Ο ΜΑΝΘΟΣ

Ταβέρνες & Ψητοπωλεία

  Σφενδάλη, Αυλώνα [Χάρτης]
  22950 98440

Περιγραφή
Εξοχική ταβέρνα, με ψητά της ώρας και μη
Ώρες λειτουργίας:


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Αυλώνα, Αθήνα
Οκτ
29
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Γεγονός είναι ότι στην πέριξ της Πάρνηθος περιοχή σπάνια ευχαριστιέσαι φαγητό, τις περισσότερες φορές ο χώρος είναι ενοχλητικά μεγάλος και θορυβώδης και το φαγητό απόλυτα προβλέψιμο και σχετικά ακριβό. Λογικό λοιπόν είναι ότι ο ΜΑΝΘΟΣ, ύστερα από τις ομόφωνα ενθουσιώδεις κριτικές των φίλων ΙΩΓΙΑΝΝΗ, evi και indulge (τους ευχαριστώ πολύ όλους) είχε μπει στη wish list μου και απλά περίμενα την ευκαιρία να τον επισκεφθώ. Ευκαιρία που δόθηκε μετά από μια κυριακάτικη βόλτα στο υπέροχο και ήσυχο δάσος πάνω από το κτήμα Τατοϊου. Χρειάστηκε βέβαια να κάνουμε 30 χιλιόμετρα από εκεί μέχρι να φθάσουμε στο στόχο μας, όμως χαλάλι.
Επειδή οι τρεις προηγούμενες κριτικές τα περιγράφουν όλα αναλυτικά, θα περιοριστώ στα σημεία εκείνα που θεωρώ ότι έχω να προσθέσω κάτι.
Ας αρχίσουμε με το πώς φθάνουμε στο ΜΑΝΘΟ. Αν έρχεστε, όπως υποθέτω οι περισσότεροι, από την Αθήνα, θα βγείτε από την εθνική οδό στη Μαλακάσα, αλλά δεν θα στρίψετε για το χωριό. Συνεχίστε για εκατό μέτρα παράλληλα προς την εθνική και, όταν δείτε την ταμπέλα προς Αυλώνα – Αθήνα, στρίψτε αριστερά, περάστε την υπόγεια διάβαση κάτω από την εθνική και κατόπιν στρίψτε αριστερά προς Άγιο Μερκούριο – Αθήνα. Σε άλλα εκατό μέτρα θα δείτε την πρώτη ταμπέλα που σας οδηγεί εκεί που θέλετε να πάτε. Η ταβέρνα είναι στα δεξιά του δρόμου, λίγο πριν το σταθμό της Σφενδάλης. Παρκάρισμα κάτι περισσότερο από άνετο (1 στα 10).
Μεγάλο πλεονέκτημα ο όχι μεγάλος, νοικοκυρεμένος χώρος. Ειδικά η αυλή, ημικυκλική, ήσυχη, σκιερή και καταπράσινη είναι όλα τα λεφτά. Τα αραιά βαλμένα τραπέζια μπορούν να φιλοξενήσουν παρέες κάθε μεγέθους και σύνθεσης. Ο μέσα χώρος προτιμητέος μόνο όταν έχει χιονίσει και καίει το τζάκι.
Η εξυπηρέτηση σε γυναικεία χέρια, μια κυρία και δύο νεαρές, δεν αφήνει χώρο για κανένα παράπονο. Πάντα με το χαμόγελο, επεξηγηματικές και ακριβείς σε όλα. Είχαμε την τύχη να καθίσουμε στο χώρο ευθύνης της κυρίας και εκτίμησα ιδιαίτερα την περηφάνια της για το γεγονός ότι προσφέρουν ένα σωρό πράγματα πραγματικά χειροποίητα – και πεντανόστιμα. Επέμεινε π. χ. να προτιμήσουμε τη χορτόπιτα αντί για το τυροπιτάρι και είχε μάλλον δίκαιο, γιατί η πίτα – με δικό της φύλο, όπως διευκρίνισε – και πλούσια, καθόλου λαδερή γέμιση ήταν θεσπέσια. Το ίδιο και η αγαπημένη μας τυροκαυτερή – με τυρί και καυτερή, όπως μας εξηγήθηκε από την ίδια. Η χωριάτικη σαλάτα πλούσια και φρεσκότατη. Το χωριάτικο λουκάνικο καλοψημένο, αλλά αναμενόμενο σε γεύση, θα έπρεπε να δοκιμάσουν να το φτιάχνουν οι ίδιοι. Για κύριο πιάτο διαλέξαμε να μοιραστούμε μια μεγαλοπρεπή σταβλίσια μπριζόλα. Μας ρώτησε πώς τη θέλουμε, όμως το medium που ζητήσαμε κατέληξε σε medium well, πιθανόν λόγω μεγέθους και άνισου πάχους, ίσως πάλι να είχαμε χορτάσει με όσα προηγήθηκαν.
Αποκορύφωμα το διπλό, εννοείται χειροποίητο, κέρασμα στο τέλος. Μουστοκουλουράκια τραγανά σε σχήμα καρδιάς και αυτό που εγώ ξέρω ως «γιαουρτογλυκό» (γιαούρτι, κρέμα γάλακτος και κομματάκια φρούτου – στην περίπτωσή μας ήταν ανανάς), που σε δροσίζει και σε γλυκαίνει ταυτόχρονα. Ο λογαριασμός ίσα που έφθασε τα 30 ευρώπουλα.
Με την ίδια θέρμη που σας σύστησα πρόσφατα την ΚΥΡΑ ΠΟΠΗ για ψαροκατάσταση στο Λαγονήσι σάς προτρέπω να επισκεφθείτε σε πρώτη ευκαιρία το ΜΑΝΘΟ. Μια «ανθρώπινη» ταβέρνα μακριά από το πλήθος, που οφείλει να γίνει ευρύτερα γνωστή. Το ask4food της έδωσε ήδη ψήφο εμπιστοσύνης.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Αυλώνα, Αθήνα
Αυγ
07
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Κλασική εξοχική ταβέρνα κυριολεκτικά μέσα στο πράσινο και ό, τι πρέπει είτε για καλοκαίρι προς αναζήτηση δροσιάς είτε για χειμώνα με χιόνι και το τζάκι της να σε ζεσταίνει απολαμβάνοντας το φαγητό σου. Βρίσκεται δίπλα στο σιδηροδρονικό σταθμό Σφενδάλη και είναι στην αρχή του δρόμου προς Άγιο Μερκούριο. Δεν είναι δύσκολο να το βρει κάποιος αν ακολουθήσεις τις σαφέστατες οδηγίες που σου δίνουν στο τηλέφωνο ενώ από ένα σημείο και μετά έχει πινακίδες.

Ο χώρος είναι απλός, παραδοσιακός, θυμίζει πολύ έντονα επαρχία. Έξω αρκετά τραπεζάκια, μέσα πιο μκρός, ενώ ένα κομμάτι του μαγαζιού καλύπτεται από την κλασική πλαστική τέντα το χειμώνα. Μια σειρά μουσικών οργάνων παίζει το ρόλο διακοσμητικών στοιχείων.

Κυριακή μεσημέρι με αρκετή ζέστη βρεθήκαμε παρέα 4 ατόμων. Η βουή από την εθνική οδό καλύπτεται σε μεγάλο βαθμό από την απόσταση αλλά και από τα δέντρα.

Η ταβέρνα διαθέτει το κλασικό μενούς των μαγαζιών του είδους με τα κρεατικά σχάρας και σούβλας να είναι στο επίκεντρο. Εμείς επιλέξαμε και δοκιμάσαμε:

-τυροπιτάρι το οποίο είναι θεϊκό και καταφτάνει καυτό με το που φτιάχνεται χωρίς το λάδι και την τηγανίλα να έχουν καλύψει τη γεύση του, είχε τόσο, όσο

-πατάτες τηγανητές οι κλασικές σε μεγάλη μερίδα

-λουκάνικο χωριάτικο το οποίο ήταν εξαιρετικό, θα μπορούσε να συνοδεύεται όμως από λίγεςε πατατούλες

-χωριάτικη σαλάτα δροσερή, κανονική σε ποσότητα

-παντζάρια

-πιατέλα (γιατί εμείς τη ζητήσαμε έτσι και δεν μας χάλασαν το χατίρι) με ποικιλία τηγανητών: κολοκυθάκια, μελιτζάνες και πιπεριές. Μας ρώτησαν αν τα θέλουμε τηγανισμένα απλώς με αλεύρι ή κουρκούτι αλλά όπως και να το κάνεις το λάδι ήταν ενοχλητικό γιατί κάλυπτε τη γεύση

-2 μερίδες μπιφτέκι από κιμά μοσχαρίσιο το οποίο ήταν εξαιρετικό σε γεύση, νοστιμιά και ποιότητα: ξεροψημένο, συνοδευόταν από τηγανητές πατάτες

-παντσέτα με πατάτες τηγανητές, που δεν είχε καθόλου σχεδόν λίπος και ήταν καλοψημένη και νόστιμη

-μερίδα ζυγούρι το οποίο επίσης ήταν καλοψημένο και χωρίς εκείνη τη συνηθισμένη έντονη μυρωδιά

Στα συν της ταβέρνας:
-το ψημένο ψωμί
-το νερό σε κανάτα
-το κέρασμα στο τέλος μια πιατέλα με καρπούζι και πεπόνι
Επίσης μας κέρασαν κατ΄ εξαίρεση μάλλον (ίσως επίσης πήγαμε για πρώτη φορά;) το μισό κιλό ροζέ κρασί χύμα που είχμαε παραγείλει και το οποίο ήταν δροσερό και ικανοποιητικό.

Μεταφέροντας τις εντυπώσεις και των 4 μελών της παρέας οφείλω να ομολογήσω ότι έμειναν όλοι ανεξαιρέτως ικανοποιημένοι και ενθουσιασμένοι από το σύνολο της εμπειρίας: καταρχάς από την τοποθεσία του μαγαζιού η οποία είναι άπαιχτη και κυριολεκτικά πνιγμένη στο πράσινο αλλά και από τα φαγητά. Για όλα τα παραπάνω πληρώσαμε 60 ευρώ και πήραμε και μαζί μας πακέτο για το σπίτι. Συστήνεται και για καλοκαίρι και για χειμώνα. Θεωρώ ότι είναι μαγαζί για όλες τις εποχές του χρόνου καθώς άλλη χάρη έχει το καλοκαίρι με τη σκιά των πυκνόφυλλων δέντρων και άλλη το χειμώνα με το χιόνι και το τζάκι.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Αυλώνα, Αθήνα
Ιαν
15
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Πριν αρχίσω αυτή τη κριτική, θα ήθελα να αναφέρω ότι «Ο Μάνθος» δεν είναι στην περιοχή Αυλώνα αλλά υπάγεται στην Μαλακάσα (όπως οι ίδιοι μας διευκρίνισαν). Πιο συγκεκριμένα, βρίσκεται μερικά μόνο μέτρα από τον σιδηροδρομικό σταθμό της Σφενδάλης. Όμως τον καταχώρησα στην περιοχή «Αυλώνα» γιατί στο Ask4food δεν υπάρχει ως επιλογή η ακριβής, συγκεκριμένη περιοχή.

Μερικές ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, ήταν Κυριακή μεσημεράκι και ο Αττικός ουρανός στα καλύτερά του. Ήταν γαλανός και φωτεινός αλλά είχε αυτό που λένε «ήλιο με δόντια». Αντί να πάμε προς το κέντρο της Αθήνας που τα εμπορικά καταστήματα παρέμεναν ανοιχτά, αποφασίσαμε να αποφύγουμε την οχλαγωγία και τον πανικό και να προσφέρουμε στον εαυτό μας μία βόλτα στη φύση της Πάρνηθας.

Πήραμε και τα καλαθάκια μας μαζί (ξέρω ότι η εικόνα παραπέμπει λίγο σε Κοκκινοσκουφίτσα…) γιατί στο μυαλό μας είχαμε αποφασίσει να επιδοθούμε σε ανελέητο κυνήγι μανιταριών. Το δάσος πάνω από την Σφενδάλη καθώς και η γύρω περιοχή είναι ιδανική για κάποιον που τον ενδιαφέρουν τα μανιτάρια που είναι γνωστά ως lactarius deliciosus (με το πορτοκαλί εσωτερικό).

Αυτό γιατί η περιοχή έχει πολλά κωνοφόρα και ακόμα πιο πολλά πεύκα. Και για να πω μερικές πληροφορίες παραπάνω, lactarius χωρίς πεύκα δεν υπάρχουν όπως και το αντίστροφο. Γιατί αν μία δασική περιοχή καταστραφεί (π. χ. από πυρκαγιά), αν πρώτα δεν καταφέρεις να δημιουργήσεις την ύπαρξη αυτών των μυκήτων, είναι αδύνατο να πετύχεις την αναδάσωση της περιοχής. Η μοίρα τους είναι απόλυτα συνδεδεμένη και το ένα εξαρτάται απόλυτα από το άλλο.

Γι αυτό πρέπει να αγαπάμε τη φύση. Αν κάποιο είδος μανιταριού δεν μας είναι γνώριμο ή ακόμα κι αν ξέρουμε ότι είναι δηλητηριώδες, δεν το καταστρέφουμε. Αν είναι γνώριμο και εδώδιμο είδος, το μαζεύουμε μόνο αν είναι σε ώριμο στάδιο, οπότε και έχει αφήσει τα σπόριά τους, απαραίτητη διαδικασία για την διαιώνισή του.

Εμείς περπατήσαμε τουλάχιστον 4 ώρες, ανάμεσα σε μίας εξαιρετικής ποιότητας δάσος, παρατηρώντας κότσυφες και κίσσες (κοτσυφόκισσα έχω δει μόνο στο Hunger Games και δεν έχω ιδέα αν υπάρχει και στην ελληνική φύση). Δυστυχώς λόγω του ότι είχε μέρες να βρέξει, δεν βρήκαμε αρκετά μανιτάρια από το είδος που μας ενδιέφερε αλλά αυτό πέρασε εντελώς σε δεύτερη μοίρα, αφού αποζημιωθήκαμε με μία καταπληκτική βόλτα. Είναι απίστευτο το πόση ηρεμία μας χαρίζει η επαφή με τη φύση.

Μετά από τόσο περπάτημα, η όρεξή μας είχε ανοίξει για τα καλά. Η ιδέα να πάμε προς το κέντρο της Αθήνας μόνο απωθητική μας φάνηκε, αφού θα κατέστρεφε με μιας την αίσθηση που μας είχε δημιουργηθεί και που θέλαμε να κρατήσουμε με νύχια και με δόντια όσο το δυνατόν περισσότερο.
Λίγα μέτρα από τον Σταθμό της Σφενδάλης υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια ένα ταπεινό ταβερνάκι. Το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές και πάντα μας έμπαινε η ιδέα να το επισκεφτούμε. Ασυγχώρητο λάθος το ότι δεν το είχαμε κάνει μέχρι τότε!

Όσο απλός είναι ο χώρος απ’ έξω, το ίδιο κι ακόμα πιο απλός ήταν και ο εσωτερικός του χώρος. Υπάρχει και μια μικρή αυλή που όταν ζεστάνει ο καιρός θα είναι μια χαρά. Όταν μπήκαμε ήταν ακόμα 2 παρέες, ενώ λίγο αργότερα ήρθαν άλλες 2. Ευτυχώς ήμασταν τυχεροί και κουρνιάσαμε σε ένα τραπεζάκι 1 μέτρο από το αναμμένο τζάκι τους. Μετά το κρύο και την υγρασία του δάσους, μας φάνηκε ότι η ζέστη του μας αγκάλιασε. Αφεθήκαμε ευχάριστα.

Όταν πλέον βολεύτηκα, άρχισα να περιεργάζομαι τον χώρο. Υπήρχε μία ψησταριά σε ένα γυάλινο δωμάτιο που εφάπτεται στον δρόμο, η κουζίνα τους, ο κυρίως χώρος που ήμασταν εμείς και ένα ακόμα δωμάτιο που φαίνεται σαν μετέπειτα προσθήκη και που κάπως υστερούσε αφού έδειχνε λίγο πιο πρόχειρο. Αυτό το δωμάτιο ίσως το χρησιμοποιούν περισσότερο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Νιώθοντας τυχεροί που εμείς είχαμε προνομιακή θέση δίπλα στο τζάκι, αρχίσαμε να χαζεύουμε και σχολιάζουμε τα αντικείμενα διακόσμησης απολαμβάνοντας παλιά, καλά ελληνικά λαϊκά. Μη φανταστείτε κάποια ιδιαίτερη διακόσμηση.

Ο χώρος είναι ιδιαίτερα λαϊκός, και σου θυμίζει επαρχιακό μαγαζί δεκαετιών πριν. Μου θύμισε την εποχή που ήμουν φαντάρος και στην έξοδό μας πηγαίναμε σε μικρά μαγαζάκια στα χωριουδάκια της Κοζάνης (που όμως έχω φάει την πιο αριστουργηματική χοιρινή τηγανιά της ζωής μου! ). Πάνω από το τζάκι θα δεις κέρατα ελαφιού.

Προσωπικά εγώ κάτι τέτοια όπως και τα βαλσαμωμένα πουλιά, τα θεωρώ στενάχωρα και μου προκαλούν θλίψη. Για άλλο λόγο είχαν έρθει στη ζωή κι όχι για να κοσμούν –σκονισμένα κουφάρια πλέον- κάποιον τοίχο. Κομπολόγια, μετάλλια αγώνων και μαγειρικά αντικείμενα μιας άλλης εποχής, συμπληρώνουν την διακόσμηση.

Πολύ γρήγορα ήρθε στο τραπέζι μας η κυρία που μας εξυπηρέτησε. Που και που της ξέφευγε και μας απεύθυνε τον λόγο και στον ενικό, αλλά δεν με ενόχλησε καθόλου. Ίσα ίσα, αυτό έδειχνε μια αμεσότητα, που σε ένα ταβερνάκι σαν κι αυτό ερχόταν γάντι.

Ό,τι κι αν παραγγείλαμε ήρθε σε σωστούς χρόνους και πάντα με χαμόγελο αν και στην αρχή λίγο συγκρατημένο. Σε σχέση με τους άλλους θαμώνες, εμείς πρέπει να ήμασταν «οι ξένοι». Οι υπόλοιποι έδειχναν να έχουν μία γλυκιά οικειότητα με τον χώρο και πολύ τους ζήλεψα γι αυτό. Προσπαθώντας να αποτινάξουμε από πάνω μας την ρετσινιά του παρείσακτου, δείξαμε κι εμείς από την πλευρά μας ότι θέλουμε και μπορούμε να ταιριάξουμε στο ύφος τους. Τότε η συμπεριφορά τους έγινε ακόμα πιο φιλική απέναντί μας.

Σε ερώτησή μας για το τι υπάρχει διαθέσιμο, καταλάβαμε ότι κατά κύριο λόγο έχουν της ώρας. Μπριζόλες, προβατίνα, αρνί, μπιφτέκια, λουκάνικα, παιδάκια κτλ. Κρεατοκατάσταση λοιπόν. Ότι περίπου κι εμείς περιμέναμε αλλά και θέλαμε.

Πρώτα μας έφεραν νερό σε κανάτα και ψημένο στη σχάρα ψωμάκι. Από μπύρες έχουν τις γνωστές. Πήραμε Kaiser την οποία προτιμώ από τις πιο εμπορικές. Θα προτιμούσαμε τσιπουράκι ή κρασάκι, αλλά είχαμε και την οδήγηση επιστροφής και από θέμα υπευθυνότητας δεν ανοιχτήκαμε σε αλκοόλ. Ο οδηγός δηλαδή, γιατί εγώ την ήπια την μιάμιση μπυρίτσα μου.

Ξεκινήσαμε με τζατζίκι. Ήταν πάρα πολύ καλό, δυνατό και σε σωστή πυκνότητα. Έκανε τρελό παρεάκι με το φρυγανισμένο ψωμί. Σχεδόν το τελειώσαμε πριν έρθουν τα κυρίως αν και η μερίδα ήταν ιδιαίτερα γενναία. Προσοχή γιατί είναι αρκετά σκορδάτο, οπότε να ξέρετε ότι η γεύση του θα σας ακολουθεί για αρκετές ώρες μετά. Η τιμή του στα 2,5 €.

Ακολούθησαν τα βραστά χόρτα. Μια μικρή αστοχία στο ότι ήταν λίγο παραπάνω βρασμένα απ’ ότι εγώ τα προτιμώ. Σε βαθύ πιάτο, μπόλικα και αχνιστά. Μάλλον τα είχαν βάλει να πάρουν μία βράση ακόμα πριν μας τα σερβίρουν. Ίσως εκεί να οφείλεται το ότι είχαν βράσει λίγο παραπάνω. Πάντως ήταν κι αυτά πολύ νόστιμα. Κόστισαν 3,5 €.

Μετά ήρθε το τυροπιτάρι. Όταν το παραγγείλαμε είχα ακούσει «τυροπιτάκι» και το είχα αλλιώς στο μυαλό μου. Σίγουρα πολύ πιο μικρό και λιγότερο εντυπωσιακό. Ήρθε σε πιάτο κανονικής μερίδας φαγητού και μάλιστα οι γωνίες του ξεχείλιζαν από αυτό. Ένα μεγάλο, τετράγωνο κομμάτι τυρόπιτας που έχει ετοιμαστεί στο τηγάνι. Πλούσια γέμιση σε λευκό τυρί. Παρόλο που έκαιγε ακόμα, μας ήταν αδύνατο να σταματήσουμε να τρώμε από αυτό, περιμένοντάς το να κρυώσει. Είναι αυτή η γλυκιά αίσθηση μαζοχιστικής ταλαιπωρίας που όμως δεν είναι αρκετή για να σε κρατήσει μακριά από ένα πιάτο που καίει. Για να μη πω ότι το έκανε ακόμα πιο ελκυστικό. Ίσως στο πιάτο μας να είχε λίγο παραπάνω λαδάκι απ’ όσο θα έπρεπε αλλά δεν μας χάλασε καθόλου. Η ζύμη του είχε ψηθεί πολύ καλά και είχε κάνει την ιδανική κρούστα.

Φάγαμε ακόμα και τα τριμματάκια που βρέθηκαν στο πιάτο μετά το κόψιμό του. Η τιμή του στα 5,5€. Ήταν το μέχρι στιγμής πιο ακριβό ορεκτικό, αλλά το μέγεθος και η γεύσης του δικαιολογούσε και το τελευταίο cent.

Μετά ήρθαν τα κυρίως. Μία χοιρινή μπριζόλα και μία μερίδα πανσέτες. Η δεύτερη ήρθε με 3 μεγάλα τεμάχια. Όταν την παραγγείλαμε μας ρώτησε αν την θέλουμε ως κυρίως, οπότε μάλλον θα την έχουν και σε μικρότερη ποσότητα για ορεκτικό. Ήρθαν σε μεταλλικούς μακρόστενους δίσκους, με τηγανητές πατατούλες (τι ρωτάτε, υπήρχε περίπτωση εκεί να έχουν κατεψυγμένες?! ) και το λεμονάκι τους. Οι μερίδες επίσης χορταστικότατες. Καλά ψημένα και χωρίς εκπλήξεις. Αυτό περιμέναμε, αυτό μας προσφέρθηκε.

Τα κρέατα ετοιμάζει ο ψήστης που βρίσκεται στο δωμάτιο πάνω στον δρόμο και η σερβιτόρα τα παίρνει και τα πάει στην κουζίνα για να προσθέσουν τις πατάτες. Η τιμή τους? Στα 7 € το καθένα. Άψογα!
Κι ενώ νοιώθαμε ότι έχουμε τερματίσει τις αντοχές μας και γουργουρίζαμε σαν ικανοποιημένες γάτες στο πατάκι μπροστά από το τζάκι, προσγειώθηκαν στο τραπέζι μας δύο μεγάλα κομμάτια σιμιγδαλένιου χαλβά, ευγενική χορηγία του καταστήματος.

Για όλα αυτά κληθήκαμε να πληρώσουμε λιγότερα από 32€. Η απόδειξη ήρθε κανονικά, μαζί με το δελτίο παραγγελίας που έβλεπες τις μεμονωμένες τιμές τους (την πήρα μαζί μου και κανένας δεν με κυνήγησε για να την επιστρέψω όπως είχε γίνει σε τουριστικό σουβλατζίδικο στου Ψυρρή).

Η παραγγελία είχε δοθεί στα τυφλά και χωρίς τη βοήθεια καταλόγου και πραγματικά δεν είχαμε ιδέα για το τι μας περιμένει από τιμές, οπότε η έκπληξη των χαμηλών τιμών ήταν απολύτως ευπρόσδεκτη.

Την επίσκεψή μας και την πολύ θετική μας εντύπωση επισφράγισε το χαμογελαστό ξεπροβόδισμα τους και το εγκάρδιο «ευχαριστούμε» που μας χάρισαν, λαμβάνοντας το ειλικρινέστατο «Εμείς ευχαριστούμε» που ανταποδώσαμε.

Το ίδιο απόγευμα, όταν το έψαξα περισσότερο στο διαδίκτυο, έμαθα ότι ο Μάνθος που είχε ξεκινήσει αυτό το ταπεινό ταβερνάκι δεν «υπάρχει» πια. Χάθηκε στα 40 του από το 2009 από την επάρατη νόσο. Την προσπάθειά του συνεχίζει η σύζυγός του, με μεγάλες δυσκολίες φαντάζομαι γιατί εκτός τις σκληρές εποχές που διάγουμε είναι και κρυμμένο και αποκομμένο από την μεγάλη κίνηση και τα «φώτα». Όμως αυτό το πείσμα του να παραμένει εκεί και να συνεχίζει ταπεινά τον δρόμο του, με συγκινεί, με εμπνέει και με ενθαρρύνει. Αν θέλετε την άποψή μου, αυτή η προσπάθεια αξίζει επιβράβευση και υποστήριξη. Όχι χαριστικά, αλλά γιατί πραγματικά την διεκδικεί με το σπαθί της.

Για τα δικά μου δεδομένα και σύμφωνα με το είδος του μαγαζιού και την κουζίνα του, θα μπορούσα να βάλω και «4» στη γεύση. Νοιώθω λίγες ενοχές που έβαλα «3», αλλά το έκανα κυρίως για να μη δημιουργήσω μεγάλες προσδοκίες στους νέους επισκέπτες τους για τα όσα μπορούν να προσφέρουν. Εμένα στο μυαλό μου και στη συνείδησή μου, οι γεύσεις τους αξίζουν ακόμα και το «4» αφού κανένα από τα πιάτα τους όχι απλώς δεν μας απογοήτευσε, αλλά μας ικανοποίησε πλήρως.

Αν βρεθείτε προς τα μέρη τους ή αν θέλετε να συνδυάσετε τη βόλτα σας στην Πάρνηθα με καλό φαγητό, δώστε του μια ευκαιρία. Εμείς ήδη σκεφτόμαστε την επόμενη επίσκεψή μας χωρίς αυτοκίνητο αυτή τη φορά για να πιούμε ότι και όσο τραβάει η ψυχή μας…

Όπως κάνω πάντα, έχω ήδη κλέψει ιδέες για την επόμενη παραγγελία μου. Σε αυτή θα υπάρχει οπωσδήποτε και ένα πιάτο προβατίνας γιατί αυτή που πρόσφεραν σε διπλανό μας τραπέζι, τριγυρίζει ακόμα στη σκέψη μου.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Αυλώνα, Αθήνα
Απρ
28
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
10-16

Κυριακή 17 Απριλίου κι έμοιαζε σαν μια συνηθισμένη Κυριακή του Ιουνίου... Ηλιόλουστη μέρα, ιδανική για βόλτα στη φύση και δεν άργησε να παρθεί η απόφαση για κοντινή εκδρομούλα. Καφές και πρωινό λοιπόν σε ξύλινο πάγκο κάτω από τα πεύκα στο βουνό, το παιδί εκτονώθηκε στις παρακείμενες κούνιες και το δικό μας μυαλό άδειασε από τα άγχη της καθημερινότητας. Η μέρα ξεκίνησε με τις καλύτερες προδιαγραφές και με τον ίδιο τρόπο θέλαμε να συνεχίσει.

Τα στομαχάκια άρχισαν να διαμαρτύρονται και στο μυαλό είχαν καρφωθεί δύο κριτικές για αστεράτο φαγητό κάπου στο σιδηροδρομικό σταθμό της Μαλακάσας. Κατηφορίσαμε λοιπόν από τον Άγιο Μερκούριο, μεγάλη η χάρη του και με τη χρήση συντεταγμένων στο gps (38. 14' 07.78'' Ν & 23. 47' 07.60 Ε) - διεύθυνση δεν παίζει- το βρήκαμε πανεύκολα.

Δεν είχαμε κάνει κράτηση, δε χρειαζόταν άλλωστε. Διαλέξαμε ένα τραπέζι στον εξωτερικό χώρο, που ήταν τύπου αυλή με χαλίκι, όμως το ελενίτ ανέβαζε τη θερμοκρασία πάνω από τα ανεκτά επίπεδα. Δε θα έλεγα ότι είναι και ιδιαίτερα προσεγμένος, όχι βέβαια ότι είναι και κακός, θα ήθελα λίγο πιο άνετες καρέκλες. Στον εσωτερικό χώρο δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, μόνο μια ματιά περνώντας για την πεντακάθαρη ομολογουμένως τουαλέτα.

Η εξυπηρέτηση ήταν ευγενική και ζεστή, κανένα παράπονο χωρίς να διεκδικεί και δάφνες.

Ας περάσουμε στην ουσία, που φυσικά είναι το φαγητό.
Αρχικά μας έφεραν μπόλικο φρυγανισμένο ψωμί, ενώ για 4 ενήλικες και 1 νήπιο παραγγείλαμε:

- Βραστά χόρτα
Ζεστά και αρκετά παραβρασμένα, σχετικά καλή όση γεύση είχε απομείνει. Ούτως ή άλλως δε μου αρέσουν τα χόρτα ζεστά. Σε συνδυασμό με το έξτρα βράσιμο με έκαναν να τα καταναλώσω με δυσκολία.

- Κολοκυθάκια τηγανητά
Κομμένα σε μακρόστενες λεπτές λωρίδες με φίνα κρούστα από το κουρκούτι, άριστα τηγανισμένα. Δυστυχώς, υπήρχε ένα μεγάλο "αλλά". Ήταν τόσο το λάδι στον πάτο του πιάτου, που άνετα τηγάνιζες άλλη μια μερίδα. Ενώ μου άρεσαν πολύ, μετά από κάποιο σημείο με μπούχτισε το λάδι.

- Πιπεριές τηγανητές
Δε δοκίμασα, αλλά καταναλώθηκαν ευχάριστα από την υπόλοιπη παρέα.

- Τυροπιτάρι
Γενναίο το τυροπιτάρι με μπόλικη γέμιση τυριού, χωρίς καθόλου λαδίλα. Εξαιρετικό.

- 2 πατάτες τηγανητές
Χεράτες, άψογα τηγανισμένες και πολύ νόστιμες.

- Πανσέτες για 3 άτομα. Μας ενημέρωσε η σερβιτόρα πως χρεώνονται με το κιλό, η μερίδα βγαίνει περίπου στα 300γρ, οπότε θα έβαζε περίπου 1 kg για 3 μερίδες.
Τέλειο ψήσιμο, ιδανική αναλογία κρέατος-λίπους, θα τις πρότεινα χωρίς δεύτερη κουβέντα.

- 1 μερίδα παϊδάκια
Απαράδεκτα! Όχι τόσο το ψήσιμο, όσο τα κομμάτια κρέατος που επιλέχθηκαν. Ούτε σε σκύλο δε θα σέρβιρα τη συγκεκριμένη μερίδα, αν ήμουν εστιάτορας. Πιο συγκεκριμένα, ήταν συνολικά 5 κομμάτια εκ των οποίων τα 2 ήταν από μπούτι και τα υπόλοιπα 3 ήταν κόκκαλα ~25 εκατοστών το καθένα χωρίς καθόλου κρέας. Εκτός αν θεωρείται κρέας η ενός χιλιοστού πετσούλα που είχε πάνω το κάθε κόκκαλο.

- 1 χοιρινή μπριζόλα
Αξιοπρεπής τόσο στην ποιότητα κρέατος όσο και στο ψήσιμο. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

- 4 coca cola κουτάκια των 330ml

Για τα παραπάνω ο λογαριασμός ήρθε κάτι λιγότερο από 70€. Θα ήταν κλεψιά αν μέναμε πλήρως ικανοποιημένοι, τώρα η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.

Δεν ξέρω αν η απογοήτευση ήταν μεγαλύτερη επειδή:
α) πήγαμε με μεγάλες προσδοκίες
β) κάναμε επιπλέον διαδρομή επί τούτου
γ) προσπεράσαμε αρκετές πολλά υποσχόμενες ταβέρνες για να επισκεφθούμε τη συγκεκριμένη
πάντως δεν ξετρελάθηκε κανένα μέλος της παρέας.

Δεν ήταν κακή η εμπειρία, με φωτεινή εξαίρεση τα παϊδάκια, σίγουρα όμως δεν ήταν και αξιομνημόνευτη, γεγονός που με αναγκάζει να διαφοροποιηθώ στη βαθμολογία μου από τους προηγούμενους χρήστες με τους οποίους σε άλλες κριτικές σχεδόν ταυτίζομαι.

Καλά να είμαστε λοιπόν, να συνεχίζουμε τα γευστικά μας ταξίδια τόσο σε νέους όσο σε παλιούς κι αγαπημένους προορισμούς...

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Αυλώνα, Αθήνα
Απρ
01
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Αγαπητοί μου, πέρασε λίγος καιρός αλλά επανέρχομαι με μία κριτική για ένα εστιατόριο, που άνετα θα το έλεγα και παραδοσιακή ταβέρνα, τον "Μάνθο"! Είμαι κατενθουσιασμένος με αυτό το μαγαζί, και να είναι καλά το προσωπικό του, που με κόπους σε αυτές τις τόσο δύσκολες οικονομικά εποχές κατορθώνει να κρατά ανοιχτό αυτό το -κατ' εμέ- διαμαντάκι.

Και λέω διαμαντάκι, γιατί έχω -προσωπικώς- βαρεθεί όλα αυτά τα εστιατόρια ή τις μετα-μοντέρνες ταβέρνες της Αθήνας, με τα αλλοπρόσαλλα ονόματα και τη νουβέλ κουιζίν και την αγαρμποσύνη των ιδιοκτητών, που θέλουν να μας ή να με πείσουν ότι το δήθεν είναι άποψη!

Για να είμαι ειλικρινής, βέβαια, τι να περιμένω από ένα αθηναϊκό εστιατόριο που επιλέγει να αποκαλείται: "ο ανθός της κουκουβάγιας", "η ρίγανη του βυθού", "μέλι και ταχίνι" ή "το νύχι της γεύσης". Αγαπητοί μου επιχειρηματίες, οι περισσότεροι εξ ημών δεν επιθυμούμε να μυηθούμε στα παραμύθια αλλά σε καλές και ποιοτικές γεύσεις, όσο το δυνατόν ανόθευτες...
Και ναι, εγώ αυτό το εστιατόριο ή το ταβερνάκι το βρήκα και είναι ο Μάνθος. Και βρίσκεται κοντά στη Μαλακάσα, στον σταθμό του τραίνου "Σφενδάλη". Εκεί θα βρεθείτε οδικώς ακολουθώντας τον αυτοκινητόδρομο προς Λαμία/Χαλκίδα ή σιδηροδρομικώς από το Σταθμό Λαρίσσης με τα τραίνα που αναχωρούν προς Χαλκίδα. Και σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Τρεις φορές έχω βρεθεί στον "Μάνθο". Και τις τρεις χειμώνα. Και τις τρεις απόλαυσα το φαγητό μου τόσο όσο δεν το περίμενα, με τη συνοδεία λαϊκών τραγουδιών του Μπαγιαντέρα, του Τσιτσάνη, του Καλδάρα, του Χιώτη...

Ο χώρος είναι άνετος, με αρκετά τραπέζια αλλά χωρίς να τρως και να χτυπά το μαχαίρι σου την καρέκλα του διπλανού τραπεζιού. Υπάρχει άπλα. Και τον χειμώνα υπάρχει ένα εξαιρετικό τζάκι με τα ξύλα να δίνουν άλλη χάρη στο ταβερνάκι. Αλλά και το καλοκαίρι είναι ωραία, να κάτσεις έξω, κάτω από τον παχύ ίσκιο των δέντρων. Και αφού αποφάς προτείνω αγαπητέ μου λάτρη του καλού φαγητού να πας και έναν περίπατο προς την πίσω πλευρά της Πάρνηθας. Να θαυμάσεις την φύση της αττικής γης και να αισθανθείς να ευφραίνεται η ψυχή σου με την ομορφιά του πρασσίνου, αφού πρώτα έχει ευφρανθεί και το στομάχι μας...

Στον "Μάνθο" βρέθηκα πάλι την περασμένη Παρασκευή. Εκμεταλλευόμενος την αργία της 25ης Μαρτίου πήρα το αγαπημένο μου παρεάκι και μετά από μία στάση στην γραφικότατη λίμνη Μπελέτσι βρεθήκαμε στην Σφενδάλη.

Έβρεχε και τρέξαμε να μπούμε στο ταβερνάκι μας. Βρήκαμε ένα μεγάλο τραπέζι δίπλα στο τζάκι και με χαρά το πιάσαμε... Η ιδιοκτήτρια, όπως και η κοπέλα που μας σέρβιρε, με ένα μεγάλο χαμόγελο μας υποδέχθηκε και σε λίγο μας πλησίασε για να μας χαιρετίσει και να πάρει την παραγγελία μας: παντζάρια φρέσκα με τα φύλλα τους, τηγανόψωμο, μία χοιρινή μπριζόλα και μπακαλιάρο σκορδαλιά, και για συνοδευτικό ένα μισόκιλο κρασάκι λευκό...

Πρώτα μας ήρθαν τα πατζάρια. Μπορεί η μερίδα να μην ήταν από τις μεγαλύτερες που έχω φάει, αλλά ήταν φρέσκα, με δροσερά φύλλα και ωραίο λαδάκι, που βουτούσες σε αυτό το ζεστό ψωμί που μόλις είχε βγει από τα κάρβουνα... Και όταν σε λίγο ήρθε και η σκορδαλιά, ε τότε τα πατζάρια εξαφανίστηκαν ως που να πεις κύμινο!

Μετά από μερικά λεπτά ήρθε και το τηγανόψωμο. Ένα αφράτο, λαχταριστό, μεγάλο τηγανόψωμο, με μπόλικη γέμιση τυριού! Μπόλικη όμως! Όχι σαν τα τσιγκούνικα που τρώμε στην Αθήνα, που αναζητάς το τυρί με φακό μεγεθυντικό! Το αφήσαμε λίγο να κρυώσει γιατί μόλις είχε βγει από το τηγάνι. Είχε βεβαίως το λαδάκι του, αλλά τηγανόψωμο χωρίς λίγο λαδάκι παραπάνω δε λέει. Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Και εκεί που είχαμε αρχίσει να τελειώνουμε τα πατζάρια και το τηγανόψωμο ήρθε ο μπακαλιάρος. Τρία ζουμερά, μεγάλα κομμάτια μπακαλιάρου, τηγανισμένα σε κουρκούτι. Αλλά όχι σαν ένας μεγάλος λουκουμάς, που σε λιγώνει το κουρκούτι από τη λαδίλα του. Είχε μία λεπτή κρούστα γύρω από το σώμα του ψαριού και με ελάχιστη λαδίλα. Εύγε στη μαγείρισσα! Πάντα έτσι να μαγειρεύει. Και με μία πικάντικη και αρκούντως "σκορδάτη" σκορδαλιά, που μου θύμισε την αλιάδα του νησιού μου, της Κεφαλονιάς. Να πω την αλήθεια μου θύμισε τον μπακαλιάρο που κάνει η μάνα μας (δηλαδή οι 60άρες και 70άρες σήμερα μανάδες μας)...

Και καθώς με βλέπει η ιδιοκτήτρια να παρατηρώ το παρεάκι μου να καταβροχθίζει το μπακαλιάρο, ήρθε ταχύτατα με την μπριζόλα στο χέρι...

Και όταν λέμε μπριζόλα, εννοούμε μπριζόλα! Χοιρινή, μεγάλη! Με ελάχιστο λίπος, ζουμερή και μαλακή. Τη συνόδευαν μερικές πατατούλες, που θα τις ήθελα να πω την αλήθεια πιο ξεροψημένες. Αλλά μην τα θέλω και όλα, ε!

Για την μπριζόλα θα σας πω ότι ήταν μεγάλη ή τέλος πάντων τόσο μεγάλη που ένα αθηναϊκό μαγαζί του κέντρου συνήθως σου σερβίρει τη μισή και σου κάνει και χάρη!

Το γεύμα ήταν εξαιρετικό και το κρασάκι ήταν επίσης γλυκόπιοτο και δροσιστικό.. Και δίπλα να έχεις τα κούτσουρα του τζακιού να καίνε και να σκέφτεσαι πόσο όμορφη είναι η ζωή όταν μπορείς και γεύεσαι ανόθευτες και "απείραχτες" γεύσεις της φύσης... Εγώ πάντως έτσι αισθάνθηκα. Και μάλιστα απόλαυσα στο τέλος και τον σιμιγδαλένιο χαλβά κέρασμα του μαγαζιού..

Θα σας πω ότι πληρώσαμε 25 ευρώ, μόνο! Όταν για να φας μία μπριζόλα στο κέντρο της Αθήνας (πιο κέντρο δεν γίνεται) οι τιμές δεν υποχωρούν κάτω των 12 ή 13 ευρώ! Ααααααχ

Αν συνεχίσουν έτσι οι Αθηναίοι φίλοι μας, θα μας ψάχνουν στον "Μάνθο" αλλά τότε θα είναι αργά.. Γιατί την επιλογή μας την έχουμε κάνει.

Θέλουμε καλό φαγητό, μεράκι στο μαγείρεμα, αγάπη από τον ιδιοκτήτη και το προσωπικό και χαμόγελο. Και το χαμόγελο στον "Μάνθο" είναι πληθωρικό! Και για αυτό θα ξαναπάω και θα ξαναπάω και θα ξαναπάω...
Γιατί το αξίζει....

Αυτά τα ολίγα από εμένα και ραντεβού σύντομα με μία ακόμα κριτική στις γευστικές γειτονιές της μεγάλης μας πόλης....