ΔΙΑΒΑΣΗ

Ταβέρνες & Ψητοπωλεία

  Παύλου Μελά 13, Κέντρο [Χάρτης]
  2310 220596

Ώρες λειτουργίας:


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ταβέρνες & Ψητοπωλεία - Κέντρο, Θεσσαλονίκη
Ιουν
14
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
€/Άτομο
-

Μια χαρμόσυνη οικογενειακή περίσταση, μας έφερε ξανά μετά από πολύ καιρό στα πάτρια εδάφη. Την πόλη στην οποία γεννήθηκα, μεγάλωσα, πήγα σχολείο και κάποια στιγμή έφτασε το πλήρωμα του χρόνου να την ‘’αφήσω’’, για χάρη της επαγγελματικής αποκατάστασης. Την πόλη που είναι γνωστή ως ‘’νύμφη του Θερμαϊκού’’, ‘’συμπρωτεύουσα’’, ‘’μεγάλη φτωχομάνα’’, ‘’φραπεδούπολη’’, ‘’ερωτική πόλη’’ και άλλους γλαφυρούς και μη χαρακτηρισμούς, που τις περισσότερες φορές δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Την πόλη που δεν έχω πάψει να αγαπώ και να δηλώνω περήφανος που είμαι ένα ‘’καρντάσι’’, έστω και λίγο ξενιτεμένο.

Η γαστρονομική παράδοση της πόλης καλά κρατεί. Σταυροδρόμι μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μια πολυεθνική πόλη επί αιώνες, πρωτεύουσα των προσφύγων από όλες τις περιοχές του Ελληνισμού και λιμάνι Μεσογειακό, δέχτηκε και αφομοίωσε ποικίλες γεύσεις και συνθέσεις στην μαγειρική και στην ζαχαροπλαστική. Τα παραδοσιακά φαγητά της Θεσσαλονίκης είναι συγκερασμός γεύσεων και αισθήσεων τοπικών Μακεδονικών φαγητών, ευρωπαϊκής μαγειρικής με την ανατολίτικη κουζίνα και τις προσφυγικές διαιτητικές συνήθειες. Ποιος αλήθεια δεν γνωρίζει το κουλούρι Θεσσαλονίκης, την μπουγάτσα, τον γύρο, το πεινιρλί, τα μύδια σαγανάκι, τα σουτζουκάκια, τον πατσά, τα τσουρέκια, τα τρίγωνα Πανοράματος και το καζάν-ντιπί; Θα μπορούσα να απαριθμήσω άλλα τόσα εδέσματα τα οποία έχουν αφήσει το γαστρονομικό στίγμα τους στην πόλη. Ακόμη και τα Goody’s των νεανικών μας χρόνων, ξεκίνησαν και κατέκτησαν την Ελλάδα από την οδό Κούσκουρα, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Να μιλήσω λίγο και για τον φραπέ (γνωστό σύμβολο της πόλης), ο οποίος ανακαλύφθηκε τυχαία κατά την διάρκεια της ΔΕΘ το 1957 από τον Δημήτρη Βακόνδιο, έναν υπάλληλο της εταιρείας Nestle. Το …… σύμβολο της χαλάρωσης της Θεσσαλονίκης, λοιπόν, ήταν αποτέλεσμα ενός στιγμιαίου λάθους. Φήμες ότι η προτομή του Βακόνδιου, βρίσκεται σε περίοπτο σημείο της πόλης, κρίνονται ως αναληθείς!!

Οι μεταπολεμικές γενιές διαμόρφωσαν τα γαστρονομικά τους ‘’πιστεύω’’ σε εστιατόρια θρύλους, όπως το Όλυμπος Νάουσα, ο Στρατής, ο Κρικέλας, η Ρέμβη, το Μαϊάμι, ο Χαμόδρακας, ο Ρογκότης, η Διαγώνιος, η Κληματαριά, ο Τσαρουχάς, το Clochard (για να μην αδικήσουμε και την διεθνή κουζίνα), ο Μανώλης και ο Γιάννης στην Περαία, ο Μπούκης με τον Αγαπάκη στην Νέα Μηχανιώνα. Αν πιάσουμε και τα ζαχαροπλαστεία φοβάμαι ότι θα μιλάω μέχρι αύριο, οπότε εδώ βάζω τελεία.

Το μόλις προ 3 μηνών opening του askfood/Thessaloniki μου έδειξε τον δρόμο, ότι σε αυτή μου την επίσκεψη, έπρεπε να αποτίσω φόρο τιμής σε μερικά αγαπημένα μου γαστρονομικά στέκια. Θα ξεκινήσω από την γειτονιά μου, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, όπου και βρίσκεται το πατρικό μου σπίτι και ειδικότερα στην περιοχή της Διαγωνίου.

Η ιστορία της Διάβασης ξεκινάει το έτος 1977, ως ψησταριά Διαγώνιος. Η Διαγώνιος κάηκε από βραχυκύκλωμα κάποια χρόνια αργότερα και μετακόμισε 200 μέτρα παρακάτω στην πλατεία Φαναριωτών, σε ένα νέο και πιο ευρύχωρο μαγαζί, όπου βεβαίως συνεχίζει να λειτουργεί και να διαπρέπει. Ένας εκ των συνεταίρων ο κ. Χαντάκης, αποφάσισε πριν λίγα χρόνια να επιστρέψει στην αρχική θέση και να ανοίξει την Διάβαση, προσφέροντας σχεδόν ακριβώς το ίδιο menu με την Διαγώνιο. Διευκρινίζω ότι οι 2 επιχειρήσεις δεν έχουν καμία επαγγελματική σχέση.

Κυριακή 29 Μαΐου 2016, ώρα 14:00, άτομα 4, με τηλεφωνική κράτηση, η οποία πραγματοποιήθηκε λίγες ώρες πριν. Δέχονται κρατήσεις, οπότε αν στοχεύετε σε επίσκεψη στην rush hour κάντε μια κράτηση, διότι ο χώρος είναι σχετικά μικρός.

Ο χώρος λοιπόν είναι σχετικά μικρός και μακρόστενος και χωράει καμιά δεκαριά τραπέζια στο εσωτερικό και πέντε με έξι, έξω στο πεζοδρόμιο. Είναι ένας συμπαθητικός συνδυασμός κάτι μεταξύ νεοταβέρνας και μιας καλής ψησταριάς. Ποιοτικά τραπεζοκαθίσματα, μερικές μεταμοντέρνες συνθέσεις κορμών δέντρων, μια κάβα κρασιών, μερικές ρετρό φωτογραφίες, λευκά τραπεζομάντηλα στα τραπέζια με τυπική art de la table, αυτά πάνω κάτω θα αποσπάσουν την προσοχή σου. Ένας χώρος αξιοπρεπής, που δεν θα σε προβληματίσει κατά την διάρκεια της παραμονής σου. Celebrity of the day η αγέραστη κ. Ζωζώ Σαπουντζάκη, η οποία σταμάτησε και πολύ διακριτικά παρέλαβε το πακετάκι της παραγγελίας της (προφανώς δόθηκε τηλεφωνικά).

Η εξυπηρέτηση είναι turbo express, ειδικά αν σε γνωρίζουν όπως τους υποφαινόμενους. Λήψη παραγγελίας και ότι ακολουθεί γίνεται μέσα σε χρόνους που δεν θυμίζουν χαλλλλαρά, που ως γνωστόν είναι ένα ακόμη σλόγκαν και motto της πόλης. Προκαλεί εντύπωση το πλήθος των 6 σερβιτόρων σε ένα μικρομεσαίο χώρο.

Η κάρτα του menu είναι πολύ απλή. Περιλαμβάνει αρκετές σαλάτες (νομίζω πάνω από δέκα), τυριά, αλοιφές (για να μην ξεχνιόμαστε ότι βρισκόμαστε βόρεια) και κρέατα της ώρας. Τα κρέατα περιλαμβάνουν γύρο, σουτζουκάκια, μπιφτέκι, φιλέτο κοτόπουλο, παντσέτα, χωριάτικο λουκάνικο, συκώτι μοσχαρίσιο, ψαρονέφρι, σουβλάκι χοιρινό και κοτόπουλο, μπριζόλα χοιρινή και γάλακτος, αρνίσια παϊδάκια και φιλέτο μοσχαρίσιο. Μην μπλέξουμε τώρα σε ανόητες αντιπαραθέσεις και ερωτήματα περί καλαμάκι, σουβλάκι, σάντουιτς και τυλιχτό γιατί δεν θα τελειώσουμε ποτέ, εξάλλου δεν αποτελεί επιδίωξη αυτής της κριτικής.

Στο τραπέζι μας επιλέξαμε τα εξής:

-Συμπαθητικό και φρέσκο ψωμί, κόστους 0,50€ το άτομο.

-Σαλάτα χόρτα βραστά εποχής (νομίζω ήταν βλήτα), φρεσκότατη, νορμάλ μεγέθους, στα 3€.

-Σαλάτα λάχανο πολίτικη (γνωστή και ως πικάντικη), εξαιρετική, στα 3€.

-Πατάτες τηγανιτές, χεράτες και καλοψημένες, στα 3€.

-Μπριζόλα μοσχαρίσια γάλακτος (Χ2), συνολικά στα 24€. Ζητήθηκαν μέτρια ψημένες και παραδόθηκαν η μια περίπου medium rare και η άλλη medium, προκαλώντας θετική εντύπωση ότι ο ψήστης γενικά το κατέχει το ‘’σπόρ’’. Νορμάλ μέγεθος, τρυφερές, ποιοτικές και ζουμερές οι συνοπτικές μας εντυπώσεις.

-Τα περίφημα και ξακουστά σουτζουκάκια της Διάβασης (Χ2), συνολικά στα 15€. Ξεχάστε κεμπάπ, μπιφτεκάκια και ότι άλλες σαχλαμάρες συνήθως χορεύουν τον χορό του Ζαλόγγου στο στομάχι σας. Εδώ έχουμε ποιοτικό, νωπό μοσχαρίσιο κιμά χωρίς μπαχαρικά, τέλεια πλασμένα, ψημένα πάντα στο point, αφράτα, μπουκιά και συχώριο που θα έλεγε και ο Μαμαλάκης. Η μερίδα περιέχει 5 τεμάχια ‘’ορφανά’’, με μια πρέζα μπούκοβο, λιτά και μοναδικά μέσα στο μεγαλείο τους. Γενικά παίζει πάντα repeat, κανείς δεν μπορεί να μείνει μόνο σε μια μερίδα. I rest my case, δεν περιγράφω άλλο!!

-Συνεχίσαμε με το άλλο benchmark της Διάβασης, μια μερίδα γύρο χοιρινό στα 7,50€. Είναι όπως ακριβώς τον γνωρίζω και τον θυμάμαι πάντα. Τρυφερός, ποιοτικός, καλοψημένος, έχει θρέψει γενιές και γενιές ανθρώπων, όπως η αφεντιά μου.

-Δύο cokes και ένα εμφιαλωμένο νερό, συνολικά στα 4,50€.

-Κέρασμα στο τέλος, τέσσερα αξιοπρεπή ατομικά μικρά παγωτάκια ξυλάκι.

Check please
Με αναλυτική απόδειξη στα 62€.

Κατέληξα ότι:

Ως προς το askfood/thessaloniki. Νομίζω ότι από πλευράς διαχειριστών του site ήταν μια εξαιρετική επιλογή, έστω και λίγο καθυστερημένα. Χρειάζεται βεβαίως πίστη, υπομονή και επιμονή, για να χτίσει την φήμη και την αξιοπιστία που έχει το Αθηναϊκό τμήμα. Η Θεσσαλονίκη έχει κιμπάρηδες και καλοφαγάδες κατοίκους και το απαραίτητο εστιατορικό δυναμικό, για να στηρίξει αυτή την προσπάθεια. Αυτό που χρειάζεται είναι σταδιακά να εμφανιστούν αξιόλογοι ‘’τοπικοί κριτές’’ για να ανεβάσουν την όλη προσπάθεια, προκειμένου να μην στηριχθεί μόνο στις κριτικές των χρηστών εξ’ Αθηνών.

Ως προς την Διάβαση.

-Μάνα τι θα με κάνεις;

-Να σε κάνω σουτζουκάκια γιαβρί μου;

-Πλλλάκα με κάνεις;

-Ναι για!! Θα πάμε για φαγητό στη Διάβαση.

-Καλλλά εσύ δεν παίζεσαι. ‘’Κλάιν μάιν’’ σε λέω!!

Υποθετικός διάλογος, που ουδεμία σχέση έχει με υπαρκτά ή φανταστικά πρόσωπα. Πέραν της γλαφυρότητας, νομίζω καταλάβατε ότι η Διάβαση είναι must visit.

Υ. Γ To be continued