Loader
Η ΚΑΝΤΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ ΣΕΡΒΙΑΣ (ΤΑ ΜΠΙΦΤΕΚΙΑ)
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία

Σύνταγμα - Κέντρο

Περιγραφή

Παλιά καντίνα στο 9ο όροφο πολυκατοικίας. Προσφέρει μπιφτέκια, σαλάτες, λουκάνικα, ομελέτα, πατάτες καθώς και σχετικά σάντουιτς, αναψυκτικά και ποτά.

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Καθημερινές. Από το πρωί έως τις 17:00 ή μέχρι εξαντλήσεως των μερίδων.

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

28 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

«Ήμουνα νιος κι άσπρισα. 40 ολάκερα χρόνια πέρασαν από το 1977 που την άνοιξα». Ένα κάδρο στον τοίχο με τον χάρτη της Κρήτης φανερώνει την καταγωγή του. Μιλάμε για την ΚΑΝΤΙΝΑ ΤΗΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΗ ΣΕΡΒΙΑΣ, στην καρδιά της Πρωτεύουσας, καταμεσής της Πλατείας Συντάγματος, στον 9ο όροφο της παλιάς γωνιακής πολυκατοικίας Καραγιώργη Σερβίας 2 & Σταδίου.

Σε ένα χώρο μετά βίας 60 τ. μ., στην ταράτσα του κτιρίου αυτού, με πρόσβαση από τα δύο ασανσέρ, υπάρχει ο προθάλαμος με τα 3 τραπεζάκια, αριστερά ο μικροσκοπικός χώρος της κουζίνας όπου εργάζεται με τον βοηθό του, και μπροστά ο κυρίως χώρος, η βεράντα με την τέντα της για προστασία απ’ τον ήλιο ή τη βροχή, 6-7 στρογγυλά τραπέζια, μεταλλικά ή μαρμάρινα, για 20 το πολύ τυχερά άτομα, και τριγύρω ζαρντινιέρες με φυτά που ομορφαίνουν την όλη ατμόσφαιρα.

Ας είναι καλά οι λιγοστοί φίλοι χρήστες που μας παρουσίασαν την καντίνα και που μας λείπουν πολύ τώρα τελευταία: ο baron rouge, που την εισήγαγε πρώτος στο σάιτ μας τον περσινό Φλεβάρη, φαντάρος πρόσφατα, που έχουμε να τον ακούσουμε εδώ κι ένα χρόνο, η evi, που ακολούθησε πέρσι τον Μάη, και η οποία εξαφανίστηκε εδώ και ένα εξάμηνο, με εξαίρεση την κριτική της MARIA’S προ διμήνου, το Χρυσανθεμάκι, εικονοκλαστικό πάντα, που τη βρήκε ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι, και τελευταίος ο Arkouditsos, που μας τη θύμισε προ ημερών…

Ένα τέτοιο διαμαντάκι, με 4 μόνο κριτικές!! Τι κρίμα να μας κυριεύουν επιθυμίες συνήθως για διάφορα δήθεν στέκια και ποικίλες καταναλωτικές μόδες, σημεία των καιρών!!

Την ΚΑΝΤΙΝΑ, που την ξέρουν εδώ και χρόνια όσοι δουλεύουν στα πέριξ γραφεία και μαγαζιά, καθώς και οι φίλοι τους, δεν θέλουν να την πολυδιαφημίζουν, μιας και ο χώρος είναι περιορισμένος και έτσι γεμίζει από νωρίς το μεσημέρι και χρειάζεται σχεδόν καθημερινά ορθοστασία και αναμονή, μέχρι να κάτσεις και να γευθείς τα φρεσκότατα καλούδια της.

Η ΚΑΝΤΙΝΑ λοιπόν είναι ανοιχτή μόνο τις καθημερινές απ’ το πρωί μέχρι τις 5 μ. μ. ή μέχρις εξάντλησης των φαγητών. Μη διανοηθείτε να σκεφθείτε πονηρά, ότι δεν θα ταλαιπωρηθείτε με αναμονές, κάνοντας κράτηση. Είναι αυτονόητο ότι τηλέφωνο, σταθερό ή κινητό, δεν υπάρχει ούτε κατά διάνοια. Φροντίστε να πάτε νωρίς κι αν χρειαστεί, οπλιστείτε με τη δέουσα υπομονή. Αν τη βρείτε γεμάτη, δοκιμάστε αργότερα, ή μιαν άλλη φορά!!

Η ΚΑΝΤΙΝΑ είναι ένα στέκι μιας άλλης εποχής, ένα ταβερνείο που παρέμεινε αναλλοίωτο στο πέρασμα των δεκαετιών. Και το τεράστιο contrast, αυτή η φοβερή αντίθεση, συνίσταται στο ότι δεν τη συναντούμε στο Περιστέρι, στην Παλιά Κοκκινιά, την Καισαριανή ή το Πολύγωνο… Βρίσκεται στο κέντρο του πολύβουου κέντρου της Αθηναϊκής μας Μητρόπολης: ένα κόσμημα της Πλατείας Συντάγματος! Χαίρε ώ Χαίρε Ελλάς των αντιθέσεων, του ύψους ή του βάθους!!

Σε τι, άραγε, συνίσταται η αξία της ΚΑΝΤΙΝΑΣ, με τους χιλιάδες πιστούς της; Προσφέρει 5-6 καλούδια, άριστα και φρέσκα, σε αξιοζήλευτα χαμηλές τιμές. Είναι το πιο τίμιο μαγαζί του κέντρου, που ποτέ δεν διανοείται να σε κοροϊδέψει. Προσφέρει λοιπόν: φέτα ή αγγουροντομάτα στα 3 €, χορταστικές ομελέτες ή χωριάτικη σαλάτα, στα 4 €, εκλεκτά λουκάνικα ή φανταστικά μπιφτέκια με φρεσκοκομμένες τηγανιτές πατάτες που έκαναν θραύση, στα 5 € (συγνώμη αν παρέλειψα κάτι). Από ποτά, μπύρες, χύμα λευκό ή κόκκινο κρασί, και φυσικά Κρητική ρακή, γύρω στα 2-4 €.

«Κάλλιο πέντε και στο χέρι…» που λέει ο σοφός λαός μας. Πέντε είδη εδεσμάτων, όλα-όλα, μέχρι πέντε ευρώ και το αντίτιμό τους. Το value for money που εδώ σε μας φτάνει το 4 στα 4, σίγουρα είναι απειροελάχιστο για να ανταποκριθεί στη μονάκριβη αξία που εκπροσωπεί η ΚΑΝΤΙΝΑ και η Κρητική ψυχή της, κοντά μισόν αιώνα!

Τι μου θυμίζει; Σε μας τους πιο παλιούς και κομμάτι πιο περπατημένους, μου θύμισε αμέσως το ΟΙΝΟΜΑΓΕΙΡΕΙΟ του ΠΑΟ, δίπλα στο γήπεδο της Λεωφόρου, έστω κι αν έχω να πάω πάνω από μια δεκαετία, με τα πέντε καλούδια του κι εκεί: κεφτεδάκια, ντολμαδάκια, συκωτάκια, μπακαλιάρο σκορδαλιά και φοβερές πατάτες. Αυτό είναι η Ελλάδα μας, άντε και καμιά φασολάδα, ή κάνας μουσακάς… Κι ας έχουμε κατακλυσθεί από Άγιους Βαλεντίνους, Black Fridays καληώρα, sushi, fusion, και πάει λέγοντας. Η ΚΑΝΤΙΝΑ βρίσκεται ακόμα εκεί ψηλά, για να μας θυμίζει τις ρίζες μας, ρε γαμ…!!

Εγώ πήγα την Τρίτη 21/11 στις 13.15 και πρόλαβα τραπέζι στη βεράντα. Σε 10 μόλις λεπτά, όλα τα τραπέζια γέμισαν… Η μέρα καταπληκτική, ο ουρανός ηλιόλουστος, χωρίς το παραμικρό νέφος, όπως όταν ήμουνα παιδί. Η ορατότητα απεριόριστη τριγύρω, από τα πρωτοβρόχια που είχαν προηγηθεί.
Και τι δεν βλέπω στα πέριξ: αριστερά μου τη Βουλή και πάνω της τον Υμηττό, σχεδόν δίπλα μου, κι ας μεσολαβεί καμιά 10αριά χιλιόμετρα απόσταση. Πιο δίπλα, ο Εθνικός Κήπος και στο βάθος το Καλλιμάρμαρο Στάδιο κι ο Λόφος του Αρδηττού. Μπροστά μου, η Πλατεία του Συντάγματος, ενώ στο βάθος ο Σαρωνικός με την Αίγινα και δεξιά οι συνοικίες του Πειραιά…
Όλο σχεδόν το Λεκανοπέδιο φαινόταν πανοραμικά από κει πάνω! Πώς λοιπόν, με τέτοια θέα και τέτοιες μυρουδιές να μη μου ανοίξει η όρεξη;

Έφαγα λοιπόν μια ομελέτα, χορταστικότατη, ολόκληρο πιάτο, γεμάτη τυρί και λουκάνικα. Τη συνόδεψα με το φρέσκο ψωμί, δυο φέτες που μου έφερε, και ξεδίψασα με το κρύο νεράκι σε κανάτα.

Μου γύρεψε 4 €, όλα κι όλα. Του έδωσα 5 και με χιλιοευχαρίστησε, λέγοντας μου να ξανάρθω για τα υπόλοιπα φαγιά του, τη μικρή αλλά ανεκτίμητη πραμάτεια του.
Και να φανταστείτε πως μέσα στη βαβούρα ξέχασα να ρωτήσω το όνομά του. Ελπίζω να μας το πει ο επόμενος χρήστης, αρκετά σύντομα…

Γιατί, αγαπητές φίλες και φίλοι χρήστες, όσοι περνάτε απ’ το Σύνταγμα και δεν ανεβείτε, να είστε σίγουροι πως θα χάσετε μια μοναδική ευκαιρία για τίμιο και πάμφθηνο φαγητό, από έναν μερακλή και μπεσαλή του είδους, που δίνει την ψυχή του καθημερινά, ένα πιάτο σπιτικό φαΐ και συνάμα την Αθήνα πιάτο!!

Υ. Γ. Φίλε Vaggg έχεις απόλυτο δίκιο στη διευκρίνισή σου. Σε σαλάτες & ορεκτικά του ALTAMIRA μέτρησα εκ παραδρομής μεγάλες και μικρές μερίδες. Φταίει, βλέπεις, η καλή παρέα της βραδιάς που έχασα το μέτρημα…
Συμφωνώ και με την πρότασή σου για ανανέωση του μενού, ώστε να συμπεριληφθούν νέα πιάτα και τάσεις.
Εδώ τουλάχιστον στην ΚΑΝΤΙΝΑ, με τα πιάτα μετρημένα στα δάχτυλα, δύσκολα μπερδεύεται κάποιος στο μέτρημα…

15 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Μεσημεράκι κατά τις 3, έχω τελειώσει απο ένα σεμινάριο στους Αμπελόκηπους καθώς είχα επιλέξει να κυκλοφορήσω με το μετρό, διότι πάρκινγκ στους Αμπελόκηπους είναι σαν να λέμε ζέβρα στην Αλάσκα, ασε που είναι και πιό γρήγορο το μετρό. Θα υπήρχε, λοιπόν, αναγκαστική μετεπιβίβαση στο Σύνταγμα. Φλασάκι! Ρε συ, ευκαιρια να πάω να δοκιμάσω την καντίνα στην Καραγιώργη Σερβίας!

Δηλαδή, τι ευκαιρία, απλά η(μοναδική) ευκαιρία να βρεθώ στο Σύνταγμα μέρα και ώρα που θα έιναι ανοιχτή η καντίνα, μιάς και λόγω δουλειάς και κατοικίας, καθημερινή στο Σύνταγμα πρίν τις 6, που κλείνει το μαγαζί, δεν παίζει με τίποτα!

Αμ έπος, αμ έργον! Μιά και δυό, δρασκελίζω θαρεττά το κατώφλι του "Μεγάρου" (έτσι δεν τα λεγαμε τα κτίρια γραφείων παλιά;) αδιαφορώντας επιδείκτικα για την ερευνητική ματιά του θυρωρού και μπαίνω στον ασθμαίνοντα ανελκυστήρα. Ανοίγει η πόρτα και με λούζει το εκτυφλωτικό φώς από τον 9ο όροφο πάνω απο την Πλατεία!

Περνάω την "κουζίνα" και βγαίνω στον ανοιχτό χώρο. Τόμπολα! Δεν πέφτει ουτε καρφίτσα! Ενα μεγάλο στρογγυλό τραπέζι δίπλα στην είσοδο είναι γεμάτο με τακτικούς θαμώνες, καθώς φαίνεται, από την οικειότητα που έχουν με τον ιδιοκτήτη, που εκτελεί και και χρέη περιποιητή. Καλοντυμένες κυρίες της ανώτερης τάξης (ηθογραφία του Κονδυλακη το έκανα! ) συνυπάρχουν με κυρίους που απολαμβάνουν την (σβηστή, ευτυχώς) πίπα τους. Ερωτευμένα ζευγαράκια έχουν ολοκληρώσει τις απολαύσεις της γεύσης και επιδίδονται σε ανταλλαγή ορκων αιωνίας πίστης που μοιραία θα διαλυθούν σαν την πρωινή δροσιά στον καυτό ήλιο. Φοιτητοπαρέες πινουν μπυρα ανταλλασσοντας τσιτάτα του Μαρξ, στο διάλειμμα της πορείας που τους έφερε μέχρι εκεί. Και γώ, με κανά δύο άλλους ταλαίπωρους, απλά προσπαθούμε να σιγήσουμε το κονσέρτο για κρουστά που εκτυλίσσεται στα ενδότερα του στομάχου μας.

Ευτυχώς, οσονούπω κάποιος σηκώνεται απο το μοναδικό τραπέζι του ενός ατόμου (! ) και θρονιάζομαι ξέπνοος και πειναλέος. Στα δύο, τρία λεπτά που περνάνε μέχρι να καταφθάσει ο ευγενέστατος ιδιοκτήτης, προλαβαίνω να εκτιμήσω την θέα, το αεράκι, τις γλάστρες που ορίζουν το νοητο χώρο στον οποίο μπορείς να κινηθείς, χωρίς να σε προγγήξει ευγενικά ο ιδιοκτήτης, μεριμνώντας για την ασφάλεια σου και την ησυχία του, διότι για κανένα κατάστημα δεν αποτελεί διαφήμιση το: "Απο δώ, σάλταρε ο συγχωρεμένος! Τώρα γλίστρησε, τον 'εσπρωξαν, τι να σας πώ! ".

Ο ιδιοκτήτης περιφέρεται με χάρη ανάμεσα στα τραπέζια μοιράζοντας μπύρες και ρακές, μιάς και το προχωρημένο της ώρας (εχει φτάσει 4+ μμ) υποδηλώνει την αρχή του τέλους μίας ακόμη μέρας. Φτάνει και σε μένα, και αφήνω την επιλογή πάνω του. Μου προτείνει μπιφτέκια μερίδα, στα οποία προσθέτω αγγουροντομάτα με φέτα και ένα αναψυκτικό. Οκ, αλλα με προειδοποιεί ότι έχει μείνει μία μόνο ντομάτα, την οποία και θα μου φτιάξει.

Σε χρόνο άμεσο, καταφθάνει το ψωμί, η κανάτα με το νερό και η σαλάτα. Μην έχοντας ντομάτα αρκετή, σαν συγγνώμη, πές, έχει συμπληρώσει το πιάτο με μπόλικο δροσερό αγγούρι, το οποίο έχει εξαίρετη γεύση και όχι αυτήν την άσχημη γεύση που έχουν τελευταία τα αγγούρια του μανάβη. Η φέτα, λίγο στεγνή αλλα, με το αγγουράκι και την ντομάτα μαζί, όλα καλά. Τιμώ την σαλάτα με την φέτα και το ψωμάκι, χωρίς να παραλειπω το λαδομπούκι, απολαμβάνοντας την θέα, το αεράκι και κρυφακούγοντας τις συζητήσεις των λοιπών θαμώνων, εν αναμονή των μπιφτεκίων.

Αρριβάρουν τα μπιφτέκια, καυτά-καυτά εκ του τηγανίου. Τέσσερα τον αριθμό, πάνω στον Λόφο του Λυκαβηττού απο τηγανητές πατάτες! Μπιφτέκι καλοψημένο, εξαιρετικά αρωματικό απο τον δυόσμο(;) και ευγευστο. Τρίβεται λίγο, αλλά σιγά τα ωά! Δεν είμαστε και στο Χιλτον. Οι πατάτες όμως; Μμμμμ, πλέουν στο λάδι που λιμνάζει στην βάση του πιάτου και είναι κάπως πλαδαρές. Τι έχει γίνει, δεν ξέρω. Ευτυχώς είναι νόστιμές, η λαδίλα δεν συνοδεύεται απο άσχημη γεύση, και όπως αποδείχθηκε αργότερα, δεν είχε επακόλουθο καούρες ή άλλα παρατράγουδα. Ισως να χρησιμοποιούν εκλεκτό λάδι και αυτό να βοηθά και μπράβο τους, αλλα η όψη τους και η έλλειψη τραγανότητας μας τα χάλασε λίγο. Τουλάχιστον, δεν ειναι προκάτ αλλά φρέσκες, κομμένες στο χέρι.

Ο λογαριασμός ήρθε μετά απο την απαραίτητη κερασμένη ρακή και ανερχόταν στο αστρονομικό ποσό των 8€ (!!!!!!! ). Ντράπηκα και το στρογγύλεψα στο 10άρικο.

Προβληματίστηκα αρκετά για το αν θα γράψω αυτήν την κριτική. Και ο λόγος ήταν ότι δεν μου πήγαινε να χαλάσω το καθαρό τεσσάρι στην γεύση, που πήρε το κατάστημα από όλους τους προηγούμενους τερψιλαρύγγιους συναδέλφους.

Μετά σκέφτηκα πως όλοι μας αποτυπώνουμε την στιγμή της εμπειρίας μας, και πως οι κριτικές μας εκτός απο επιβράβευση και σύσταση προς τους λοιπούς να συμμετάσχουν της εμπειρίας μας, είναι και προτροπή προς αποφυγή.

Εδώ δεν συμβαίνει αυτό. Και πως θα μπορούσε να συμβαίνει κάτι τέτοιο, άλλωστε, με τρία τοματόπουλα στην γεύση και τέσσερα στο VFM (VFM στα έξι θα ήταν πιό δίκαιο). Η παρουσα κριτική αποτελεί προτροπή για την επίσκεψή μας στο συγκεκριμένο μέρος, αλλα και ευγενική υπενθύμιση προς το κατάστημα ότι κάτι μπορεί να τους ξεφεύγει, που και που.

Και δεν μιλάω για την τάδε λεπτή υφή ή την δείνα απειροελάχιστη γευστική απόκλιση, που θα παρατηρούσα σε ένα εστιατόριο απαιτήσεων, ας το πούμε έτσι, αν και δεν μου αρέσει ο όρος (και αντιστοίχου κόστους, εννοείται), αλλά για κάτι που μπορεί να αποφευχθεί σχετικά εύκολα ακόμα και απο μία καντίνα, εννοώντας την υπερβολική λαδίλα στις πατάτες. Εκ των υστέρων, ισως να ήταν και η ώρα, ίσως ήμουν και ο ένας άτυχος στους τόσους. Εγώ δεν κρατάω κακία, θα ξαναπάω σε κάθε ευκαιρία που θα έχω.

Ελπίζω να με συγχωρήσει και να μην μου κρατήσει κακία και ο ευγενέστατος και κιμπάρης καταστηματάρχης.

11 medium

22 Μαι 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Είναι από τις φορές που πιστεύω ότι αν δεν υπήρχε η "εστιατορική" κοινότητα του ask4food στην ιστοσελίδα του οποίου είμαστε (τα μέλη) κατά κάποιο τρόπο συνδαιτημόνες και ομοτράπεζοι, αφού μοιραζόμαστε τις γευστικές, γαστρονομικές και άλλες σχετικές εμπειρίες μας, δεν θα είχα ανακαλύψει και πολύ περισσότερο δεν θα είχα εντοπίσει αυτό το μαγαζάκι παρά μόνο εάν τύχαινε να μου το πει κάποιος. Αυτό μαθαίνεται από στόμα σε στόμα και μόνο στο μιλητό.

Σίγουρα πάντως απ' ό, τι διαπίστωσα είναι γνωστό σε αυτούς που δραστηριοποιούνται στην περιοχή πέριξ του Συντάγματος. Υποθέτω ότι αρχικά ξεκίνησε ως κυλικείο για τις εταιρείες και τα γραφεία του συγκεκριμένου οικοδομήματος και προϊόντος του χρόνου μετατράπηκε σε ταβερνάκι (! ) ή δεν ξέρω πώς αλλιώς να το χαρακτηρίσω.

Σίγουρα δεν πας για το χώρο. Πολύ χύμα κατάσταση, με 5-6 τραπεζάκια στη βεράντα του ρετιρέ (καθότι βρίσκεται στον 9ο όροφο). Μια τέντα να σε προστατεύιε από τον ήλιο και αυτό είναι όλο. Ωστόσο σε αποζημιώνει, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες η απίστευτη θέα: είσαι ακριβώς ανάμεσα στον Παρθενώνα από τη μια μεριά και στη Βουλή από την άλλη και θαυμάζεις από ψηλά την πλατεία Συντάγματος. Νιώθεις ότι βρίσκεσαι στην καρδιά των γεγονότων (! ). Το δροσερό αεράκι (καθότι ψηλά όπως είπαμε) σε κάνει να μην καταλαβαίνεις ότι βρίσκεσαι κέντρο Αθήνα.

Ως προς τους θαμώνες η χτυπητή αντίθεση ανάμεσα στο χώρο και τη χύμα κατάσταση και τους κοστουμαρισμένους που καταφτάνουν από τις γύρω εταιρείες για ένα γρήγορο φαγητό ή για διάλειμμα ή για να παραλάβουν ό, τι έχουν παραγγείλει (το μαγαζί δουλεύει πολύ με delivery από τα πέριξ) είναι πραγματικά όλα τα λεφτά. Η αντίθεση αυτή πέρα από θυμηδία που τυχόν να προκαλεί, είναι εξαιρετική. Ωστόσο είδα πολύ νεαρό κόσμο, καλοντυμένες κυρίες αλλά και ηλικιωμένες κυρίες που, όπως αντιλήφθηκα, το έχουν στέκι.

Η εξυπηρέτηση είναι άλλο ένα αντιφατικό κομμάτι με τα θετικά της και τα αρνητικά της. Στα θετικά η απίστευτη φιλικότητα και η ανεπιτήδευτη οικειότητα στα όρια της φιλοξενίας ειδικά για εμάς που πήγαμε πρώτη φορά και δεν είμαστε θαμώνες. Παράδειγμα 1: κατά την ώρα της παραγγελίας, παρά τις πάρα πολύ φθηνές τιμές του μαγαζιού, ο παραγγελιολήπτης μας σταμάτησε, σχεδόν μας παρακάλεσε (! ) να μην παραγγείλουμε άλλα, μας εξήγησε πόσο μεγάλες είναι οι μερίδες και μόνο αν τις έφερνε και δεν χορταίναμε θα έφερνε κάτι ακόμα.

Παράδειγμα 2: έρχεται ο λογαριασμός συνολικά 9 ευρώ και μου κερνάει την κόκα κόλα που πήρα τελευταία στιγμή. Χαμόγελο, ευγένεια.
Πάμε στα αρνητικά: πας προετοιμασμένος να ζήσεις στο κέντρο της Αθήνας αυτή την εναλλακτική, cult, μποέμ, ανατρεπτική εμπερία και κατάσταση, να θαυμάσεις την απίστευτη θέα, να φας καλά και να έχεις.... αποθέματα υπονονής ή τουλάχιστον να μη βιάζεσαι...! Όλα κινούνται με λίγο πιο αργούς ρυθμούς, χαλαρά, χωρίς άγχος. Αν πας με άλλη διάθεση, δε θα μείνεις.

Στα του φαγητού το μαγαζί-κυλικείο προσφέρει τα εξής 5 πράγματα:
1. αγγουροντοματοσαλάτα καλοφτιαγμένη με ελαιόλαδο αγνό, που είναι must. Πάνε όλοι γι΄ αυτήν, δεν υπήρχε τραπέζι που να μην την τιμήσει.
2. λουκάνικο χωριάτικο
3. πατάτες τηγανητές όχι προκάτ αλλά σπιτικές χειροποίητες
3. ομελέτα τραγανή με ζαμπόν, πατάτα που ήταν ανεπανάληπτη και κορυφαία, πολύ χορταστική μερίδα
4. μπιφτέκια που είναι το highlight του μαγαζιού, είναι στα οπωσδήποτε
5. burger με μπιφτέκι το οποίο δεν τίμησα αλλά άκουσα ότι είναι τεράστιο, νοστιμότατο και κοστίζει 2 ευρώ

Δοκίμασα όλα τα παραπάνω εκτός από το λουκάνικο και το burger. Εντύπωση μου έκανε ότι από μόνος του ο σερβιτόρος προθυμοποιήθηκε να μου φτιάξει ένα πιάτο με λίγο απ΄ όλα όταν αντιλήφθηκε ότι ήμουν σε δίλημμα τι να πρωτοδοκιμάσω και με απέτρεψε από το να πάρω πολλά γιατί οι μερίδες είναι τεράστιες. Θα μου πεις: δεν θα ξαναπάς και για τα υπόλοιπα; Αν βρεθώ στο κέντρο και έχω στη διάθεσή μου χρόνο να περιμένω και υπομονή, ναι, θα ξαναπάω σίγουρα γιατί πραγματικά αξίζει τον κόπο.

Ό, τι έφαγα ήταν νοστιμότατο, φτιαγμένο με μεράκι και αρκετά αγνό ή τουλάχιστον πολύ κοντά στο σπιτικό φαγητό. Αντίστοιχα σχόλια άκουσα όση ώρα καθόμουν εκεί και από τα διπλανά τραπέζια.

Να προσθέσω σε όλα αυτά ότι έρχεται πανεράκι με ψωμάκι, νερό σε κανάτα και απόδειξη κανονικά στην οποία αναγράφεται η επωνυμία του μαγαζιού το οποίο χαρακτηρίζεται ως κυλικείο. Για τις τιμές δεν χρειάζεται καν να πω. Απλώς δεν υπάρχουν!

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Θα τα βαλω, κι ας μου βγει και σε κακο. Για τα καμπανιστα τεσσαρια, λεω, ντε. Διοτι βρισκομαστε σε μια απο αυτες τις εξαιρετικα σπανιες περιπτωσεις που καμια βαθμολογια, κανενα μετρο συγκρισης δεν ξεκινα καν να περιγραφει την εμπειρια σε αυτο το χωρο.

Διοτι αυτο ακριβως ειναι η επισκεψη στην Καντινα της Καραγιωργη Σερβίας, μια ολοκληρωμενη αισθητικη εμπειρια. Δεν ειναι εξοδος, δεν ειναι διαλειμμα και σιγουρα δεν ειναι απλως ενα γευμα. Ειναι η συνενωση της μικρο και μεγαλοαστικης κουλτουρας, ειναι ενα κραμα νεοελληνικης πραγματικοτητας και αρχαιοελληνικης φιλοξενιιας, ειναι μια χρονομηχανη.

Δεν ξερω αν εχω τη γνωση, την αντιληψη και την διαυγεια να κατανοησω το μεγαλειο αυτου που εζησα, αλλα σε μια Ελλαδα με παρακμαζουσα ηθικη και μιας εμμονικης προσκολλησης στο φαινεσθαι, η απλοτητα αυτης της εμπειριας με συγκλονισε. Γιναμε γκουρμε, δηθεν και μοδατοι και χασαμε το νοημα των γεγονοτων. Ε, λοιπον, πολυ το γουσταρα που αφησα το υφακι και την ποζα στην εισοδο και περασα το κατωφλι τους οπως θα επρεπε να ειμαι: απλως εγω.

Ειχα διαβασει οσα οι υπολοιποι χρηστες ειχαν την ευγενεια να καταθεσουν, και ολο αυτο το κονσεπτ με ειχε ιντριγκαρει. Αθηναικο μαγαζακι χωρις ταμπελα και διακριτικα? Που αν δεν το ξερεις, δεν το εντοπιζεις ουτε με μισο κοπαδι εκπαιδευμενα ροντβαιλερ του FBI? Mεσα στο κέντρο του Συντάγματος? Και ειμαστε ακομα εδω?

Περπατουσαμε με το φιλο μου κατα τις 3 το μεσημερι - μια πολυ καταλληλη ωρα για περπατημα τελη Ιουνιου με 45 βαθμους- οποτε και η κοιλια μας εδωσε το αγωνιστικο της παρον με ενα γουργουρητο που ετρεψε τα περιστερια της πλατειας σε φυγη. Ο φιλος μου πιο βολικος πεθαινεις, και εγω αποφασισμενη να ξετρυπωσω αυτη την μυστηρια αθεατη τοποθεσια. Ε, αθεατη δεν λες τιποτα, ουτε που υποπτευεσαι την υπαρξη της. Αν δεν ηταν ο κατατοπιστικοτατος Baron. Rouge με τις οδηγιες του, ακομα εκει θα ημουν και θα εψαχνα.

Μπηκαμε, λοιπον, δυναμικα στο νουμερο 2 της ομωνυμης οδου και πατησαμε το 9 στο ασανσερ με τολμη. Ανοιγει η πορτα, καγκελο η δικια σου. Ενας αδειος χωρος, με κατι καρεκλιτσες στοιβαγμενες σε μια γωνια, μια κουζινουλα μικροτερη απο Καψιμι, μου θυμησε το δωματιακι στη Γαδαα που φτιαχνει καφεδες του μισου ευρω και ενα μπαλκονι με σκορπιες γλαστρες και 5-6 ετεροκλιτα τραπεζια. Βαρια μαρμαρινα, ενα μεγαλο ξυλινο, μαυρα, λευκα, καφε, αναδιπλουμενες καρεκλες διαφορετικες μεταξυ τους, ενα γιουσουρουμ. Ηταν προφανες οτι ο ιδιοκτητης περασε απο τα παλαιοπωλεια στο Μοναστηρακι και συλλεξε ολα τα επιπλα σε τιμη ευκαιριας που πετυχε.

Θα μου πεις, και βαζεις 4 στο χωρο? Στραβη εισαι? Οχι, δεν ειμαι. Και επειδη ακριβως δεν ειμαι, απο αυτα τα ανακατεμενα τραπεζακια πανηγυρης χαζευα την πιο απιθανη θεα, με το βραχο της Ακροπολης, τον Παρθενωνα, το κτιριο της Βουλης και τον πεντακαθαρο οριζοντα να μας κοιταζουν πισω. Μα δεν ειναι μονο που εχεις την ωραιοτερη θεα της Αθηνας. Ειναι που κουβαλας τη θεα της Αθηνας φευγοντας για λιγο απο αυτην. Χωρις μουσικη, χωρις κορναρισματα, χωρις πολλες κουβεντες, ξεχνας οτι εισαι στο κεντρο, δεν υπαρχει πια το κεντρο, υπαρχει λοφος, και ουρανος, και ηρεμια. Ειναι η καλυτερη τζουρα διακοπων που μπορεις να παρεις ακοπα, ανεξοδα και αμεσα.

Αλλη μια παραμετρος που θα σε αφησει αφωνο ειναι η εξυπηρετηση. Ο ιδιοκτητης, ενας ανθρωπος εξω καρδια και φιλοξενος ως το μεδουλι, ηταν η μοναδικη εξυπηρετηση σε κουζινακι και σερβις. Μας εφερε μια καναταρα κρυο νερο και ενα καλαθακι ψωμι και απαριθμησε τα μολις 5-6 πιατα του καταλογου: ΜΠιφτεκια, λουκανικα, φετα, σαλατα, ομελετα, πατατες. Τελεία. Φτιαχνει και σε σαντουιτς τα ανωτερω, αν προτιμας. Αλλα δεν εχει, μην περιμενετε κατι παραπανω. Ουτε καταλογος υπαρχει. Μα δε θα σας λειψει, δεδομενου οτι τον καταλογο τον θελουμε είτε για να δουμε ολες τις επιλογες μας, ειτε για να μην ξαφνιαστουμε απο την τιμη. Εδω πραγματι θα ξαφνιαστειτε απο την τιμη, αλλα οχι με τον τροπο που συμβαινει συνηθως.

Παραγγειλαμε, και ο ανθρωπος αρχισε να γελα. Ειπε οτι δεν θα μπορουμε να τα φαμε, και αδικα θα πληρωσουμε παραπανω. Προσφερθηκε να μας κανει μια μιξη σε μια πιατελα, και αν μετα πεινουσαμε, θα μας εφτιαχνε οτι αγαπαμε. Επεμεινε με εναν τροπο αφοπλιστικα οικειο, σα τη μανα μου οταν επιμενω οτι μπορω να φαω πανω απο 2 γεμιστα και παντα αποτυγχανω. Του δωσαμε το ελευθερο να αποφασισει αυτος, και τελικα ειχε δικιο: σκασαμε.

Τελικως φαγαμε:

-Σαλατα αγγουροντοματα, με μπολικο λαδι και ριγανιτσα, με την ντοματα ξεφλουδισμενη. Δροσερη, μια χαρα.

-Πατατες τηγανιτες, χειροποιητες και φρεσκιες, χωρις καμια απολυτως λαδιλα, και μεγαλη μεριδα.

-Μια πιατελα με 4 μπιφτεκια, λουκανικα σε λωριδες και μερικες ακομα πατατες. Τα μπιφτεκια ηταν αφρατα και μαμισια, με ωραια μυρωδικα, τα λουκανικα ηταν πολυ ελαφρως πικαντικα και οκ, οχι κατι ψαγμενο, αλλα μια χαρα ικανοποιητικα.

-Μια κοκα κολα

Δε θα προσπαθησω να σας πεισω οτι ειναι εμπειρια εφαμιλλη του Funky Gourmet. Δεν ειναι. Ειναι γευσεις χοντροκομμενες, χωριατικες, καθαρες και σπιτικες. Ειναι πιατα που θα εφτιαχναν οι γιαγιαδες μας στο χωριο για να καλοδεχτουν μουσαφιρηδες. Και ειναι ακριβως αυτο που ηθελα.

Ο συμπαθεστατος ιδιοκτητης περνουσε απο το τραπεζι μας και ρωτουσε με γνησιο ενδιαφερον αν χορτασαμε και αν μας αρεσαν, πετουσε πηγαια αστεια και γενικα ηταν μια πολυχρωμη πινελια στην ολη εμπειρια. Μας αλλαξε και τραπεζι να μην αλλαξει ο ηλιος και πεφτει πανω μου.

Ερχεται η ωρα του λογαριασμου, και μας λεει ο ανθρωπος
"12 ευρω"
"Τι πραγμα?" ρωταω να βεβαιωθω οτι ακουσα σωστα.
"Τι, σας φανηκαν πολλα? Να κοψω κατι?"
Νομιζα οτι μας εκανε πλακα. Δεν εκανε.
Ο ανθρωπος μας καλοϋποδεχτθηκε, μας καλοταισε, μας καλοφροντισε και μετα μας χρεωσε λιγοτερο απο σουβλατζιδικο.

Συνολικα περασαμε υπεροχα, ηρεμησαμε πραγματικα, και σκοπευουμε να το κανουμε στεκι. Να πατε για την εμπειρια. Αξιζει και δεν κοστιζει.

YΓ. Dear Ιωγιαννη, η παρατηρητικοτητα σου με εκπλησσει ευχαριστα. Επεσες απολυτως μεσα στο χαρακτηρισμο μου και με εψησες αγριως για το Beer Tales με την φοβερη κριτικη σου (για να μην πω με την βαθεια σου γνωση στο απαυγασμα της μουσικης βιομηχανιας που ονομαζεται ροκ). Θα συρω την παρεα μου ως εκει, εστω και φυμωμενους, και θα σου αφιερωσω παραυτα τα δικα μου encore επι του θεματος.

5 medium

25 Φεβ 2016

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
1-9

Ανταποκρινόμενος στο προ μηνός κάλεσμα του Mavtasos, αποφάσισα να επιστρέψω από τη χειμερία νάρκη μου για μια-δυο κριτικές, απολογούμενος για την απουσία μου, η οποία οφείλεται κυρίως στο άρθρο 4 παρ. 6 του Συντάγματος.

Ας αρχίσω λοιπόν.

Ο χώρος του μαγαζιού ίσως είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της μαγείας του. Όσοι πρωτοκοιτάξουν την κριτική θα πουν: "Μα στο 2 της Καραγιώργη Σερβίας, επί της Πλατειας Συνταγματος, δεν υπάρχει τέτοιο μαγαζί! Έχω περάσει τόσες χιλιάδες φορές! " Κι όμως αγαπητοί μου, ωστόσο δεν βρίσκεται πάνω ΣΤΗΝ Πλατεία αλλά πάνω ΑΠΟ την Πλατεία, στον 9ο όροφο του κτηρίου (γνωστής επιχείρησης) στην γωνία Σταδίου και Καραγιώργη Σερβίας. Ανήκει στην αθέατη Αθήνα (χαρακτηριστικό παράδειγμα το κτήριο της Ακαδημίας 58Α). Την ανακάλυψη του, η οποία έγινε μαζί με την κλασσική παρέα μου, την οφείλω σε μια αναφορά (χωρίς διεύθυνση, δρόμο ή τίποτα σχετικό, ) σε ένα freepaper (μπήκα και σε μερικά άσχετα κτήρια μέχρι να το βρω χάρις στο bird's eye του bing maps.

Για να το επισκεφθείτε, δε χρειάζεται παρά να μπείτε με θάρρος στο κτήριο, προσπεράστε τον θυρωρό της πολυκατοικίας (ή πείτε ότι πάτε στην καντίνα αν θέλετε να είστε πιο ευγενικοί) και πατήστε στο τελευταίο κουμπί. Με το άνοιγμα της πόρτας θα βρεθείτε μπροστά σε ένα μικρό χωλάκι με 2-3 τραπέζια και την ανοιχτή κουζινίτσα, που οδηγεί σε μια πλημμυρισμένο με φυτά βεράντα με θέα τα καλύτερα σημεία της Αθήνας: Σύνταγμα, Βουλή, Εθνικός Κήπος, Ακρόπολη και τα πέριξ. Ίσως η καλύτερη θέα του σκληρού πυρήνα της πόλης σε ένα οικονομικότατο πακέτο.

Η διακόσμηση του χώρου δε λέει τίποτα, η θέα αρκεί. Έξι εφτά τραπέζια (κάπως άβολα για τον περιορισμένο χώρο), άλλα μαρμάρινα άλλα μεταλλικά, αταίριαστες καρέκλες και μια τέντα συμπληρώνουν το ντεκόρ του μαγαζιού. Πρόκειται κατ'ουσίαν για την παλιά καντίνα του κτηρίου, που εξυπηρετεί και όσους περαστικούς προλάβουν. Απαιτείται αρκετή υπομονή τόσο λόγω του κόσμου που συρρέει (από δημοσιογράφους και πολιτικούς μέχρι τραγουδιστές και φοιτητές), ειδικά μετά τις 2 το μεσημέρι, όσο και λόγω του ολιγάριθμου προσωπικού.

Η κουζίνα -μια σταλιά- αποτελείται από δυο άτομα και το μενού είναι λιτό εξαιρετικό και απέριττο: μπιφτέκια, εξαιρετικά ψημένα στο τηγάνι (λεπτά αλλά πεντανόστιμα), πατάτες τηγανιτές, σαλάτα ντομάτα αγγούρι, ομελέτα, λουκάνικο, μπύρες, κρασι, ρακή. Η τιμή (με τα ποτά) δε ξεπερνά τα 10€ το άτομο ενώ, ενδείκνυται και για μοναχικούς, καθώς μπορείς να πάρεις μια ατομική μερίδα με μπιφτέκια και πολλές πατάτες με πολύ χαμηλό κόστος (νομίζω γύρω στα 5€ αν θυμάμαι καλά) ή να σου βάλει τα άνωθεν υλικά σε σάντουιτς ψημένο για το δρόμο (αγαπημένη επιλογή των φοιτητών).

Εν κατακλείδι, πρόκειται ίσως για ένα από τα τελευταία μυστικά της Αθήνας (αν και τον τελευταίο καιρό μερικά σαιτ το έκαναν γνωστό σε περισσότερο κόσμο). Συνδυάζει εξαιρετικό φαγητό σε προσιτές τιμές, σε μια όχι και τόσο οικονομική πλευρά του κέντρου. Αν εξαιρέσετε μερικές κλασικές ελληνικές ακαλαίσθητες ταράτσες στα πέριξ, το εντάσσω μαζί με το παλιο Παραδοσιακό, την Καντίνα του Πλαστήρα και ένα ακόμη που σας το κρατάω για την επόμενη κριτική μου, τις πιο cult αγαπημένες μου γωνίες στο κέντρο.

Και δυστυχώς να μην ξεχάσω, δουλεύει μόνο καθημερινές και μόνο μέχρι τις 5 (εφόσον δεν έχει εξαντληθεί το φαΐ). Να πάτε, έστω για να το δείτε. Και αν βρείτε και κάτσετε, πιείτε μια μπύρα και για μένα.

Καραγιώργη Σερβίας 2, Σύνταγμα

Δεν υπάρχει

Σημερινές

Ανακοινώσεις

1 ΝΕΕΣ