Loader

ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ οδηγίες πλοήγησης

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ

08 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

Τέλος του 2017 και μιλάμε με την παρέα για το που θα κλείσουμε την χρονιά. Παράπονο δεν έχω, οι προτάσεις μου σε μεγάλο βαθμό υλοποιούνται! Μετά από σύντομη σκέψη και λαμβάνοντας σοβαρά κάποιες πρόσφατες κριτικές, κλείνουμε για το πρότζεκτ του κυρίου Σκουλά. Να πω την αμαρτία μου, δεν τον είχα πάρει και από καλό μάτι.

Κάθε έξοδος με την παρέα είναι και μια νέα εμπειρία. Σαν άλλος ValueSeeker και με καλή διάθεση στο τέλος της παρούσας κριτικής, θα έβαζα και γω το τραγουδάκι μου. Εμείς οι μικρότεροι (μόνο σε ηλικία) ανά τακτά χρονικά διαστήματα, φροντίζουμε κάτι Κιουρίες (με Κ κεφαλαίο) να τις ενημερώνουμε για τις εξελίξεις στο Ελληνικό πεντάγραμμο. Για να μην την εκθέσω περισσότερο, απλώς χτες είχαμε το κεφάλαιο Γιώργος Σαμπάνης! Το ξέρω, όταν θα διαβάσει την κριτική θα γελάει και θα βγάλει το δαχτυλίδι της για να με κυνηγήσει. Με γειά το κούρεμα θα μου πει!

Πάρακατω. Στο Food Mafia, θα πας να αφεθείς. Το τελικό συμπέρασμα ήταν πως δεν θα πας να σαβουρώσεις. Δόξα τω Θεώ, υπάρχουν αρκετές επιχειρήσεις που σου δίνουν αυτό το δικάιωμα.

Παρατήρηση πρώτη: Όσοι είστε φαν των United States, νομίζω πως έχετε βρει μια πολύ καλή επιλογή. Η Κιουρία, όταν θα γράψει τη δική της κριτική, θα πλέξει το εγκώμιο του καταστήματος. Μουσική που παραπέμπει σε δεκαετίες 60-70's, η Κιουρία έδειχνε να το απολαμβάνει. Είμαι σίγουρος πως και ο Μήτσος που έλειπε διακοπές, σίγουρα θα το απολάμβανε και κείνος. Κάποια άλλη φορά ίσως. Το δικό μου πρόβλημα και του φίλου, ήταν πως η ένταση της ήταν ιδιαίτερα υψηλή και ενοχλητική σε κάποιες στιγμές. Οπότε αν θες να συνδυάσεις το φαγητό με την παρέα, θα δυσκολευτείς. Για να είμαι δίκαιος όμως, καθώς εισέρχεσαι στο μαγαζί, θα δεις μια όμορφη μπάρα με ποτά. Η διπλανή μεγάλη παρέα, πιθανότατα πιο προσαρμοσμένη, κάποιες στιγμές έτρωγε και κάποιες πήγαινε στη μπάρα και έπινε ποτό.

Παρατήρηση δεύτερη: Σύντομη αυτή τη φορά. Όπως μας πληροφόρησε η φίλη, η μουσική που παιζόταν στο μαγαζί είναι επιλεγμένη από τον σεφ, που και κείνος έπαιζε με την μπάντα του.

Παρατήρηση τρίτη: Για να μην σας κουράσω περισσότερο, θα σας πω πως το Food Mafia παίζει με συνταγές και έχει πολύ καλή ποιότητα υλικών. Εγώ θα σταθώ περισσότερο στη λέξη ΥΦΕΣ. Πρέπει να πας χαλαρός και να απολαμβάνεις την κάθε μπουκιά που τρως. Αυξομειώσεις θα παρατηρήσεις σίγουρα, σίγουρα θα φας εξαιρετικά πιάτα, σίγουρα όμως θα συγκρίνεις και την τιμή για κάποια πιάτα που θα πληρώσεις και θα τη βρεις δυσανάλογη.

Για τον χώρο, θα αναφέρω πως για τα δικά μου γούστα δεν ήταν κάτι φοβερό. Όχι μεγάλος, ζεστός... με σόμπες μανιτάρια! Η καλή διάθεση δεν λείπει. Ανοιχτή κουζίνα που δεν έχει τίποτα να κρύψει αν και καλύπτεται με τζάμια. Μπροστά ακριβώς 2 καναπέδες σε ανοιχτή μπλε απόχρωση και τραπέζια που δεν σου κάνουν καμία αίσθηση. Τα υπόλοιπα όμως τραπεζοκαθίσματα πλην των καναπέδων, είναι καλόγουστα, δερμάτινα. Βαριά ξύλινα είναι και τα στιβαρά τραπέζια. Οι τουαλέτες βρίσκονται στον άνω όροφο, οι Κιουρίες με τα τακούνια δυσκολεύτηκαν στα σκαλιά.

Η εξυπηρέτηση αρκετά επαγγελματική, χωρίς λάθη. Έχει γίνει σωστή εκπαίδευση, μάλιστα η κυρία που είναι μάλλον το δεξί χέρι του σεφ στη σάλα, μας είπε υπομονετικά τα πιάτα της κατηγορίας BEEF, με αρκετό ενθουσιασμό. Πραγματικά, δεν γινόταν να μην παραγγείλεις έστω ένα από τα signatures...

Aνέφερα παραπάνω με κεφαλαία τη λέξη ΥΦΕΣ. Ο κατάλογος είναι πολύ περιποιημένος, χωρίς να σε κουράζει. Δομημένος σωστά ώστε να προκαλεί όλες τις αισθήσεις σου. Πρώτα όμως διεγείρει τη φαντασία του. Θες τα υλικά, θες το τελικό σύνολο της συνταγής που προσμονείς... Ο σεφ "πουλάει τρέλα"... με την καλή έννοια.

Παραγγείλαμε πολλά πιάτα. Ζωή να'χουμε 11 πιάτα πήραμε, βάλε και τα ψωμάκια στην αρχή... Βάλε και 4 γλυκά στο τέλος... Πόσα να γράψω στην παρούσα κριτική;Θα τελειώσω σε 3 μέρες. Θα αφήσω χώρο και για τις επόμενες κριτικές των φίλων.

- Τα ψωμάκια με το πιπεράτο βούτυρο (4.5 ευρώ) ήταν νόστιμα, όχι κάτι φοβερό, και χρησίμευσαν στο πρώτο ορεκτικό που μας κέρδισε...

- Αυγά στη χόβολη, στα 13 ευρώ. Παρουσιάζονται 3 αυγουλάκια (όχι για χόρταση) όπου επάνω τους κάθονται χοντροί κύβοι prosciutto cotto (διαφορετικά έχουμε συνηθίσει το συγκεκριμένο αλλαντικό). Περιμετρικά βρίσκεται η γευστικότατη κρέμα γκοργκοντζόλα. Το τι ψωμάκια έπεσαν για mafiόζικη παπάρα δεν περιγράφεται. Η κρέμα αυτή σχολιάστηκε ιδιαίτερα κολακευτικά.2-3 μπουκιές φτάνουν για να καλύψουν τις απαιτήσεις σου. Επίσης, το πιάτο αυτό το παπαριάσαμε και με...

- Τριπλοτηγανισμένες, στα 8 ευρώ. Πρόκειται για τραγανά τσιπς φρέσκιας πατάτας, πασπαλισμένα με πεκορίνο και τρούφα. Τεράστια ποσότητα, πανάλαφρη γεύση. Εδώ ταιριάζει η διαφήμιση "κανείς δεν μπορεί να φάει μόνο ένα". Λόγω ποσότητας, η τρούφα δεν γινόταν αισθητή σε κάθε προσπάθεια, αν την πετυχαίνες όμως... όλο και κάποιο μουγκρητό θα άκουγες. Ίσως κάποια παχύρευστη τυρένια σως απογείωνε το συγκεκριμένο πιάτο. Είναι πάντως στανταράκι σε κάθε τραπέζι.

- Αργεντίνικο σαγανάκι, στα 9 ευρώ. Καταφθάνει μια καυτή παλέτα με 16 μπουκίτσες νόστιμου λιωμένου τυριού. Οπτικά, θα σας φανεί σαν ασπράδι αυγού. Γευστικά, είναι νόστιμα με ελαφρύ τσάτνευ αχλαδιού, διακριτικής γεύσης.

- Σαλάτα Ceasar's of Tijuana, στα 14 ευρώ. Πολλές διαφορετικές γεύσεις. Εξαιρετικό καραμελωμένο μπέικον, είχα την τύχη να δοκιμάσω αρκετή ποσότητα, γευστική παρμεζάνα και μια χαρά οι πρασινάδες. Αυτή η πρώτη σάλτσα Caesar's του 1924 πάλι... ήταν... Δεν μπορώ να τη χαρακτηρίσω. Άρεσε αρκετά, συνδυαζόταν το πιπέρι μαζί με την αλμύρα από ένα "απροσδιόριστο" πορτοκαλί υλικό... σε κάνει να έχεις έναν γλυκό πονοκέφαλο για το τι επικρατεί τελικά στη γεύση σου και ίσως σε κάνει να googlάρεις κιόλας για να βρεις λεπτομέρειες.

- Ριγκατόνι με φουα γκρα και τρούφες, στα 21 ευρώ. Έρχονται καυτά, με τόση όση σάλτσα χρειάζεται, ενώ περιέχει και κρασί μαρσάλα. Το φουα γκρα ευδιάκριτο στο πιάτο, η σάλτσα όμως έκλεψε την παράσταση. Μου άφησε εντυπώσεις όπως η γκοργκοντζόλα στα αυγά. Νορμάλ μερίδα και ακριβή, αξίζει όμως κάθε μπουκιά της. Εννοείται πως δεν έμεινε τίποτα στο πιάτο.

- KFR δηλαδή Kretan Fried Rooster, στα 17 ευρώ. Τηγανητός κόκκορας από το Ρέθυμνο, σάλτσα ρακόμελο, πατατοσαλάτα και αγγινάρες Ιερουσαλήμ.6 κομμάτια νοστιμότατου και ζουμερού κόκκορα, καλύπτονταν από ζουμερή και όχι ιδιαίτερη λιπαρή πετσούλα. Ο κόκκορας είχε αναπαυθεί πάνω σε πατατοσαλάτα, ενώ η σάλτσα ρακόμελου δεν έγινε ιδιαίτερα αισθητή για τα δικά μου δεδομένα. Δεν τη θυμάμαι καν για να πω την αλήθεια. Όπτικά φαίνεται μικρή μερίδα, όμως μπορεί να καλύψει επαρκέστατα ένα άτομο μιας και δεν έχει και τα πιο ανάλαφρα υλικά.

- Παραγγείλαμε 3 bao buns, όσα είχε ο κατάλογος δηλαδή. The Crab (11 ευρώ), The Chicken (στα 9 ευρώ), The Duck (στα 11 ευρώ). Εδώ, θα δώσω χώρο στους επόμενους φίλους για να αποτυπώσουν τις εντυπώσεις τους, μιας και δοκίμασα μια μπουκιά όλη κι όλη. Σαν ποσότητα πάντως, εμφανίζεται ένα τεμάχιο.

- The Bachelor Burger, στα 18 ευρώ. Ο κατάλογος αναφέρεται σε ένα μυθικό burger που ξεκίνησε την πορεία του από τη Βουλιαγμένη και το Stay Hungry Bitch, το 2014. Διπλό κρέας, διπλό τσένταρ, αγιολί τρούφα, καραμελωμένο ραντίτσιο. Συνοδευόταν από τηγανιτές πατάτες. Αρχικά, περίμενα ένα σουπερ ντούπερ κολασμένο μπέργκερ. Όταν αναφέρεις διπλές ποσότητες, το μυαλό σου πάει στο σαβούρωμα. Εδώ πάλι, ήρθε ένα απλό σε μέγεθος μπέργκερ. Εξαιρετικό ψωμάκι, νόστιμο κρέας. Μια πικράδα όμως την ένιωσα, κυρίως λόγω ραντίτσιο και δευτερευόντως λόγω τιμής. Η φαντασία μου λάθος οργίασε.

- London Broiled Steak, στα 33 ευρώ τα 300 γραμμάρια. Η Κιουρία θα σας κατατοπίσει πλήρως περί ψησίματος, ωρίμανσης κλπ. Εγώ το βρήκα νοστιμότατο, και σίγουρα θα το κατάφερνα και μόνος μου.

- 3 μπύρες draft Βios στα 15 ευρώ (330 μλ έκαστη).
- Μοjito στα 12 ευρώ.
- 2 μπουκάλια Pink Elephant στα 38 ευρώ, ροζέ κρασί από την Πορτογαλία.
- 1 Tζόνυ Black, στα 10 ευρώ.

4 γλυκά,10 ευρώ έκαστο...

- 2 lemon curds, μαρεγκάτες, με μπισκοτένια βάση, όχι πολύ ξινά. Αν και μου αρέσει η μαρέγκα, εδώ το ενδιαφέρον μου το κέντρισαν τα εκλέρ...

- 2 εκλερ, με φοβερό παγωτό που συνδύαζε καρύδα, αλάτι και κάτι σαν ζαχαρούχο γάλα (τουλάχιστον εκεί με παρέπεμψε). Τα εκλερ, φρεσκοτραγανά και με υπέροχη αίσθηση καφέ. Ακόμη τα θυμάμαι με νοσταλγία...

* Κέρασμα ολόκληρο σέικερ με σφηνάκια από τον σεφ, αρκετά εύγευστο.

Σύνολο λογαριασμού στα 288.5 ευρώ.

Άξιζε τα λεφτά του;

Για να πω την αλήθεια, πήραμε αρκετά πιάτα. Ίσως 1-2 δεν χρειαζόντουσαν τελικά και η τιμή έπεφτε ακόμη και 30-35 ευρώ πιο κάτω. Όμως...

- Λατρεύω τη διαδρομή με την Κιουρία και τους φίλους. Λατρεύω να της βάζω τραγούδια στο αυτοκίνητο και να νευριάζει όταν δεν ακούει αμερικάνικα. Το ίδιο της κάνω και στο Facebook...

- Γνωρίζαμε ΟΛΟΙ που πηγαίναμε και πόσο θα πληρώσουμε. Πληρώσαμε κάποια υπεραξία. Δεν είναι μαγαζί για κάθε μέρα, ίσως ούτε για 3 φορές τον χρόνο. Αν θέλετε Savourar Vivre, θα πάτε αλλού.

Σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός... Και η τελευταία γεύση που μας έμεινε ήταν γλυκύτατη. Και φάνηκε στα χείλη όλων...

Έτσι θα μπει και ο νέος χρόνος... Τα καλύτερα έρχονται και γιατί όχι και... νέες προσθήκες!

Προς τον παρόν, έχω πρωτοχρονιάτικο δωράκι για την Κιουρία. Ένα τρανζιστορ είναι ότι πρέπει για να ακούει τα (αμερικάνικα) τραγούδια που της αρέσουν! Καλή χρονιά!

15 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
37-49

Το Food Mafia με έχει μπερδέψει όσο κανένα άλλο εστιατόριο, μέχρι στιγμής, στη ζωή μου. Βασικά, έχει ρίξει μαχαιριά στην κοσμοθεωρία μου για τις γεύσεις, την πολυτέλεια, τη φύση της διασκέδασης, το χρήμα. Μου τα έχει διαλύσει όλα.

Έτσι, δεν περισσεύει πολύς χώρος για λογική. Πάμε σε “σκόρπιες σκέψεις”, λοιπόν, μπας και βγάλουμε άκρη.

Πριν πας, να ξέρεις ότι το μαγαζί είναι ροκ. Στη μουσική, στο ύφος του χώρου, στην αισθητική της γαστρονομίας, σε όλα.

Δυσκολεύεσαι, λίγο, να το εντοπίσεις από την πλευρά της Ελ. Βενιζέλου (προέκταση της Κηφισίας), αλλά με λίγη προσπάθεια το βρίσκεις. Μια φωτεινή επιγραφή επί του δρόμου θα βοηθούσε.

Ο χώρος είναι love me or hate me. Μεγάλη μπάρα, δερμάτινα καθίσματα καλής ποιότητας, αρκετά άνετα τραπέζια, χαμηλός φωτισμός τόσο-όσο, ωραία χρώματα και blue lights κατά τόπους, διακόσμηση με αμερικάνικο garage στυλ. Εγώ τον λάτρεψα.

Ήταν περίεργο βέβαια, που είδαμε έναν εσωτερικό χώρο να θερμαίνεται με σόμπες-μανιτάρια.

Η μουσική, όπως είπαμε, ήταν ροκ, 70-80s φάση. Είχε τέλεια ένταση για όσους πήγαιναν με σκοπό να απολαύσουν ένα γευστικό κοκτέιλ, μα πολύ δυνατή για όσους επιθυμούσαν να δοκιμάσουν και να νιώσουν τις ιδιαίτερες γεύσεις που προσφέρονται.

Αν η μουσική δεν ήταν ενοχλητικά δυνατή, χώρος θα έπαιρνε, εύκολα, 4/4. Τώρα, 3,5/4.

Η εξυπηρέτηση ήταν αρτιότατη. Ευγένεια, σωστοί χρόνοι μεταξύ των πιάτων, γρήγορη ανταπόκριση των σερβιτόρων σε ότι ζητήθηκε, αλλαγή σερβίτσιων και σερβίρισμα νερού και κρασιού στο ποτήρι, όλα καλά.

Μόνο μειονέκτημα αποτέλεσε ότι δεν φάνηκε να είναι όλοι οι σερβιτόροι απόλυτα καταρτισμένοι ως προς το μενού. Ψιλοπράγματα. Ας πούμε και για την εξυπηρέτηση 3,5/4 και είναι αρκετά αυστηρό.

Δεν δίνω καμία σημασία, ως προς τον σχολιασμό των γεύσεων, στο αν ο σεφ ενός εστιατορίου είναι διάσημος ή άσημος. Να το ξεκαθαρίσουμε αυτό.

Είναι όμορφο, πάντως, που ο Ηλίας Σκουλάς χαρακτηρίζεται αντισυμβατικός, γιατί, πράγματι, έχει φτιάξει ένα μενού έξω από τα συνηθισμένα.

Βασικά, ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου, που ένιωσα πως δεν με νοιάζει καθόλου μα καθόλου, πραγματικά καθόλου, τι πιάτα θα παραγγείλουμε. Δεν έχω ξαναδεί πιο θελκτικό μενού (να αναγνωρίσω ότι δεν είμαι κάνας έμπειρος κριτής εστιατορίων φυσικά). Αν δεν απεχθάνεστε κάποιο τρόφιμο ή συστατικό του καταλόγου, τότε να είστε σίγουροι ότι θα βιώσετε το ίδιο.

Το, American style, μενού έχει τα πάντα. Ορεκτικά διαφόρων ειδών (8-18€), ρυζυμαρικά (15-21€), σαλάτες (13-14€), burgers (15-18€), bao buns (9-11€), κρεατικά (14-19€), μοσχάρι Αμερικής σε διάφορους τύπους (9-12€/100gr, με τις μερίδες να ξεκινούν πρακτικά από τα 300gr, δηλαδή >30€) και γλυκά 10-19€.

Δεν υπάρχουν συμβατικά πιάτα στο μενού του Food Mafia.

Υπάρχει νερό κανάτας.

Αν θελήσετε ψωμί θα έρθει σε, σχετικά, μικρή ποσότητα, ψημένο, πεντανόστιμο, με συνοδεία, ιδιαίτερου, πικάντικου βουτύρου. Σε μας χρεώθηκε 4,5€ για 5 άτομα, στη Ucook 3€ για 2. Γιατί άραγε κάτι τέτοιο? Το ζυγίζουν?

Δοκιμάσαμε τη Caesars τους. Τυπική γεύση, ποιοτικό μπέικον. Δεν θα την ξαναέπαιρνα για κανένα λόγο μιας και είναι μεν νόστιμη και ποιοτική, μα ταυτόχρονα είναι γευστικά τυπική και κλασσική. Της έλειψε η έκπληξη (2,5/4).

Μετά ήρθαν οι τριπλοτηγανισμένες πατάτες, με πεκορίνο και τρούφα (8€). Αν είχαν 5€ θα τις χαρακτήριζα άψογες. Για τα 8€ που κόστισαν πρέπει να τονιστεί ότι το τυρί και η τρούφα ήταν μόνο στην κορυφή του, πραγματικά, μεγάλου βουνού λεπτοκομμένων και όμορφα τηγανισμένων πατατών. Έτσι, η μισή μερίδα ήταν πατάτες με τυρί και τρούφα και η άλλη μισή σκέτες πατάτες. Και δεκατηγανισμένες να ήταν, δεν δικαιολογείται το κόστος (3,5/4).

Το αργεντίνικο σαγανάκι με ψητό προβολόνε, chutney αχλαδιού και πάπρικα (9€) ήταν νόστιμο, ιδιαίτερα σερβιρισμένο και εθιστικό. Όπως πρέπει να είναι κάθε τυρί με… μαρμελάδα. Η έξυπνη κίνηση είναι ότι υπήρχαν σημεία με περισσότερο, λιγότερο ή καθόλου chutney. Το ίδιο και με την πάπρικα. Έτσι, καλύπτονταν όλα τα γούστα. Το προβολόνε δεν διέφερε σχεδόν καθόλου από το ελληνικό λαδοτύρι (3,5/4).

Νικητής στα ορεκτικά ήταν τα αυγά στη χόβολη (13€). Τρία αυγά μέσα σε κρέμα γκοργκοντζόλα, παρέα με μεγάλους κύβους προσιούτο και φλοίδες μανιταριών που θυμίζουν… φασόλια τσαουλιά! Υπέροχη γεύση, αρκετά βαριά βέβαια. Πιάτο για διαγωνισμό παπάρας. Μην το χάσετε (4/4).

Από τα ζυμαρικά, αν επιλέξετε τα ριγκατόνι με σάλτσα από φουά γκρα, κρασί και φρέσκια τρούφα (21€), δεν θα απογοητευτείτε για κανένα λόγο γευστικά. Τα ριγκατόνι είναι πιο φαρδιά και κοντά από τα συνηθισμένα. Ασύλληπτα καλά βρασμένα, με ασύλληπτα επιτυχημένη χρήση της τρούφας (4/4). Έχετε δοκιμάσει τα συνταρακτικά Καπελάκια στις Λεύκες? Αν τα καπελάκια παίρνουν 9,7/10, αυτό εδώ το πιάτο παίρνει, ίσως, 9,9/10. Η γεύση τους είναι ολόιδιας προσέγγισης. Ωστόσο, εδώ υπάρχει μια ένσταση: για να πάρω το 9,7/10 στις Λεύκες δίνω 9,3€. Εδώ, για το 9,9/10 πρέπει να δώσω 21€? Αυτό είναι τρέλα. Προσοχή, δεν εξισώνω την ποιότητα πρώτων υλών ή τη μαεστρία της εκτέλεσης του συγκεκριμένου πιάτου, όμως οι γευστικοί κάλυκες διεγείρονται σχεδόν το ίδιο και στις δύο περιπτώσεις.

Από τα bao buns δοκιμάσαμε τα πάντα. Με καβούρι (11€), κοτόπουλο (9€) και πάπια (11€). Το ζυμαράκι τους ήταν όνειρο, μαλακό σαν μαγουλάκια μωρού. Η γεύση τους, όμως, προβληματική. Το καβούρι έβγαζε μυρωδιά ψαρίλας, κάτι που, συνήθως, δεν συμβαίνει με το συγκεκριμένο θαλασσινό (2,5/4), ενώ και το κρέας της πάπιας, δυστυχώς, μύριζε. Η μυρωδιά της δεν μπορούσε να καλυφθεί από την hoisin σως η γεύση της οποίας ήταν ανεπαίσθητη (1,5/4). Το bao με το κοτόπουλο, από την άλλη, ήταν σούπερ (3,5/4).

Στα burgers, μάλλον, κάναμε λάθος. Η επιλογή του, πιο ακριβού στο μενού, Bachelor (18€) κρίνεται ατυχής. Ήρθε ένα σχετικά μικρό μπέργκερ με υπέροχο ψωμάκι, ακόμη πιο μαλακό από τα μαγουλάκια μωρού. Είχε διπλό μπιφτέκι το οποίο ήταν πολύ λεπτό και μέτριας γεύσης, διπλό τσένταρ το οποίο δεν φαινόταν σαν διπλό, αλλά σαν… μισό (τόσο ανεπαίσθητο ήταν) και καραμελωμένο ραντίσιο, το οποίο επίσης δεν σε άγγιζε γευστικά. Γενικά ήταν νόστιμο, αλλά χωρίς γευστική ταυτότητα. Συνοδευόταν από χρυσαφένιες, καλοτηγανισμένες πατάτες και πεντανόστιμη τρουφονέζα (μαγιονέζα με τρούφα). Το ψωμί και η τρουφονέζα ήταν για 4/4, οι πατάτες για 3-3,5 και τα υπόλοιπα για 2/4.

Το KFR (17€) με μπέρδεψε. Είχε: 1) Τηγανητό κόκκορα: άσχημο πανάρισμα, εξαιρετικής ποιότητας κοτόπουλο, 2) σάλτσα από ρακόμελο: την έψαξα, απέτυχα, 3) πατατοσαλάτα και αγκινάρες της Ιερουσαλήμ: τυπική στη γεύση η πρώτη, ιδιαίτερες οι δεύτερες. Δεν θα το ξαναέπαιρνα (2,5/4).

Τελευταίο, κυρίως, πιάτο, η ναυαρχίδα: London broil steak (33€, 300gr). Καταρχάς, έμοιαζε, πράγματι να είναι 300gr. Σημαντικό αυτό. Ήρθε κομμένο, σωστά ψημένο, με χοντρό αλάτι στη μια πλευρά του. Λίπος δεν βρέθηκε, ούτε ίνες. Το κρέας που μας ήρθε φώναζε ποιότητα. Παρόλα αυτά, προσωπικά, το μαρινάρισμά του δεν με ενθουσίασε (2,5/4 γεύση, 4/4 ποιότητα).

Από γλυκά, η τάρτα λεμονιού (10€) με μαρέγκα ήταν φοβερά φρέσκια, μα τυπική (3/4).

Από την άλλη, το εκλέρ (10€) ήταν ανατρεπτικό. Το ζυμάρι του ήταν και αυτό φοβερά φρέσκο, ενώ πάνω από την κρέμα σοκολάτας είχε φοβερά αρωματικό καφέ. Το highlight όμως ήταν η, μικρή, συνοδευτική μπάλα παγωτού. Πιθανά συστατικά της ήταν: βανίλια, καρύδα και αλμυρή καραμέλα βουτύρου. Η γεύση της ήταν συνταρακτική. Πιθανότατα δεν έχετε ξαναφάει κάτι τέτοιο (4/4).

Το Pink Elephant είναι ένα πολύ ωραίο και οικονομικό ροζέ κρασί (19€). Το πιο φθηνό τους. Δεν το μετανιώσαμε.

Η ποιότητα των πρώτων υλών, σε ότι φάγαμε, ήταν εντυπωσιακή.

Αξίζει να ειπωθεί, επίσης, ότι όλα τα πιάτα είχαν πολύ καλή ένταση γεύσης και ξεκάθαρο προσανατολισμό. Ακόμη και τα μη πετυχημένα.

Βέβαια, οι μερίδες ήταν μικρές για τα λεφτά τους.

Και μεγαλύτερες να ήταν, όμως, και πάλι τα πιάτα θα θεωρούνταν ακριβά.

Με τρία πιάτα ανά άτομο σκάσαμε. Με δυόμισι μάλλον θα χορταίναμε καλά. Με δύο, μάλλον δεν θα φεύγαμε πλήρεις. Οπότε σε δύο άτομα αντιστοιχούν, περίπου, πέντε πιάτα για ένα γεύμα που θα σε χορτάσει. Για παράδειγμα ένα ορεκτικό, μια σαλάτα, δύο κυρίως και ένα γλυκό. Άρα 30€ κατ’ άτομο μόνο για το φαγητό. Μαζί με ποτό ξεκινάμε από τα 35€ και φτάνουμε ίσως και στα 45-50€, για ένα ολοκληρωμένο γεύμα.

Σε ένα τόσο ακριβό εστιατόριο απαιτώ να εντυπωσιαστώ. Να πω «τι δημιούργησε ο άνθρωπος». Να πω «Θεέ τι γεύση». Στα 13 πιάτα που δοκιμάσαμε το είπα για τα 3 και κόντεψα να το πω για άλλα 3. Σύνολο 6 υπέροχα πιάτα στα 13. Παρά κάτι τα μισά. Πολύ μέτριο σκορ.

Μετά από όλα τα παραπάνω, μόνο με depon περνάει ο πονοκέφαλος. Πως να το δω το Food Mafia?

Να το δω σαν ένα Rock Gastro Bar, με σεφ που του αρέσουν οι πειραματισμοί? Αν το δω έτσι, θα πω ότι, πράγματι, προσφέρει μερικές ιδιαίτερες γεύσεις, αλλά για το ύφος του μαγαζιού είναι πανάκριβο.

Να το δω σαν ένα καλό εστιατόριο των 40-50€, στο οποίο περιμένω να γευτώ ποιότητα? Αν το δω έτσι, θα πω ότι έχει σταθερή ποιότητα, μα ασταθείς γεύσεις, μιας και δεν είναι όλα τα πιάτα το ίδιο πετυχημένα. Θα πω και ότι η δυνατή μουσική δεν σε αφήνει να φας ήρεμος.

Να το δω μήπως σαν κάτι ενδιάμεσο? Ένα πρωτότυπο μαγαζί όπου συνδυάζει τα παραπάνω και υπόσχεται να σε εκπλήξει, όσο λίγα, έναντι ανάλογου αντιτίμου? Αν το δω έτσι, πράγματι με εξέπληξε κάποιες φορές, αλλά το αντίτιμο, σε σχέση με το πόσες ακόμη θα μπορούσε να με εκπλήξει και δεν τα κατάφερε, ήταν πολύ μεγάλο.

Τι θα γινόταν αν πήγαινα για ένα δείπνο και έπαιρνα τα δύο bao που μύριζαν, την τυπική σίζαρς και το μέτριο μπέργκερ? Θα έβαζα 2/4 και θα έκλαιγα τα λεφτά μου με μαύρο δάκρυ.

Τι θα γινόταν αν δεν έπαιρνα 13 πιάτα, όπως τώρα, αλλά μόνο τα τρία που με εξέπληξαν και καναδυό από τα πολύ πετυχημένα? Θα ούρλιαζα από ηδονή και θα έλεγα χαλάλι τα 40-50€.

Πως να μην έχεις πονοκέφαλο μετά?

Πρόταση σερβιρίσματος: αγαπάτε το ροκ? Πάρτε το αμόρε σας ή κάποιον φίλο και καθίστε στο μπαρ. Δοκιμάστε κάποιο από τα ιδιαίτερα κοκτέιλ τους, και μοιραστείτε 3-4 από τα ευφάνταστα πιάτα τους.

Μην χάσετε τα αυγά στη χόβολη και τα ριγκατόνι.

Μην πάτε για χόρταση.

Μην το δείτε σαν δείπνο.

Δείτε το σαν μια ροκ περιπέτεια. Θα έχει αγωνία, όπως μια αληθινή περιπέτεια. Αν είστε τυχεροί θα έχει happy end.

Αν δεν είστε τυχεροί και πάλι στο χέρι σας είναι να έχει happy end η μέρα σας. Σωστά?

22 Ιαν 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
-

• Μονάδα χρονικού προσδιορισμού:
Εγώ με ποιον τα είχα τότε?

• Ποσοτική κλίμακα αξιολόγησης
γεγονότων:
Για πόσους καφέδες, ποτά, τσιγάρα,
είναι?

• Μηχανή αναζήτησης:
Οι φίλοι.

• Ερώτηση κλειδί:
Ποιον έχουμε εκεί?

Αναγκαία προϋπόθεση των ανωτέρω είναι η ύπαρξη ενός, σκληρού, πυρήνα παλιών φίλων και οι διασυνδέσεις αυτών. Κι όταν λέμε παλιών εννοούμε ότι έχουν κάθε δικαίωμα να σου πουν, δημόσια, “όχι σε μένα αυτά… σε ξέρω από μικρή” και να ισχύει. Σας ακούγονται, λίγο, μαφιόζικα τα παραπάνω? Δε σας αδικώ. Η αλήθεια είναι ότι, κάπως, έτσι λειτουργούμε αλλά, προς υπεράσπισή μας, οφείλω να προβώ στις κάτωθι διευκρινήσεις:

Α) Δεν έχουμε τσιμεντώσει κανέναν μέχρι στιγμής τουλάχιστον,

Β) δεν είμαστε κλειστή λέσχη που σημαίνει ότι μοιραζόμαστε τις άκρες μας, παρέχουμε, αφιλοκερδώς, συμβουλές, οδηγίες, πληροφορίες, (καλά, καλά η αλήθεια είναι ότι εγώ ζητώ ένα συμβολικό αντίτιμο, εις είδος, σε ορισμένες περιπτώσεις) και γενικά αποτελούμε μια "λευκή" μαφία.

Το φαγητό στο food mafia δεν είναι λευκό κι ας είναι λευκές οι περισσότερες σάλτσες. Είναι μαύρο. Γιατί έχει μέσα του όλα τα χρώματα. Ξεχωρίζει. Έχει ταυτότητα. Ψυχή. Είναι το little black dress που, αντί για μαργαριτάρια, το φοράς με βαριά ασημένια κοσμήματα, μποτάκια και δερμάτινο μπουφάν. Είναι μια soul kitchen, εξόριστη, στην κεντρική λεωφόρο της, αδιάφορης, Νέας Ερυθραίας.

Ο κατάλογος. Σκεφτείτε ότι πιάνετε στα χέρια σας ένα βινύλιο μιας μπάντας της οποίας ξέρετε τον front man, άρα ξέρετε, περίπου, το ύφος της μουσικής. Όμως υπάρχουν νέα μέλη οπότε περιμένετε να δείτε τι έχουν κάνει μαζί. Το εξώφυλλο είναι, επίσης, διαφορετικό κι αυτό σας ιντριγκάρει. Βλέποντας τους τίτλους των κομματιών υποθέτετε ότι κάποια θα σας πάνε περισσότερο και κάποια λιγότερο. Αντιστέκεστε στην, αρχική σας, παρόρμηση που λέει να ακούσετε όλον το δίσκο μεμιάς αποφασίζοντας ότι είναι μια χρυσή ευκαιρία να δουλέψετε το θέμα της υπομονής. Αρετή που θαυμάζετε στους άλλους αλλά δεν αποτελεί ένα από τα, κύρια, χαρακτηριστικά σας.
Έτσι, με τη βοήθεια των αγαπημένων ανθρώπων που έχετε, και σας έχουν, διαλέξει να μοιραστείτε την καινούργια εμπειρία, αποφασίζετε να κάνετε μία, αρχική, επιλογή.

Εισαγωγή:
Τραγανές φετούλες μπαγκέτας με ένα συμπαγές κομμάτι βουτύρου δουλεμένου με πιπέρι. Διαφορετικό αλλά δε δίνει ξεκάθαρο στίγμα για τη συνέχεια.

Πρώτη πλευρά:
Caesar’s salad. Διασκευή αγαπημένου κομματιού. Κλασική εκτέλεση που, όμως, έχει ένα γύρισμα το οποίο μεταφράζεται σε πορτοκαλί κύβους κάποιου ζελατινοειδούς παρασκευάσματος, θαλασσινού αρώματος. Τα μάτια στενεύουν. Για να δούμε…

Αργεντίνικο σαγανάκι. Ω! Έκπληξη. Έρχεται καυτό σε ένα σκεύος με βαθουλώματα. Εκεί που σερβίρονται τα σαλιγκάρια στα γαλλικά εστιατόρια. Μαλακό, βουτυρένιο, ήπιο provolone που κάνει τέλεια παρέα με το chutney αχλαδιού και την πάπρικα. Κάπου εκεί σκέφτεσαι ότι σου αρέσει αυτό που ακούς και περιμένεις αυτό που θα ακολουθήσει...

Τριπλοτηγανισμένες πατάτες με τρούφα και πεκορίνο. Θα το ακούς, συχνά, είναι βέβαιο. Στο αμάξι. Στην τελευταία αλλαγή ταχύτητας πριν σανιδώσεις το γκάζι…

Αυγά στη χόβολη με κρέμα gorgonzola και prosciutto. Η βελόνα του κοντέρ καρφωμένη στο τέρμα. Τελική ευθεία. Δόνηση. Adrenaline high. Τα χέρια σταθερά στο τιμόνι, τα μάτια κοιτούν μπροστά. Κι άλλο…

KFR. Τηγανιτά κομμάτια κόκορα με ρακόμελο, πατατοσαλάτα, chips από αγκινάρες της Ιερουσαλήμ. Sweet home Alabama. Μια καλλονή του Νότου με κρητικές ρίζες. Αδικήθηκε, αλλά, ήταν το τέλειο chill out.

Δεύτερη πλευρά:
Bao buns (κοτόπουλο, πάπια, soft shell crab). Σε live εκτέλεση. Δυνατά αλλά έχουν αστοχίες. Θα μπορούσαν να είναι signature αλλά κάτι φεύγει. Θες να τα ξανακούσεις, όμως, ηχογραφημένα σε studio. Χρειάζεται, μόνο, μία διόρθωση στο βασικό μοτίβο…

The bachelor burger. Ένα country κομμάτι. Το αναμενόμενο θα ήταν να το εκτιμήσεις αλλά, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, δεν έχεις την παραμικρή σχέση μ’ αυτό το είδος μουσικής. Ούτε με τα burgers. Ακούς τα πρώτα μέτρα. Δεν είναι κακό, έχει προοπτικές αλλά your mind is set on something else. Πας στο επόμενο..

Rigatoni με foie gras και τρούφα. Ε ναι! Το απόλυτα ερωτικό, rock. Δεν είναι slow, δεν είναι blues. Είναι μία έκρηξη στο κεφάλι σου. Έχεις βγει απ’ το αμάξι ή έχεις σηκωθεί απ’ το τραπέζι. Χορεύεις. Γιατί, αυτά τα κομμάτια δε χορεύονται με κάποιον, χορεύονται για κάποιον…

London broil steak. Η επιτομή. Το Hall of Fame. Οι αναμνήσεις. Η άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Τα βεγγαλικά της 4ης Ιουλίου. Born in the USA.

Load out:
Τάρτα λεμονιού και éclair. Η τελευταία έκπληξη. Που δεν την περιμένεις. Αγαπάς τα γλυκά με λεμόνι. Πολύ. Είναι δροσιστικά κι εσύ είσαι ιδρωμένη απ'τον χορό και την ένταση. Το éclair όμως αποδεικνύεται διαφορετικό. Έχει καφέ κι αντί για choux μια τραγανή μπισκοτένια βάση. Παγωτό με salty caramel. Ένας, γλυκά, ανατρεπτικός επίλογος.

Το food mafia έχει ένταση. Δυνατό beat. Εμένα μου ταιριάζει το, όλο, πακέτο αλλά δε θα ταιριάξει σε όλους. Απέχει, μακράν, του mainstream. Δεν είναι το μαγαζί που θα πας για να χαλαρώσεις και να συζητήσεις. Ούτε κατά διάνοια. Είναι ένα μαγαζί που το γεύεσαι και το ακούς, σα βινύλιο, στη διαπασών. Στη μπάρα. Πίνοντας bourbon. Με παλιούς φίλους που μοιράζεστε τους, ίδιους, κώδικες στη χρήση λέξεων, τις σιωπές που κρατούν όσο ένα τσιγάρο, τραγούδια, το τέλος εφηβικών παιχνιδιών, αλλά, όχι της εφηβικής ματιάς, που κάνει τα πάντα να φαντάζουν νέα, το τέλος, επίσης, της χρονιάς, αλλά, και την αρχή μιας καινούργιας για την οποία διεκδικείτε το δικαίωμα να συνεχίσετε να βλέπετε ηλεκτρικά όνειρα και να ερωτεύεστε λέξεις, ήχους, γεύσεις, χαμόγελα, ματιές, με τον δικό σας τρόπο.

2018 λοιπόν… Rock it!

22 Νοε 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Βραδάκι καθημερινής, βροχερό και μετά από καλλιτεχνική δραστηριότητα με τα παιδιά, θέλαμε κάτι νόστιμο και γρήγορο να φάμε, όχι σε μορφή μεζεδοπωλείου όμως. Νωρίτερα από το μεσημέρι, αναζήτησα στα γρήγορα στο γκρουπάκι μας προτάσεις για Ν. Ερυθραία. Αμέσως το μάτι μου έπεσε στη λέξη μπέργκερ και στο όνομα FOOD MAFIA, που μου έφερνε κάτι σε Ιταλικό, αλλά ψάχνωντας κριτικές και μενού, βρήκα ιδιαίτερες τις προτάσεις του σεφ Σκουλά για κρέας και μπέργκερ. Και επιπλέον, οι περιγραφές από προηγούμενους χρήστες μου έξαψαν πραγματικά την περιέργεια για να πάμε, όπως και έγινε. Φρόντισα επίσης να επικοινωνήσω μέσω διαδικτύου μαζί τους, και μάλιστα να μου απαντήσει ο ίδιος ο σεφ, για να επιβεβαιώσω την ύπαρξη παιδικού καθίσματος καθότι είναι βασική προϋπόθεση για εμάς με τα μικρά παιδιά.

Χώρος μοντέρνος, Αμερικάνικου-Ν. Υορκέζικου στυλ, με τζαμαρία ώστε να βλέπεις το χώρο της κουζίνας, ψηλοτάβανος, με σίδερο, ξύλο και πέτρα να συνδυάζονται αρμονικά μεταξύ τους, έχοντας και λίγο από μαφιόζικη Ιταλική αύρα.

Εξωτερικά η αυλή-πεζόδρομος έχει φράχτη με λουλούδια και ρομαντικό φωτισμό, ιδανικά για καλοκαίρι πιστεύω, μοιάζει με στοά κλειστής αγοράς του εξωτερικού. Η μουσική Γαλλική κυρίως, στην ένταση που έπρεπε, μας εξέπληξε ευχάριστα.

Το μόνο μειονέκτημα στο χώρο ήταν η τουαλέτα, που ναι μεν καθαρή, όμως προς το τέλος της βραδιάς μας στη μία υπήρχαν κάποια λίγα χαρτιά πεταμένα κάτω, για αυτό και μόνο το 3 στο χώρο.

Φτάσαμε 20:00 στο μαγαζί και μια ευγενική και πρόσχαρη κοπέλα στην υποδοχή μας υπέδειξε τη μεγάλη ροτόντα στη μέση του χώρου, που θα μπορούσαμε να καθίσουμε. Τη ρώτησα εάν είναι μη καπνιστών ο χώρος, μιας και ένας κύριος σε διπλανή παρέα κάπνιζε, μου απάντησε ότι είναι και ο κύριος θα βγει αμέσως έξω, όπως και έγινε, απλά τον άφησαν επειδή υπήρχαν μόνο 2 παρέες, που τις είχε ρωτήσει.
Δεν είχε προλάβει και η αλήθεια είναι να μυρίσει ο χώρος.

Ευγενικά παιδιά στο σέρβις, χαμογελαστά, με οικειότητα όσο πρέπει και γρήγορα. Η κοπέλα μας ανέλυσε και επεξήγησε το μενού, όπως επίσης μας είπε και τα πιάτα ημέρας μαζί με τις τιμές τους, παρακαλώ.
Και για να μην μακρυγορώ περισσότερο, αναλύω παρακάτω τι φάγαμε και πραγματικά μας ξετρέλανε, μικρούς και μεγάλους.

- Το φημισμένο THE BURGER 2017. Μεγάλη μερίδα, από μπιφτέκι που φτιάχνεται με κρέας από το Aberdeen της Σκωτίας, που παλαιώνεται και στη συνέχεια αλέθεται σε κιμά, ο οποίος κατόπιν τυλίγεται σαν σαλάμι σε μεμβράνες, ώστε όταν κοπεί να έχει κοκκώδη υφή.

To έχουμε; Στη συνέχεια ψήνεται σε ξυλόφουρνο Josper και μπαίνει σε αέρινο ψωμάκι που φτιάχνεται με βάση το ένζυμο που προκύπτει από τη ζύμωση μελιού και γλυκοπατάτας, όπως μας εξήγησε η κοπέλα. Επίσης, τα μανιτάρια σιτάκε και μια σος από sour cream με ψητά φρέσκα κρεμμυδάκια δίνουν ένα απίθανο αποτέλεσμα. Δίπλα του κλασικές τηγανιτές πατάτες, λεπτοκομμένες με τσίλι κον κάρν από πάνω. Μαγεία γεύσεων, στα 14 Ευρώ.

- 2 μερίδες πατάτες τηγανιτές για τα μικρούλια μας, που ήταν τόσο λεπτές κομμένες, που μου θύμισαν Γαλλικό εστιατόριο (3 ευρώ η μερίδα). Ήρθαν σε μικρά μπωλάκια.

- Μπάο Μπαν ψωμάκι με μπακαλιάρο, για τα μικρά μας, από το πιάτο ημέρας (10 Ευρώ). Τόσο νόστιμο και ελκυστικό, που τα μικρά μας αναφωνούσαν. Βέβαια για έναν ενήλικα, πιο πολύ σαν ορεκτικό θα έλεγα ότι είναι η ποσότητα, παρά για κυρίως. Δεν χορταίνεις. Τα Μπάο Μπανς είναι αφράτα, γεμιστά ψωμάκια ατμού, που χωρούν στη χούφτα μας και εδώ ο σεφ τα συνδύασε με σπιτική μαγιονέζα και πίκλες λάχανου, που είπαμε να τις βάλει στην άκρη γιατί τα μικρά μας δεν τα πάνε καλά με το ξύδι. Πραγματικά δεν έχω φάει πιο νόστιμες πίκλες λάχανου και πιπεριών χρωματιστών. Άψογες απλά.

- Duck In n'Out, Μπαο-Μπαν ψωμάκι με κροκέτα πάπιας, καρπούζι κονφί και σάλτσα φουά-γκρα συνοδείας πάλι λάχανου τουρσί. Τα κομματάκια πάπιας πενταμάλακα, ζουμερά, εύγεστα, με τα κομματάκια φουα-γκρα χοιρινού να τα απογειώνουν. Εδώ πιστεύω ότι μπορούμε να δώσουμε τα σκήπτρα ευρηματικότητας, κατά τη γνώμη μου. Λεπτή γεύση, τέλειο άρωμα (11 Ευρώ).

- Πίατο ημέρας, το Wild One, στα 19 Ευρώ χωρίς δυστυχώς συνοδείας. Θα ήθελα λίγες πατατούλες η αλήθεια είναι, αλλά οκ. Μεγάλο χειροποίητο ψωμάκι, το ίδιο με το πρώτο μπέρκγερ, με κιμά ανάμικτο, με κομμάτια μοσχαρίσου λουκάνικου συνοδείας καραμελωμένων κρεμμυδιών και chutney. Τόσο νόστιμο και ιδιαίτερο το κρέας, που πραγματικά ήθελε απλότητα η γέμιση.

Για όλα αυτά μαζί με ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό και 2 μπύρες ποτήρι πληρώσαμε 73 Ευρώ. Δεν είναι φθηνά, όμως πραγματικά αξίζει και μεμονωμένα οι τιμές στα μπέργκερ είναι πραγματικά καλές για την ποιότητα των υλικών και γεύσεων. Απλά δεν είναι για καθημερινή προτίμηση.

Σίγουρα θα ξαναπάω αν με ρωτήσετε και μάλιστα σύντομα με φίλους, που από την περιγραφή μας ήδη αποφάσισαν και το πότε να πάμε.

17 Οκτ 2017

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4
€ / Άτομο
-

Τον σκουλα τον είχα δει σε ένα επεισόδιο του masterchef ως κριτή και μου είχε κάνει εντύπωση για την σκληρή κριτική του. Είπα να τον ψάξω, το ξέχασα. Με αφορμή το νέο του εγχείρημα διάβασα πολλά άρθρα και είπα θα πάω. Φυσικά μετά την παρουσίαση της Ucook μου έγινε εμμονή, και τι καλύτερο να βγάλω τα άτομα που αγαπώ την ημέρα των γενεθλίων μου να φάμε. 1-10 Κυριακή ξυπνάω έχοντας στο μυαλό μου ότι θα πάμε στο food mafia οπότε παίρνω τηλέφωνό να κλείσω για 4 άτομα (εγώ η γυναίκα μου και ο γιος μου και η μητέρα μου) και τρώω άκυρο - είμαστε γεμάτοι. φρίκαρα
Πέμπτη 5-10 απόγευμα παίρνω τηλέφωνο για την Κυριακή δεν θα το άντεχα να μην ξαναβρώ τραπέζι. Κυριακή 14:30 ήμασταν στο μαγαζί σχεδόν άδειο, 1 παρέα μέσα 2 έξω. Με το που καθίσαμε κατάλογοι μας ρώτησαν νερό εμφιαλωμένο ή βρύσης και αν επιθυμούσαμε δικό τους χειροποίητο ψωμί. Παραγγείλαμε: εντωμεταξύ το μαγαζί γέμισε...

Bread and butter

Σαλάτα σίζαρ
Νόστιμη, φρέσκια, δροσερή, από τις καλύτερες που έχω δοκιμάσει. Ο κατάλογος είχε 2 σαλάτες θα ήθελα παραπάνω επιλογές.

Αργεντίνικο σαγανάκι
Σε ένα σκεύος σαν μικρο τηγάνι με περίπου 10 βαθουλώματα που μέσα ήταν οι μπουκιές τυριού και από πάνω μια σταγόνα από κάτι με αχλάδι. Όχι κομματάκι αχλάδι, ποσέ αχλάδι ? Δεν θυμάμαι συγχωρέστε, ούτε τι τυρί ήταν θυμάμαι το μόνο που θυμάμαι ότι ήταν πολύ νόστιμο.

The Burger 2017 Bacon Mushroom Melt edition

Μπεργκερ law

Γιουβέτσι
Καταπληκτικό, νοστιμότατο πλην όμως βαρύ φουλ στο τυρί αλλά λουκούμι.

Σουβλάκι κοτόπουλο κάτι σαν Tikka Masala στην σχάρα πολύ νόστιμο και ζουμερό το κοτόπουλο μαζί με 2 πίτες hand made και συνοδεία ντομάτας κονκασε.

2 bao buns το ένα με καβούρι και το άλλο με μοσχάρι
Το Καβούρι ήταν μικρούλη και ήταν ολόκληρο τηγανισμένο τρυφερό παρόλο το τσόφλι του με δυσκόλεψε λίγο στο να το φάω γιατί δεν ήξερα το πως. Δεν έχω συνηθίσει να τρώω το Καβούρι ολόκληρο, Το άλλο με το μοσχάρι θεϊκό αν και ήταν η πρώτη φορά που έφαγα bao buns μου άρεσε πάρα πολύ. Ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα “bao tao” (έτσι τα είπα στον 5 χρονών γιο μου και μας έμεινε από τότε) οπότε δεν μπορώ να τα συγκρίνω, πάντως μου άρεσαν πολύ αυτά.

Ηπιαμε 2 κοκτέιλ mai tai και zombie
Για μας τους βαριούς (σε μαγκιά) άνδρες από τα ταμπουρια στο Κερατσίνι που πιστεύουμε ότι το ανδρικό κοκτέιλ είναι το ντακιουρι φράουλα, είπα να δοκιμάσω κάτι πιο φλωρικο αυτή τη φορα και αυτά που δοκίμασα εκεί ήταν το κάτι άλλο ειδικά το zombie ήταν καταπληκτικό, αγίασμα. Ο μπαρμαν είναι ένας μικρός Θεός. αξίζει μαζί με το φαι σας να δοκιμάσετε και μην μείνετε στα κλασικά ότι πιο περίεργο. Τα καλύτερα κοκτέιλ που έχω δοκίμασα.

Για τα μπεργκερ δεν θα κάνω κριτική φυσικά δοκίμασα και απο τα 2 τα είχαν παραγγείλει καλοψημένα και τα 2 οπότε όπως καταλαβαίνει ο καθένας και τα 2 μπιφτέκια και ειδικά αυτό με τον αρνίσιο κιμά που ήταν αρκετά χοντρό ήταν στεγνό, το μοσχαρίσιο που ήταν πιο λεπτό κάτι πήγαινε και ερχόταν αλλά και αυτό στεγνό. Φυσικά δεν φταίει ο ψήστης έτσι το ζήτησαν ή μήπως θα έπρεπε η σερβιτόρα να πει στον πελάτη οτι αυτό το μπέργκερ δεν τρώγεται καλοψημένο γιατί στεγνώνει και δεν λέει ? Αλλά θα μου πείτε θα πάει κόντρα στον πελάτη. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο ( άδικο έχει αλλά δεν το ξέρει). Δεν θυμάμαι σε πιο μάλλον στον Τηλέμαχο δεν σου σέρβιρε πχ φιλετακια νεροβουβαλου καλοψημένα σου πρότεινε άλλο είδος κρέατος για καλό ψήσιμο αααα και στο μοοουυυυυ.

2 μπουκάλια νερό εμφιαλωμένο

2 εσπρέσο

Και 2 γλυκα ενα cheesecake και ένα ecleur
Και τα 2 γλυκά ήταν καταπληκτικά. Θα ήθελα να είχε περισσότερες επιλογές

Πληρώσαμε 156,50 Κέρασμα δεν...

Φτηνό δεν το λες αν και πήραμε αρκετά πιάτα θέλαμε να δοκιμάσουμε όσο το δυνατών περισσότερα. Σίγουρα θα το ξανά επισκεφτούμε και σύντομα μάλιστα αλλά για κρέας αυτήν την φορά και με το σωστό ψήσιμο. Και κοκτέιλ πολλά και διαφορετικά κοκτέιλ.

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ

Το είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου και έμενα να μην μου υποσχεθείς κάτι … οπότε ξανά ανηφορίσαμε για να δοκιμάσουμε τα κρέατα του σκουλά κράτηση απαραίτητη αλλιώς δεν μπαίνεις ΔΕΝ ΜΠΑΊΝΕΙΣ (που λέει ο ζουγανέλης ωρυόμενος στην ταινία “ας περιμένουν οι γυναίκες” μια απο της καλυτερες ταινία για μένα )

Νερό εμφιαλωμένο

2 bao ban ένα με μοσχάρι ( καταπληκτικό) και ένα με κοτόπουλο ( με χάλασε λίγο το χαβιάρι) για ορεκτικά.

Σαλάτα Ναγκασάκι με καπνιστό χέλι καρότο λάχανο νουντλους μαρούλι και μια καταπληκτική σος που ήρθε δίπλα σε μπολάκι.

The Burger 2017 Bacon Mushroom Melt edition για τον μικρο μας ψημένο όπως το ζητήσαμε καταπληκτικό χορταστικό

Ενα μοσχαρίσιο διάφραγμα απο τα πιάτα ημέρας μαριναρισμένα με μια σάλτσα συγνώμη άλλα δεν θυμάμαι πως τα είπε η ευγενέστατη σερβιτόρα μας μέτρια ψημένο. Τι να πω γιαυτό το πιάτο … ΤΈΛΕΙΟ μου άφηνε η κάθε μπουκιά στο στόμα μια επίγευση … δεν μπορώ να το περιγράψω το μόνο που ξέρω είναι ότι όταν το σκέφτομαι γεμίζει το στόμα μου με σάλια.

Ένα black agnus περασμένο σε σούβλα με πιπεριά ψημένο και διάφορα μπαχαρικά και αυτό στα πιάτα ημέρας ψημένο και αυτό μέτρια. Νόστιμο με τρυφερά κομμάτια κρέας επικρατούσε η γεύση τις πιπεριάς και του σκόρδου.

Ήπια ένα κοκτέιλ με μαρτίνι, πράσινο μήλο και κάτι ακόμα. Στην Αρχη ήθελα να πάρω το κοκτέιλ lemon pie αλλά ύστερα από προτροπή του σερβιτόρου γιατί ήταν από τα πιο γλυκά δεν το συνιστούσε για αρχή διάλεξα αυτό που ήπια αλλά δεν μου πολύ άρεσε …

Ένα γλυκό εκλερ με παγωτό. Εμένα δεν μου αρέσει το συγκεκριμένο γλυκό αλλά αυτό ήταν άλλο πράγμα φρεσκότατο να φανταστείτε ήταν ακόμα ζεστό και το παγωτό το λίγο που πρόλαβα να δοκιμάσω καταπληκτικό.

Δυο εσπρέσο
Πληρώσαμε 140 ευρώ.
Κέρασμα και πάλι δεν.

Τα 2 πιάτα ημέρα έκαναν 31 ευρώ έκαστος όπως μας ενημέρωσε η κοπέλα που μας πήρε την παραγγελία.
Ακριβό μαγαζί αλλά η ποιότητα η πρωτοτυπία η σωστή διαχείριση των υλικών πληρώνεται.

Αν έβρισκα κάτι αρνητικό το ότι έκανε λίγο κρύο μέσα στο μαγαζί
η έλλειψη κεράσματος στο τέλος. Το να κεράσεις 2 σφηνακια λεμοντσελο ή μαστιχα ή οτιδηποτε δεν νομίζω οτι θα πέσει έξω κανενα μαγαζι. και ο κατάλογος δεν είναι πουθενά στο διαδίκτυο έτσι ώστε και εμείς να κάνουμε την δουλεία μας καλύτερα.

05 Μάρ 2018

Γεύση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Εξυπηρέτηση
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0
Χώρος
Tomatos 4 Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0
Value for money
Tomatos 4 Tomatos 0 Tomatos 0 Tomatos 0
€ / Άτομο
26-36

Σάββατο μεσημέρι για brunch. Πήραμε τριπλοτηγανισμένες πατάτες (εξαιρετικό ψήσιμο και γεύση, αλλά είχαν υπερβολικά δυσάρεστη μυρωδιά σκόρδου που αναδυόταν σε όλο το χώρο), ramen soup (το μοναδικό μαγαζί που σερβίρει ramen στην Αθήνα και οφείλω να ομολογήσω ότι ήταν εξαιρετική και πολύ εμφανίσιμη), Bao bun με πάπια πολύ καλό, scallops (πολύ ψημένα) και ένα New York cheesecake (κοντό και λάθος ψημένο) με τρία διαφορετικά toppings: μαρμελάδα, ρευστή σοκολάτα και dulce de leche.

To dulce de leche είναι η κονσέρβα του ζαχαρούχου γάλακτος βρασμένη αρκετή ώρα σε νερό, μέχρι να γίνει σαν καραμέλα γάλακτος. Η συγκεκριμένη που δοκιμάσαμε ήταν πικρή και είχε τη γεύση χαλασμένου τυριού. Το γλυκό ήταν δυστυχώς απαράδεκτο... Για τέσσερα starters και ένα γλυκό πληρώσαμε €70. Το μαγαζί άδειο, τα πιάτα ήρθαν όλα στην ώρα τους.

Ελευθερίου Βενιζέλου 59, Νέα Ερυθραία

210 6233600