Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

19 Μαι 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Θα είμαι σχετικά σύντομος, δεδομένου ότι έχουν προηγηθεί εξαιρετικά αναλυτικές και κατατοπιστικές κριτικές των φίλων ΡΡ_ΤΙΝΑ, ΙΩΓΙΑΝΝΗΣ και ΤΡΩΓΩΝ.

Ας αρχίσουμε ανάποδα: Αξίζει μια επίσκεψη! Μέχρι τώρα ήξερα μόνο ένα αξιοπρεπές ψαρομάγαζο στο κέντρο της Αθήνας, την ΤΡΑΤΑ στην οδό Θεμιστοκλέους. Γράψτε λάθος, υπάρχουν δύο, καθένα με τα υπέρ και τα κατά του. Αναφορικά με το ΑΙΟΛΟΥ 68 τώρα, αυτό που με την πρώτη ματιά, και το εννοώ αυτό κυριολεκτικά, φαίνεται μειονέκτημα, το ότι δηλαδή βρίσκεται στο βάθος μιας σκοτεινής στοάς, χωρίς κάτι να υποδεικνύει την ύπαρξή του, αποδεικνύεται τελικά σημείο θετικό. Έχεις αφήσει πίσω σου την πολύβουη Αιόλου, που ειδικά το βράδυ δεν εκπέμπει και τις καλύτερες μυρουδιές, και κατευθύνεσαι σε ένα ολόφωτο χώρο, με όλη την στενόμακρη πρόσοψή του κλεισμένη με τζαμαρία, και με ένα ειδυλλιακό σχεδόν θα έλεγα κηπάκο απέναντι. Αυτά τα δέκα τραπέζια, όταν ο καιρός επιτρέπει, γίνονται ανάρπαστα. Τον υπόλοιπο περιβάλλοντα χώρο ξεχάστε τον, το εστιατόριο είναι θαρρείς τοποθετημένο στον ακάλυπτο χώρο που αφήνουν τα γύρω μέγαρα σαν τη μύγα μέσ’ στο γάλα.

Μπαίνοντας σε υποδέχεται μια στενόμακρη μπάρα με μια ψαρούκλα να κοσμεί την ποδιά της και φωτισμό που παραπέμπει αμέσως σε νησί. Κρίμα που κατά κάποιο τρόπο πάει χαμένη, δεν είδα κανένα να κάθεται εκεί για το ποτό του. Ο συνδυασμός λευκού, καλαμιών και πέτρας αναλαμβάνει τα υπόλοιπα, δημιουργώντας την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο νησί όποιου ελληνικού πελάγους θέλετε – για να σκάσει από τη ζήλεια ο φίλος μας ο Ταγίπ. Πολύ βολικά τραπέζια και καθίσματα, σε μέρη όπου η παραγγελία συνήθως αποτελείται από πολλά πιάτα είναι το λιγότερο σπαστικό να απαιτούνται ακροβατικές ικανότητες για να βολευτούν όλοι και όλα. Γουστόζικα χάρτινα τραπεζομάντιλα με μοτίβο, τι άλλο, ψαράκια, και στο τραπέζι περιμένει ήδη ένα μπλε κουβαδάκι με τα σερβίτσια, χαρτοπετσέτες και φέτες φρέσκο ζυμωτό ψωμί.

Η κράτηση που έκανα για Σάββατο βράδυ αποδείχθηκε τελικά περιττή και ομολογώ ότι με παραξένεψε το ότι η πληρότητα του μαγαζιού σε όλη τη διάρκεια της παραμονής μας με το ζόρι έφθασε το 50%, όταν στα πέριξ δεν υπήρχε άδεια καρέκλα ούτε για δείγμα, όπου βέβαια τα πέριξ φιλοξενούν κυρίως μαγαζιά όπου συχνάζει νεολαία με low budget. Τέλος πάντων, δουλειά του management είναι να βρει τι φταίει.

Σίγουρα δεν φταίει το σέρβις. Από την τηλεφωνική κράτηση στην υποδοχή, τη λήψη της παραγγελίας, το σερβίρισμα, τη φροντίδα για ό, τι έξτρα θελήσαμε, την πληρωμή και το ξεπροβόδισμα, όλα κύλησαν χαλαρά, ευγενικά, αποτελεσματικά και αλάνθαστα.

Το προσωπικό επαρκές, η ιδιοκτησία παρούσα όπως πρέπει, όλα καλά. Στα υπέρ το γεγονός ότι σε όλο τον εσωτερικό χώρο τηρείται η απαγόρευση του καπνίσματος, υπάρχει άλλωστε έξω χώρος όπου οι fumatori μπορούν, αν θέλουν, να παίξουν και δίτερμα.
Ο κατάλογος ένα απλό, καλογραμμένο δισέλιδο χωρίζεται στις εξής κατηγορίες: Ορεκτικά (5 έως 6,5), Σαλάτες (5 έως 10 για τα βραστά λαχανικά [! ]), Αλμυρές καπνιστές μπουκιές (4,5 έως 13 για sashimi τόνου), Μαλάκια (7 έως 13 για τα πιάτα με γαρίδες), Η ψαριά μας (7,5 η αθερίνα, 80 ο αστακός, τοποθετημένα σε βιτρίνα με πάγο, είδα μόνο μια παρέα να την επισκέπτεται), Κάτι για να τσιμπήσουμε (8 έως 36 για την προφανώς για πολλά άτομα παέγια) και Το αντέχεις (surf and turf, 11 έως 45 για το φιλέτο γοργόνα). Λίστα ποτών χωριστή σε άλλο δισέλιδο, λίαν περιεκτική.

Αν με την παράθεση αριθμών δημιούργησα αθέλητα την εντύπωση ότι οι τιμές είναι τσιμπημένες, αυτό δεν είναι σωστό. Κλασσική περίπτωση όπου δίνεις τρεις ντοματούλες με ήσυχη συνείδηση. Η τετραμελής παρέα μας παρήγγειλε έξι πιάτα (δεν καταφέραμε να τα φάμε όλα, οι μερίδες καθ’ όλα ικανοποιητικές σε ποσότητα) και τρία μισόκιλα εξαιρετικού λευκού house wine στη σωστή θερμοκρασία και πλήρωσε λίγο πάνω από 90 ευρώ (λίγο κάτω από 80 ήταν τα φαγητά). Η αρχική πλαστική φιάλη αντικαταστάθηκε στη συνέχεια με κρύο νεράκι σε μπουκάλι.

Η κουζίνα με σκαμπανεβάσματα. Στην πρώτη θέση η τραγανή ceasars με καπνιστό βουτυρόψαρο, θα μπορούσε να φαγωθεί και ως ατομική μερίδα, εξαιρετική. Πάρα πολύ καλή και η μπραντάδα (= μπουκιές μπακαλιάρου με υπέροχη σάλτσα ντομάτας). Απλά δροσερή η καβουροσαλάτα με το καβούρι πάντως να ακούγεται, απλά βαρύς με νοστιμούτσικη σάλτσα ο Σατανάς (= γαρίδες bloody mary + πατάτες τηγανιτές + κίτρινο τυρί = too much) και απλά καυτερό το χταπόδι μπουγιουρντί (μπουγιουρντί = πιάτο που επινοεί ο σεφ από το πουθενά, εφόσον είναι πικάντικο). Απογοητευτική, ίσως επειδή είχαμε πια χορτάσει, η μακαρονάδα με θαλασσινά, σίγουρα πανάκριβή για τα 22,5 ευρώ της. Το επιδόρπιο (χαλβάς νηστίσιμος και χαλβάς αρτύσιμος) βαρετός ως προς την πρώτη, εξαιρετικός και ασυνήθιστος ως προς τη δεύτερη επιλογή (τελικά αποδεικνύεται ότι η αμαρτία είναι γλυκιά).

Όπως είπα και στην αρχή: Μια δοκιμή θα σας πείσει. Χαλαρώστε. μην πάρετε πολλά και μην παραλείψετε τα must order που ανέφερα.

14 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Η Αθήνα ως παλίμψηστο. Από τη Φτερού που ακόμα πουλάει τα φτερά της στην Αιόλου για τα μαγαζιά, σύμβολο μιας μικροαστικής ακμής της δεκαετίας του ’60, έως το Χρηματιστήριο σύμβολο τόσο της (αρχιτεκτονικής) ακμής του μεσοπολέμου όσο και της (οικονομικής) ακμής της ύστερης μεταπολίτευσης. Από την Βαρβάκειο Αγορά δείγμα της απόπειρας της χώρας να αποκτήσει υγειονομική πολιτική και να κοιτάξει το μέλλον και από τα πατσατζίδικά εντός (και τριγύρω αυτής) απόδειξη μιας Αθήνας που ξενυχτούσε διότι καλοπερνούσε. Ένα από αυτά τα πατσατζίδικα εντός της Βαρβακείου ήταν ο Παπανδρέου. Εξήλθε αυτής και πήγε εκεί που στεγάζεται σήμερα το Αιόλου 68. Όμως οι εποχές είχαν αλλάξει. Μειωθήκαν τόσο οι ξενύχτηδες, η πραγματικότητα ξεπέρασε τον Παπαθεμελή, όσο και τα γούστα αυτών. Δεν τρώγαν πλέον ‘πατσά’ αλλά κομψά αμφίψωμα με κατεψυγμένα περιεχόμενα και χημικές σάλτσες-σαλάτες.

Πάει λοιπόν ο Παπανδρέου, μας άφησε χρόνους, σαν τον συνεπώνυμό του. Στη θέση του άνοιξε η απόδειξη ότι η μεγαλοαστική τάξη γουστάρει να παίρνει μάτι πώς ζει ο λαός, ένα μαγαζί το οποίο ήρθε να αποδείξει ότι το κέντρο των μεγάλων πόλεων σώζεται από την παρακμή μόνο όταν ακριβαίνει. Πληρώνει το κόστος της αυθεντικότητας και γίνεται ελεγκάντ αλλά και λίγο δήθεν. Πουλάει λαϊκότητα αλλά την αποδιώχνει. Κλείνουν πατσατζίδικα και ανοίγουν μαγαζιά που σερβίρουν αστακό με μπριζόλα. Αλλά αυτή είναι η μαγεία του κέντρου της Αθήνας. Το Αιόλου 68, που μυρίζει γαλλικά, κατηχητικό και πιάνο, είναι 100 μέτρα από το ουζερί ο Άρης που μυρίζει ωμή κρεατίλα και ψαρίλα. Έτσι όπως το Ideal ήταν μεσοτοιχία με τον Καπετάν Μιχάλη… Το κέντρο της αθηναϊκής μητρόπολης χωράει τα πάντα αρκεί να έχουν έρεισμα και ποιότητα… Και εδώ νομίζω ότι υπάρχει και έρεισμα και ποιότητα.

Σε μια (πραγματικά) τελευταία για καιρό γαστρονομική έξοδο πήραμε νάχουμε:

Μια κυκλαδίτικη σαλάτα, ήτοι χωριάτικη με ξυνοτύρι, στα 8,00 ευρώ. Ωραία, κρουστή και εύρωστη.

Μία χταποδοσαλάτα. Μη σε μπερδεύει ο τίτλος. Είναι ένα μεζεδάκι για ούζο. Είναι σαλάτα όσο και η ρεγγοσαλάτα και χταπόδι έχει δειγματοληπτικά. Θα μπορούσε να έλκει τον τίτλο της από οιοδήποτε εκ των συστατικών της: κάππαρη, πιπεριά, θυμάρι (ή θρούμπι, εκεί τόχασα). Όλα ψιλοκομμένα σε ένα εύγεστο, ελαφρώς ξυδάτο, και δροσερό σύνολο. Στα 5,00 ευρώ. Σερβιρισμένη στο παλιό μπολάκι του παγωτού το μέγεθός της ήταν μέγεθος μεζέ. Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ.

Μπραντάδα Σαντορίνης. Ήτοι, μπουκιές παναρισμένου τηγανιτού μπακαλιάρου καλυμμένου με την καλλίτερη σάλτσα ντομάτας που έχει φτιαχτεί ποτέ. Ξέρω ότι ένας μέσος συγγαστρονόμος θα πει «μα καλά, πλάκα με κάνεις, σάλτσα ντομάτα είναι, πόσο φοβερή μπορεί να είναι;» Απεριόριστα θα πω εγώ. Η τιτανομεγιστοτεράστια γαστρονομική μαγκιά της με έκανε για πρώτη φορά στη ζωή μου να φωνάξω το μάγειρα να πω ευχαριστώ. Ήρθε η σου σεφ, απότι μούπαν, ένα κοριτσάκι μια σταλιά στο δέμας αλλά με τεράστια γαστρονομικά κακάλια αν μου επιτρέπεται. Είχε 10 ευρώ και απλά δίνει άλλο ορισμό στην έννοια του στοματικού σεξ. Ευχαριστώ εκ νέου. Η μαγκιά είναι στα απλά. Όχι εκεί που έχει πέσει μισό κιλό βούτυρο και πέντε ζωμοί.

Μύδια μπουγιουρντί (8,00 ευρώ). Διασταύρωση αχνιστών μυδιών και μυδιών σαγανάκι. Ή να το πούμε αλλιώς. Η παρασκευή των αχνιστών με τα συστατικά του σαγανακίου. Πάρα πολύ ωραίο. Είχε και ωραίο ζουμάκι ελαφρώς καυτερούλι που πήγαινε με το αμέσως από κάτω.

Ψητό σαλάχι, κατεψυγμένο (9,00 ευρώ). Είχε αρπάξει από τη μια πλευρά και είχε σερβιριστεί τ’ ανάσκελα. Κατά τα λοιπά ήταν το αναμενόμενο, ψητό σαλάχι. Εμένα μου αρέσει πολύ. Κυρίως με το ανωτέρω καυτερό ζουμάκι ήταν πολύ όμορφο. Μου θύμιζε ένα αχνιστό σαλάχι οπού ‘παιρνα ένα καλοκαίρι στον Όρμο Πανόρμου στην Τήνο, στο Μαΐστρο αν θυμάμαι καλά… Αχ το θέρος όταν το πλημμυρίζει ο έρως είναι το πιο φυσικό το μέρος ίνα καταστείς ευτυχής βέρος…

Γαριδάκι τηγανιτό τράτας, ήτοι ελαφρώς μεγαλύτερο από αυτό της Σύμης. Αλλού το λένε Κύμης. Στα 6,00 ευρώ. Μια χαρά. Καλό τηγάνι. Λίγο βαρύ το αλεύρι.

Είχε μια αξιοπρεπή ποικιλία από ούζα. 12, Βαρβαγιάννη, Αφροδίτη Βαρβαγιάννη στα 15 (!! ), που λόγω σπανιότητας εμφάνισης αλλά και ποιότητας ίσως και να δικαιολογείται, Ματαρέλλη, Στουπάκη, Απαλαρίνα, Μπαμπατζίμ, Πλωμάρι, Άδολο, τα οποία ανάλογα την δημοφιλία και την περικετικότητα σε αλκοόλη εκυμαίνονταν από 9-15 ευρώ.

Νερό (του λίτρου) και ψωμί, 2 ευρώ έκαστο.

Εκέρασε μετά γλυκάκι, ήτοι σιμιγδαλένιο χαλβά με γάλα (είχα να φάω τέτοιο ωραίο πράμα από το Πέταλο στην Κυψέλη) και ένα cookie με κρέμα λεμονιού, του οποίου θεωρητικά εγώ είμαι εχθρός αλλά αυτό ήταν καλό.

Εν τω συνόλω, έξω νερό και ούζο, πληρώσαμε 24 ευρώ κατά κεφαλήν. Να πούμε ότι όταν βάζεις 2 ευρώ το λίτρο το νεράκι είναι παραπλανητικό το να αφαιρείς στο κατά κεφαλήν το νερό. Αλλά ας έχει…

Η γαστρονομική προσέγγιση του μαγαζιού ενδιαφέρουσα. Δυστυχώς κάνα-δυο διαφορετικά εδέσματα που εζητήθησαν, surf n’ turf όπως ορθώς αναφέρει η PP TINA, όπως πχ τα scrambled eggs με αβγοτάραχο, ή άλλα μη μαζικά αναλισκόμενα, όπως πχ ο παστουρμάς μπακαλιάρου, δεν υπήρχαν. Προσθέτει ποικιλία και άρα ενδιαφέρον στο κέντρο της Αθήνας. Προορίζεται να δουλέψει βασικά με τουρίστες και εργαζόμενους από τις γύρω τράπεζες και επιχειρήσεις. Ο (κατεψυγμένος) αστακός με μπριζόλα δεν είναι το φόρτε του μέσου Έλληνα εν έτει 2017. Είναι ένα μαγαζί που άργησε να ανοίξει 10-12 χρόνια ή προηγείται άλλα τόσα. Αν επιβιώσει του παρόντος σκοπέλου προβλέπω μέλλον λαμπρό. Αν…

Κατά τα λοιπά, το μέρος σα μέρος, είναι από καλό έως άριστο. Λευκό κονίαμα με εμφανή πέτρα και καλάμια αποπειράται να σε παραπέμψει σε νησί. Και νομίζω ότι λόγω και της τοποθεσίας, ένα δρομάκι κάτι μεταξύ αδιεξόδου και στοάς, το καταφέρνει. Πολύ ωραία έπιπλα, φρέσκα και μοντέρνα, πολύ ωραία αυλίτσα, η οποία επί Παπανδρέου (του παΤΣατζή) δεν υφίστατο. Πανέμορφα μαχαιροπίρουνα. Γενικά ο χώρος αποπνέει κάτι φρέσκο, ελαφρύ και σχετικά μοντέρνο. Σε όποιον αρέσουν αυτά τα μέρη βουρ στον πατσά, που δεν σερβίρεται πλέον.

Το σέρβις ήταν αυτό το νεανικό-επαγγελματικό-ευγενικό κι απρόσωπο. Κανένα πρόβλημα αλλά και κανένας λόγος να το θυμάσαι.

Σε γενικές γραμμές; Κοίτα, γαστρονομικά έχει ενδιαφέρον. Αναμφίβολα. Το μέρος είναι ωραίο. Οπωσδήποτε. Απλά μου θυμίζει λίγο ρωμαϊκή αρένα. Εκεί που ευγενείς και μη βλέπαν τους χριστιανούς να τους τρώνε τα λιοντάρια. Εκεί που πήγαινε η Καρέζη να χαζέψει κοροϊδάκια… Αλλά ας το πούμε κοινωνικό ασμπέτε κατά Εξαρχάκο/Γιουλάκη για να συνεχίσω με τις ελληνικές ταινίες. Εμένα μου βγάζει κάτι δήθεν αλλά όχι σε βαθμό που να μην αξίζει να ξαναπάω. Στέκι μου όμως δεν θα το κάνω ποτέ.

VfM τώρα, ναι, είναι τσιμπημένο. Το 24 κατά κεφαλήν κατά τα ανωτέρω δεν είναι αντιπροσωπευτικό διότι πήραμε πάρα πολλά. Πες 20-22 ευρώ το άτομο χωρίς νερό και ποτό. Δεν είναι τραγικό. Δεν είναι ‘κελεπούρι’. Για τις μέρες μας σίγουρα δεν είναι λίγα. Αλλά βάλε και το θέαμα… Άνθρωποι που το κέντρο δεν είναι το φόρτε τους μπορούν να πάνε στο Αιόλου 68 και να δουν τι γίνεται δυο μέτρα από την Ευρυπίδου και την Αθηνάς. Έχουμε και εσωτερικό τουρισμό... Γαστρονομικά πάντως, και πέρα από την πλάκα, χρειαζόταν κάτι τέτοιο στο κέντρο. Και στους πρωτοπόρους ανθρώπους, ασχέτως αν το εγχείρημά τους μας είναι αρεστό ή όχι, οφείλουμε ένα μπράβο.

Ο Παπανδρέου είχε ανοίξει στο μακρινό 1898. Το 1933, λίγα χρόνια μετά τη λειτουργία του Χρηματιστήριου στην οδό Σοφοκλέους, σε κτήριο του Ζουμπουλίδη με εκλεκτικιστικά (δηλ. εκλογή-επιλογή από διαφορετικά αρχιτεκτονικά στυλ) ήτοι μεταβυζαντινά και αρχαιοελληνικά στοιχεία που αποκρυσταλλώνουν την -παρά τα προβλήματα- εθνική αυτοπεποίθηση της εποχής, ο Πέτρος ο Κυριακός τραγουδούσε:

Η γυναίκα είναι πράμα μυστήριο, παραπειστήριο, το αλητήριο.
Που σε παίρνει από το Χρηματιστήριο και σε πάει στο Δημοπρατήριο.

Τραγική ειρωνεία εκεί που υπήρξαν οι πρώτες χρηματιστηριακές δραστηριότητες, ήτοι στο Καφενείο η Ωραία Ελλάς, λίγο πιο κάτω στην Αιόλου, να λειτουργήσει Δημοπρατήριο (πλατεία Δημοπρατηρίου, πάνω από τον Θανάση με τα κεμπάπ). Βλέπεις υπήρχε η αυτογνωσία τότε της ματαιότητας και το Δημοπρατήριο ήταν δίπλα στο Χρηματιστήριο. Κατά πως λένε και στην ταινία Business στα Βαλκάνια:
-Το χρήμα είναι στρογγυλό για να κυλάει.
–Το χρήμα είναι χάρτινο για να το παίρνει ο αέρας.
Κι ας προσθέσω ταπεινά κι εγώ:
Το χρήμα είναι πλέον άυλο σαν τα πνεύματα, γι’ αυτό κι άλλοι το λατρεύουν κι άλλοι το φοβούνται. Όλοι όμως θέλουν να το έχουν με το μέρος τους…

07 Ιούλ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
17-25

Στο μαγαζί πήγα για δεύτερη φορά με την ίδια πολυμελή παρέα 8 ατόμων. Η εξυπηρέτηση ειναι άψογη. Ευγενέστατοι και ταχύτατοι. Τα πιάτα που παραγγείλαμε ηταν παρά πολλά με αποτέλεςμα να μη θυμάμαι τις τιμές τους γι αυτό θα αρκεστώ στην περιγραφή.

Σαλάτα με ντοματίνια και καπαρόφυλλα. Αδιάφορο πιάτο το οποίο κατά τη γνώμη μου σερβίρεται μόνο διότι δεν υπάρχει πρόσβαση σε καπαρόφυλλα, ας μου επιτρέπει η έκφραση, από τη μέση ελληνική κουζίνα. Κατά τα άλλα είναι ένα πιάτο μόνο με ντοματίνια.

Ταραμοσαλάτα. Εξαιρετική και καλή μερίδα.

Χωριάτικη. Γενναία μερίδα, αρκετά ικανοποιητική για όσους ειναι φαν της συγκεκριμένης σαλάτας.

Μύδια καπνιστά και χταπόδι σαλάτα. Αρκετά εύγευστα πιάτα και τα δύο αλλά οι μερίδες ειναι προκλητικά μικρές. Άλλωστε όσοι αγοράζουν φρέσκα μύδια απο ιχθυοπωλεία γνωρίζουν τις τιμές της αγοράς.

Καβουρόψυχα τηγανητή. Καλή ποσότητα αλλά για τον πήχυ του μαγαζιού η αίσθηση του λαδιού είναι περισσότερο έντονη απ´οσο πρέπει.

Σασίμι τόνου και σολομού. Απο τα πιο δυνατά πιάτα του μαγαζιού και γενναίες μερίδες.

Πατάτες τηγανίτες. Καλές αλλά δεν μπορούν να συναγωνιστούν τις σπιτικές άλλων μαγαζιών.

Καλαμάρι τηγανητό. Τίποτα περισσότερο από το αναμενόμενο.

Καλαμάρι ψητό. Πολύ καλύτερη επιλογή απο το τηγανητό. Αξίζει κανεις να το δοκιμάσει.

Αυγά τηγανητά με λάδι τρούφας. Πρωτότυπο εύγευστο, ιδανικό για όσους αγαπούν την τρούφα. Η ένσταση για τη μερίδα υπάρχει και γι αυτό το πιάτο.

Αθερίνα τηγανιτή. Εξαιρετικά μικρή, όπως πρέπει και νόστιμη.

Στα συν του μαγαζιού ειναι το ότι σερβίρει εμφιαλωμένο τσίπουρο ονόματι "Βασιλιάς" το οποίο ειναι εξαιρετική επιλογή. Εύγευστο και με ωραίο άρωμα.

Ο λογαριασμός και τις δύο φορές με αρκετό και ετερόκλητο αλκοόλ πήγε στα 30€ το άτομο.

Το συμπέρασμά μου μετά από δύο επισκέψεις με την ίδια παρέα είναι ότι τα πιάτα οι γεύσεις και η ποσότητα δεν ανταποκρίνονται στις τιμές. Ειναι ένα μαγαζί με αξιοπρεπείς προτάσεις θαλασσινών πιάτων, αλλά ο πήχυς που εχουν θέσει άλλα εστιατόρια στην Αθήνα το καθιστά αρκετά αδύναμο στην κατηγορία value for money.