CAFÉ MERLIN

Cafe - Restaurants

  Βασιλίσσης Σοφίας 9 & Μέρλιν, Αθήνα [Χάρτης]
  210 3611731



Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Cafe - Restaurants - Σύνταγμα - Κέντρο, Αθήνα
Απρ
23
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Ζητώ συγγνώμη εκ προοιμίου καθώς αν δεν απατώμαι οι κριτικές κονσέρβα (δηλ. έχω πάει παλιά και το δημοσιεύω τώρα) αντίκεινται στον κώδικα δεοντολογίας του παρόντος ιστοτόπου.

Απλά έτσι όπως εμένα άλλοι χρήστες μου έχουν δείξει μικρά μυστικά για την υπέροχη πόλη μου (πχ ο τω όντι αξιοσέβαστος baron rouge θα μπορούσε κάλλιστα να έχει στήλη επ’ αμοιβή σε οποιοδήποτε free -ή μη- press) θα ήθελα να μοιραστώ την όποια δική μου γνώση, ακόμα κι αν είναι κονσέρβα. Στα πλαίσια της κριτικής-κονσέρβας (άκομψος ορισμός κριτικής για ένα κομψότατο μέρος) θα μιλήσω περισσότερο για το μέρος και λιγότερο για το φαγητό. Αφορμή για να γράψω την παρούσα κριτική είναι διότι διαπίστωσα ότι σε πολλούς χρήστες αρέσουν τα καλοβαλμένα μέρη για χαλαρό φαγητό (όπως αποπειράται να είναι το Osterman αλλά στερείται –για μένα- ουσιαστικής ταυτότητας) και θα ήθελα να τους προτείνω/συστήσω ένα που θεωρώ υψηλής αισθητικής αλλά το οποίο δεν ήταν καν καταχωρισμένο στον ιστότοπο.

Στα πλαίσια αυτά συστήνω το café Merlin, το café restaurant του Ιδρύματος Θεοχαράκη, το οποίο είναι επί της Βασιλίσσης Σοφίας. Αυτή την περίοδο έχει έκθεση αφιερωμένη στον Γουναρόπουλο (1889-1977), ίσως ο πιο γλυκός –αλλά καθόλου γλυκερός- από τους Έλληνες ζωγράφους και έναν άξιο εκπρόσωπο της γενιάς του ’30 που αν πρέπει να καταταχτεί σε κάποια τεχνοτροπία ήταν μάλλον ιμπρεσιονιστής. Αν σας αρέσει η ζωγραφική μπορείτε να δείτε την έκθεση. Αν όχι, μπορείτε να πάτε να φάτε ή να πιείτε έναν καφέ με θέα την Βουλή και τον Εθνικό Κήπο. Προσωπικά μιλώντας το έχω επισκεφτεί δυο-τρεις φορές μέσα στην τελευταία τριετία στα πλαίσια επαγγελματικο-φιλικών συνευρέσεων, και μάλιστα –για να κάνω την κριτική ακόμα λιγότερο χρηστική- ουδέποτε έχω πληρώσει καθώς το γεύμα ήταν πάντα κερασμένο.

Σε κάθε περίπτωση, το ίδιο το κτήριο -οικία Ρέντη αρχικώς*- είναι εκλεκτικιστικού ρυθμού, με στοιχεία art nouveau, χτισμένο το 1928 από τον αρχιτέκτονα Βασίλη Τσαγρή, ο οποίος έχει κοσμήσει με πολλά κτήριά του την Αθήνα. Τι είναι ο εκλεκτικισμός; Η τάση που δημιουργήθηκε στην αρχιτεκτονική στο β’ μισό του 19ου αιώνα (σε όλα είμαστε λίγο πίσω) να αναμειγνύονται στοιχεία διαφορετικών αρχιτεκτονικών ρυθμών. Είναι δηλαδή ένας κοσμοπολίτικος ρυθμός εν τη γενέσει του. Ο εκλεκτικισμός λειτουργεί ως εισαγωγή για τον μοντερνισμό. Δηλαδή αυτά τα περισπούδαστα 'νεοκλασικά' απλοποιήθηκαν ώσπου οδήγησαν στον Le Corbusier και στις πολυκατοικίες κύβους, με τα απλούστερα δυνατά λόγια, των οποίων η εφαρμογή αρχικώς κόσμησε την Αθήνα (πχ η μπλε πολυκατοικία στα Εξάρχεια, της οποίας το αρχικό σχέδιο είχε πρόβλεψη και για πισίνα ή η πολυκατοικία Χαρά στα Πατήσια) αλλά καθώς στρεβλώθηκε, για λόγους κόστους κυρίως, την κατέστρεψε.

Τα έπιπλα είναι ιδίου ύφους, σε παλ-κρεμ-μπεζ χρώματα δημιουργώντας μια αίσθηση φωτεινότητας ακόμα και όταν έξω έχει μαύρα σύννεφα. Καρέκλες με στρογγυλές πλάτες και όμορφα υφάσματα. Οβάλ τραπέζια για μεγάλες παρέες –με καναπέ- κάτω από μεγάλα παράθυρα ή πιο μικρά τετράγωνα για ένα ζευγάρι. Στη μέση του χώρου δεσπόζει το κενό της σκάλας –με γυαλί αντί για κάγκελο έτσι ώστε να παραμένει ελαφρύς ο χώρος- καθώς είναι στον πρώτο όροφο δημιουργώντας μια αίσθηση συνέχειας σε όλο το ισόγειο. Ξύλινο πάτωμα, διακοσμημένο με όμορφα γύψινα ταβάνι, μοντέρνα φωτιστικά εξασφαλίζουν την ισορροπία του χώρου και όχι μια επίσκεψη στο ‘νεοκλασικό της γιαγιάς’…

Η κουζίνα είναι αντίστοιχου ύφους (εδώ θα ζητήσω συγγνώμη καθώς έχω να πάω περισσότερο από έναν χρόνο). Ελαφριά, αστική κουζίνα, με πιάτα εξίσου φωτεινά με το μέρος (σολωμός με πάστα, χοιρινά φιλετάκια, burger). Λίγα κυρίως, ιδανικά είτε για business lunch είτε για ρομαντική παύση το μεσημέρι είτε για καφέ με γλυκό το απόγευμα. Τηρεί τον χαρακτήρα του καφέ έχοντας καλά γλυκά και κάποια σάντουιτς. Μερίδες ικανοποιητικές. Ωραίες φρέσκες σαλάτες και κάποια ορεκτικά. Μικρή σε μέγεθος λίστα κρασιών αλλά είναι από αυτά τα ‘ενωτικά’, που αρέσουν δηλαδή σε πολλούς αλλά ίσως είναι λίγο άτολμα ή βαρετά.

Η εξυπηρέτηση είναι άριστη υπενθυμίζοντας όμως ότι είναι ένα πρωινό μαγαζί –και άρα λιγότερο επίσημο. Οι κοπέλες που δουλεύουν εκεί σου μεταδίδουν κάτι από την φρεσκάδα του χώρου.

Αναφορικά με την σχέση αξίας/κόστους καίτοι δεν έχω πληρώσει ποτέ έχω σαφή εικόνα (και καλλίτερη μνήμη από ότι αναφορικά με τα πιάτα): με 20-25 ευρώ το άτομο, χωρίς κρασί, θα έχετε φύγει πραγματικά χορτάτοι, καθώς τα κυρίως κυμαίνονται από 10-18.

Η αισιοδοξία του μεσοπολέμου, ω ναι, τότε που η Ευρώπη ανάμεσα σε δυο φονικότατους πολέμους χόρευε μανιασμένα foxtrot επιθυμώντας διακαώς να ζήσει, σε καταλαμβάνει σε αυτόν τον χώρο. Έχει μια διακριτική αστική γλυκύτητα και μια "φιλόξενη πολυτέλεια". Το φαγητό –το οποίο είναι καλό- δεν είναι το πιο δυνατό του σημείο αλλά ο χώρος, ο οποίος είναι μιας αισθητικής που τείνει να εκλείψει από την Αθήνα και η οποία αισθητική ήταν κάποτε τόσο οικεία.

Παρασυρόμενος λίγο από την κριτική του piperman για τον Μπακαλόγατο να προσθέσω και την εκεί, στην Φωκίωνος δηλαδή, πολυκατοικία Λαναρά ακριβώς απέναντι από το Select όπου έτρωγε την πάστα του ο Κωνσταντάρας περιμένοντας την Ίλυα Λιβυκού στο «Ούτε Γάτα Ούτε Ζημιά» (κόμβος η Θυμαριά, κόμβος) η οποία τον κοιτούσε από την πολυκατοικία Λαναρά. Να προσθέσουμε επίσης ότι η Φωκίωνος είναι το μοναδικό βουλεβάρτο της Αθήνας (λεωφόρος δενδρόφυτη με σκοπό τον περίπατο, ακριβώς σαν την La Rambla της Βαρκελώνης*) και μέχρι την δεκαετία του ’50 διαρρέετο από ρέμα, στο οποίο δρόσιζαν τα πόδια τους το καλοκαίρι οι μαθήτριες όταν σχολούσαν από το σχολείο και το οποίο εξακολουθεί και κυλά υπογείως κατά την προσφιλή αθηναϊκή συνήθεια να θάβουμε τα ρέματα και τα ποτάμια (βλ. το «θάπτομεν τον Ιλισόν» του Ι. Μεταξά ή την προ ετών ολοκλήρωση του θαψίματος του Κηφισού).

Ακόμα, η πλατεία Κυψέλης, στην οποία απολήγει η Φωκίωνος, λέγεται κανονικά πλατεία Κανάρη καθώς ο μαχητής του ’21 έμενε επί της οδού Κυψέλης αρ. 56 (το σπίτι βέβαια δόθηκε τις κρίσιμες δεκαετίες για αντιπαροχή). Στην πλατεία Κανάρη, λοιπόν, είναι και το άγαλμά του το οποίο είναι κάπως κακοποιημένο καθώς όταν αφαιρέθηκε για λόγους ανακατασκευής της πλατείας πετάχτηκε και ξεχάστηκε για χρόνια. Ας πούμε και για το μοναδικό γλυπτό-σκύλο της Αθήνας που βρίσκεται στην Φωκίωνος σαν δείγμα αγάπης προς τους τετράποδους συντρόφους μας που δεκαετίες τώρα στην Φωκίωνος έχουν την τιμητική τους. Λόγω εντοπιότητας να αναφέρουμε και τα Wendy's της Φωκίωνος (mushroom melt... ) καθώς και ότι στο ιστορικό Igloo είχε κάνει εμφανίσεις το 1965, ανερχόμενος και καθόλου συνταξιούχος, Eric Clapton. Η Αθήνα κάποτε είχε πολιτιστική υπόσταση.

Και τέλος να κλείσω με μια, υπέρ του δέοντος –όντως- ηθικοπλαστική, παραίνεση: πηγαίνοντας για ένα φαγητό ή και για μια βόλτα οπουδήποτε στο κέντρο βοηθάτε την αναβίωση μιας πόλης η οποία έχει απόλυτη ανάγκη την ζωντάνια και την αισιοδοξία.

Αντί για foxtrot ένα τανγκό. Το Τανγκό της Αθήνας:
https: //www. youtube. com/watch?v=wN0I2kNkzqA

------------------------------------------------------------------

* Η Βαρκελώνη είναι η πρωτεύουσα της Καταλονίας. Οι Καταλανοί πήραν την Αθήνα από τους Φράγκους μετά τη μάχη του (βοιωτικού) Κηφισού στα 1311 [σ. σ. η λέξη παρέα, καταλανικής προέλευσης, μας έμεινε από τότε, εκ του parella/pareja (επιρ. ), δηλ. κάνω κάτι μαζί. Ο Φίλιππος ΣΤ' της Ισπανίας, γιος του Χουάν Κάρλος, ακόμα φέρει τον τίτλο "Δούκας Αθηνών και Νέων Πατρών (Υπάτης)"].
Στην προσπάθειά τους να εμπεδώσουν στους ιθαγενείς Αθηναίους θεσμούς έδωσαν έμφαση στην λειτουργία των συμβολαιογράφων καθιστώντας τους το μοναδικό δημόσιο λειτούργημα που επιτρεπόταν να ασκήσουν οι ντόπιοι. Τέτοιος, νοτάριος δηλαδή συμβολαιογράφος, ήταν και ο Δημήτριος Ρέντης, η οικογένεια του οποίου ήκμασε εκείνη την περίοδο. Το Ίδρυμα Θεοχαράκη στεγάζεται στο κτήριο το οποίο οικοδομήθηκε αρχικά ως οικία Ρέντη (550 χρόνια μετά την καταναλοκρατία).