BEER TALES

Beer Restaurants

  Φωκίωνος Νέγρη 52, Κυψέλη [Χάρτης]
  213 0256151

Περιγραφή
Ελληνικές και ξένες μπύρες και πιάτα όπως χοιρινό κότσι και ποικιλίες για να τις συνοδέψεις.
Ώρες λειτουργίας:


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Beer Restaurants - Κυψέλη, Αθήνα
Ιουν
17
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
1-9

Beer & Rock, Rock & Beer λοιπόν!
Αγαπημένο Χρυσανθεμάκι που μετά από παλαιότερη αναφορά σου στον Brian Johnson, τον Angus Young και την παρέα τους έχω καταλάβει ότι μάλλον είσαι ροκάκι-τυπάκι ( καθώς κι όλοι οι υπόλοιποι που ο οργανισμός σας τις τραβάει τις κιθαριές), έχω να ρίξω πρόταση.

Το Beer Tales το είχα ανακαλύψει εδώ και καιρό, ως μεγάλος λάτρης και κυνηγός της καλής μπύρας. Όταν το είδα να θρονιάζεται επί της Φωκίωνος Νέγρη, αρχικά μου κίνησε την περιέργεια για το αν θα καταφέρει να αποκτήσει το κοινό του και σε συνέχεια αυτού και την βιωσιμότητά του. Με μεγάλη μου χαρά, το είδα να αυξάνει σταθερά τους επισκέπτες του και να έχει φτάσει σε σημείο που πολλά βράδια να παρουσιάζει απόλυτη πληρότητα. Σε μία δύσκολη «αγορά» όπως αυτή της Κυψέλης που όλα τα ισόγεια επί της πλατείας είναι καφέ, μπαράκια και εστιατόρια και που μάλιστα πολλά από αυτά ανοίγουν, κλείνουν ή αλλάζουν διεύθυνση κάθε λίγο και λιγάκι, αυτό είναι στα μάτια μου είναι μία μεγάλη επιτυχία.
Πρώτη μου επαφή με το Beer Tales ήταν το βράδυ των Αποκριών, που γυρίζοντας σπίτι είδα να έχει στηθεί στα ενδότερα του τρελό τζέρτζελο και μάλιστα υπό τους ήχους της rock μουσικής. Μου ήταν αδύνατο να αντισταθώ κι έτσι πέρασα μέσα.
Εκείνο το βράδυ είχα διασκεδάσει πάρα πολύ αφού η ατμόσφαιρα ήταν ότι χρειαζόμουνα. Τόσο φιλική που μόνο ένα συνοικιακό μπαράκι μπορεί να συνθέσει. Είχαμε μείνει μόνο στις μπύρες αν και σε μια ψιλοκουβεντούλα που στήσαμε εκεί, μάθαμε ότι έχουν και διάφορες ποικιλίες.

Έτσι, ένα βροχερό βράδυ στα τέλη του Μάη, είπαμε να το τιμήσουμε με μία ακόμα πιο εκτενέστερη γευστικά επίσκεψή μας.
Σταθήκαμε πολύ τυχεροί, αφού εκείνη τη στιγμή μόλις άδειαζε το μπροστινό τους τραπέζι επί της πλατείας, το οποίο προφυλάσσονταν από τις ψιχάλες χάρη στην τέντα που υπήρχε από πάνω μας. Τους ήχους κάποιων μακρινών βροντών κάλυπτε η κρυστάλλινη φωνή του αείμνηστου Ronnie James Dio και τα ριφς από την κιθάρα του Richie Blackmore, που μας καλωσόριζαν με τον «Man of the Silver mountain».
Τα τραπέζια τους και τα τύπου μεγάλου καναπέ καθίσματά τους μοναστηριακού ύφους, ήταν από χοντρό, βαρύ, σκουρόχρωμο ξύλο. Θυμίζει τα αντίστοιχα που βρίσκεις στα beer gardens της Γερμανίας. Για να είναι στα πιο μαλακά τα πωπουδάκια μας, είχαν φροντίσει και είχαν τοποθετήσει μαξιλαράκια που έκαναν πιο άνετη και ευχάριστη την παραμονή μας.

Ο εσωτερικός χώρος είναι κλασικός μπυραρίας και μου θύμισε αρκετά αυτούς που επισκεπτόμουνα στα εφηβικά μου χρόνια στην επαρχιακή πόλη που μεγάλωσα. Τότε που με τα τζινάκια μας, γεμάτα patches από συγκροτήματα metal, πηγαίναμε σε όποιο χώρο μπορούσαμε να ακούσουμε την αγαπημένη μας μουσική. Για να επανέλθω στον χώρο, είναι ναι μεν απλός αλλά για τα δικά μου δεδομένα πολύ φιλόξενος. Κάτι ο χώρος, κάτι οι θαμώνες του –που είναι ηλικιακά από 20 χρονών μέχρι άτομα που διάγουν την 4η δεκαετία της ζωής τους- προσδίδουν μια άκρως παρεϊστικη ατμόσφαιρα. Μεγάλες διαφημίσεις από γνωστές μπύρες, συμπληρώνουν την διακόσμηση.

Από το σημείο που ήμασταν, απολαμβάναμε την παραμονή μας χαζεύοντας τους περαστικούς και έχοντας θέα σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου αγάλματα που έχω συναντήσει στην Αθήνα. Πόσους Περικλήδες και Όμηρους να αντέξει αυτή η πόλη. Τιμούμε το παρελθόν μας, αλλά δεν πρέπει κάποιος να τιμήσει και ανταποδώσει την αγάπη που μας προσφέρει ο τετράποδος φίλος μας, ο σκύλος? Το άγαλμα αυτό, που φιλοτέχνησε ο Ευριπίδης Βαβούρης και αναπαριστά ένα κυνηγόσκυλο, τοποθετήθηκε στην περιοχή από το 1940 και ευτυχώς αν κι έχει αλλάξει σημείο αρκετές φορές, παραμένει καθαρό και χωρίς ζημιές από ανόητους ψυχοπαθείς. Χαζεύοντάς αυτό και την ηρεμία που αποπνέει, οι Grand Funk Railroad αυτοδιαφημίζονταν με το «We’re an American Band».

Αρχικά ήρθε στο τραπέζι μας η νεαρή που μας εξυπηρέτησε και μας έφερε τους καταλόγους και νερό. Καθ’ όλη την παραμονή μας ήταν Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΗ. Μία rock παρουσία, γλυκιά και φιλική, που όμως ήταν πολλά παραπάνω από ένα καλό και επαγγελματικό service. Δεν ήταν η κλασική, γλυκανάλατη εξυπηρέτηση που συναντάμε πλέον στα περισσότερα μέρη που επισκεπτόμαστε. Η κοπέλα είχε προσωπικότητα, γνώσεις και άποψη πάνω στην μπυροποσία. Γνώριζε όλες τις ετικέτες τους με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, που πιστέψτε με είναι πάρα πολλά. Μας έδωσε διευκρινήσεις για την σύνθεσή τους, την προέλευσή τους και ανταλλάξαμε γνώσεις που σχετίζονται με τις μπύρες Weiss. Η χημεία της με την παρέα μας ήταν κάτι παραπάνω από πετυχημένη, έτσι όταν κάποια στιγμή μας είπε ότι είμαστε πολύ ευγενικοί, ανταποδώσαμε μέσα από την καρδιά μας την φιλοφρόνηση προσθέτοντας ότι η σχέση πελάτη-service είναι και πρέπει να είναι αμφίδρομη. Μουσικό χαλί κατά την παραγγελία μας ο Joe Lynn Turner και οι Rainbow, που «παραδίδονταν».

Επειδή συχνά-πυκνά θα με ακούτε να εκφράζω την αγάπη μου γι αυτό το είδος της μπύρας, νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να δώσω μερικές πληροφορίες γι αυτές.
Η Weiss είναι ένα από τα αρχαιότερα είδη μπύρας κι έχει την καταγωγή της στην Βαυαρία. Είναι συνήθως λευκές (από εκεί έχουν πάρει το όνομά τους), θολές και με πιο μεστή γεύση. Η διαφορά τους με τις υπόλοιπες μπύρες που έχουν σαν κύριο συστατικό τους το κριθάρι, αυτές για να πάρουν το παράσημο της «Weiss» θα πρέπει να έχουν στην σύστασή τους τουλάχιστον 50% βύνη σιταριού. Αυτή όμως η ιδιαιτερότητά της στην σύστασή της, της δημιούργησε προβλήματα στο πέρασμα των χρόνων αφού απαγορεύτηκε μέχρι και η παραγωγή της από στενόμυαλους βασιλιάδες που την είχαν θεωρήσει ως υποδεέστερο είδος. Μετά από αρκετά ανεβοκατεβάσματα κατά τους τελευταίους 5 αιώνες, ευτυχώς για εμάς τους λάτρεις της, ήρθε πάλι στο προσκήνιο στα μέσα του προηγούμενου αιώνα και από τότε κερδίζει συνεχώς έδαφος και αποδοχή.

Δώστε προσοχή στις πληροφορίες σερβιρίσματός της που δίνονται σε τηλεοπτική διαφήμιση γιατί έχουν μεγάλη σημασία. Λατρεύω τη στιγμή που χαζεύω την μαγιά που φέροντας πιο βαριά σύσταση, κατεβαίνει προς τον πάτο του ποτηριού, θολώνοντας την υπόλοιπη μπύρα στο πέρασμά της. Φυσικά δεν μπορώ να καταλάβω πως μπορείς να ακολουθήσεις αυτήν την ιεροτελεστία όταν σου σερβίρεται draft Weiss μπύρα. Το μόνο που ξέρω για το σερβίρισμα της Weiss όταν είναι από βαρέλι, είναι ότι ποτέ δεν πετάς τον πρώτο αφρό που δημιουργείται στο ποτήρι.
Διαλέξαμε την Weihenstephaner Vitus που με 7,7 % αλκοόλ, μας χάρισε μια ωραιότατη ευφορία και πολλά –πολλά χαμόγελα μετά την δεύτερη μισόλιτρη. Η τιμή ανά μπουκάλι 500 ml ήταν στα 6 € και μας ήρθε σετάκι με το δικό της, κοντό και πλατύ ποτήρι. Γερμανική μπύρα που παράγεται στο Freising, μία μικρή αλλά συμπαθέστατη πόλη μερικά μόνο χιλιόμετρα από το Μόναχο. Αν σας φέρει από εκεί ο δρόμος σας, σουλατσάρετε λίγο στα στενά της που την διασχίζουν παράλληλα με μικρά κανάλια και ποταμάκια, βάθους μισού μέτρου το πολύ. Στα δικά μας αντίστοιχα ρυάκια στην καλύτερη να βρεις το λάστιχο από το αγροτικό του κυρ Μανόλη που βαρέθηκε να το πάει μέχρι τα σκουπίδια και το πέταξε εκεί για να το ξεφορτωθεί, αφού με απλούς υπολογισμούς του μετά από 6.532 χρόνια θα έχει αφομοιωθεί από το περιβάλλον. Εκεί όμως, αν παρατηρήσεις λίγο καλύτερα και εστιάσεις το βλέμμα σου, θα δεις να κολυμπάνε αντίθετα στο ρεύμα κοπάδια από πέστροφες, μάρτυρες του πεντακάθαρου αυτού νερού. Φαντάζομαι ότι οι ντόπιοι θα με πήραν για ζαβό, βλέποντάς με ενθουσιασμένο να φωτογραφίζω τα ρυάκια τους!!!

Για μεγαλύτερες παρέες ή για τα πολύ δυνατά ποτήρια, σου δίνεται η δυνατότητα να παραγγείλεις και beer tower που έχει το λιγότερο 3 λίτρα μπύρας. Τους πύργους αυτούς γεμίζουν με τις μπύρες που έχουν σε βαρελίσια μορφή και η τελική τιμή εξαρτάται από την ετικέτα της μπύρας που θα επιλέξεις. Απωθημένο το έχω γιατί ποτέ δεν έχω παραγγείλει πύργο. Αυτό κυρίως γιατί μου αρέσει να δοκιμάζω σε κάθε μου επίσκεψη διαφορετικές ετικέτες.
Άκρως ευχάριστη έκπληξη το ότι εκτός των ποικιλιών που έχουν στον κατάλογό τους με κρύα ποικιλία τυριών & αλλαντικών και μία ακόμα με λουκάνικα, έχουν προσθέσει στις επιλογές τους χοιρινό κότσι και πλατό από κοτογεύσεις.
Προβληματιστήκαμε για το εάν θα έπρεπε να πάρουμε κότσι, αφού θα είχε σοβαρότατο αντίπαλο και μέτρο σύγκρισης αυτά που γευτήκαμε σε πρόσφατό μας ταξίδι στην Γερμανία. Χλωμό το βλέπω να ξαναχαρεί ο ουρανίσκος μου τέτοια τελειότητα σε κότσι. Οι άνθρωποι το έχουν ανάγει σε τέχνη, σε επιστήμη! Τελικά καταλήξαμε στην ποικιλία με τα λουκάνικα που κόστιζε στα 9€.

Λίγο αργότερα, κι ενώ τα ηχεία μας χάριζαν την ιδιόμορφη φωνή του Igy Pop που “έκλαιγε για αγάπη”, προσγειώθηκε στο τραπέζι μας ένα πλατό με 4-5 είδη διαφορετικών λουκάνικων, country style πατάτες και δύο μπολ με κέτσαπ και μουστάρδα. Το σύνολο συμπλήρωνε ζεστό πρέτσελ με χοντρό αλάτι. Η ποικιλία ήταν μια χαρά και οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν πολύ πλούσια. Είχαμε σκοπό να πάρουμε και δεύτερη όταν θα ανανεώναμε τις μπύρες μας, αλλά τελικά μας κάλυψε για όση ώρα μείναμε εκεί. Σε περίπτωση που αυτή η κριτική μου πέσει στην προσοχή τους, θα τους πρότεινα να την ψάξουν λίγο παραπάνω στα είδη λουκάνικου που προσφέρουν.

Να προσθέσουν κανένα λουκάνικο τύπου Νυρεμβέργης ή κάποιο άλλο αμιγώς Γερμανικό. Φυσικά καταλαβαίνω ότι αυτό θα επέφερε και αύξηση στην τιμή της ποικιλίας. Μία ακόμα πινελιά που θα ξεπέταγε εντελώς την ποικιλία τους θα ήταν να χρησιμοποιήσουν γλυκιά μουστάρδα με ολόκληρους σπόρους σιναπιού. Μια μουστάρδα που μπορεί κάποιος να ετοιμάσει ευκολότατα και στο σπίτι του με απλά υλικά και μεράκι. Κολλάει ονειρικά με τα λουκάνικα! Αυτά τα σχόλια/προτάσεις τα καταθέτω καλοπροαίρετα και μόνο.
Απολαύσαμε τις μπύρες μας και την ποικιλία μας υπό τους ήχους των Ufo και το Doctor-doctor, των Ugly kid Joe και το Cats in the cradle, το White room των Cream, το Can’t get enough των Bad Company κ. α. Δεν κρατήθηκα και συνόδεψα –με εμφανώς κατώτερες τραγουδιστικές ικανότητες- τον τραγουδιστή Ian Astbury των The Cult και το αγαπημένο μου Fire Woman, με την εισαγωγή που πάντα κόλλαγε σαν μέλι στο μυαλό μου.

Όπως καταλάβατε, εκείνο το βράδυ η μουσική που έπαιξε είχε –εκτός μερικών εξαιρέσεων- χαραχτεί σε βινύλιο περίπου 4 δεκαετίες πριν. Είναι αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν «κλασική rock». Έχω την εντύπωση ότι τις Απόκριες είχαν μεταγενέστερα κομμάτια από τον ίδιο μουσικό χώρο και λίγο πιο εμπορικά. Ίσως λόγω της ημέρας. Ίσως να αλλάζουν συνεχώς το σετ της μουσικής τους για να ικανοποιούν περισσότερα γούστα. Πάντα όμως προσανατολίζονται στην rock μουσική.

Κάτι το αλκοόλ, κάτι το πολύ καλό service, κάτι η πετυχημένη στο σύνολό της επίσκεψή μας στο Beer Tales, μας έκανε να αποχωρήσουμε περασμένες 1 σιγοτραγουδώντας το «In Trance» των Scorpions που ακούγονταν εκείνη τη στιγμή, δίνοντας υπόσχεση ότι θα επιστρέψουμε σύντομα.
Για να καταλήξω, το Beer Tales είναι ένα εξαιρετικό rock στέκι-μπυραρία. Για τους μη λάτρεις της rock μουσικής, προτείνω να μη σταθεί εμπόδιό σας η προτίμησή τους σε αυτό το είδος μουσικής αφού είναι σε τέτοια ένταση που σαφώς δεν ενοχλεί. Για τους υπόλοιπους που αγαπάνε την rock και την καλή μπύρα, είμαι σίγουρος ότι δεν θα τους απογοητεύσει.

Υ. Γ. Βλέπω ότι δεν υπάρχει καταχώρηση στο Ask4food, οπότε παίρνω το θάρρος να τους συστήσω στην «κοινότητά» μας.

Η παραπάνω κριτική έχει καμιά 10αριά μέρες που έχει γραφτεί και κανονικά θα τελείωνε εδώ, όμως θα προσθέσω μερικά ακόμα σχόλια γιατί μέχρι να την ανεβάσω επισκέφθηκα το Beer Tales ξανά στις 11/06/16.
Δεν μπορώ λοιπόν να μη σχολιάσω τον Θάνο που μας εξυπηρέτησε εξ ολοκλήρου εκείνο το Σαββατόβραδο. Εκτός της πολύ καλής εντύπωσης που μας έκανε και στους ίδιους, τον παρακολουθούσαμε κι όταν έπαιρνε παραγγελίες από διπλανές μας παρέες και ήταν πραγματικά απολαυστικός!!! Άκρως υπομονετικός με τους πελάτες που έδειχναν να μην είναι πολύ εξοικειωμένοι με την μπυροποσία, αφού αφιέρωνε χρόνο και καλή διάθεση για να τους δώσει τις απαραίτητες διευκρινήσεις. Εκτός αυτού, ο τύπος είναι κάτι σαν τον Flash Gordon! Μιλάμε για απίστευτη ταχύτητα και νεύρο (με την καλή έννοια). Είχε πάρει την εξυπηρέτηση όλου του χώρου πάνω του αλλά πάντα έβρισκε τον χρόνο να σταματήσει στα τραπέζια μας για να μας ρωτήσει αν είναι όλα εντάξει και να πετάξει την έξυπνη ατάκα του. Συμπληρώνω το βιογραφικό του προσθέτοντας ότι απ’ ότι μας είπε έμαθε κιθάρα (κάτι για τον οποίο τον ζηλεύω αφόρητα) και τώρα παίζει σε γκρουπάκι. Το όνειρο που στοίχειωνε την εφηβεία μου ήταν να έχω μια κιθάρα flying V!

Αυτή την φορά είχαμε την τύχη και ευκαιρία να γνωρίσουμε και τους ιδιοκτήτες του Beer Tales. Επίσης αυθεντικά ροκ τυπάκια που δείχνουν να αγαπούν αυτό που κάνουν. Μας έδωσαν επιπρόσθετες πληροφορίες για την κουζίνα τους, τον τρόπο που επέλεξαν τις γεύσεις τους, μας πρότειναν την μπύρα που αξίζει να δοκιμάσουμε (μία νέα Κερκυραϊκή) και μας ανέφεραν ότι πολύ συχνά έχουν ζωντανή μουσική που κινείται σε ήχους από rock μέχρι jazz και Κέλτικη μουσική (που πραγματικά αγαπώ). Όταν πιάσαμε κουβέντα για άλλες μπυραρίες που υπάρχουν στην πόλη και συγκεκριμένα για μία του Περιστερίου, εκφράστηκαν με θετικότατα σχόλια, κάτι που θεωρώ δείγμα εξαιρετικού επαγγελματισμού. Αυτό γιατί ο Έλληνας έχει συνήθως στο τσεπάκι του το θάψιμο ανταγωνιστικών επιχειρήσεων, κάτι που με απωθεί. Κάποια στιγμή ήρθαν στο τραπέζι μας σφηνάκια Jack Daniels για όλους μας.

Αυτή τη φορά συνοδέψαμε τις μπύρες μας με κοτοποικιλία. Πατάτες country style, μπουτάκια και φτερούγες κοτόπουλου και μπιφτέκια γαλοπούλας. Μπολάκια με κέτσαπ και μουστάρδα. Αυτή η ποικιλία ήταν ακόμα πιο πλούσια από την προηγούμενη με τα λουκάνικα. Σκάσαμε! Επίσης μας είπαν ότι το κότσι το συνοδεύουν με ξινολάχανο και μάλλον θα είναι η επόμενη επιλογή μας στην νέα μας επίσκεψη.

Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Beer Restaurants - Κυψέλη, Αθήνα
Ιούλ
06
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0 Tomato 50 20130405 0
2
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
10-16

Καθε φορα που καποιος απο τους χρηστες κανει χρηση του ονοματος μου, και τελευταια με εχω απαντησει κανα δυο φορες, χοροπηδαω σα μαρσουπιλαμι απο τη χαρα μου και παιρνω πολυ στα σοβαρα οσα λεγονται, γιατι δειχνει μια καποια εκτιμηση στη γνωμη σου απο προσωπικοτητες που, μπορει να μη σε ξερουν οπτικα, εμπιστευονται ομως την κριση σου και εχουν ολοκληρωμενες δικες τους.

Μετα την προσφατη αναφορα του αγαπητου Ιωγιαννη σε μενα, και τα απανταχου ροκομεταλλα εδω μεσα, η εξοδος κατεστη μονοδρομος. Ετσι και εγινε, μια μολις μερα μετα την αναγνωση της κριτικης του για ενα χωρο ομορφο, με καλη μπυρα, ωραιους μεζεδες και σεβασμο στις μουσικες προτιμησεις αυτων που δεν πετουν τη σκουφια τους για Παολα, εκανα τα αφτια του φιλου μου κουνουπιδια να με παει. Και ο χριστιανος, για να μην τον κανω μποστανι με την επιμονη μου, με πηγε.

Γυρω στις 10 το βραδυ καθημερινης παρκαρουμε ευκολα στην πλατεια της Κυψελης και εντοπιζουμε το μαγαζι πανευκολα, επι της Φωκιωνος Νεγρη. Για το χωρο δεν θα πω πολλα, πρωτιστως γιατι τα ειπε ηδη ο προλαλησας, αλλα κυριως επειδη δεν εχω πολλα να πω. Ειναι η κλασσικη, κλασσικοτατη μπυραρια: υποσκοτεινη, με βαρια μοναστηριακα επιπλα, δωρικου στυλ και λιτης διακοσμησης. Αλλα αυτο ακριβως ψαχνεις σε μια μπυραρια, ροκ ατμοσφαιρα και πιο ροκ μουσικη. Τα ειχε και τα 2.

Αν εκανα μονο μια παρατηρηση, διοτι γενικως δινω το βασιλειο μου για μια καλη μπυραρια, ειναι το υπερβολικα χαμηλοφωνο της εντασης στη μουσικη, σε σημειο μερικες φορες να μην ξεχωριζεις τι ακους. Με το απεναντι μαγαζι να εχει τα τσιφτετελια στη διαπασων, οι ανθρωποι στον εξωτερικο χωρο ειχαν μια νεα μουσικη εμπειρια, το toumperleki rock. Δυναμωστε λιγακι ντε, αμαρτια ειναι να χανουμε τετοια ριφ απο τα χαμηλα ντεσιμπελ. Και τι ριφ, απ ολα τα καλα ειχε ο μπαξες, παλια, καινουργια, μεταλ, ροκ, γνωστα, ξεχασμενα... α, ολα και ολα, απο μουσικη το εχει.

Απο εξυπηρετηση παλι, δεν θα το λεγα. Προφανως εμεις δεν τυχαμε την κοπελα που εκανε την παραμονη του Ιωγιαννη απολαυστικη, διοτι η εν λογω κοπελιτσα ηξερε απο μπυρα οσα εγω απο κβαντικη μηχανικη. Ηρθε ενα τεταρτο αφοτου καθισαμε, μας ειπε οτι ο καταλογος δεν ισχυει, και μας απαριθμησε περι τις 8-10 επιλογες μπυρας. Υποθετω οτι το μαγαζι ειχε παμπολλες περισσοτερες επιλογες, αλλα εμας δεν μας δοθηκαν.

Οταν ο φιλος μου εξηγησε οτι προτιμα της weiss και ζητησε καποιες πληροφοριες για την Grinbergen... κενο. H κοπελα αποκριθηκε οτι δεν πινει weiss και δεν εχει γνωσεις να βοηθησει. OK... και γω δεν εχω παρει ποτε διαζυγιο, αλλα νομικες γνωσεις επι του θεματος εχω, γιατι το απαιτει το επαγγελμα. Τελος παντων, του προτεινα εγω να μοιραστουμε μια Paulaner και τελειωσε το ζητημα. Αλλα χαλαστηκαμε λιγο, γιατι μου αρεσει να εξερευνω νεες γευσεις σε μπυρες και τις πιο ψαγμενες και λιγοτερο γνωστες που φανταζομαι οτι εχουν -μπυραρια ειναι, οχι τσαι και συμπαθεια- δεν τις μαθαμε ποτε.

Με το φαγητο, μια απο τα ιδια. Ο καταλογος ειναι πιο ακυρος απο πελαργο στην Πλακα, οποτε μας απαριθμησε 5 πιατα. Κυριολεκτικα. Ειχα ομως τσεκαρει τον καταλογο φευγαλεα σπιτι απο το ιντερνετι μετα την κριτικη του Ιωγιαννη και ηξερα οτι ειχαν και μερικες αλλες επιλογες, που ομως δεν μας δοθηκαν. Παραγγελνουμε λοιπον την κοτοποικιλια μαζι με τη σαλατα. Ενα ολοκληρο δεκαλεπτο μετα ερχεται η κοπελα και ανακοινωνει οτι η ποικιλια τελος. Τη ρωταω, ευλογα, αν υπαρχει η ποικιλια finger food που υπηρχε στον καταλογο, αλλα δεν ενημερωθηκαμε απο την ιδια για την υπαρξη της. Ρωτα στην κουζινα και τελικα ναι, υπαρχει.

Τελικως πηραμε:

-Μια σαλατα σαν ceasar's, μικρουλα σε μεγεθος αλλα πλουσια σε υλικα, με τρυφερο κοτοπουλο, γραβιερα Ναξου σε κυβακια, iceberg, κρουτον και σως Ceasar's. Παρα πολυ νοστιμη, το κοτοπουλο ζουμερο και η σως τοση οση. Για τα 4€ της, άξια

-Ζεστη ποικιλια (9€) Με λουκανικο Εβρου, Μυκονου, ριγανατο, κεμπαπακια και σουτζουκακια μπουκιες, πατατες country style και 2 σως. Με ωραια παρουσιαση και σε ωραια πιατελα, ολα νοστιμα, καλοψημενα, μια χαρα. Στη θεση τους θα το ψαχνα λιγακι παραπανω στις λουκανικοεπιλογες, με κανενα λευκο γερμανικο ή κατι λιγο πιο περιεργο, αλλα για τα λεφτα της, την ποσοτητα της και τον προορισμο της ειναι αξιοπρεπεστατη. Απλως δεν θα συγκλονισει το ειναι σας.

-Finger food (6€) Με onion rings, μπαστουνακια μοτσαρελλας, πικαντικες τυροκροκετες, κροκετες καυτερες με jalapenos, ενα γκρατινι με 4 τυρια και μια σως συνοδευτικη. Πολυ τηγανιτο και πολυ τυποποιημενο, δεν τρελαθηκαμε κιολας. Ξεραμε τι ειναι, και σε καλυτερες εκτελεσεις τσακωνομαστε ποιος θα τα πρωτοφαει, εδω απλως τα φαγαμε. Δεν ειναι ασχημα, προς θεου. Απλως δεν ειναι κατι παραπανω απο κατεψυγμενα ετοιμα τζανκ.

Με το φαγητο προβλημα δεν ειχαμε κανενα, το σερβις μας τα χαλασε λιγακι. Το καλαμακι που ζητησα για το αναψυκτικο βουτηξε στο ανθρακικο 45 λεπτα αφου το ζητησα, και αυτο αφου σηκωθηκα και το πηρα μονη μου, φωναξαμε την κοπελα 4 φορες μεχρι να ερθει για τον λογαριασμο, το ποσο μας το ανακοινωσε προφορικα και οταν ο φιλος μου ζητησε αποδειξη μας ειπε "Α! Δεν εφερα ε?". Μετα εξαφανιστηκε για καμποσο, και επανηλθε με αποδειξη μολις χτυπημενη. Δεν πολυενθουσιαστηκα γενικα με την ολη πρακτικη. Ισως ετυχε, ισως η κοπελα δεν ηταν στις καλες τις, δεν ξερω. Παντως απο σερβις χωλαινε καπως η νυχτα.

Μαζι με μια μπυρα Paulaner και μια κοκα κολα, δωσαμε 25€. Οι τιμες ειναι πολυ καλες, και για μια χαλαρη βολτα με καλη μουσικη ειναι αψογη επιλογη. Θα φατε καλα, θα περασετε καλα και θα χαρειτε το παρειστικο κλιμα. Μοναχα ελπιζω την επομενη φορα που θα παω, διοτι εννοειται θα ξαναπαω, να πετυχω την υπαλληλο σε μεγαλυτερα κεφια.

ΥΓ(1): Ιωγιαννη, αφου τα χαιρεσαι ετουτα οσο εγω, Le Roi για την επικη ατμοσφαιρα, Beer way για τη μουσικη, L'ambassadeur για τη μπυρα. Με δικη μου σφραγιδα, υπογραφη και παπικη βουλα.