ΣΤΗΝ ΑΙΟΛΟΥ ΟΠΩΣ ΠΑΛΙΑ

Μεζεδοπωλεία

  Αιόλου 31, Αθήνα [Χάρτης]
  210 3250478

Ώρες λειτουργίας:
Καθημερινά από 08:00 το πρωί ως 01:00 τη νύχτα.
Παροχές:
Δέχεται κρατήσεις Έχει δίκτυο Wifi Δέχεται πιστωτική κάρτα Προσφέρει Πρωινό Υπάρχει εξωτερικός χώρος Φιλικό για οικογένειες/παιδιά

Λίγα λόγια για το εστιατόριο

παραδοσιακό καφενείο / μεζεδοπωλείο | greek traditional cafe / meze restaurant

μπουρέκια, σαγανάκια, τηγανιές, ορεκτικοί μεζέδες με γαλακτοκομικά, ορεκτικοί μεζέδες με χορταρικά, μεζέδες κρεατικών, μεζέδες από τη θάλασσα, σαλάτες | patties, fried cheese, pans, appetizers meze dishes with dairy, appetizers meze dishes with vegetables, meze dishes with meat, meze dishes from the sea, salads

καφέ / ποτό / πρωινό | coffee / drinks / breakfast

καφέδες, ροφήματα, φυσικοί χυμοί, ελληνικά αναψυκτικά, ελληνικά λικέρ, μπύρες, κρασί, ούζο, τσίπουρο και ρακή, ποτά σπέσιαλ, παγωτά, πρωινά, σάντουιτς, επιδόρπια | coffees, beverages, fresh juices, Greek liqueur, Greek soft drinks, beer, wine, ouzo, tsipouro and raki, specialty drinks, ice cream, breakfast, sandwiches, desserts



Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Μαι
15
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Με το «Στην Αιόλου όπως παλιά», με δένουν έμμεσα στιγμές του γαστρονομικού παρελθόντος μου. Απ’ ότι μου είπε μία φίλη μου, το έχει ανοίξει ή τουλάχιστον έχει αναλάβει την κουζίνα του ο σεφ που πριν από χρόνια είχε στήσει και στην συνέχεια υποστήριζε το μενού στον Μπακαλόγατο της Φωκίωνος Νέγρη.

Ακόμα έχουν μείνει χαραγμένες στο μυαλό μου γεύσεις που έχω δοκιμάσει εκεί και οι οποίες είχαν προσανατολισμό στην κουζίνα θαλασσινών. Το θράψαλό του με τα μυρωδικά και τα μύδια με το ούζο και τον μάραθο ήταν από τα αγαπημένα μου. Όπως επίσης θυμάμαι την απογοήτευση που ένοιωσα όταν μετά την αποχώρηση του σεφ από τον Μπακαλόγατο, είχα επισκεφτεί το εν λόγω εστιατόριο που ναι μεν είχε κρατήσει το ίδιο μενού αλλά που όμως οι γεύσεις τους απείχαν κατά πολύ από αυτές που είχα συνηθίσει και αγαπήσει. Γιατί δεν φτάνει μία συνταγή γραμμένη στα κιτάπια μας. Το ταλέντο και η σωστή εκτέλεση δίνουν όλη την ουσία. Μιας και αναφέρθηκα στον Μπακαλόγατο και για να μην αφήσω μία υποψία αρνητικής αύρας να πλανάται, θεωρώ ότι στην πορεία βρήκε τον δρόμο του και σε τελευταίες επισκέψεις μου έφαγα αξιοπρεπέστατα.

Πολλές φορές, κατηφορίζοντας την Αιόλου έβλεπα το «Στην Αιόλου όπως παλιά» στα δεξιά μου, άλλες φορές με αρκετό κόσμο κι άλλες με λιγότερο. Δεν έχει εγκατασταθεί πολύ καιρό εκεί και ίσως να μην έχει χτίσει ακόμα το πελατολόγιό του. Επίσης ας μη ξεχνάμε ότι η περιοχή βρίθει προτάσεων για φαγητό οπότε και ο ανταγωνισμός είναι πολύ μεγάλος.
Ίσως ένας από τους λόγους που καθυστέρησα να το επισκεφτώ να ήταν ότι έτσι όπως έβλεπα τον χώρο από έξω δεν μου φαινότανε και πολύ «ζεστός». Μου φαινότανε πιο καλοκαιρινός.

Η εντύπωση αυτή άλλαξε στο πιο θετικό, όταν ένα βράδυ καθημερινής εγώ και μία παρέα τριών ακόμα ατόμων το επισκεφτήκαμε. Ήταν ένα κρύο, «δύσκολο» βράδυ αφού το κέντρο έδειχνε ερημωμένο από τις απεργίες στα μέσα μετακίνησης. Σαν Έλληνας πολίτης έχω εγκλιματιστεί πλέον σε αυτό το περιβάλλον. Φαντάζομαι όμως ότι για τις επιχειρήσεις αυτές οι κινητοποιήσεις είναι σοβαρότατο πλήγμα.

Περάσαμε το κατώφλι του γύρω στις 9:30 κι εκείνη τη στιγμή είχε άλλες δύο παρέες. Γύρω στις 11 και κάτι που αποχωρήσαμε, είχαμε μείνει η τελευταία τους παρέα κάνοντάς μας να νοιώθουμε λίγο άβολα στην σκέψη ότι ίσως παραμένουν ακόμα ανοιχτοί για χάρη μας. Φυσικά στην Ελλάδα ζούμε, σπάνια κάποιος χώρος εστίασης σταματάει να εξυπηρετεί πριν από τις 12.

Μια νεαρή που από την απόδειξη μάθαμε ότι ακούει στο όνομα «Βάσω», μας βόλεψε σε ένα άκρως άνετο τραπέζι δίπλα στην τζαμαρία που βλέπει στην Αιόλου. Αναφέρω το όνομά της για να πάρει στην συνέχεια και τα εύσημα στο από καρδιάς μου 4άρι για την εξυπηρέτησή της. Η κοπέλα είναι αστέρι!!! Δεν ξέρω αν το ότι δεν είχε πολύ κόσμο να εξυπηρετήσει της έδωσε άλλον αέρα να ασχοληθεί παραπάνω μαζί μας αλλά ήταν εξαιρετική!!! Χαμόγελο και μία αξεπέραστη αμεσότητα. Πλακίτσα για τους τόπους καταγωγής μας. Ακομπλεξάριστες ατάκες στις κουβέντες που αντάλλαξε με την παρέα μας. Ότι είχαμε παραγγείλει ήρθε στην ώρα του, ενώ μάζευε άμεσα ότι πιάτο άδειαζε ώστε να μας κάνει χώρο στο τραπέζι μας.

Συνήθως γράφω τις κριτικές μου 1-2 μέρες μετά την επίσκεψή μου ώστε να έχω ακόμα νωπές στην μνήμη μου όλες τις λεπτομέρειες αλλά αυτή την φορά έχουν περάσει αρκετές ημέρες και κάπως έχουν ξεθωριάσει. Ευτυχώς με βοηθάει αρκετά η απόδειξη που μας δόθηκε στο τέλος και στην οποία αναγράφονται όλα τα πιάτα που πήραμε και οι τιμές τους. Κι επειδή ένας Θεός ξέρει πότε θα ανεβάσω αυτή την κριτική, να αναφέρω ότι η επίσκεψη έγινε στα μέσα Μαρτίου.
Όσον αφορά τον χώρο, όπως είπα και παραπάνω, νομίζω ότι θα είναι πιο φιλόξενος κατά τους πιο ζεστούς μήνες του χρόνου. Προς Θεού, η θερμοκρασία ήταν σε ικανοποιητικότατα επίπεδα. Πιο πολύ έχει να κάνει με την γενική ατμόσφαιρα. Δεν ξέρω γιατί μου έχει μπει αυτή η ιδέα. Είναι τα χρώματα? Είναι τα υλικά? Τα έπιπλα? Τα πάτωμα που είναι από πλακάκια? Κάτι τέλος πάντων.
Και μιας και αναφέρθηκα στα έπιπλα, κάποια από αυτά μου φάνηκαν λίγο ασύνδετα. Ας πούμε, το ξύλινο μεγάλο έπιπλο εποχής με τα μπουκάλια δεν μου φάνηκε να έχει σημείο αναφοράς με το γυάλινο ψυγείο-βιτρίνα με το γλυκά τους που ήταν λίγο παραδίπλα και το μπαρ που όπως είναι φέρνει σε αισθητική επαρχιακού καφέ-μπαρ δεκαετιών πριν. Ίσως το επέλεξαν επιτηδευμένα να του δώσουν τέτοια αίσθηση «καφενές» αλλά εμένα κάπου δεν μου πολυέκατσε. Φυσικά, αυτό έχει να κάνει καθαρά με το δικό μου γούστο. Είμαι σίγουρος ότι σε πάρα πολλούς ο χώρος θα φανεί άψογος.

Τα χρώματα που κυριαρχούν είναι η ώχρα και το ανοιχτόχρωμο πράσινο. Σε τοίχους και σε τραπεζοκαθίσματα. Το σύνολο συμπληρώνουν αρκετά κάδρα με κεντήματα και συμπαθητικά φωτιστικά. Στα ξύλινα ραφάκια, μινιατούρες από μπουκαλάκια ούζου κτλ. Γενικά η διακόσμηση είναι λίγο ερασιτεχνικού επιπέδου και θυμίζει σπιτικό σε νησί.
Στα μεγάλα θετικά του χώρου είναι ότι κανένας δεν κάπνιζε μέσα. Οι θεριακλήδες που ένοιωθαν την ανάγκη να φουντώνει μέσα τους, έπαιρναν το τσιγαράκι και τον αναπτήρα τους κι έβγαιναν έξω στον πεζόδρομο.
Στον ίδιο πεζόδρομο βγάζουν τραπεζάκια τα μεσημέρια των πιο ζεστών ημερών και μου είναι πολύ ελκυστική η ιδέα να αράξω εκεί για να χαρώ τον ήλιο και το ουζάκι μου.

Μικρολαθάκια και παραλήψεις στην περιγραφή σίγουρα θα υπάρξουν.
Ξεκινάω λοιπόν.
Το ψωμάκι που ήρθε αρχικά στο τραπέζι μας ήταν πραγματικά πολύ προσεγμένο, κάτι που σχολιάστηκε από όλη την παρέα μας. Το «ταπεινό» ψωμάκι όσο κι αν για πολλούς μπορεί να φαίνεται λεπτομέρεια σε ένα γεύμα, εγώ πιστεύω ότι αξίζει μεγάλης προσοχής. Μαζί με το ψωμάκι ήρθε κι ένα συνοδευτικό dip. Έχουμε μάθει να μας σερβίρεται κάτι τέτοιο και πολλοί από εμάς το θεωρούμε ένα δείγμα γενναιοδωρίας του «οικοδεσπότη». Ένα πρώτο ευχαριστώ που τον προτιμήσαμε. Πολλές φορές όμως, όπως και στην συγκεκριμένη, αν προσέξετε τον λογαριασμό θα δείτε ότι μας έχει χρεωθεί.

Οπότε σε αυτές τις περιπτώσεις το «καλωσόρισμα» δεν ισχύει. Στο δικό μυαλό, αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως μία μικρότητα του επιχειρηματία που χωρίς την δική μας συγκατάβαση μας χρεώνει με το καλημέρα κάτι το οποίο δεν έχουμε ζητήσει. Κι επίσης, γιατί λίγο dip να κοστίζει 4€ (1€ ανά άτομο). Είτε μία παρέα είναι δύο ατόμων είτε τεσσάρων, την ίδια ποσότητα dip προσφέρουν. Οπότε γιατί αυτή στην πρώτη περίπτωση να κοστίζει 2€ και στην δεύτερη 4€? Με την τιμή αυτή θα μπορούσαμε να διαλέξουμε από τον κατάλογο κάποιο ορεκτικό της αρεσκείας μας και μάλιστα σε σίγουρα μεγαλύτερη ποσότητα. Δηλαδή μου το χρεώνεις που μου το χρεώνεις με το έτσι θέλω, πρέπει να βγάλεις και υπερκέρδος από αυτή σου την κίνηση. Μου κάνει λίγο φάουλ αυτή η αντιμετώπιση.

Νομίζω ότι το παρακάναμε λίγο στην παραγγελία αλλά ήμασταν και οι τέσσερις φαγανοί και η παρέα τράβαγε πολύ τον συνδυασμό «μεζεδάκι+κρασάκι+κουβεντούλα».
Δεν τα βρίσκαμε στην ποικιλία κρασιού που τράβαγε η όρεξή μας κι έτσι παραγγείλαμε 3 διαφορετικά είδη!!
Κόκκινο Merlot, Αγιωργήτικο και Ροζέ. Για το ροζέ, η σερβιτόρα μας έδωσε να δοκιμάσουμε δύο διαφορετικές ποικιλίες που είχαν ώστε να διαλέξουμε αυτή που μας αρέσει. Αν και μου αρέσουν τα Ροζέ της Ζίτσας, αυτό ήταν πιο ξηρό από αυτό που έχω δοκιμάσει στο παρελθόν κι έτσι επιλέξαμε την άλλη ποικιλία. Χοντρικά να υπολογίζετε γύρω στα 5- 5,5 € ανά μισόλιτρο χύμα κρασί.
Νεράκι μας έφεραν εμφιαλωμένο αλλά επειδή στην παρέα μας είχαμε κι έναν Νεουορκέζο που έτσι και μόνον έτσι έχουν συνηθίσει, δεν ζητήσαμε την αντικατάστασή του με νερό βρύσης.

Πήραμε μεζεδάκια τα οποία τοποθετήθηκαν στο κέντρο για να δοκιμάσουμε όλοι απ’ όλα. Επίσης να σχολιάσω ότι σε πολλά από τα πιάτα τους βάζουν στην άκρη λίγο σαλατικό για να φαίνονται λίγο πιο πλούσια. Δεν πολυσυμπαθώ αυτήν την τακτική. Γενικά οι μερίδες του προσανατολίζονται στην λογική «μεζές», ότι κι αν σημαίνει αυτό στην ποσότητά τους.
• Λαδωτύρι Μυτιλήνης. Αγαπημένο τυρί και νόστιμο από φύσης του. Για μία ακόμα φορά που παίρνω το βήμα, να εκθειάσω τα Ελληνικά τυριά που επάξια βάζουν κάτω πολλούς φημισμένους ανταγωνιστές τους στο εξωτερικό. Μέτρια η ποσότητά του η οποία κοστολογήθηκε στα 4,5€.
• Κεφτεδάκια. Θυμάμαι ότι δεν με ενθουσίασαν. Απλά συμπαθητικά. Πιστεύω ακράδαντα ότι ήταν «δικά» τους αλλά κάτι στην εμφάνιση, την σύσταση και την υφή τους τα έκανε επίπεδα σε γεύση και σαν κι αυτά που θα μπορούσες να πάρεις σαν ετοιματζίδικα. Φυσικά μπορεί απλά να μην τους είχαν πετύχει εκείνη την μέρα. Τιμή στα 6,5 €.
• Φάβα που την βρήκαμε πάρα πολύ καλή και την τιμήσαμε δεόντως. Καλοετοιμασμένη και νόστιμη. Με βολβούς από καραμελωμένα μικρά κρεμμυδάκια. Μια πινελιά που την ξεπέταγε και την έκανε πιο ιδιαίτερη. Στα 4€.
• Ντολμαδάκια –αν θυμάμαι καλά- από την Κάσο. Πολύ μικρά, σωστά τυλιγμένα και εξαιρετικά σε γεύση. Σαν μικρές βόμβες γεύσης που εκρήγνυνται στον ουρανίσκο σου! Χωρίς να είμαι ειδήμων, θεωρώ ότι το μυστικό τους ήταν το πάρα πολύ καλής ποιότητας βούτυρο που είχε χρησιμοποιηθεί. Η μερίδα ήταν αρκετά μεγάλη αλλά και πάλι τα 9,5€ που κόστισαν δεν μπορώ να τα δικαιολογήσω. Ίσως η τιμή να ανεβαίνει όχι μόνο λόγω των υλικών αλλά εξαιτίας του ότι θα είναι πολύ χρονοβόρα και μπελαλίδικη η ετοιμασία τους. Πάντως στο μυαλό μου είναι ανάμεσα στα 2-3 πιο νόστιμα πιάτα που δοκίμασα εκείνο το βράδυ.
• Κεμπάπ. Το βρήκα κι αυτό απλά συμπαθητικό. Λίγο στεγνό για τα γούστα μου. Επίσης νομίζω ότι υστερούσε σε μπαχαρικά. Κάτι ήθελε για να το ξεπετάξει. Η μερίδα μέτρια σε μέγεθος και με τιμή στα 7€
• Απάκι σχάρας. Πάρα πολύ καλό σε όλα του. Στο ψήσιμό του, στην αλμυράδα, στην γεύση του. Για εμένα το απάκι είναι από τους καλύτερους κρασό-ουζομεζέδες! Στα 7€, τιμή λίγο τσιμπημένη για την ποσότητά του.
• Καλαματιανή σαλάτα. Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ τι ακριβώς περιείχε αυτή η σαλάτα αλλά δεν τα καταφέρνω. Το μόνο που μπορώ να ανασύρω από την μνήμη μου είναι ότι μας είχε αφήσει θετικές εντυπώσεις.
• Μια μερίδα λουκάνικο σχάρας κιοφτέ. Ένα από τα πιάτα που μου άρεσε περισσότερο. Επιτέλους ένα μεζεδοπωλείο που δεν καταφεύγει στην εύκολη λύση του τυποποιημένου- εμπορικού λουκάνικου. Επιτέλους κάποιος το ψάχνει λίγο παραπάνω. Γιατί αυτό που είπα παραπάνω για τα τυριά μας, ισχύει και για τα λουκάνικά μας. Ήταν πεντανόστιμο!!! Άψογο σε όλα του και με όχι λιπαρή σύσταση. Στα 7€.
• Μπιφτεκάκια σχάρας. Ένα ακόμα αξιοπρεπέστατο πιάτο!!! Πολύ ζουμερά και καλοψημένα. Απλά απολαυστικά. Επίσης στα 7€.
• Τηγανητές πατάτες που αν θυμάμαι καλά είχαν τηγανιστεί με την φλούδα τους αφού πρώτα είχαν κοπεί σε λεπτά στικς. Τις καταχάρηκε η ψυχή μου!!! Κόστος στα 3,5€.

Στο τέλος μας κέρασαν δύο μεγάλα κομμάτια πεντανόστιμης πορτοκαλόπιτας κι έκλεισαν γλυκά το γεύμα μας.

Δεν θα πω ότι δεν παρατήρησα μικροατέλειες ή αστοχίες στην εκτέλεση κάποιων πιάτων. Επίσης δεν θα υποστηρίξω ότι δεν θα πρέπει να γίνει ένα κουρεματάκι στις τιμές τους (σε σχέση πάντα με την ποσότητα που προσφέρουν). Φυσικά όταν είσαι στο κέντρο και μάλιστα στην Αγίας Ειρήνης που γνωρίζει αυτή την περίοδο τις δόξες της, την ψιλιάζεσαι την δουλειά για το τι σε περιμένει στην λυπητερή. Επίσης, μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει για μία νέα επιχείρηση το να πρέπει να ανταπεξέλθει στα πάγια έξοδα που η βάση σε μία τέτοια περιοχή μπορεί να απαιτεί, όπως πχ το άκρως αλμυρό ενοίκιο και τα δημοτικά τέλη.
Αυτό που όμως θα πως με σιγουριά είναι ότι είναι μία πάρα πολύ καλή προσπάθεια κι ότι τους ευχαριστούμε γιατί μας βοήθησαν να περάσουμε ένα πολύ όμορφο βράδυ.

Αν είστε στην γειτονιά, δώστε του μία ευκαιρία και δεν νομίζω να απογοητευτείτε. Αν είστε πιο μακριά, έχει σε σχετικά μικρή απόσταση τις στάσεις μετρό/ηλεκτρικού «Μοναστηράκι» & «Ομόνοια».
Όχι απλώς θα ξαναπήγαινα, αλλά θα ξαναπάω. Σίγουρα! Θα το προτιμούσα όμως για ένα ζεστό απόγευμα ή καλοκαιρινό βραδάκι. Αν είναι Αύγουστος κι έχει αδειάσει η Αθήνα, ακόμα καλύτερα.


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Μεζεδοπωλεία - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Μαι
30
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Το μαγαζί είναι παραδοσιακό μεζεδοπωλείο και βρίσκεται σε πολύ κεντρικό σημείο, στην πολυσύχναστη "πιάτσα" της πλατείας Αγίας Ειρήνης, πάνω στον πεζόδρομο της Αιόλου. Η "λογική" του στηρίζεται σε 2 πράγματα: παραδοσιακές γεύσεις που στηρίζονται σε παραδοσιακά προϊόντα από όλα τα μέρη της Ελλάδας και "λογική" μεζέδων, καθώς στο μαγαζί αυτό δεν θα βρείτε μεγάλες μερίδες κανονικού φαγητού. Αυτό είναι καλό με την έννοια ότι μπορεί κάποιος να δοκιμάσει πολύ περισσότερα πιάτα και γεύσεις και φυσικά να τα απολαύσει με το ουζάκι ή το τσιπουράκι του.

Μεσημέρι καθημερινής λοιπόν και φτάνουμε 2 άτομα στο πολύ όμορφο και κουκλίστικο μεζεδοπωλείο. Μου έδωσε την εντύπωση ότι ο ιδιοκτήτης του το έφτιαξε με πολύ μεράκι. Σε μια διπλανή παρέα καθόταν και ο σεφ του μαγαζιού (δεν γνωρίζω αν αυτός είναι και ο ιδιοκτήτης), προφανώς φίλος τους και τους εξηγούσε τον τρόπο παρασκευής και τη νοοτροπία του επί των εδεσμάτων. Μου έδωσε την εντύπωση πολύ μερακλή ανθρώπου. Ο χώρος είναι ανοιχτός, φωτεινός, κυριαρχεί το λαδοπράσινο χρώμα, τα παραδοαιακά τραπεζοακαθίσματα με τα γλαστράκια στα τραπέζια και γενικότερα η ρετρό διακόσμηση. Άλλωσε και η επωνυμία του μαγαζιού δηλώνει παλαιότερες εποχές.

Το μενού ιδιαίτερα ενδιαφέρον και πολυσυλλεκτικό με μεζέδες κυριολεκτικά από πολη την Ελλάδα. Μεγάλη ποικιλία και δύσκολη η επιλογή και η απόφαση. Τελικά κατόπιν ωρίμου σκέψεως παραγγείλαμε:

- απάκι κρητικό που συνοδευόταν με ντομάτα ψιλοκομμένη και μαϊντανό, εξαιρετικο πιάτο και η ντοματούλα δροσερή και νόστιμη συνδυαζόταν υπέροχα

-καλαματιανή σαλάτα η οποία είχε από απάκι και μανιτάρια, ρόκα και μυρωδικά μέχρι τυρί παραδοσιακό και ψητά κολοκυθάκια, ήταν πρωτότυπη, το κάτι άλλο, πραγματικά ενθουσιάζει με το συνδυασμό των υλικών και των γεύσεων. Είναι must!

- κολοκυθοκεφτέδες με ντιπ γιαουρτιού, ζεστοί, τραγανοί, χωρίς την ενοχλητική λαδίλα

- μαστέλο Χίου ψημένο που συνοδευόταν από ρόκα, να γλύφεις τα δάχτυλά σου

- 1 μπίρα παγωμένη σε μεγάλο ποτήρι

- 1 ποτήρι κρασί κόκκινο: το μοναδικο φάουλ, έπρεπε να είναι δροσερό ειδικά με τέτοια ζέστη

Στα συν του μαγαζιού: το νερό, το οποίο ανανεωνόταν συνεχώς, κατέφτασε σε ρετρό γυάλινη κανάτα που με εντυπωσίασε, ενώ το πανεράκι είχε φετούλες λευκό και μαύρο παραδοσιακό ζυμωτό ψωμάκι και κατέφτασε συνοδεία ντιπ. Απ΄ ό, τι είδα από διπλανά τραπέζια, στα οποία κάθονταν και αρκετοί τουρίστες, είχε ενδιαφέροντα και ευμεγέθη παραδοσιακά γλυκά τα οποία είναι χειροποίητα και τα παρασκευάζει ο παροναναφερθείς σεφ, όπως εκμέκ κανταΐφι κλπ.

Για όλα τα παραπάνω πληρώσαμε 36 ευρώ κα μείναμε ικανοποιημένοι. Ο κατάλογος είχε μέχρι κασιώτικα ντολαμδάκια αλλά τι να πρωτοπάρει κανείς;

Συνοψίζοντας: μεζειδοπωλείο στην καρδιά της Αθήνας με αραδοσιακή κουζίνα και γεύσεις από όλη την Ελλάδα, προσφέρει μια εναλλακτική πρόταση στην περιοχή σε προσιτές τιμές και πάντως δεν συγκρίνεται με μαγαζιά τύπου περιοχής Πλάκας που πουλάνε παράδοση αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν καμία σχέση.

Η εξυπηρέτηση επίσης είναι δυνατό σημείο του μαγαζιού: άψογη, φιλική, γρήγορη, χαμογελαστή.