Ο ΑΡΗΣ

Τσιπουράδικα - Ουζερί

  Σοφοκλέους 17-19 (εντός Βαρβακείου Αγοράς) [Χάρτης]
  210 3249615

Ώρες λειτουργίας:


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Τσιπουράδικα - Ουζερί - Ψυρρή - Μοναστηράκι, Αθήνα
Απρ
30
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Προκειμένου να ανοίξω λογαριασμό σε αυτό τον ιστότοπο αντιμετώπισα το αιώνιο δίλημμα:

γνωστοποιώ το ωραίο -το ωραίο δι’ εμέ δηλαδή- κατάστημα ή το αφήνω στην αφάνεια έτσι ώστε να έχω την ησυχία μου όποτε αποφασίσω να πάω (σαν 'εκείνη' την παραλία-καβάτζα); Αν έκανα το πρώτο θα σήμαινε ότι αντιμετωπίζω τον παρόντα ιστότοπο ως άλλο FB –που δεν το συμπαθώ και πολύ- ή αποκλειστικά χρησιμοθηρικά. Για λόγους δημοκρατικής ευαισθησίας λοιπόν θα εισαγάγω ένα ουζερί που μέχρι τούδε δεν υφίσταται εδώ νανα και ως εκ τούτου παραμένει ασχολίαστο. Για ‘εκείνη’ την παραλία δεν θα πω κουβέντα.

‘Ο ΑΡΗΣ’ είναι στην δεύτερη είσοδο της Βαρβακείου έτσι όπως κατεβαίνεις την Σοφοκλέους από Σταδίου. Πιο μετά από το τυράδικο του Ζαφόλια. Είναι το πρώτο ουζερί που θα συναντήσεις πριν την Στοά των Αθανάτων. Ο χώρος είναι ακριβώς αυτό που φαντάζεσαι για ουζερί εντός Βαρβακείου. Έχει το πλεονέκτημα –σαν χώρος- ότι είναι πιο κοντά στην έξοδο και κάνει ρεύμα, αεράκι. Επίσης, αν η μύτη σου είναι πολύ ντελικάτη εκεί θα προστατευθεί καλλίτερα από τις οσμές της Κεντρικής Δημοτικής Αγοράς της Αθήνας. Τραπέζια αριστερά – δεξιά της παρόδου που οδηγεί στο εσωτερικό της Αγοράς, 7-8 δηλαδή. Κάποια κάθετα γυάλινα παραπετάσματα προστατεύουν από τον αέρα για να έχεις συνέχεια χαρτοπετσέτες και να μη ζητάς όλη την ώρα. Η θέα είναι από την μία η κρεαταγορά και από τη άλλη η Σοφοκλέους, τυράδικα, μπαχαράδικα, μαγαζιά με κρητικά προϊόντα (ψάξε, βρες και φάε τουλουμοτύρι και ξύγαλο Σητείας). Ο 'μέσα' χώρος έχει τρία (τέσσερα;) τραπέζια και την ψησταριά. Πολλές φωτογραφίες από ‘διάσημους’ πελάτες. Διαφημιστικά ρολόγια τοίχου. Αυτά.

Στα ατού του είναι η προσέλευση/διέλευση πλανόδιων μουσικών σε σημείο που να γουστάρεις που είσαι στην Αθήνα, μια βαλκανική πόλη, και να ξεχνάς ΦΠΑ, φόρους, ασφαλιστικά κτλ, λόγω των συνεπαγόμενων κουστουριτσισμών-μπρεγκοβιτσισμών.
Τσιγγανόπουλα με φωνή που ο Παϊτέρης δεν έχει φανταστεί, κλαρινιτζήδες Αλβανοί μαέστροι από την Χειμάρα πιο μάγκες απ’ τον Μάγκα –λέμε τώρα-, βιολιτζήδες κιμπάρηδες. Αν σου αρέσει αυτό το πράμα είναι μακράν πιο αυθεντικό από την ‘μη-μου-άπτου-Κληματαριά’ και πολλά παρόμοια. Η μουσική δεν χρεώνεται τρία ευρώ το κεφάλι αλλά αν σου κάνει κλικ, ή ώπα δηλαδή, θα δώσεις παραπάνω.

Το Σάββατο πριν την Κυριακή των Βαΐων, είχα υποσχεθεί στους παιδικούς φίλους-κουμπάρους βόλτα Βαρβακείου. Έτσι κι έγινε. Ουζομεζεδοειδή: γαύρος τηγανιτός, πατάτες τηγανιτές, καλαμαράκι τηγανιτό, χταπόδι ψητό, χορταράκια al dente και ούζα. Νηστεία...
Αναλυτικά:

Γαύρος τηγανιτός:
Από τους πολύ καλούς, φρεσκότατος (εκεί έχει και συγκριτικό πλεονέκτημα με άλλα μαγαζιά). 6,5€.

Πατάτες τηγανιτές:
Χεράτες, λίγο περισσότερο λάδι από ότι έπρεπε ώστε να μην είναι άριστες αλλά απλά πάρα πολύ καλές. 2,5€.

Χταπόδι ψητό:
Μεριδιάρικο πιάτο (για χταπόδι). Αρκετά καλά ψημένο. Αμφισβητώ αν είναι φρέσκο οπουδήποτε από τα μαγαζιά που σερβίρουν χταπόδι. Το κατεψυγμένο είναι πάντα και πιο μαλακό (καθώς η κατάψυξη λειτουργεί σαν έξτρα παραγούλιασμα) και πιο φτηνό (αν και με μικρή διαφορά). Στα 10€ ήταν ΟΚ δεδομένης της ποσότητας.

Καλαμαράκι τηγανιτό:
Αφρός. Πάρα πολύ καλό. Το ίδιο μειονέκτημα με τις πατάτες. Λίγο περισσότερο λάδι από το πρέπον του στερεί την τελειότητα. 8€.

Χόρτα:
Επιτέλους όχι πράσινος πουρές αλλά χόρτα. Al dente. Να τα κόβεις με μαχαίρι και πηρούνι και όχι σαν βούτυρο. 4€.

Ούζο VETO Μυτιλήνης (Χ3):
Όπου το βρείτε να το ασκήσετε. Είναι από τα πλέον VfM ούζα (αν και δεν είναι 100% απόσταγμα αλλά 20%, 100% απόσταγμα, δηλ. premium, ξεκίνησε πρόσφατα να παράγει και δεν είναι διαδεδομένο στην Αθήνα). Ήπιο και ιδιαίτερα γλυκόπιοτο. Το πικραμύγδαλο είναι το μυστικό συστατικό της απόσταξης. Στην οικογενειακή ποτοποιία έχει ήδη από το 2013 μπει η τέταρτη γενιά (Δημήτρης Σπέντζας) και γενικά κάνει άνοιγμα προσπαθώντας να σπάσει τις τιμές καθώς τα ‘παραδοσιακά’ ούζα (δηλ. αυτά που συνήθως βρίσκουμε στην Αθήνα) έχουν καταστεί είτε ολίγον τι είδος πολυτελείας (με 7-9 € το καραφάκι, αν και έχω δει και πιο ακριβά) είτε αλκοολούχα ποτά σχεδιασμένα από ανθρώπους που έχουν μόνο εμπορικούς και όχι ποιοτικούς στόχους.
Η ιστορία του VETO, της ποτοποιίας Σπέντζα δηλαδή, ξεκινάει το 1892 από την Πέργαμο. Η άδεια, που εξεδόθη επί Αμπντούλ Χαμίτ ΙΙ, ήταν βασικά για απόσταξη ροδόνερου αλλά συμπεριέλαβε και το ούζο. Και καλά έκανε γιατί το ροδόνερο δεν πάει με τις γαρίδες.

Ψωμάκι ψημένο με λάδι. 2€.

Νερό κανάτας.

Πάγος άφθονος χωρίς στραβομουτσούνιασμα (όπως σε πολλά ουζερί που ο πάγος καθυστερεί διότι απλά δεν πληρώνεται).

Κερασμένα μήλα με κανέλα.

King of the Bongo είναι οι γαρίδες στα κάρβουνα, τις οποίες δεν πήραμε αυτή την φορά λόγω αλλεργίας συνδαιτυμόνος αλλά πολλάκις έχουν καταναλωθεί πανηγυρικά. Είναι οι καλλίτερες ψητές γαρίδες που έχω φάει.

Εξυπηρέτηση όσες φορές έχω πάει είναι άριστη καθώς υπάρχει μια φυσική ευγένεια ή ακόμα και συστολή θα έλεγα, πράγμα που με σκλαβώνει. Στα πλαίσια των δεδομένων του καταστήματος φοβερή ταχύτητα (όλα είναι της ώρας). Απόδειξη απροβλημάτιστα. Καπνίζουν αλλά επειδή είσαι έξω δύσκολα θα το νιώσεις.

Θα σε κάνω βασίλισσα:
Για τα ανωτέρω, χωρίς να φάμε σαν βόες αλλά τσιμπώντας μπόλικα και πάντως πίνοντας αρκετά πληρώσαμε 52,50€.
Τα ούζα ήταν 6,50€ Χ 3 = 19,50€, δηλ. για τα ως άνω πιάτα πληρώσαμε 52,50€ – 19,50€ = 33€. Ήμασταν όμως τέσσερις οπότε 33€ / 4 = 8,25€.
Και λέω: για αυτόν το γαύρο ανοίχτηκε ένα ψαροκάικο. Άπλωσε δίχτυα. Τα μάζεψε. Πλήρωσε πετρέλαιο και μετά ξεψάρισε μπαλώνοντας το δίχτυ όπου είχε χαλάσει. Τα πούλησε τα ψαράκια του ο ψαράς. Τα αγόρασε ο άθρωπΑς (με Α κεφαλαίο) που έχει το ουζερί ‘Ο ΑΡΗΣ’ (αν δεχθούμε ότι δεν υπάρχουν μεσάζοντες με κέρδος). Τα καθάρισε και τα τηγάνισε (σε λάδι που ο αγρότης κτλ κτλ). Μου τα σέρβιρε με χαμόγελο και θα πλύνει και τα πιάτα. Για 8,25€ όταν μια καυτή μεν πατάτα δε (πολύ καλή βέβαια, δε λέω) στο ημι-όρθιο και σε πλαστικό έχει 5€...
VfM 4/4 άνετα.
Πάντως για να φας επαρκώς είναι γύρω στα 12 € per capita.

Άυλοι τίτλοι.
Ντοματούλες 4/4.

Υπάρχουν εστιατόρια δήθεν ή αυθεντικά. Όμορφα ή άσχημα. Ακριβά ή φθηνά. Βρωμερά ή καθαρά. Υπάρχουν όμως και κάποια που σου θυμίζουν την διατροφική αλυσίδα και πώς να την σέβεσαι. Τα ψάρια δεν είναι κίτρινα και τετράγωνα και η μπριζόλα δεν φυτρώνει στην χοιρινιά.
Ο άνθρωπος σκοτώνει για να ζήσει όπως όλα τα ζώα. Κι αυτό, όταν το ζήσεις, το σέβεσαι αλλιώς. Δεν χρειάζεσαι 10 σάλτσες με δύσκολα ονόματα τονισμένα στη λήγουσα για να γουστάρεις ούτε πιάτα που ξέρεις ότι κανένα από τα συστατικά τους δεν έτρωγε (ή αναγνώριζε) ο παππούς σου ούτε υγρό άζωτο ούτε να μαγειρέψεις είδη υπό εξαφάνιση. (Διά τις απαιτήσεις των δικών μου γευστικών καλύκων όλα αυτά είναι πολύ ευχάριστες διαφυγές αλλά όχι τόπος μόνιμης κατοικίας)

Το απλό και καλό φαγητό έχει ένα τίμιο umami.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 1:
Το μαγαζί έχει και κρεατικά, τα οποία δεν έχω ποτέ δοκιμάσει όμως (όσα και ψαρικά, δηλ. 4-5) και μπύρες, κρασί, κοκαόλες. Δεν έχει μαγειρευτά. Κάνα-δυο σαλάτες (χωριάτικη, λάχανο-καρότο τον χειμώνα, χόρτα). Έχει νομίζω και τζατζίκι. Ναι, πάνε και κάποιοι τουρίστες που διαβάζουν trip advisor κτλ (σ. σ. σύμφωνα με εκ των έσω πληροφορίες τις μεγαλύτερες ‘ζημιές’ με τους πλανόδιους μουσικούς τις κάνουν Ισραηλινοί τουρίστες).
Καλοκαιράκι. Για μεσημεράκι (βράδυ και Κυριακή κλειστά καθώς ακολουθεί το ωράριο της Αγοράς). Θα σε φυσάει κι η δροσά…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ 2:
Πιανόμενος -εκ νέου- από την κριτική του αγαπητού piperman (βλ. κριτική belle amie) θα προσθέσω στα αναφερόμενα για τον Σερ Μπιθί δύο γεγονότα και μια (μάλλον ψευδή αλλά πολύ ενδιαφέρουσα) φήμη:
α) Ο Μπιθικώτσης, με τη Μοσχολιού, τραγουδούσαν στα Δειλινά, τα οποία ήταν στην γωνία Αγίας Ζώνης (κάθετη στην Φωκίωνος) και Κέας. Σήμερα κατεδαφισμένα. Οι παλιοί ταξιτζήδες ακόμα θυμούνται την Κέας από τότε. Τα Νέα Δειλινά πήγαν Γλυφάδα-παραλία.
β) Ο στίχος "μια βαθιά υπόκλιση, ένα χειροφίλημα" μαζί με το ξούρισμα του μπόστειου μύστακος και την φιλοκαθεστωτική στροφή (μετά το '67, καθώς τραγούδησε και τον ύμνο) ενέπνευσαν τον Ψαθά να πει τον Μπιθικώτση 'Sir Μπιθί'.
γ) Η φήμη λέει ότι το τίτλος απενεμήθη όταν ο Μπιθικώτσης παρήγγειλε Rolls Royce. Η εταιρεία απέρριψε το αίτημά του με την αιτιολογία ότι μόνον τιτλούχοι εδύναντο να έχουν το αμάξι με την τάπα ψυγείου-γλυπτό πάνω στο ψυγείο-αέτωμα (η RR όντως είχε πολιτική 'royalty & head of state only' τότε). Ο λαός αγαπώντας τον τον βάφτισε "Σερ Μπιθί". Του έδωσε τίτλο τιμής. Άξιο δηλαδή για μεγάλα αμαξ(ι)ώματα.
Τίθεται ένα ρητορικό ερώτημα αν "Ο Απόγονος" του Ζαμπέτα ήταν πείραγμα απευθυντέο...

Για το δρόμο: https: //www. youtube. com/watch?v=ZGkqHBrCq_g

ΥΓ Καλή Ανά(σ)ταση