Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

21 Σεπ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Ένα πολύ ωραίο βράδυ εκεί στις αρχές του Σεπτεμβρίου, που η Αθήνα ήταν ακόμα τόσο όσο γεμάτη και η απόφαση να βγεις με αυτοκίνητο δεν ήταν σχεδόν απαγορευτική λόγω παρκαρίσματος, αποφασίσαμε να πάμε για ποτό στο Ψυχικό.

Γενικά μεγάλο λάθος εάν δεν είσαι σε φάση/εποχή ζευγαρώματος, αλλά αυτό αφορά άλλου είδους σχολιασμό, σίγουρα σε άλλο κανάλι.

Πριν το ποτό, μας ήρθε με την κουμπάρα μου λίγη πείνα, και μιας και ήμασταν πάνω στην Λ. Κηφισίας και συγκεκριμένα στο νούμερο 304 που βρίσκεται το Hachiko, είπαμε να μπούμε μέσα να το δοκιμάσουμε.

Μια μέρα κατεβαίνοντας οδηγώντας την Κηφισίας το πήρε το μάτι μου σαν όνομα και ειλικρινά προσπαθούσα να καταλάβω σε όλη την διάρκεια της διαδρομής μέχρι το Κολωνάκι, γιατί κάποιος να θελήσει να ονομάσει ένα μαγαζί που πάει κάποιος να φάει/διασκεδάσει με ένα τόσο στενάχωρο όνομα.

Το μαγαζί αυτοπροσδιορίζεται ως sushi & cocktails και είναι ότι μπορεί να φανταστεί κανείς για ένα μαγαζί τόσο βορείων τόσο προαστείων. Και τι εννοώ με αυτό: η μύτη όλων όσων δουλεύουν εκεί είναι τουλάχιστον μέχρι τον ουρανό, και από ουσία όχι και πολλά πράγματα.

Για όσους κυκλοφορείτε εκεί είναι περίπου εκεί που βρισκόταν παλιά το περίφημο PJ’s. Ο χώρος είναι ούτε μικρός ούτε μεγάλος, κυρίως άνετος, βιομηχανικός, με αυλή και τραπέζια και εξωτερικά που ήταν ότι έπρεπε για το καλοκαιρινό βράδυ, και ο μέσα χώρος όλος μαύρος με μεταλλικές λεπτομέρειες, ψηλά τραπέζια με stools και χαμηλά τραπέζια με κανονικές καρέκλες.

Όλα μαύρα, όλα μεταλλικά. Ανοιχτή κουζίνα όπως προστάζει το είδος και τους αντίστοιχους chef’s μέσα που ετοίμαζαν τα sushi και ένα μεγάλο, τετράγωνο μπαρ που το λες και το κεντρικό σημείο του μαγαζιού. Το καλό με το μπαρ αυτό και την τοποθεσία του είναι ότι μπορεί να εξυπηρετεί ταυτόχρονα και τους πελάτες που κάθονται μέσα και αυτούς που κάθονται έξω δίνοντας την ιδέα κατά κάποιου τρόπο ενός μεγάλου τραπεζιού? Αυτό ένιωσα εγώ πάντως. Στα πολύ θετικά του μαγαζιού θα βάλω τον μπάρμαν του εν λόγω μπαρ για την φιλοξενία του, την ταχύτητά του και την «σπιρτάδα» του εάν θέλετε να εξυπηρετεί τόσο κόσμο και να νιώθει ο κάθε ένας εντελώς μοναδικός. Στα πολύ αρνητικά θα βάλω τον μετρ […] [που μόνο ένα μαγαζί sushi στο ΨΥΧΙΚΟ νιώθει την ανάγκη να έχει] που ενώ φτάσαμε σε ένα πραγματικά άδειο μαγαζί μας ρώτησε με το γνωστό ύφος των 1.000 καρδιναλίων εάν έχουμε κάνει κράτηση και ψάχνοντας το όνομα μας σε έναν κατάλογο άδειο. Σε ερώτηση μου εάν θα έπρεπε να είχαμε κάνει κράτηση? Είστε fully booked? Μου απάντησε απότομα και με τρομερή αυτοπεποίθηση «φυσικά».

Μετά από μεγάλη προσπάθεια, εσωτερική δική του κυρίως, μας τοποθέτησε σε μια πλευρά του μπαρ που ενώ σε όλο τον γύρω-γύρω χώρο ήταν ένα καλοκαιρινό θερμό βράδυ, πάνω ακριβώς από την καρέκλα μου ήταν η Σιβηρία. Ο εξαερισμός του κατά τα άλλα εξαιρετικά κατανεμημένου κλιματισμού έβγαινε όλος πάνω στο κεφάλι μου, αλλά μετά από παρέμβαση του μπάρμαν αλλάξαμε θέσεις και όλα καλά.

Στο φαγητό τώρα: ο κατάλογος του μεγάλος και πλούσιος με σαφή κατεύθυνση το sushi και την αμιγώς Ιαπωνική κουζίνα, ε και με τις λίγο εξ-Ευρωπαισμένες γεύσεις και προτάσεις που πολύ μας αρέσουν εμάς τους Έλληνες. Οι τιμές ακριβές όπως ήταν αναμενόμενο, η γεύση προς το αδιάφορο, όπως ήταν αναμενόμενο επίσης.

Οι 6άδα sushi ξεκινούσε από τα 12€ και έφτανε μέχρι 20€ περίπου ανάλογα με τι τρέλα του ήρθε του Έλληνα επιχειρηματία να προσθέσει στο μενού του. Από γεύση ήταν οκ, τα υλικά ήταν καλά, δεν μπορώ να το κατατάξω στα «καλά» ή στα «όχι καλά» sushi γιατί πραγματικά στο συγκεκριμένο είδος φαγητού το παν είναι οι πρώτες ύλες.

Παραγγείλαμε ακόμα την σαλάτα με το μάνγκο που ήταν απλά οκ με μια παραφωνία τις φέτες πορτοκαλιού που ήταν στον πάτο του πιάτου και δεν θεωρώ ότι ενίσχυαν την γεύση, edamame αλατισμένα που επειδή πεινούσα πολύ και ήρθαν πρώτα απ’ όλα απλά τα έφαγα χωρίς να μπορώ να πω ότι μου άρεσαν ή όχι, αλλά και από την άλλη πόσο λάθος μπορεί να κάνει κανείς στο βράσιμο ένα φασολιού?!

Τέλος πήραμε και τα λαχανικά tempura με μια από τις πιο άσχημες γεύσεις σε τηγάνισμα που έχω γευθεί ποτέ μου. Δεν ξέρω εάν είχε επηρεαστεί το τηγάνισμα του από κάποια γεύση που πρόσθεσαν αλλά ενώ η κρούστα ήταν πραγματικά «αφρός» η γεύση του tempura ήταν σαν την μυρωδιά ενός πολυκαιρισμένου υφάσματος καθαριότητας. Τα λαχανικά ήταν 5-6 μετρημένα και οι επιλογή των λαχανικών ήταν επίσης ατυχής: τα πιο μίζερα ματσάκια του μπρόκολου, τα πιο λεπτά κομμένα ζουλιέν κομμάτια καρότου κτλ.

Cocktails δεν δοκιμάσαμε γιατί είχαμε ξεκινήσει θυμίζω για ποτό αλλού. Τον λογαριασμό τον φρόντισε η κουμπάρα μου οπότε δυστυχώς για αυτό δεν έχω εικόνα, πέραν από το overall feeling του «ακριβού». Ο κόσμος μέσα, που ήρθε τελικά μετά, και κάπως γέμισε το μαγαζί το γνωστό μείγμα μεγάλων-μικρών που μόνο τα βόρεια προάστεια μπορεί να προσφέρει: σε ένα τραπέζι οι γόνοι και στο άλλο τραπέζι οι γονείς των γόνων και όλοι αυτοί μαζί με τους απόφοιτους του Κολλεγίου Αθηνών και τους ψευδό-hipsters του Κολωνακίου.

Όλοι μαζί εκεί στο υπερεκτιμημένο Hatchiko που του εύχομαι μακροημέρευση αλλά μέσα μου πολύ την αμφιβάλλω.