Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

19 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Θα είμαι σχετικά σύντομος, δεδομένου ότι έχουν προηγηθεί εξαιρετικά αναλυτικές και κατατοπιστικές κριτικές των φίλων ΡΡ_ΤΙΝΑ, ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ και ΤΡΩΓΩΝ.

Ας αρχίσουμε ανάποδα: Αξίζει μια επίσκεψη! Μέχρι τώρα ήξερα μόνο ένα αξιοπρεπές ψαρομάγαζο στο κέντρο της Αθήνας, την ΤΡΑΤΑ στην οδό Θεμιστοκλέους. Γράψτε λάθος, υπάρχουν δύο, καθένα με τα υπέρ και τα κατά του. Αναφορικά με το ΑΙΟΛΟΥ 68 τώρα, αυτό που με την πρώτη ματιά, και το εννοώ αυτό κυριολεκτικά, φαίνεται μειονέκτημα, το ότι δηλαδή βρίσκεται στο βάθος μιας σκοτεινής στοάς, χωρίς κάτι να υποδεικνύει την ύπαρξή του, αποδεικνύεται τελικά σημείο θετικό. Έχεις αφήσει πίσω σου την πολύβουη Αιόλου, που ειδικά το βράδυ δεν εκπέμπει και τις καλύτερες μυρουδιές, και κατευθύνεσαι σε ένα ολόφωτο χώρο, με όλη την στενόμακρη πρόσοψή του κλεισμένη με τζαμαρία, και με ένα ειδυλλιακό σχεδόν θα έλεγα κηπάκο απέναντι. Αυτά τα δέκα τραπέζια, όταν ο καιρός επιτρέπει, γίνονται ανάρπαστα. Τον υπόλοιπο περιβάλλοντα χώρο ξεχάστε τον, το εστιατόριο είναι θαρρείς τοποθετημένο στον ακάλυπτο χώρο που αφήνουν τα γύρω μέγαρα σαν τη μύγα μέσ’ στο γάλα.

Μπαίνοντας σε υποδέχεται μια στενόμακρη μπάρα με μια ψαρούκλα να κοσμεί την ποδιά της και φωτισμό που παραπέμπει αμέσως σε νησί. Κρίμα που κατά κάποιο τρόπο πάει χαμένη, δεν είδα κανένα να κάθεται εκεί για το ποτό του. Ο συνδυασμός λευκού, καλαμιών και πέτρας αναλαμβάνει τα υπόλοιπα, δημιουργώντας την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο νησί όποιου ελληνικού πελάγους θέλετε – για να σκάσει από τη ζήλεια ο φίλος μας ο Ταγίπ. Πολύ βολικά τραπέζια και καθίσματα, σε μέρη όπου η παραγγελία συνήθως αποτελείται από πολλά πιάτα είναι το λιγότερο σπαστικό να απαιτούνται ακροβατικές ικανότητες για να βολευτούν όλοι και όλα. Γουστόζικα χάρτινα τραπεζομάντιλα με μοτίβο, τι άλλο, ψαράκια, και στο τραπέζι περιμένει ήδη ένα μπλε κουβαδάκι με τα σερβίτσια, χαρτοπετσέτες και φέτες φρέσκο ζυμωτό ψωμί.

Η κράτηση που έκανα για Σάββατο βράδυ αποδείχθηκε τελικά περιττή και ομολογώ ότι με παραξένεψε το ότι η πληρότητα του μαγαζιού σε όλη τη διάρκεια της παραμονής μας με το ζόρι έφθασε το 50%, όταν στα πέριξ δεν υπήρχε άδεια καρέκλα ούτε για δείγμα, όπου βέβαια τα πέριξ φιλοξενούν κυρίως μαγαζιά όπου συχνάζει νεολαία με low budget. Τέλος πάντων, δουλειά του management είναι να βρει τι φταίει.

Σίγουρα δεν φταίει το σέρβις. Από την τηλεφωνική κράτηση στην υποδοχή, τη λήψη της παραγγελίας, το σερβίρισμα, τη φροντίδα για ό, τι έξτρα θελήσαμε, την πληρωμή και το ξεπροβόδισμα, όλα κύλησαν χαλαρά, ευγενικά, αποτελεσματικά και αλάνθαστα.

Το προσωπικό επαρκές, η ιδιοκτησία παρούσα όπως πρέπει, όλα καλά. Στα υπέρ το γεγονός ότι σε όλο τον εσωτερικό χώρο τηρείται η απαγόρευση του καπνίσματος, υπάρχει άλλωστε έξω χώρος όπου οι fumatori μπορούν, αν θέλουν, να παίξουν και δίτερμα.
Ο κατάλογος ένα απλό, καλογραμμένο δισέλιδο χωρίζεται στις εξής κατηγορίες: Ορεκτικά (5 έως 6,5), Σαλάτες (5 έως 10 για τα βραστά λαχανικά [! ]), Αλμυρές καπνιστές μπουκιές (4,5 έως 13 για sashimi τόνου), Μαλάκια (7 έως 13 για τα πιάτα με γαρίδες), Η ψαριά μας (7,5 η αθερίνα, 80 ο αστακός, τοποθετημένα σε βιτρίνα με πάγο, είδα μόνο μια παρέα να την επισκέπτεται), Κάτι για να τσιμπήσουμε (8 έως 36 για την προφανώς για πολλά άτομα παέγια) και Το αντέχεις (surf and turf, 11 έως 45 για το φιλέτο γοργόνα). Λίστα ποτών χωριστή σε άλλο δισέλιδο, λίαν περιεκτική.

Αν με την παράθεση αριθμών δημιούργησα αθέλητα την εντύπωση ότι οι τιμές είναι τσιμπημένες, αυτό δεν είναι σωστό. Κλασσική περίπτωση όπου δίνεις τρεις ντοματούλες με ήσυχη συνείδηση. Η τετραμελής παρέα μας παρήγγειλε έξι πιάτα (δεν καταφέραμε να τα φάμε όλα, οι μερίδες καθ’ όλα ικανοποιητικές σε ποσότητα) και τρία μισόκιλα εξαιρετικού λευκού house wine στη σωστή θερμοκρασία και πλήρωσε λίγο πάνω από 90 ευρώ (λίγο κάτω από 80 ήταν τα φαγητά). Η αρχική πλαστική φιάλη αντικαταστάθηκε στη συνέχεια με κρύο νεράκι σε μπουκάλι.

Η κουζίνα με σκαμπανεβάσματα. Στην πρώτη θέση η τραγανή ceasars με καπνιστό βουτυρόψαρο, θα μπορούσε να φαγωθεί και ως ατομική μερίδα, εξαιρετική. Πάρα πολύ καλή και η μπραντάδα (= μπουκιές μπακαλιάρου με υπέροχη σάλτσα ντομάτας). Απλά δροσερή η καβουροσαλάτα με το καβούρι πάντως να ακούγεται, απλά βαρύς με νοστιμούτσικη σάλτσα ο Σατανάς (= γαρίδες bloody mary + πατάτες τηγανιτές + κίτρινο τυρί = too much) και απλά καυτερό το χταπόδι μπουγιουρντί (μπουγιουρντί = πιάτο που επινοεί ο σεφ από το πουθενά, εφόσον είναι πικάντικο). Απογοητευτική, ίσως επειδή είχαμε πια χορτάσει, η μακαρονάδα με θαλασσινά, σίγουρα πανάκριβή για τα 22,5 ευρώ της. Το επιδόρπιο (χαλβάς νηστίσιμος και χαλβάς αρτύσιμος) βαρετός ως προς την πρώτη, εξαιρετικός και ασυνήθιστος ως προς τη δεύτερη επιλογή (τελικά αποδεικνύεται ότι η αμαρτία είναι γλυκιά).

Όπως είπα και στην αρχή: Μια δοκιμή θα σας πείσει. Χαλαρώστε. μην πάρετε πολλά και μην παραλείψετε τα must order που ανέφερα.

14 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Η Αθήνα ως παλίμψηστο. Από τη Φτερού που ακόμα πουλάει τα φτερά της στην Αιόλου για τα μαγαζιά, σύμβολο μιας μικροαστικής ακμής της δεκαετίας του ’60, έως το Χρηματιστήριο σύμβολο τόσο της (αρχιτεκτονικής) ακμής του μεσοπολέμου όσο και της (οικονομικής) ακμής της ύστερης μεταπολίτευσης. Από την Βαρβάκειο Αγορά δείγμα της απόπειρας της χώρας να αποκτήσει υγειονομική πολιτική και να κοιτάξει το μέλλον και από τα πατσατζίδικά εντός (και τριγύρω αυτής) απόδειξη μιας Αθήνας που ξενυχτούσε διότι καλοπερνούσε. Ένα από αυτά τα πατσατζίδικα εντός της Βαρβακείου ήταν ο Παπανδρέου. Εξήλθε αυτής και πήγε εκεί που στεγάζεται σήμερα το Αιόλου 68. Όμως οι εποχές είχαν αλλάξει. Μειωθήκαν τόσο οι ξενύχτηδες, η πραγματικότητα ξεπέρασε τον Παπαθεμελή, όσο και τα γούστα αυτών. Δεν τρώγαν πλέον ‘πατσά’ αλλά κομψά αμφίψωμα με κατεψυγμένα περιεχόμενα και χημικές σάλτσες-σαλάτες.

Πάει λοιπόν ο Παπανδρέου, μας άφησε χρόνους, σαν τον συνεπώνυμό του. Στη θέση του άνοιξε η απόδειξη ότι η μεγαλοαστική τάξη γουστάρει να παίρνει μάτι πώς ζει ο λαός, ένα μαγαζί το οποίο ήρθε να αποδείξει ότι το κέντρο των μεγάλων πόλεων σώζεται από την παρακμή μόνο όταν ακριβαίνει. Πληρώνει το κόστος της αυθεντικότητας και γίνεται ελεγκάντ αλλά και λίγο δήθεν. Πουλάει λαϊκότητα αλλά την αποδιώχνει. Κλείνουν πατσατζίδικα και ανοίγουν μαγαζιά που σερβίρουν αστακό με μπριζόλα. Αλλά αυτή είναι η μαγεία του κέντρου της Αθήνας. Το Αιόλου 68, που μυρίζει γαλλικά, κατηχητικό και πιάνο, είναι 100 μέτρα από το ουζερί ο Άρης που μυρίζει ωμή κρεατίλα και ψαρίλα. Έτσι όπως το Ideal ήταν μεσοτοιχία με τον Καπετάν Μιχάλη… Το κέντρο της αθηναϊκής μητρόπολης χωράει τα πάντα αρκεί να έχουν έρεισμα και ποιότητα… Και εδώ νομίζω ότι υπάρχει και έρεισμα και ποιότητα.

Σε μια (πραγματικά) τελευταία για καιρό γαστρονομική έξοδο πήραμε νάχουμε:

Μια κυκλαδίτικη σαλάτα, ήτοι χωριάτικη με ξυνοτύρι, στα 8,00 ευρώ. Ωραία, κρουστή και εύρωστη.

Μία χταποδοσαλάτα. Μη σε μπερδεύει ο τίτλος. Είναι ένα μεζεδάκι για ούζο. Είναι σαλάτα όσο και η ρεγγοσαλάτα και χταπόδι έχει δειγματοληπτικά. Θα μπορούσε να έλκει τον τίτλο της από οιοδήποτε εκ των συστατικών της: κάππαρη, πιπεριά, θυμάρι (ή θρούμπι, εκεί τόχασα). Όλα ψιλοκομμένα σε ένα εύγεστο, ελαφρώς ξυδάτο, και δροσερό σύνολο. Στα 5,00 ευρώ. Σερβιρισμένη στο παλιό μπολάκι του παγωτού το μέγεθός της ήταν μέγεθος μεζέ. Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ.

Μπραντάδα Σαντορίνης. Ήτοι, μπουκιές παναρισμένου τηγανιτού μπακαλιάρου καλυμμένου με την καλλίτερη σάλτσα ντομάτας που έχει φτιαχτεί ποτέ. Ξέρω ότι ένας μέσος συγγαστρονόμος θα πει «μα καλά, πλάκα με κάνεις, σάλτσα ντομάτα είναι, πόσο φοβερή μπορεί να είναι;» Απεριόριστα θα πω εγώ. Η τιτανομεγιστοτεράστια γαστρονομική μαγκιά της με έκανε για πρώτη φορά στη ζωή μου να φωνάξω το μάγειρα να πω ευχαριστώ. Ήρθε η σου σεφ, απότι μούπαν, ένα κοριτσάκι μια σταλιά στο δέμας αλλά με τεράστια γαστρονομικά κακάλια αν μου επιτρέπεται. Είχε 10 ευρώ και απλά δίνει άλλο ορισμό στην έννοια του στοματικού σεξ. Ευχαριστώ εκ νέου. Η μαγκιά είναι στα απλά. Όχι εκεί που έχει πέσει μισό κιλό βούτυρο και πέντε ζωμοί.

Μύδια μπουγιουρντί (8,00 ευρώ). Διασταύρωση αχνιστών μυδιών και μυδιών σαγανάκι. Ή να το πούμε αλλιώς. Η παρασκευή των αχνιστών με τα συστατικά του σαγανακίου. Πάρα πολύ ωραίο. Είχε και ωραίο ζουμάκι ελαφρώς καυτερούλι που πήγαινε με το αμέσως από κάτω.

Ψητό σαλάχι, κατεψυγμένο (9,00 ευρώ). Είχε αρπάξει από τη μια πλευρά και είχε σερβιριστεί τ’ ανάσκελα. Κατά τα λοιπά ήταν το αναμενόμενο, ψητό σαλάχι. Εμένα μου αρέσει πολύ. Κυρίως με το ανωτέρω καυτερό ζουμάκι ήταν πολύ όμορφο. Μου θύμιζε ένα αχνιστό σαλάχι οπού ‘παιρνα ένα καλοκαίρι στον Όρμο Πανόρμου στην Τήνο, στο Μαΐστρο αν θυμάμαι καλά… Αχ το θέρος όταν το πλημμυρίζει ο έρως είναι το πιο φυσικό το μέρος ίνα καταστείς ευτυχής βέρος…

Γαριδάκι τηγανιτό τράτας, ήτοι ελαφρώς μεγαλύτερο από αυτό της Σύμης. Αλλού το λένε Κύμης. Στα 6,00 ευρώ. Μια χαρά. Καλό τηγάνι. Λίγο βαρύ το αλεύρι.

Είχε μια αξιοπρεπή ποικιλία από ούζα. 12, Βαρβαγιάννη, Αφροδίτη Βαρβαγιάννη στα 15 (!! ), που λόγω σπανιότητας εμφάνισης αλλά και ποιότητας ίσως και να δικαιολογείται, Ματαρέλλη, Στουπάκη, Απαλαρίνα, Μπαμπατζίμ, Πλωμάρι, Άδολο, τα οποία ανάλογα την δημοφιλία και την περικετικότητα σε αλκοόλη εκυμαίνονταν από 9-15 ευρώ.

Νερό (του λίτρου) και ψωμί, 2 ευρώ έκαστο.

Εκέρασε μετά γλυκάκι, ήτοι σιμιγδαλένιο χαλβά με γάλα (είχα να φάω τέτοιο ωραίο πράμα από το Πέταλο στην Κυψέλη) και ένα cookie με κρέμα λεμονιού, του οποίου θεωρητικά εγώ είμαι εχθρός αλλά αυτό ήταν καλό.

Εν τω συνόλω, έξω νερό και ούζο, πληρώσαμε 24 ευρώ κατά κεφαλήν. Να πούμε ότι όταν βάζεις 2 ευρώ το λίτρο το νεράκι είναι παραπλανητικό το να αφαιρείς στο κατά κεφαλήν το νερό. Αλλά ας έχει…

Η γαστρονομική προσέγγιση του μαγαζιού ενδιαφέρουσα. Δυστυχώς κάνα-δυο διαφορετικά εδέσματα που εζητήθησαν, surf n’ turf όπως ορθώς αναφέρει η PP TINA, όπως πχ τα scrambled eggs με αβγοτάραχο, ή άλλα μη μαζικά αναλισκόμενα, όπως πχ ο παστουρμάς μπακαλιάρου, δεν υπήρχαν. Προσθέτει ποικιλία και άρα ενδιαφέρον στο κέντρο της Αθήνας. Προορίζεται να δουλέψει βασικά με τουρίστες και εργαζόμενους από τις γύρω τράπεζες και επιχειρήσεις. Ο (κατεψυγμένος) αστακός με μπριζόλα δεν είναι το φόρτε του μέσου Έλληνα εν έτει 2017. Είναι ένα μαγαζί που άργησε να ανοίξει 10-12 χρόνια ή προηγείται άλλα τόσα. Αν επιβιώσει του παρόντος σκοπέλου προβλέπω μέλλον λαμπρό. Αν…

Κατά τα λοιπά, το μέρος σα μέρος, είναι από καλό έως άριστο. Λευκό κονίαμα με εμφανή πέτρα και καλάμια αποπειράται να σε παραπέμψει σε νησί. Και νομίζω ότι λόγω και της τοποθεσίας, ένα δρομάκι κάτι μεταξύ αδιεξόδου και στοάς, το καταφέρνει. Πολύ ωραία έπιπλα, φρέσκα και μοντέρνα, πολύ ωραία αυλίτσα, η οποία επί Παπανδρέου (του παΤΣατζή) δεν υφίστατο. Πανέμορφα μαχαιροπίρουνα. Γενικά ο χώρος αποπνέει κάτι φρέσκο, ελαφρύ και σχετικά μοντέρνο. Σε όποιον αρέσουν αυτά τα μέρη βουρ στον πατσά, που δεν σερβίρεται πλέον.

Το σέρβις ήταν αυτό το νεανικό-επαγγελματικό-ευγενικό κι απρόσωπο. Κανένα πρόβλημα αλλά και κανένας λόγος να το θυμάσαι.

Σε γενικές γραμμές; Κοίτα, γαστρονομικά έχει ενδιαφέρον. Αναμφίβολα. Το μέρος είναι ωραίο. Οπωσδήποτε. Απλά μου θυμίζει λίγο ρωμαϊκή αρένα. Εκεί που ευγενείς και μη βλέπαν τους χριστιανούς να τους τρώνε τα λιοντάρια. Εκεί που πήγαινε η Καρέζη να χαζέψει κοροϊδάκια… Αλλά ας το πούμε κοινωνικό ασμπέτε κατά Εξαρχάκο/Γιουλάκη για να συνεχίσω με τις ελληνικές ταινίες. Εμένα μου βγάζει κάτι δήθεν αλλά όχι σε βαθμό που να μην αξίζει να ξαναπάω. Στέκι μου όμως δεν θα το κάνω ποτέ.

VfM τώρα, ναι, είναι τσιμπημένο. Το 24 κατά κεφαλήν κατά τα ανωτέρω δεν είναι αντιπροσωπευτικό διότι πήραμε πάρα πολλά. Πες 20-22 ευρώ το άτομο χωρίς νερό και ποτό. Δεν είναι τραγικό. Δεν είναι ‘κελεπούρι’. Για τις μέρες μας σίγουρα δεν είναι λίγα. Αλλά βάλε και το θέαμα… Άνθρωποι που το κέντρο δεν είναι το φόρτε τους μπορούν να πάνε στο Αιόλου 68 και να δουν τι γίνεται δυο μέτρα από την Ευρυπίδου και την Αθηνάς. Έχουμε και εσωτερικό τουρισμό... Γαστρονομικά πάντως, και πέρα από την πλάκα, χρειαζόταν κάτι τέτοιο στο κέντρο. Και στους πρωτοπόρους ανθρώπους, ασχέτως αν το εγχείρημά τους μας είναι αρεστό ή όχι, οφείλουμε ένα μπράβο.

Ο Παπανδρέου είχε ανοίξει στο μακρινό 1898. Το 1933, λίγα χρόνια μετά τη λειτουργία του Χρηματιστήριου στην οδό Σοφοκλέους, σε κτήριο του Ζουμπουλίδη με εκλεκτικιστικά (δηλ. εκλογή-επιλογή από διαφορετικά αρχιτεκτονικά στυλ) ήτοι μεταβυζαντινά και αρχαιοελληνικά στοιχεία που αποκρυσταλλώνουν την -παρά τα προβλήματα- εθνική αυτοπεποίθηση της εποχής, ο Πέτρος ο Κυριακός τραγουδούσε:

Η γυναίκα είναι πράμα μυστήριο, παραπειστήριο, το αλητήριο.
Που σε παίρνει από το Χρηματιστήριο και σε πάει στο Δημοπρατήριο.

Τραγική ειρωνεία εκεί που υπήρξαν οι πρώτες χρηματιστηριακές δραστηριότητες, ήτοι στο Καφενείο η Ωραία Ελλάς, λίγο πιο κάτω στην Αιόλου, να λειτουργήσει Δημοπρατήριο (πλατεία Δημοπρατηρίου, πάνω από τον Θανάση με τα κεμπάπ). Βλέπεις υπήρχε η αυτογνωσία τότε της ματαιότητας και το Δημοπρατήριο ήταν δίπλα στο Χρηματιστήριο. Κατά πως λένε και στην ταινία Business στα Βαλκάνια:
-Το χρήμα είναι στρογγυλό για να κυλάει.
–Το χρήμα είναι χάρτινο για να το παίρνει ο αέρας.
Κι ας προσθέσω ταπεινά κι εγώ:
Το χρήμα είναι πλέον άυλο σαν τα πνεύματα, γι’ αυτό κι άλλοι το λατρεύουν κι άλλοι το φοβούνται. Όλοι όμως θέλουν να το έχουν με το μέρος τους…

09 Απρ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Την ύπαρξη του Αιόλου 86 (με τον «παιχνιδιάρικο» και λίγο δυσδιάκριτο τρόπο αναγραφής του στην πινακίδα τους) ανακάλυψα πριν από μερικές βδομάδες όταν τυχαία το βλέμμα μου έπεσε στο βάθος μιας στοάς που ξεκινάει από την Αιόλου, λίγο μετά την Πλατεία Κοτζιά και στα αριστερά σου όπως κατηφορίζεις προς το Μοναστηράκι.

Είναι το ίδιο σημείο που κάθε Κυριακή τράβαγαν την προσοχή μου δυνατοί ήχοι αφρικάνικης μουσικής (θρησκευτικής και μη) και κυρίες με εμφανή καταγωγή από αυτήν την ήπειρο, ξεπρόβαλαν με άκρως ζωηρόχρωμα και πληθωρικά φορέματα που είμαι σίγουρος ότι θα ζήλευε αφάνταστα η οικογένεια Φλωρινιώτη. Αυτοί οι λαοί λατρεύουν το χρώμα. Μπορεί στα μάτια κάποιων αυτό να φαντάζει υπερβολικό ή ακόμα και ακαλαίσθητο, εγώ όμως το απολαμβάνω και συμφωνώ απόλυτα με το ότι υποστηρίζουν και κρατάνε ζωντανή την κουλτούρα τους, χιλιάδες μίλια μακριά από την γενέτειρά τους. Αλλά και απλά να το σκεφτείς… είναι ανόητο που αυτοί φοράνε χρώματα ή μίζεροι κάποιοι από εμάς που μας ενοχλεί κάτι τέτοιο. Ή μήπως η μόδα πλέον μας επιτάσσει αποκλειστικά και μόνο τι θα φοράμε? Γιατί γι αυτούς δεν είναι μόδα, είναι ανάγκη. Συνδέεται περισσότερο με έννοιες όπως «ρίζες», «πρόγονοι» και «πολιτισμική ταυτότητα».

Έχω την εντύπωση ότι στο σημείο που τώρα βρίσκεται το Αιόλου 68, για χρόνια πολλά υπήρχε κάποιο άλλο εστιατόριο που μου είχε μπει η ιδέα ότι ήταν μαγειρειό. Στην σκέψη μου, ήταν από αυτά τα παραδοσιακά ταβερνάκια που υπήρχαν στην γύρω περιοχή και τάιζαν εργαζόμενους και πελατεία της γειτονικής κρεατοψαραγοράς. Ακόμα έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη μου μία νύχτα (ή μάλλον άγρια ξημερώματα), 20 και βάλε χρόνια πριν, που μπήκα με την παρέα μου στα σωθικά της αγοράς και ψιλοζαλισμένοι από το αλκοόλ και την νεότητά μας, σβήσαμε την πείνα μας με κρεατόσουπα που μας πρόσφερε ένα κουτούκι που βρισκότανε εκεί (και που ίσως βρίσκεται ακόμα…).

Επειδή πάντα μου αρέσει να ανακαλύπτω νέα μέρη κι επειδή είμαι λάτρης του κέντρου, ζήτησα από την παρέα μου να περάσουμε μέσα από την στοά, να το πλησιάσουμε και να πάρω μία πρώτη ιδέα από αυτό ώστε να το έχω ή όχι στα υπόψην μου. Η πρώτη εικόνα που αποκόμισα ήταν άκρως θετική και καταγράφηκε αυτόματα στον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου μου που κρατώ τις προτάσεις για επόμενες επισκέψεις μου σε εστιατόρια. Θυμάμαι συγκρατημένη πολυτέλεια και σωστή αισθητική. Κόσμος στα δικά μου επιθυμητά ηλικιακά δεδομένα και ύφος. Το στυλ της πελατείας που –συνήθως- έχει ως αρχή της να σέβεται αυτόν που προσπαθεί να απολαύσει το γεύμα του στο διπλανό τραπέζι.

Μία Κυριακή μεσημέρι, μετά από μία μεγάλη βόλτα μας στο κέντρο της Αθήνας και σουλάτσο στα γαντζωμένα στον λόφο Αναφιώτικα, πέσαμε πάλι στο δίλημμα για το που θα κάτσουμε για ουζάκι και μεζεδάκια. Ψιλοεγκλωβιστήκαμε στις εκεί περιοχές αφού δεν είχαμε πάρει μαζί μας αμάξι σκεπτόμενοι το ενδεχόμενο του ότι θα πιούμε λίγο παραπάνω. Και το αλκοόλ δεν πάει ποτέ σετάκι με το τιμόνι. Αν και λατρεύω το κέντρο, συνήθως το αποφεύγω για Κυριακή μεσημέρι γιατί σχεδόν παντού γίνεται ο κακός ο χαμός. Μετά από μια σύντομη βόλτα στα στενά της Πλάκας όπου δεν υπήρχε ελεύθερο ούτε πεζούλι, περνώντας ανάμεσα από κοπάδια επισκεπτών, αποτραβηχτήκαμε λίγο πιο μακριά από τις εκεί περιοχές. Τότε ήρθε στο μυαλό μου το Αιόλου 86, έριξα την πρόταση στην υπόλοιπη παρέα και συμφωνήσαμε να του δώσουμε μία ευκαιρία.

Πλησιάζοντας έσπασαν τις μύτες μας οι μυρωδιές από τα θαλασσινά τους, στα οποία προσανατολίζεται κυρίως η κουζίνα τους. Το ίδιο είχαν πάθει και καμιά 15αριά γάτες που ήταν σε φάση ντελίριου και το είχαν περικυκλώσει περιμετρικά σαν σκηνικό από ταινία του Spielberg.
Πολύ καλή εντύπωση μας έκανε το ότι με το που πλησιάσαμε, έσπευσε να μας ανοίξει την πόρτα και να μας καλωσορίσει ένας κύριος που αν κρίνω από τον τρόπο που στην συνέχεια περιφερότανε στον χώρο, ήταν ή ο ιδιοκτήτης ή ο υπεύθυνος του καταστήματος. Αντίστοιχα, μας έκανε το ίδιο πολύ κακή εντύπωση το ότι όταν περάσαμε ακριβώς δίπλα του την ώρα που αποχωρούσαμε, κι ενώ ήταν μόνο 1-2 μέτρα μακριά από την πόρτα όχι απλώς δεν μας ευχαρίστησε αλλά δεν μας έδωσε καν σημασία. Μάλλον γιατί το παραδάκι είχε ήδη πέσει. Όμως ένας καλός μαγαζάτορας και επιχειρηματίας σε χαιρετάει το ίδιο εγκάρδια και κατά την έξοδο, επενδύοντας στο μέλλον…

Μιας και το ξεκίνησα με το θέμα της εξυπηρέτησης, θα συνεχίσω λίγο ακόμα με αυτόν τον τομέα. Εκτός του κυρίου που προανέφερα και ο οποίος στην συνέχεια μας τοποθέτησε σε ένα πολύ ωραίο και άνετο τραπέζι φροντίζοντας πρώτα να μας ρωτήσει εάν καπνίζουμε ή όχι, ήρθαμε επίσης σε επαφή με μία νεαρή και έναν γενειοφόρο νεαρό. Θα βαθμολογούσα με απόλυτο 10άρι την νεαρή, η οποία έπαιξε δευτερεύοντα ρόλο στην εξυπηρέτησή μας ενώ θα χαρακτήριζα εντελώς άνευρο το service που δεχτήκαμε από τον νεαρό. Αγέλαστος και εντελώς μα εντελώς μη κατατοπιστικός. Δεν είναι τυχαίο ότι χρειαστήκαμε 2-3 λεπτά για να παραγγείλουμε ένα ποτήρι κρασί!!! Για να γίνω πιο συγκεκριμένος…

Ρωτάμε ανάμεσα σε ποιες δυνατότητες έχουμε να επιλέξουμε για ένα ποτήρι λευκό κρασί.
Η απάντηση είναι ότι έχουν μοσχοφίλερο, ασύρτικο και μαλαγουζιά (δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν ακριβώς αυτές οι ποικιλίες, πάντως ήταν τρεις). Το άτομο που επιθυμούσε να πιει κρασί επέλεξε μία από αυτές και η απάντηση του σερβιτόρου με ελαφρύ αλλά εμφανές μειδίαμα ήταν ότι δεν καταλάβαμε καλά (μα όλοι μας???) και ότι στην ουσία όλα όσα μας είπε αφορούν το ίδιο κρασί, το οποίο είναι πολυποικιλιακό. Επειδή κανένας από τους πέντε της παρέας μας δεν είχε καταλάβει κάτι τέτοιο, θα χαρακτήριζα τον συγκεκριμένο κύριο ως μάλλον μη ιδιαίτερα επικοινωνιακό. Τονίζοντας ότι είναι άκομψο να φέρνεις τον πελάτη σου σε τόσο άβολη θέση. Θα μπορούσε με απλά και κατανοητά ελληνικά να μας πει ότι έχουν μόνο μία επιλογή διαθέσιμη και αυτή είναι ένα πολυποικιλιακό κρασί αναφέροντας την σχετική ανάλυση.

Ο χώρος τώρα. Νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο ατού του. Φωτεινός αφού περιτριγυρίζεται από μία μεγάλη τζαμαρία και πεντακάθαρος (τόσο στην σάλα του όσο και στις βιομηχανικού τύπου τουαλέτες τους). Μακρόστενος και σε δύο επίπεδα, αφού μέρος του είναι ελάχιστα υπερυψωμένο. Τα τραπέζια τους σωστά κατανεμημένα, έτσι ώστε να μη νοιώθεις ότι πνίγεσαι αλλά το σημαντικότερο, να σου επιτρέπει να χαρείς τις προσωπικές στιγμές σου με την παρέα σου. Οι καρέκλες, λευκές & μπλε, κλασικού ύψους αλλά και σε αυτό του σκαμπό, πλαισίωναν τα ξύλινα τραπέζια τους που ήταν στρωμένα με μοντέρνου ύφους λαδόκολλα, στολισμένη με ψαράκια. Στα τραπέζια υπήρχαν μύλοι φρέσκου πιπεριού και αλατιού και λίγο αργότερα απέκτησαν και ζωηρόχρωμα μπλε κουβαδάκια με φέτες ψωμιού και αρωματικά μαντιλάκια. Ο τοίχος λευκός, σπασμένος σε μερικά σημεία από όπου ξεπρόβαλαν λεπτομέρειες πέτρας. Χτιστοί καναπέδες με πολύχρωμα μαξιλαράκια. Χαρούμενα φωτιστικά που θυμίζουν κοπάδι από ψαράκια. Στην οροφή και σε κάποια σημεία του τοίχου, μεγάλα ανοίγματα καλυμμένα με καλάμια που αν δεν κάνω λάθος, είχαν κρυφό φωτισμό από πίσω τους. Γενικά μία νησιώτικη ατμόσφαιρα με γερές δόσεις θαλασσινής αύρας. Μουσική, έντεχνη ελληνική αλλά σε πολύ χαμηλή ένταση που ήταν αδύνατο να την ακούσεις έστω κι από την σχετικά χαμηλή βοή του κόσμου.

Επειδή στην παρέα μας υπήρχαν άτομα που κάπνιζαν, καθίσαμε στον χώρο που επιτρέπονταν το κάπνισμα. Αυτό που όμως θεωρώ ανεπίτρεπτο, είναι η αναισθησία «γειτονικού» μας Ελληνάρα που αφού απόλαυσε το φαγητό του, άναψε το ΑΡΩΜΑΤΙΚΟ πουράκι του αδιαφορώντας ότι έτσι μας εμπόδιζε να χαρούμε κι εμείς το δικό μας. Προσωπικά πιστεύω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει να επεμβαίνει ευγενικά ο υπεύθυνος του καταστήματος για να προφυλάξει την υπόλοιπη πελατεία του. Γιατί στην δική μου παλέτα αισθήσεων, δεν υπάρχει κάποια εντολή που να επιτρέπει να «κουμπώνει» η έντονη και βαριά μυρωδιά της βανίλιας με την γεύση των θαλασσινών. Έπαθε έναν αποπροσανατολισμό ο εγκέφαλός μου!

Όπως είπα και παραπάνω, ήμασταν πέντε άτομα και στον εξοπλισμένο με μπλιμπλίκι παραγγελίας σερβιτόρο τους, ζητήσαμε τα:
Φάβα, χταποδοσαλάτα, γαύρος μαρινάτος, τσίρος, σκουμπρί, σαρδέλα ψητή, καλαμαράκια τηγανιτά και πατατούλες Χ2. Κάπου μου μπήκε η ιδέα ότι έχουμε υπερβάλει στο μέγεθος της παραγγελίας μας κι ότι το έχουμε παρακάνει σε όσα ζητήσαμε να μας φέρουν.
Αν και στον κατάλογο είδαμε κάποια κατά πολύ πιο εξεζητημένα κυρίως πιάτα, εμείς επιλέξαμε να πάρουμε απλά μεζεδάκια στο κέντρο του τραπεζιού για να συνοδέψουμε το ούζο/μπύρα/κρασάκι μας.

Μαζί με το ψωμί δεν ήρθε τίποτα για καλωσόρισμα (ελίτσες, κάποια αλοιφή κτλ) αλλά ούτε και στο τέλος μας κέρασαν το παραμικρό γλυκάκι ή χωνευτικό ποτό, κάνοντάς μας να τρέχουμε στην Ομόνοια, στον φούρνο του Βενέτη ψάχνοντας απεγνωσμένα για μια γερή δόση ζάχαρης. Επειδή στα περισσότερα εστιατόρια μας έχουν καλομάθει σε αντίστοιχες κινήσεις, μας κάνει πλέον άκρως αρνητική εντύπωση η παντελής απουσία κεράσματος. Δεν πρόσεξα αν σε άλλα τραπέζια έφεραν κάτι για κέρασμα, γιατί όπως διάβασα στην κριτική της φίλης ΡΡ-ΤΙΝΑς στους ίδιους είχε προσφερθεί, αλλά σε εμάς τζίφος!
Πριν ξεκινήσουν να έρχονται στο τραπέζι τα πιάτα μας, έφεραν τον ήδη «χτυπημένο» λογαριασμό. Σωστότατοι! Πρόσεξα ότι η τιμή που υπήρχε ήταν στα 66,50€ που μου φάνηκε λογική και άκρως προσιτή για όσα παραγγείλαμε.
Όμως όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πιάτα, άλλαξε εντελώς αυτή μου η εντύπωση. Οι μερίδες ήταν απελπιστικά μικρές. Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας απογοητευμένοι και προσπαθήσαμε να κάνουμε με χειρουργική ακρίβεια τον διαχωρισμό που αναλογούσε στον καθένα μας, αφού σε κάποια πιάτα δεν υπήρχε καν η δυνατότητα για δεύτερη μπουκιά υπό τους όρους της κοινής και σωστής μοιρασιάς!

Πρώτα ήρθε η φάβα. Νόστιμη αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο. Μικρή προς μέτρια ποσότητα, σε μικρού μεγέθους σερβίτσιο. Η τιμή της? Στα 6 €!!! Μήπως να χαλαρώνουμε λίγο?!!! 6 € για φάβα και μάλιστα για τόσο μικρή ποσότητα?! Και μάλιστα χωρίς να έχει ακολουθηθεί κάποια ιδιαίτερη συνταγή ή παρουσίαση. Έλεος δηλαδή!!! Το λέγαμε μεταξύ μας και δεν μπορούσαμε να το συνειδητοποιήσουμε!! Μα 6 €??
Χταποδοσαλάτα. Πολύ νόστιμη και εμπλουτισμένη με διάφορα υλικά όπως κάπαρη και πιπεριές. Επίσης σε ένα απογοητευτικά μικρό μπολάκι. Αν έβαζες στην άκρη τα λαχανικά που συνόδευαν το χταπόδι, μπορούσες να καταλάβεις ξεκάθαρα ότι είχε χρησιμοποιηθεί πολύ μικρή ποσότητα από αυτό. Απλά μερικές, ΛΕΠΤΟΤΑΤΕΣ, φέτες του. Πάντως ήταν από τα καλύτερα πιάτα που δοκιμάσαμε εκείνο το μεσημέρι. Η τιμή στα 5€.

Γαύρος μαριναρισμένος. Ήμασταν πέντε και το πιάτο περιείχε 6 πολύ μικρά, λεπτότατα φιλετάκια γαύρου. Με το ζόρι πήραμε ο καθένας μία γεύση από αυτό το πιάτο. Εγώ δηλώνω ένοχος, αφού βούτηξα το ψωμάκι μου λίγο παραπάνω από όσο μου αναλογούσε στο λαδάκι τους. Τιμή στα 4,5€.
Τσίρος. Ακολουθώντας την παράδοση του μεγέθους των προηγούμενων πιάτων, ήρθε ένα επίσης ύφους μεζεδάκι. Μη τα ξαναλέω… μικρή ποσότητα κι από μια μπουκίτσα ο καθένας. Στο επόμενο λεπτό ούτε που θυμόμουν ότι το είχα γευτεί. Μερικές λεπτές λωρίδες από αυτό το αγαπημένο μεζεδάκι, απλωμένες αραιά σε ένα πιάτο. Επίσης άκρως υπερβολικά κοστολογημένο αφού μας χρεώθηκε στα 6,5 €.

Σκουμπρί. Ήταν το πιάτο που αγάπησα πιο πολύ. Ακόμα περισσότερο κι από την χταποδοσαλάτα. Επίσης, η μερίδα ήταν –παραδόξως- λίγο μεγαλύτερη από τις υπόλοιπες κι έτσι το χάρηκα ακόμα περισσότερο. Το είχαν συνοδέψει με ξερό κρεμμύδι. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μεζέδες όπως το σκουμπρί, ο τσίρος, ο μπακαλιάρος κ. α. ενώ μερικές δεκαετίες πίσω θεωρούνταν ταπεινά και πάμφθηνα εδέσματα, τώρα τα πλασάρουν με τέτοιες τιμές. Μάλλον για να είμαι πιο σαφής, αυτό συμβαίνει κυρίως στην Αθήνα γιατί αν πας σε μεζεδοπωλείο της Θεσσαλονίκης μπορείς να τα απολαύσεις σε ακραία χαμηλότερες τιμές.
Καλοψημένες, ακέφαλες σαρδέλες. Επίσης μικρές (της τάξεως «μιας χαψιάς»), που τις κατέβαζες χωρίς καν να αφαιρέσεις την κεντρική ραχοκοκκαλιά. Από αυτές κατάφερα να γευτώ δύο!!! Αν και νοιώθω χαρούμενος γι αυτό, δεν με ενθουσίασε το γεγονός ότι δεν είχαν καθαριστεί πολύ καλά και βρήκα λέπια. Τιμή στα 7 €.
Τηγανητά καλαμαράκια. Βρε μη τα ξαναλέμε… κι αυτό το πιάτο δεν θα ξέφευγε από τον κανόνα τους. Μία ακόμα απογοητευτικά μικρή μερίδα. Προσεκτικά ετοιμασμένη αλλά όταν πληρώνω 8€ για καλαμαράκια, νοιώθω ανόητος όταν μου σερβίρουν ένα τέτοιου μεγέθους πιάτο. Δεν ήρθαν καν σε σκεύος κανονικής μερίδας αλλά σε μικρότερο αυτού.

Τέλος οι πατατούλες, συμπαθητικές αλλά οι κλασικές που βρίσκουμε παντού και που βοήθησαν να ψιλοξεγελάσουμε την πείνα μας αφού σε καμιά περίπτωση δεν θα έλεγα ότι αποχωρήσαμε χορτάτοι. Το ακριβώς αντίθετο. Επίσης, δεν μου φαίνεται και σωστό να μας έρχονται οι πατάτες ενώ έχουμε σχεδόν τελειώσει το γεύμα μας. Κανονικά θα έπρεπε να είχαν έρθει από τα πρώτα πιάτα κι όχι το τελευταίο.
Όπως θα προσέξατε, ασχολήθηκα ελάχιστα με την γεύση και αυτό είναι αποτέλεσμα του ότι δοκίμασα τόσο μικρή ποσότητα από κάθε πιάτο τους που αυτό δεν με καθιστά ικανό να εκφέρω άποψη γι αυτά. Μία που τα έβαζα στο στόμα και μία που πήγαιναν κάτω. Σε κάποια πιάτα, η επαναληπτική μπουκιά ήταν πολυτέλεια σε εκείνο το γεύμα.
Για να καταλήξω, αν στο τραπέζι ήμασταν 2 κι όχι 5 άτομα, ίσως να το είχα απολαύσει περισσότερο. Όμως και πάλι, αν ήμασταν 2 άτομα χλωμό το βλέπω να είχαμε παραγγείλει τόσα πολλά πιάτα. Οπότε και στις δύο περιπτώσεις θα φεύγαμε νηστικοί. Επίσης και δύο να ήμασταν, δεν με ενθουσιάζει η ιδέα του ότι θα είχαμε κληθεί να πληρώσουμε σχεδόν 27-28/άτομο (αν σκεφτείς ότι δεν θα είχαμε πάρει δεύτερη μερίδα πατάτες και τα επιπρόσθετα ως ποτά).

Για την γεύση τους δεν μπορώ να πάρω θέση. Για την ποσότητα όμως θα πάρω και αν και λυπάμαι, θα είναι κατακεραυνωτικά αρνητική. Πολλή θεωρεία και λίγη ουσία. Θα καταλάβαινα ίσως τις τιμές αυτές για κάποιο ευφάνταστο πιάτο ή μία καθαρά δική τους συνταγή. Στον κατάλογο είδα κάποιες προτάσεις που ξέφευγαν πολύ από τα συνηθισμένα. Όμως για τα πιάτα που εμείς επιλέξαμε σαφώς δεν μπορούμε να μιλάμε για παρθενογένεση. Ήταν κλασικές και μπορώ να πω εντελώς λαϊκές γεύσεις χωρίς εκπλήξεις. Οπότε…
Αν δεν σας ενδιαφέρει απλά να περάσετε την ώρα σας με κουβεντούλα και μικρά μεζεδάκια αλλά θέλετε να χορτάσετε, θα πρέπει να παραγγείλετε περισσότερα πιάτα απ ότι θα κάνατε συνήθως. Αυτό όμως συνεπάγεται ότι θα βάλετε επίσης το χέρι σας στην τσέπη σας πολύ πιο βαθειά απ’ ότι έχετε συνηθίσει.

Υ. Γ. Σε πρόσφατο πέρασμά μου από το σημείο, είδα ότι τώρα που φτιάχνει ο καιρός, βγάζουν τραπεζάκια κι έξω αλλά ανοίγουν και τις τζαμαρίες τους. Είμαι περίεργος τι συνωμοσία ετοιμάζουν οι γάτες για ξαφνική επίθεση και πλιάτσικο!!

07 Ιούλ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στο μαγαζί πήγα για δεύτερη φορά με την ίδια πολυμελή παρέα 8 ατόμων. Η εξυπηρέτηση ειναι άψογη. Ευγενέστατοι και ταχύτατοι. Τα πιάτα που παραγγείλαμε ηταν παρά πολλά με αποτέλεςμα να μη θυμάμαι τις τιμές τους γι αυτό θα αρκεστώ στην περιγραφή.

Σαλάτα με ντοματίνια και καπαρόφυλλα. Αδιάφορο πιάτο το οποίο κατά τη γνώμη μου σερβίρεται μόνο διότι δεν υπάρχει πρόσβαση σε καπαρόφυλλα, ας μου επιτρέπει η έκφραση, από τη μέση ελληνική κουζίνα. Κατά τα άλλα είναι ένα πιάτο μόνο με ντοματίνια.

Ταραμοσαλάτα. Εξαιρετική και καλή μερίδα.

Χωριάτικη. Γενναία μερίδα, αρκετά ικανοποιητική για όσους ειναι φαν της συγκεκριμένης σαλάτας.

Μύδια καπνιστά και χταπόδι σαλάτα. Αρκετά εύγευστα πιάτα και τα δύο αλλά οι μερίδες ειναι προκλητικά μικρές. Άλλωστε όσοι αγοράζουν φρέσκα μύδια απο ιχθυοπωλεία γνωρίζουν τις τιμές της αγοράς.

Καβουρόψυχα τηγανητή. Καλή ποσότητα αλλά για τον πήχυ του μαγαζιού η αίσθηση του λαδιού είναι περισσότερο έντονη απ´οσο πρέπει.

Σασίμι τόνου και σολομού. Απο τα πιο δυνατά πιάτα του μαγαζιού και γενναίες μερίδες.

Πατάτες τηγανίτες. Καλές αλλά δεν μπορούν να συναγωνιστούν τις σπιτικές άλλων μαγαζιών.

Καλαμάρι τηγανητό. Τίποτα περισσότερο από το αναμενόμενο.

Καλαμάρι ψητό. Πολύ καλύτερη επιλογή απο το τηγανητό. Αξίζει κανεις να το δοκιμάσει.

Αυγά τηγανητά με λάδι τρούφας. Πρωτότυπο εύγευστο, ιδανικό για όσους αγαπούν την τρούφα. Η ένσταση για τη μερίδα υπάρχει και γι αυτό το πιάτο.

Αθερίνα τηγανιτή. Εξαιρετικά μικρή, όπως πρέπει και νόστιμη.

Στα συν του μαγαζιού ειναι το ότι σερβίρει εμφιαλωμένο τσίπουρο ονόματι "Βασιλιάς" το οποίο ειναι εξαιρετική επιλογή. Εύγευστο και με ωραίο άρωμα.

Ο λογαριασμός και τις δύο φορές με αρκετό και ετερόκλητο αλκοόλ πήγε στα 30€ το άτομο.

Το συμπέρασμά μου μετά από δύο επισκέψεις με την ίδια παρέα είναι ότι τα πιάτα οι γεύσεις και η ποσότητα δεν ανταποκρίνονται στις τιμές. Ειναι ένα μαγαζί με αξιοπρεπείς προτάσεις θαλασσινών πιάτων, αλλά ο πήχυς που εχουν θέσει άλλα εστιατόρια στην Αθήνα το καθιστά αρκετά αδύναμο στην κατηγορία value for money.