ΜΠΟΚΟΣ

Ψαροταβέρνες

  Παραλία Ασπροπύργου [Χάρτης]
  210 5575277

Περιγραφή
Ψαροταβέρνα με ψάρια και θαλασσινά όλων των κατηγοριών.
Ώρες λειτουργίας:


Πρόσθεσε τον στους Έμπιστούς σου!
Ψαροταβέρνες - Ασπρόπυργος - Ελευσίνα, Αθήνα
Ιουν
11
2016
+/-
Γεύση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Εξυπηρέτηση
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
Χώρος
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4
4
Value for money
Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 4 Tomato 50 20130405 0
3
€/Άτομο
17-25

Κάτι οι υποχρεώσεις, κάτι οι εξετάσεις των παιδιών, κάτι η φροντίδα των ολοένα και καταπιπτόντων ανιόντων, πέρασαν οι μέρες, πέρασαν οι εβδομάδες, και συνειδητοποιήσαμε ότι μιά κουβέντα μόνοι μας δεν είχαμε πεί με την γυναίκα μου.

Ξαφνικά, Παρασκευή απόγευμα, εν μέσω μεταφορών σε γυμναστήρια, φροντιστήρια Αγγλικών και λοιπές "δραστηριότητες", πέφτει τηλέφωνο απο την χαριτόβρυτη συμβία μου: "Ετοιμάσου γυρνάω από τα Αγγλικά, να πάμε για κανένα καφέ, δεν θα πάω γυμναστήριο". Ω, της θείας επιφοιτήσεως! Ω, της θεϊκής επεμβάσεως της προστάτιδος του Υμεναίου Ήρας! Σε τρία λεπτά έτοιμος!!!

Που θα πάμε; Καπου με δροσιά και θέα! Κατηφορίζουμε, λοιπόν, προς τα υψηλά του Πειραιά, όπου εσχάτως έχουν ανοίξει αξιοπρεπή καθιδρύματα καφεποσίας, όπου ξάφνου, μία αόρατος δύναμη στρίβει το αυτοκίνητο προς Σχιστό!

Πού πας, καλέ; λέει η χαριτόβρυτος. Πάμε, μωρέ, καμμιά παραλία Ασπροπύργου, που δεν έχει πήξει ακόμα από κόσμο; Οκ. Με την ίδια διαδικασία, ο καφές μετατρέπεται σε ούζο! Δεν ήθελε και πολύ!

Παραλία Ασπροπύργου πηγαίναμε συχνά, όταν τα παιδάκια μας ήταν σε ηλικία άντε το πολύ Δημοτικού, για τρομερή τηγανητή κουτσομούρα, τραγανή απ' έξω και κατασπρη, αχνιστή και μελωμένη μέσα, συνοδεία παγωμένης χωριάτικής και ούζου και λοιπών ορεκτικών. Μαγεία! Πλέον, όμως, δεν θυμόμαστε που πηγαίναμε, το τοπίο έχει αλλάξει, τα μαγαζιά, αλλα αναβαθμίστηκαν και άλλα κλείσανε. Οπότε, ας ρίξουμε μία ζαριά.

Κληρώνει ο ΜΠΟΚΟΣ. Κύριο κριτήριο, όχι ο σκεπασμένος χώρος, απέναντι από το μαγαζί, αλλά τα σκόρπια τραπέζια, κολλημένα στο χαμηλό παραπέτι που σε εμποδίζει να βρεθείς στην θάλασσα, στρωμένα με κόκκινο καρώ τραπεζομάντηλο. Πάρκινγκ στην έτοιμη υποδομή του πεζοδρομίου (του Δήμου) που χωρά 5-6 αυτοκίνητα και βούρ στο τραπέζι. Ας πούμε λίγα για τον χώρο. (έχει και σελίδα στο FB για να δείτε αντιπροσωπευτικές εικόνες. )

Κατ' αρχήν ανακάλυψα ότι υπάρχει ο ΜΠΟΚΟΣ (ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ) και κολλητά παραδίπλα Ο ΝΑΠΟΛΕΩΝ (ΜΠΟΚΟΣ κι αυτός). Προφανώς χάνεται στην ιστορία ο λόγος που δύο παρακείμενες ψαροταβέρνες μοιράζονται το αυτό επίθετο. Πάντως από την εικόνα, ο ΜΠΟΚΟΣ, είτε είναι μεταγενέστερος, ή έκανε πιό προσφατα ανακαίνιση. Ο χώρος του κυρίως καταστήματος έιναι όντως κάπως επιβλητικός, ενώ το εσωτερικό είναι κάπως "βαρύ" (κηροπήγια στα τραπέζια!!!, ξύλινες καρέκλες και τραπέζια με χαρακτήρα σπιτικής τραπεζαρίας, κλπ. ), παραπέμποντας, κυρίως, σε εστιατόριο με ιστορία και κύρος (μου θύμισε το παλιό ΙΝΤΕΑΛ, ή το θεσσαλονικιώτικο ΟΛΥΜΠΟΣ-ΝΑΟΥΣΑ, τον καιρό της δόξης). Η τουαλέτα ανακαινισμένη και άψογη.

Ο απέναντι, στεγασμένος χώρος, είναι πιό "ελαφρύς", αν και με τα ίδια τραπεζοκαθίσματα και διακόσμηση των τραπεζιών, και διαθέτει για τις ψυχρές μέρες, κρεμαστό, μπρούτζινο τζάκι, στο κέντρο του χώρου. Τα εξωτερικά τραπέζια, ακόμα πιό ελαφριά και χωρίς πολλά πολλά, ήταν η επιλογή μας, μιάς και ούτε την προστασία του στεγασμένου χώρου χρειαζόμασταν, αλλά κυρίως θέλαμε να είμαστε κοντά και να ακούμε την θάλασσα να πλατσουρίζει. Εχει φτάσει 8 και το βραδάκι, λίγο πριν την μαγική ώρα, και δεν αναφέρομαι στο ηλιοβασίλεμα αλλά στο ουζάκι με μεζέ.

Ο μεγαλούτσικος κύριος που εξυπηρετούσε τους πάντες, εκείνο το βραδάκι, ήταν μάλλον ο ίδιος ο κ. ΜΠΟΚΟΣ, συνεπικουρούμενος, μάλλον από την κόρη του. Κατέφθασε άμεσα, με εμφιαλωμένο νερό (φάουλ, αλλά επειδή η περιοχή δεν φημίζεται για το νερό της, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα δεν είπαμε τίποτα), ποτήρια, πάγο, υγρά μαντηλάκια με την φίρμα, για μετά, αλλά χωρίς κατάλογο, οπότε χρειάστηκε να ξανάρθει.

Παραγγείλαμε, καλαμαράκι τηγανητό, αθερίνα, σαρδέλλα ψητή, χόρτα, κολοκυθάκια τηγανητά, τζατζίκι, ούζο "Πλωμάρι". Έφτασαν αστραπιαία, ζεστά, και με κρύο ούζο, φυσικά. Γευστικά, ότι πήραμε ήταν πολύ καλό.

Το καλαμαράκι ήταν εσωτερικά όσο μαστιχωτό έπρεπε, κομμένο ροδέλλες και χωρισμένα τα πλοκάμια, με σωστό αλάτι και ελαφρύ πανάρισμα, χωρίς ίχνος αλευρίλας. Ενσταση για το ότι εξωτερικά θα έπρεπε να ήταν πιό τραγανό, σε σχέση με το εσωτερικό. Άλλωστε, αυτή η αντίθεση είναι που χαρακτηρίζει και την σωστή χρήση του τηγανιού στα θαλασσινά.

Αντίθετα η αθερίνα ήταν τραγανή, σαν τσίπς, τέλεια, πάντα σωστή στο αλάτι (μεγάλη μαστοριά το σωστό αλάτι στα θαλασσινά). Η ψητή σαρδέλλα, δεν είχε φιλεταριστεί, οπότε ήταν ολόκληρη και είχε το μεσαίο κόκκαλο, που σημαίνει ότι πρέπει να την διαχειριστείς είτε με μαχαιροπήρουνο ή με το χέρι (δέν έχω φυσικά ταμπού να το χρησιμοποιήσω), αλλά επειδή διατηρούσε την "υγρασία" της, εσωτερικά, όπως πρέπει, διαλυόταν. Ήταν πολύ καλή, αν και υποψιάζομαι ότι δεν ψηθηκε στο κάρβουνο, από την απουσία της ανάλογης γεύσης. Μικρό το κακό.

Περισσότερο με πείραξε που έπρεπε να την "σακατέψω" και να μήν μπορώ να την κατεβάσω ολόκληρη. Άρα μόνη αντίρρηση η ύπαρξη του κόκκαλου. Φυσικά, δεν υπήρχε λέπι ξεχασμένο, όπως έχει γίνει με ακριβότερα καταστηματα στο παρελθόν.

Τα κολοκυθάκια ροδέλλες, ήταν τέλεια, με σωστό αλάτι, ελαφρό πανάρισμα, χωρίς αλευρίλα, τραγανά απ΄εξω και πιό μαλακά μέσα, χωρίς να είναι νιανιά, καταπράσινα και λαχταριστά, χωρίς καψίματα και μαραμένα κομμάτια. Με το τζατζίκι αποτελούν τέλειο συνδυασμό, αν και ήθελα το τελευταίο λίγο πιό πικάντικο, αλλά αυτό είναι θέμα προσωπικού γούστου.

Άφησα για το τέλος το καλύτερο, κατά την γνώμη μου. Τα χόρτα ήταν, κατ' αρχήν, ραδίκια!!! Έχουμε πήξει στο βλήτο, τελευταίως, κυριολεκτικά και μεταφορικά (ο νοών νοείτω), οπότε οταν ρωτησα "Τα χόρτα βλήτα ε;", με τάπωσε ο αγαπητος Μπόκος με την στεντόρεια, όλο περηφάνεια απάντηση "Ραδίκια, κύριε! " Ούτε ο Μεταξάς να έλεγε το όχι! Και είχε δίκιο. Καλοβρασμένα, να κρατάν, λίγο στο δόντι, πράσινα-πράσινα, γλυκόπικρά όσο πρέπει, ζεστά, με ελάχιστο νεράκι από το βράσιμο και εκλεκτό ελαιόλαδο, μόλις σμίξαν με το αλατάκι και το χυμό λεμονιού ήταν ένα ποίημα.

Ψημένο ψωμάκι (λίγο λαδάκι και άλλο μπαχαρικό στο ψήσιμο, παρακαλώ, την επόμενη φορά) και τακτική ανανέωση πάγου συμπλήρωσαν το σκηνικό.

Ή, όντως ήταν όλα καλά, ή χάρηκα που επί τέλους ήπια ένα ούζο με τον μόνο άνθρωπό που ανέχεται τις παραξενιές μου, μετά πολύ καιρό, και θυμηθήκαμε την προ 22 ετών εποχή της ελευθερίας και αθωώτητας. Η νύχτα είχε πέσει, στο βάθος τα ακίνητα φώτα των αραγμένων απομάχων της θάλασσας που περιμένουν να πάρουν την άγουσα για το διαλυτήριο, κάνουν αντίθεση με το μοναχικό πετρελαιοφόρο που περνάει για να εξυπηρετήσει τα νησιά του Αργοσαρωνικού. Ακόμα και τα φώτα της Χαλυβουργικής, στο βάθος ήταν μαγευτικά, αφού η βελουδένια νύχτα έκρυβε την αισχύνη της σκουριάς και των φουγάρων.

Και υπήρχε άφθονος χρόνος να τα απολαύσουμε όλα αυτά, διότι πλάκωσε κόσμος και από την ώρα που ζητήσαμε λογαριασμό μέχρι αυτός να αριβάρει, ο μακρύς χρόνος πέρασε απαρατήρητος. Ευτυχώς η συνοδεία του λογαριοασμού, δύο μίνι παγωτά ξυλάκια, διαφορετικά, ήταν ότι πρέπει για να αλλάξουμε γεύση.

Το μπουγιουρντί €45. Ούτε ακριβά, ούτε φτηνά, με βάση την χρονική συγκυρία. Τα μεζεδάκια στα €7,90-8,30, όλα τα ούζα στα €7,90, χόρτα €4 και κολοκυθάκια-τζατζίκι στα €3,5-4, έκαστον. Νεράκι ΑΥΡΑ 1 λίτρο στα €1,5. Ψωμάκι €0,90 κατ' άτομο.

Γενικά για μεζεδάκι και ψιλό ψαράκι, είναι συμπαθητικές οι τιμές, αλλά αν ξεχαστείς και ξανοιχτείς σε τίποτα καραβιδόψιχες ή ψάρια Α' (€60/κιλό!!! ) κάηκες. Βέβαια το στήσιμο του καταστήματος είναι μιά κλάση πάνω από την ταπεινή ψαροταβέρνα, αλλά στο συγκεκριμένο τόπο, πάς για τον ανοιχτό ουρανό και την θάλασσα, όχι για τα κηροπήγια και τις καλές καρέκλες. Και φυσικά για το φαγητό. Πάντως, όπως πάντα, οι τομάτες αντιπροσωπεύουν μόνο την συγκεκριμένη εμπειρία.

Και κεί που λές όλα καλά, κάτι συμβαίνει και στο χαλάει. Εμείς πάντως το πήραμε στην πλάκα και το ψιλοδιασκεδάσαμε. Ανακαλύπτουμε ότι στην φούρια να ξεφύγουμε από τα τετριμμένα, δεν κοιτάξαμε τι υπάρχει στα πορτοφόλια. Κάτι πληρωμές, κάτι τραβηχτικές από τις κόρες (ο κανακάρης μας τα παίρνει κάθε μήνα με έμβασμα, σπουδές γαρ), το ταμείο ήταν μείον. Ή μάλλον αρκετό για 2 σουβλάκια και μία μπύρα στα όρθια. Τωρα;

"Κάρτες παίρνετε;", "Βεβαίως! " Και εκεί θυμήθηκα την γνωστή διαφήμιση: "Περάστε απέναντι να την σκανάρετε και να βάλετε το pin". Φτού! Άντε να πάς απέναντι, δύο τσιγάρα δρόμο, έτσι μου φάνηκε τουλάχιστο, μετα τα μεζεδάκια και τα ουζάκια. Το POS "διάβαζε" και contactless κάρτες, αλλά δεν ήτο ασύρματο. Μετά από απέλπιδες προσπάθειες, εκλήθει επαΐων, οποίος διεκπεραίωσε την χρέωση. Να δώ πως θα εξηγήσει, αν του γίνει έλεγχος, πως χρέωσε κάρτα χωρίς να κόψει απόδειξη!

Θα ξαναπάω. Μάλλον με τα παιδιά, Να φάμε και καμμιά κουτσομούρα (στα €28-30/κιλό) να δούμε και το τηγάνι του σε κανονικές συνθήκες. Αλλά θα ζητήσω την απόδειξή μου και θα έχω μετρητά! Το δις εξαμαρτείν....