ΣΑΡΔΕΛΑΚΙ

Ψαροταβέρνες

  Λεωφ. Ποσειδώνος 18, Βουλιαγμένη [Χάρτης]
  210 9670913



Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Βουλιαγμένη - Καβούρι, Αθήνα
Ιούλ
27
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Απέναντι από τη Λίμνη Βουλιαγμένης, ανάμεσα στο ΛΑΜΠΡΟ και την ΑΚΤΗ, υπήρχε για μεγάλο διάστημα ένα μεγάλο café bar, του οποίου δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα. Εδώ και λίγες εβδομάδες λοιπόν έχει εγκατασταθεί εκεί το ΣΑΡΔΕΛΑΚΙ number two. Αφού κατέκτησε το κοινό της Γλυφάδας, αποφάσισε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του πιο παραλιακά, και καλώς έπραξε, είναι κατά τη γνώμη μου παραπάνω από βέβαιο ότι, όταν ξεπεραστούν οι παιδικές ασθένειες, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω, το ΣΑΡΔΕΛΑΚΙ της Βουλιαγμένης θα κλέψει την πρώτη θέση από αυτό της Γλυφάδας, αφού διαθέτει τρανταχτά πλεονεκτήματα.

Θα χρειαστεί βέβαια να οδηγήσετε κανένα τεταρτάκι παραπάνω από τη Γλυφάδα ως τη Βουλιαγμένη, θα σας αποζημιώσει όμως, ιδίως αν κάνετε τη διαδρομή το δειλινό, η ωραία θέα στα δεξιά σας, αλλά και το γεγονός ότι φθάνοντας στο στόχο σας δεν θα αναλωθείτε σε αναζήτηση χώρου για τον τετράτροχο σύντροφό σας. Καθένα από τα τρία μαγαζιά διαθέτει δικό του χώρο στάθμευσης και επαρκές προσωπικό.
Χαλαροί λοιπόν θα κατευθυνθείτε προς τη μία και μοναδική είσοδο. Κίνηση στρατηγικής, ώστε όλοι να οδηγούνται στον κύριο επί της υποδοχής, ο οποίος διαχειρίζεται τα τραπέζια. Όπως στη Γλυφάδα, έτσι και εδώ δεν γίνονται κρατήσεις, όσοι έρθουν αργά αναγκαστικά θα περιμένουν στο χώρο του μπαρ, μέχρι να ελευθερωθεί τραπέζι. Εμείς φθάσαμε κατά τις 9 παρά, οπότε βολευτήκαμε στη δεύτερη σειρά, μια χαρά.

Ο εξωτερικός χώρος είναι πάρα πολύ μεγάλος, υπολόγισα ότι χωρά γύρω στα 250 άτομα. Έχει σχήμα ορθογώνιο προς τετράγωνο, με το μπαρ στο πίσω μέρος και τα τραπέζια σε έξι σειρές κατά μήκος της παραλίας. Το γεγονός ότι είναι υπερυψωμένος, επιτρέποντας έτσι ανεμπόδιστη θέα 180 μοιρών, σαφώς προσθέτει πόντους. Τραπέζια (ξύλινα σε σπασμένο λευκό) και καθίσματα (ίδια απόχρωση, ψάθινα) όπως στις περισσότερες ψαροταβέρνες. Χάρτινα σουπλά, σερβίτσια απλά, όλα ταιριάζουν μια χαρά μεταξύ τους. Όποιος θέλει περισσότερη πολυτέλεια, ας προτιμήσει το ΛΑΜΠΡΟ στα αριστερά, όποιος θέλει ντε και καλά μεγάλο ψάρι, ας κατευθυνθεί στην ΑΚΤΗ στα δεξιά. Στο ΣΑΡΔΕΛΑΚΙ έρχεσαι να πιεις το ουζάκι, τη μπίρα ή το κρασάκι σου, να τσιμπήσεις μεζεδάκια κατά το δοκούν, κυρίως όμως να χαλαρώσεις απολαμβάνοντας την καταπληκτική θέα του γαλήνιου Σαρωνικού.

Μόλις καθίσαμε, μας έφεραν την υποχρεωτική (και μάλιστα μονόλιτρη και απλώς δροσερή) πλαστική φιάλη (χρέωση 1,80 € η κάθε μία), φέτες ψωμί μέσα σε αλουμινένια ψωμιέρα (λίγο περισσότερο από μία φέτα για τον καθένα) και τους καταλόγους για φαγητό και ποτά. Ακολούθησε σύσκεψη της παρέας και καταγραφή της παραγγελίας πάνω στο σουπλά, για να μην ξεχάσουμε τίποτα. Δεν μας είπαν όμως ότι εδώ ακολουθείτε το σύστημα του δίσκου με τα κρύα ορεκτικά, οπότε, όπως καταλαβαίνετε, επειδή το μάτι είναι αχόρταγο, όταν προσγειώθηκε μπροστά μας μια δωδεκάδα (μικρών! ) πιάτων με διάφορα μπινελίκια, πήραμε αυτά που είχαμε σημειώσει από μεζέδες και άλλα τόσα.

Εδώ που τα λέμε πράξαμε σοφά, γιατί από εδώ και πέρα αρχίσαμε να συνειδητοποιούμε αργά και βασανιστικά τη σημαντικότερη από τις βρεφικές ασθένειες που προανέφερα: το ελλιπές σέρβις. Να το ξεκαθαρίσω: Όσοι εργαζόμενοι προσπαθούσαν να εξυπηρετήσουν όλα τα τραπέζια κατέβαλαν ηρωικές προσπάθειες, αλλά ήταν απλά πολύ λίγοι και εντελώς ασυντόνιστοι. Περιμέναμε τουλάχιστον 20 λεπτά μέχρι να παραγγείλουμε τα εκτός δίσκου φαγητά και τα ποτά, και ζητήσαμε τουλάχιστον 10 φορές να μας φέρουν λίγο ακόμα ψωμί, το οποίο έφθασε μετά το τελευταίο πιάτο! Οι δύο ντοματούλες είναι για τη διεύθυνση, όχι για τους εργαζόμενους.

Ας περάσουμε και στην κριτική των όσων δοκιμάσαμε. Οι γεύσεις θα άξιζαν ίσως τέσσερις ντοματούλες, το μέγεθος των μεζέδων από το δίσκο αφαιρεί όμως μία. Το καλύτερο πιάτο ήταν τα μύδια σαγανάκι, ψωμωμένα και σερβιρισμένα με το κέλυφος σε μια υπέροχη ελαφρά καυτερή σάλτσα, χαλάλι τα 13 ευρώπουλα. Οι γαρίδες σαγανάκι όμως, ενώ κολυμπούσαν σε ωραία φρέσκια σάλτσα, ήταν λιλιπούτειες, ούτε που τις διέκρινες στο πιάτο, 12 ευρώ δεν τα άξιζαν με τίποτα. Άριστα πήραν η κρητική γραβιέρα και η σαλάτα αλμύρα, λίαν καλώς τα τηγανιτά κολοκυθάκια σε στικς, το φιλεταρισμένο λαυράκι και ο μαρινάτος γαύρος. Κάτω από τη βάση λόγω απίστευτα μικρής μερίδας ο παστουρμάς μπακαλιάρου (4 ευρώ για τρία τσιγαρόχαρτα σε μέγεθος γραμματόσημου, κρίμα γιατί ως γεύση έγραψαν).

Ο λογαριασμός για τέσσερα άτομα 80 ευρώ τα φαγητά + 20 τα ποτά. Στο τέλος κέρασμα σορμπέ μαστίχας, δροσερό και εύγευστο. Απόδειξη κανονικά και με το νόμο.
Συνοψίζω: Το ΣΑΡΔΕΛΑΚΙ της Βουλιαγμένης ήρθε για να μείνει. Ως καλοκαιρινός στόχος αξίζει 1000% μια επίσκεψη. Να πάτε όμως νωρίς και οπλισμένοι με υπομονή. Ελπίζω να γιατρέψουν σύντομα τις παιδικές ασθένειες (και να φροντίζουν καλύτερα την καθαριότητα στις τουαλέτες στο υπόγειο, μείον μία ντοματούλα στο χώρο).

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Βουλιαγμένη - Καβούρι, Αθήνα
Σεπ
22
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Χαίρετε και καλό αποκαλόκαιρο!

Η παρακάτω κριτική μπορεί να φανεί λίγο γκρινιάρικη σε συγκεκριμένα σημεία, όμως είναι σίγουρα καλοπροαίρετη και εξάλλου ο στόχος του ask4food, όπως τον αντιλαμβάνομαι και λαμβάνοντας υπόψη κιόλας ότι οι ιδιοκτήτες των εστιατορίων μπορούν κι αυτοί πλέον να παίρνουν ενεργά θέση στο site, είναι όχι μόνο να μοιραζόμαστε τις εντυπώσεις μας ως καλοφαγάδες (εντός ή εκτός εισαγωγικών) αλλά και να συμβάλλουμε στη βελτίωση των υπηρεσιών τους. Πόσω μάλλον όταν βλέπεις ότι έχουν επενδυθεί σε μια επιχείρηση πολλά χρήματα, ότι γίνεται συνολικά καλή δουλειά και υπάρχει μια συγκεκριμένη και συνειδητή επιλογή πολιτικής.

Μετά λοιπόν από μπάνιο στο Καβούρι το Σάββατο 17/9, θυμήθηκα το "Σαρδελάκι", το οποίο ήταν, ούτως ή άλλως στη λίστα μου. Μικρή σημείωση ότι υπάρχει κατά σύμπτωση (;) και το παρ’ ολίγον συνωνόματο «Ψαράκι» στην αριστερή πλευρά της Ποσειδώνος όπως ανεβαίνουμε, που μας προκάλεσε αρχικά ένα μικρό μπέρδεμα. Εν τέλει το Σαρδελάκι βρίσκεται στη δεξιά μεριά, και δεν φαίνεται εύκολα ούτε έχει άμεση επαφή με το δρόμο. Αυτό προς μεγάλη μας ικανοποίηση, καθ’ ότι η τοποθεσία είναι πραγματικά μοναδική, με απρόσκοπτη θέα στη θάλασσα. Μαγευτική θέα για την ακρίβεια στο ηλιοβασίλεμα. Οι πρώτες εντυπώσεις λοιπόν ήταν ενθουσιώδεις.

Φτάνουμε γύρω στις 17:00, δύο άτομα. Αρκετός κόσμος καθόταν ήδη στα προφυλαγμένα από τον ήλιο τραπέζια. Δυστυχώς δεν μας υποδέχθηκε κανείς. Μόνοι μας βρήκαμε κάπου και βολευτήκαμε. Πλήθος σερβιτόρων πήγαιναν κι έρχονταν με το hands- free της ενδο- επικοινωνίας στο αυτί, από το οποίο ο υπεύθυνος του μαγαζιού έδινε εντολές. Λογικό, αν λάβει κανείς υπόψη τη βαβούρα στον εσωτερικό χώρο και σίγουρα προτιμητέο από το να σφυρίζουν κλέφτικα μεταξύ τους. Από την άλλη πλευρά αυτό το σύστημα συνεννόησης μεταξύ του προσωπικού έχει και τα μείον του, που θα εξηγήσω παρακάτω.

Σύντομα καταφθάνει ο πρώτος σερβιτόρος φέρνοντας εμφιαλωμένο νερό (το οποίο δεχτήκαμε συνειδητά) και τους καταλόγους. Εντός ενός λεπτού, και προτού προλάβουμε να ρίξουμε μια πρώτη ματιά στο μενού, καταφθάνει άλλος σερβιτόρος φέρνοντας έναν δίσκο φορτωμένο με τα κρύα ορεκτικά για να διαλέξουμε επί τόπου. Τα οποία κρύα ορεκτικά περιελάμβαναν από διάφορα αλίπαστα ψάρια (τσίρο, γαύρο μαρινάτο, σκουμπρί) μέχρι αλοιφές, όπως φάβα, μελιτζανοσαλάτα, τζατζίκι κλπ). Επιλέξαμε (μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα που είχαμε στη διάθεσή μας) έναν καπνιστό μπακαλιάρο, που ήταν ενδιαφέρων.

Κατά τα υπόλοιπα δύο άτομα που ήμασταν, παραγγείλαμε το θραψαλάκι τηγανητό- το αντίστοιχο τηγανητό καλαμαράκι τιμολογείται στα 12 ευρώ (! )-, βλήτα, σαρδέλες στα κάρβουνα, τηγανητές πατάτες και τζατζίκι. Ήταν όλα συμπαθητικά. Οφείλω να πω ότι οι μερίδες τουλάχιστον στις πατάτες και το θραψαλάκι ήταν πολύ μεγάλες, σχεδόν τριπλάσιες από τα συνήθη μεγέθη και ότι το τηγάνι τους είναι πολύ καλό και ελαφρύ. Φάγαμε πολύ και φύγαμε με ελαφρύ στομάχι. Οι σαρδέλες επίσης φρέσκες και σωστά ψημένες στα κάρβουνα, αλλά τους έλειπε το λαδολέμονο. Το επιπλέον λεμόνι που ζητήσαμε δεν ήρθε ποτέ, ούτε και το τζατζίκι, το οποίο είχαμε παραγγείλει εκτός του αρχικού δίσκου κρύων ορεκτικών. Χτυπήθηκε στην απόδειξη, αλλά τους το αναφέραμε, και αμέσως μας είπαν ότι αφαιρείται από το ποσό που τελικά πληρώσαμε. Από γλυκό δεν θυμάμαι αν υπήρχε κάτι στον κατάλογο, ούτε και ερωτηθήκαμε αν θέλαμε, όμως μας πρόσφεραν ένα είδος σορμπέ λεμόνι σε σφηνάκια μαζί με τον λογαριασμό. Στα θετικά να αναφέρω το γεγονός ότι υπάρχουν καρεκλάκια για μωρά και τις καθαρές και περιποιημένες τουαλέτες.

Συμπαθητικά τα πράγματα λοιπόν γενικά, καλό το φαγητό, υπέροχη η τοποθεσία, φροντισμένο το περιβάλλον και ναι, θα ξαναπήγαινα.

Θα ήθελα όμως επ’ ευκαιρίας να κάνω κάποια σχόλια για το σέρβις, που δεν αφορούν αποκλειστικά και μόνο το συγκεκριμένο εστιατόριο και απευθύνονται ίσως περισσότερο σε εστιάτορες που μπορεί να διαβάσουν αυτή την κριτική.

Κατ’ αρχάς σχετικά με την πρακτική με τον δίσκο των κρύων ορεκτικών, η οποία εκτός του ότι είναι ξεπερασμένης αισθητικής για ένα τέτοιου ύφους εστιατόριο, δεν διευκολύνει και τον πελάτη διότι: (1) Σου εμφανίζεται αιφνιδιαστικά μια σειρά πιάτων από τα οποία εκείνη την ώρα δεν ξέρεις ακριβώς τι να πρωτοαποφασίσεις. Δεν έχεις ακόμα συνθέσει το μενού. Θες λίγο χρόνο να σκεφτείς με την ησυχία σου και να συναποφασίσεις με τους υπόλοιπους συνδαιτημόνες τί σου κάνει όρεξη να φας και τί πάει με τί. Αλλά ταυτόχρονα δεν θες να αφήσεις και τον άνθρωπο που κουβαλάει την τάβλα με τα πιάτα να ξεροσταλιάζει σαν πλασιέ. Άστοχο, βέβαια εδώ, ότι ο εν λόγω άνθρωπος δεν μας εξήγησε τι ήταν το καθένα από τα εδέσματα και με το ζόρι απαντούσε στις ερωτήσεις μας για το καθένα από αυτά. (2) Μου γεννήθηκε η απορία πού καταλήγουν τα πιάτα τέτοιου τύπου δίσκων που δεν επιλέγονται από ένα τραπέζι. Συνεχίζουν να περιφέρονται από τραπέζι σε τραπέζι; Και καλά για τα αλίπαστα. Τι γίνεται για πιάτα με συστατικά που αλλοιώνονται εύκολα μέσα στη ζέστη, όπως το γιαούρτι; (3) Μέσα σε όλη αυτή την αιφνιδιαστική έκθεση πιάτων, δεν μπορείς να τσεκάρεις τις τιμές τους, οι οποίες στο συγκεκριμένο εστιατόριο δεν είναι ευκαταφρόνητες. Αν θες δηλαδή να το ψειρίσεις, θα πρέπει να κρατήσεις εκεί τον δόλιο σερβιτόρο για κανα 10λεπτο, να τον ρωτάς τί είναι το κάθε τι, να βλέπεις τις τιμές τους στον κατάλογο και να συσκέπτεσαι με τους συνδαιτημόνες σου για το αν το θες ή όχι. Δεν θέλω να υπερβάλλω, αλλά νομίζω ότι αυτή η πρακτική γίνεται εν τέλει όχι μόνο εκβιαστική για τον πελάτη, αλλά και ευτελίζει την ποιότητα των πιάτων, όσο περιποιημένα και να είναι.

Κατά δεύτερον, αυτό το σύστημα της ενδοσυνεννόησης μέσω hands- free ανάμεσα στο προσωπικό, που ομολογώ ότι δεν το είχα ξαναδεί σε εστιατόριο παρά μόνο σε αχανείς χώρους, δεν είμαι σίγουρη αν αποδίδει και τόσο πολύ. Σίγουρα η εξυπηρέτηση στο Σαρδελάκι ήταν ταχύτατη, σε βαθμό κιόλας που είχα λίγο την αίσθηση ότι ήμουν σε φαστφουντάδικο. Ήταν εμφανές όμως ότι αυτές οι συνεχείς εντολές μες στο αυτί των ανθρώπων τους στερούσαν τη δυνατότητα στοιχειώδους προσωπικής επικοινωνίας με τον πελάτη. Και πέρασαν από το τραπέζι μας τουλάχιστον 5 διαφορετικοί σερβιτόροι με τα ίδια «ρομποτικά» συμπτώματα (άλλος για το νερό και το μενού, άλλος για το δίσκο, άλλος ο παραγγελιοδόχος, άλλος αυτός που σέρβιρε και άλλος για τον λογαριασμό! ). Ήταν λες και όλα λειτουργούν βάσει ενός συγκεκριμένου software, και αν κάτι λίγο ξεφύγει από αυτό, όπως π. χ. το να ζητήσεις λίγο επιπλέον λεμόνι, το σύστημα κολλάει. Δεν πρόκειται δα για κανένα αχανές μαγαζί και ίσως θα έπρεπε το συγκεκριμένο εστιατόριο ή και άλλα που χρησιμοποιούν αυτό το σύστημα, να το επανεξετάσουν, γιατί πέρα από το φαγητό, τη θέα και την ταχύτητα, είναι σημαντικό να λαμβάνεις έστω και λίγο την αίσθηση της προσωπικής εξυπηρέτησης.