους για να εξελίξουν όλο αυτό που επιτυχώς έχουν ήδη φτιάξει.
Και ας προχωρήσω στην παραγγελία μας.. Ξεκινήσαμε με μια ποικιλία πιτών, οι οποίες σερβίρονται σε ξύλινο πλατό, σε ικανοποιητικό μέγεθος (κοβόντουσαν σε 5 καλές πιρουνιές):
1. τυρόπιτα
2. μπατζίνα (στον τόπο καταγωγής μου τη λέμε ζυμαρόπιτα για όποιον γνωρίζει)
3. κοτόπιτα
4. πιπερόπιτα μανιταριών (νομίζω η αγαπημένη μου)
5. κιμαδόπιτα (μαζί με την κοτόπιτα, έρχονται δεύτερες στη σειρά προτίμησής μου)

Συνεχίσαμε στο αλμυρό και πήραμε μία τάρτα μπουγιουρντί (φοβερή) και μία τάρτα με λουκάνικο και πατάτα (μας εξέπληξε το πόσο ταίριαζε η πατάτα σε τέτοια τάρτα). Είχαμε ήδη φουσκώσει, αλλά δεν μπορούσαμε να κρατηθούμε και να μην πάρουμε και γλυκές πίτες.. κι ευτυχώς!!!! Όταν εμφανίστηκαν στο τραπέζι μας η αμυγδαλόπιτα και η φουντουκόπιτα (τσακωνόμασταν για το ποια ήταν η καλύτερη) τα σάλια άρχισαν να τρέχουν! Και για όσους αναρωτιούνται πώς είναι οι γλυκές πίτες με χειροποίητο φύλλο (όπως εγώ), δεν είναι σκεπαστές...

Για όλα αυτά, συνοδευόμενα από νερό και κερασμένο αρωματικό ρακόμελο, πληρώσαμε 29 ευρώ... ναι 29! Και φύγαμε χορτάτες ύστερα από κανά 3ωρο καθισιού! Και μαζί με ένα ταψί πρασόπιτας και οδηγίες ψησίματος για το σπίτι...

Χάλια ήταν, μην πηγαίνετε... μέχρι τουλάχιστον να μεγαλώσει ο χώρος των τραπεζιών!

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τοπική ελλ. κουζίνα - Π.Φάληρο, Αθήνα
Νοε
18
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

One of the most lovely and warm places in Athens. You can actually taste the Greek traditonal pie not only in their pies, but in the whole atmosphere and hospitality.

went to have a pie, and ended up buying a family size pie for home. The price was very affordable concerning the quality offered. The mushroom pie and the chicken pie were tastes from heaven with fresh mushrooms and yummy chicken with no stingyness.

Loved it. Bravo guys!

Χρήσιμη;
0